Posted in Christianity, Desopakari

குழந்தைகளும், இறைமாட்சியும் !

குழந்தைகளும், இறைமாட்சியும் !

*

குழந்தைகள் !

இந்த வார்த்தையே நமது மன வெளிகளில் புன்னகை விதைகளைத் தூவும் வல்லமை படைத்தது. எத்தனை பெரிய சோகத்தின் அலைகள் நமது பாலை வெளிகளில் புரண்டு படுத்தாலும், ஒரு சின்னக் குழந்தையின் புன்னகைக் கைக்குட்டை கிடைத்தால் அந்த சோகம் புதையுண்டு போய்விடும். மழலைகளோடு விளையாடுகையில் மலைபோன்ற மன பாரங்கள் கூட பழுத்த இலை போல உதிர்த்து பறந்து மறையும். 

குழந்தைகள் வாழ்வில் இருளான தாழ்வாரங்களை புன்னகைத் தூரிகை கொண்டு வெள்ளையடிக்கப் பிறந்தவர்கள். வாழ்வின் அழுக்கான சுவர்களைத் தங்கள் ஆனந்தக் கிறுக்கல்களால் புதுப்பிப்பவர்கள்.  அவர்கள் விண்ணகத்தின் விழுதுகள், மண்ணகத்தின் விருதுகள். குழந்தைகள் வாழ்வில் இருளான தாழ்வாரங்களை புன்னகைத் தூரிகை கொண்டு வெள்ளையடிக்கப் பிறந்தவர்கள். வாழ்வின் அழுக்கான சுவர்களைத் தங்கள் ஆனந்தக் கிறுக்கல்களால் புதுப்பிப்பவர்கள்.  அவர்கள் விண்ணகத்தின் விழுதுகள், மண்ணகத்தின் விருதுகள். 

குழந்தைகள் உறவுப் பாலங்கள். பல குடும்பங்களிடையே இருக்கின்ற உறவு விரிசல்கள் ‘குழந்தைகளின்’ வருகையோடு விடைபெறுவதை நாம் காண்கிறோம். பகையின் வாள்வீச்சுகளால் பிரிந்து கிடக்கும் உறவின் உதிரத் துளிகள் குழந்தைகளின் வருகையோடு நட்பு பாராட்டுவதையும் புதுப்பிப்பவர்கள காண்கிறோம். உறவின் பிணைப்புகளான , குழந்தைகள் இதயங்களின் இணைப்பான்கள் !  

இப்படிப்பட்ட வாழ்வின் உன்னதமான குழந்தைகள் சமூகத்தின் உன்னதமான நிலையில் இருக்கிறார்களா என்றால் இல்லை என்று துயரத்துடன் முனக வேண்டியிருக்கிறது. சரியான ஊட்டச்சத்து கிடைக்காமல் உயிரிழக்கும் குழந்தைகள் ஆண்டுக்கு சராசரி  31 இலட்சம். அதாவது வளரும் நாடுகள், வளர்ந்து வரும் நாடுகள், பிந்தங்கிய நாடுகள் இவற்றில் வாழும் 5 வயதுக்கு உட்பட்ட குழந்தைகளில் 45 விழுக்காடு குழந்தைகள் வாழ்வை இழக்கின்றனர் ! இது யூனிசெஃப் பின் அதிகாரபூர்வ புள்ளி விவரம்.  

உலக அளவில் கடந்த பல ஆண்டுகளாக சேர்க்கப்பட்ட புள்ளி விவரங்களைக் கொண்டு ஒரு சராசரியை உருவாக்கினால் நமக்கு அதிச்சியூட்டும் ஒரு தகவல் கிடைக்கிறது. ஒவ்வொரு பத்து வினாடிக்கும் ஒரு குழந்தை எங்கோ ஒரு மூலையில் பசியால் இறந்து கொண்டிருக்கிறது என்பது தான் அது ! 

குழந்தைகள் மீதான பாலியல் வன்முறைகள், குழந்தைகள் மீதான கல்வித் தாக்குதல், குழந்தைகள் மீதான சுகாதாரத் தாக்குதல் என அவர்களின் உலகம் போர்க்களத்தில் எரிந்து கொண்டிருப்பதைப் பற்றி பேசிக்கொண்டே இருக்கலாம். எந்த குழந்தை இறைவனின் வரமாக, பூமியின் புன்னகைக் கரமாக இருக்கிறதோ, அந்த பட்டாம்பூச்சிக் குழந்தைகளின் சிறகுகளைப் பாதுகாக்கும் வலிமை நமது சுயநலச் சமூகத்துக்கு இல்லாமல் போய்விட்டது என்பது தான் துயரம். 

குழந்தைகளைப் பாதுகாக்க வேண்டியதும், அவர்களை அடுத்த நிலைக்காகத் தயாராக்க வேண்டியதும் நமது கடமைகளில் ஒன்று என்பதை உணரவேண்டும். நமது குடும்பங்களில், நமது உறவினர்களிடையே, நமது நண்பர்களிடையே, நமது அயலாரிடையே உதவி தேவைப்படும் குழந்தைகளை நெஞ்சோடு அரவணைத்தாலே சமூகப் பரவலாய் அந்த அன்பின் செயல் பற்றிப் படரும். 

குழந்தைகள் !

இயேசு குழந்தைகளை இறைமாட்சியின் அடையாளங்களாகப் பார்த்தார். குழந்தைகளை விண்வாழ்வுக்கான போதனையின் மையமாகப் பார்த்தார். 

  1. குழந்தைகளை ஏற்பது, இறைமாட்சியின் அடையாளம்.

சிறுபிள்ளைகளுள்ஒன்றைஎன்பெயரால்ஏற்றுக்கொள்பவர்எவரும்என்னையேஏற்றுக்கொள்கிறார் ( மார்க் 9 : 37 )

இயேசுவின் இந்தப் போதனையானது முதல் மூன்று நூற்றாண்டுகளில் கிறிஸ்தவர்களிடையே மிகப்பெரிய உந்துதலை உருவாக்கியதாய் வரலாறு சொல்கிறது. ஆதரவற்ற குழந்தைகள், தேவையில் உழலும் குழந்தைகள், புறக்கணிக்கப்பட்ட குழந்தைகள் போன்றவர்களை ‘கிறிஸ்துவின் பெயரால் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்” என ஏற்றுக் கொண்டு அவர்களை தங்கள் குழந்தைகளைப் போல வளர்க்கும் சூழல் ஆரம்ப கால கிறிஸ்தவர்களிடையே மிக அதிகமாய் இருந்தது. அந்தப் பழக்கம் பின்னர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் விடைபெற்று விட்டது என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

இன்றைக்குக் குழந்தைகளைப் பாதுகாப்பதோ, அவர்களுக்கு உதவுவதோ அனாதை இல்லங்களில் பணியாகவோ, தொண்டு நிறுவனங்களின் பணியாகவோ ஒதுக்கப்பட்டு விட்டது. நமது சிந்தனைகளை இறைவனின் போதனையோடு ஒருமுறை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்போம். இயேசுவின் பெயரால் சிறு பிள்ளை ஒன்றின் தேவையை முழுமையாய் சந்திக்கும் வாய்ப்பு நமக்குக் கிடைத்தால் ஏற்றுக் கொள்வோமா ? அதுவே இயேசுவையும், தந்தையும் ஒரு சேர ஏற்றுக் கொள்ளும் வாய்ப்பு என்பதை உணர்வோமா ?

  1. குழந்தையாய் மாறுவது, இறை மாட்சியின் அடையாளம்

நீங்கள்மனந்திரும்பிச்சிறுபிள்ளைகளைப்போல்ஆகாவிட்டால்விண்ணரசில்புகமாட்டீர்கள்எனஉறுதியாகஉங்களுக்குச்சொல்கிறேன் “ ( மத்தேயு 18 : 3 ) என்றார்இயேசு

குழந்தைகளைப் பற்றி அறிய வேண்டுமெனில் குழந்தைகளைப் போல மாறவேண்டும் என்கிறது உளவியல். குழந்தைகளோடு விளையாடும்போது அவர்களோடு தரையில் தவழ்ந்து விளையாடவேண்டும் என்கிறது மருத்துவம். குழந்தைகளோடு பழகும் போது அவர்களிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ளலாம் எனும் சிந்தனையோடு பழக வேண்டும் என்கிறது தத்துவயியல். குழந்தைகளைப் போல மாறினால் மட்டுமே விண்ணகம் என்கிறது ஆன்மிகம். 

சிறு பிள்ளைகள் எதற்கும் தந்தையின் அனுமதியை எதிர்பார்க்கும். தன் தேவைகளைத் தந்தையிடம் கேட்கும். தனது விருப்பங்களை அன்னையிடம் முன்வைக்கும். தனக்கு எது தேவையென்றாலும் அதை பெற்றோர் நிறைவேற்ற வேண்டும் என வந்து நிற்கும். தனது இயலாமையை முழுமையாய் ஏற்றுக் கொண்டு தனது பெற்றோரைச் சார்ந்து வாழ்வதே குழந்தைகளின் இயல்பு. 

நாம் நமது சுயத்தைக் கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு, மனம் மாறி குழந்தைகளைப் போல, இறைவனையே சரணடையும் நிலை வேண்டும் என்கிறார் இயேசு. அடித்தாலும் தாயின் முந்தானையைக் கட்டிக் கொண்டே அழும் குழந்தையைப் போல, தண்டித்தாலும் இறைவனின் பாதத்தையே பற்றிக் கொள்ளும் நிலை வேண்டும் என்கிறார்.  குழந்தைகளின் இயல்புகளான கள்ளம் கபடமின்மை, பழி பகை உணர்ச்சியின்மை, கசப்பை மறக்கும் தன்மை என பட்டியலிடும் அனைத்துமே இறை மாட்சியை நாம் வெளிப்படுத்தத் தேவையானவை என்பதைப் புரிய வைக்கிறார்.

  1. நடுநாயகமாய்குழந்தைகள், இறைமாட்சியின்அடையாளம்.

ஒரு சிறு பிள்ளையை அழைத்து அவர்கள் நடுவில் நிறுத்தி,… இந்தச் சிறு பிள்ளையைப்போலத் தம்மைத் தாழ்த்திக் கொள்பவரே விண்ணரசில் மிகப் பெரியவர் ( மத்தேயு 18 : 1-4 ) என்றார் இயேசு.

விண்ணகத்தில் பெரியவன் யார் எனும் கேள்வி எழுந்தபோது இயேசு சிறுபிள்ளையை அழைத்து அவர்களின் நடுவே நிறுத்துகிறார். குழந்தைகளை பெரியவர்களின் மையமாக்கி புதுமை செய்கிறார் இயேசு.  குழந்தைகள் இறைவனால் தரப்படுபவர்கள், குழந்தைகள் இறைவனால் பாதுகாக்கப்படுபவர்கள், குழந்தைகள் பெற்றோரால் வளர்க்கப்பட வேண்டியவர்கள், அவர்கள் மனுக்குலத்தின் மையம் ! 

குழந்தைகள் வாழ்வின் மையம். அந்த அச்சாணியை நிலைகுலைய வைப்பவர்கள் மீது இயேசுவின் கோபம் எழுகிறது. அத்தகைய இடறல் உண்டாக்குபவர்கள் கழுத்தில் எந்திரக் கல்லோடு கடலுக்குள் மூழ்கடிக்கப்பட வேண்டும் எனும் மிகக் கடுமையான வார்த்தைப் பிரயோகத்தை இயேசு பயன்படுத்துகிறார். சிறுவர்களைப் பாவத்துக்கு அழைத்துச் செல்வது மன்னிக்க முடியாத பாவம் என்பதை இயேசு அழுத்தம் திருத்தமாய்ச் சொல்கிறார்.

நமது வாழ்வின் மையமாக குழந்தைகள் இருப்பது இறைமாட்சியின் அடையாளம். குழந்தையின் இயல்புகளும், குழந்தைகளின் வாழ்வும், குழந்தைகள் மீதான கரிசனையும், குழந்தைகள் மீதான தார்மீகப் பொறுப்பும் நமக்கு இருப்பது அவசியம்.

  1. சிறுவரைப்பெருமையாய்க்கருதுங்கள், அதுஇறைமாட்சியின்அடையாளம்

இச்சிறியோருள்ஒருவரையும்நீங்கள்இழிவாகக்கருதவேண்டாம்; கவனமாயிருங்கள்! இவர்களுடையவானதூதர்கள்என்விண்ணகத்தந்தையின்திருமுன்எப்பொழுதும்இருக்கின்றார்கள் ( மத்தேயு 18 :10 ) என்கிறார்இயேசு.

சிறுவர்களுக்கான வானதூதர்கள் விண்ணகத்தில் இருக்கிறார்கள் ! அவர்கள் தங்கள் தூபங்களிலிருந்து வேண்டுதல் எனும் புகையை எழுப்புகிறார்கள் ! விவிலியத்துக்கு வெளியே உள்ள பல நூல்கள் வானதூதர்களைப் பற்றி மிக அழகாக வியப்பாகப் பேசுகின்றன. ஏனோக்கின் நூல் எனும் புத்தகம் வானதூதர், இயேசு, இரண்டாம் வருகை, விண்ணகத்தில் நடப்பது என்ன போன்ற பல விஷயங்களை நுணுக்கமாகப் பேசுகிறது. இந்த நூல் புதிய ஏற்பாட்டிலும் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது என்பது நாம் அறிந்ததே. 

சிறுவரை இழிவாகக் கருதுவது என்பது இயேசுவையே இழிவாகக் கருதுவதைப் போல. சிறுவர்களை மரியாதையுடன் அழைக்க வேண்டுமா, மரியாதையுடன் நடத்த வேண்டுமா, வார்த்தைகளின் கனிவுடன் பேச வேண்டுமா, அவர்களை நம்மை விட குறைந்தவர்களாகப் பார்க்க வேண்டுமா, குழந்தைத் தொழிலார்களாய் நடத்த முடியுமா ? , அவர்கள் கருத்துகளை மதிக்க வேண்டுமா ? எனும் அத்தனை கேள்விகளுக்குமான விடையாக இந்த வசனம் அமைகிறது. 

சிறுவரை பெருமைக்குரியவராகக் கருதுங்கள், காரணம் அவர்களே விண்ணகம் நுழைவது எப்படி என்பதைத் தங்கள் வாழ்வின் மூலம் நமக்கு விளக்கிச் சொல்கின்றனர். 

  1. சிறுபிள்ளைபோல்ஏற்பது, இறைமாட்சியின்அடையாளம்

இறையாட்சியைச்சிறுபிள்ளையைப்போல்ஏற்றுக்கொள்ளாதோர்அதற்குஉட்படமாட்டார்எனநான்உறுதியாகஉங்களுக்குச்சொல்கிறேன் ( லூக்கா 18 : 17 ) என்றார்இயேசு.

இயேசுவின் வாழ்க்கையில் சிறுவர்களை நலமாக்கி, சிறுவர்களின் பேய் விரட்டி, சிறுவர்களை ஆசீர்வதித்து, உயிர்ப்பித்து, போதித்து இரண்டறக் கலந்து வாழ்ந்ததை நாம் பார்க்கலாம். ஒருவகையில் இயேசுவே ஒரு குழந்தையாய்த் தான் இந்த பூமியில் வாழ்ந்தார். அதனால் தான், ‘நமக்கு ஒரு பாலகன் பிறந்தான்’ என விவிலியம் இயேசுவை ஒரு பாலகனாக நமக்கு அறிமுகம் செய்கிறது. 

சிறுவர்களின் வாயால் ஓசானா என புகழப்படுவதை இறைமகன் இயேசுவின் எருசலேம் பயணம் நமக்கு படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. 

சிறுவர்கள் தங்களுக்குக் கிடைக்கும் பொருட்களை உலக அளவீடுகளின் படி அளவிட்டு ஏற்பதில்லை, முழுமையாய் ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். இறையாட்சி என்பது கேள்விகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு விடைபெறும் விஷயமல்ல, அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டு செயல்படும் விசுவாசம் என்பதையே இயேசு நமக்குப் புரிய வைக்கிறார். 

சிறுவர்களுக்கு மறைக் கல்வியை சிறுவயதிலிருந்தே போதிக்க வேண்டும் எனும் கருத்தை நான்காம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த புனித ஜெரோம் அழுத்தமாகவே பதிவு செய்திருந்தார். இன்றைக்கு நமது திருச்சபைகள் சிறுவர்களை முக்கியத்துவப்படுத்துகின்றன. சிறுவர் ஞாயிறுபள்ளிகள், மறைக்கல்விகள் போன்றவை அவர்களை களப்பணியாற்றவும் கற்றுக் கொடுக்கின்றன. சிறுவர்களின் பயணமும், பங்களிப்பும் இறைவனுக்கு மாட்சியை அளித்துக் கொண்டே இருக்கின்றன. 

சிறுவர்களை ஏற்றுக் கொள்வோம், அதன் மூலம் இறைமகன் விரும்பிய மாட்சியை அவருக்கு அளிப்போம்

*

சேவியர்

Posted in Christianity, Desopakari

பேரிடர் காலங்களில், பேரன்பு பகிர்தல்

பேரிடர் காலங்களில், பேரன்பு பகிர்தல்

நற்செய்தி அறிவித்தல் எப்போதுமே ஒரே மாதிரி இருந்ததில்லை. காலத்துக்குத் தக்கபடி அது தன்னை மாற்றியமைத்துக் கொண்டே இருக்கிறது.  ஒவ்வொரு காலத்திலும் ஒவ்வொரு விதமான நற்செய்தி அறிவித்தல் நடந்ததை வரலாறு நமக்குச் சொல்லித் தருகிறது. படுகொலை செய்யப்படுவோம் என தங்கள் உயிருக்குப் பயந்து அறைகளில் அடைபட்டு ஆரம்ப காலங்களில் மக்கள் நற்செய்தியை அறிவித்தார்கள், வழிபாடுகளை நடத்தினார்கள். குகைகள், மலைப்பிரதேசங்கள் போன்ற இடங்களிலும் ஒளிந்து ஒளிந்து நற்செய்தியை அறிவித்தார்கள்.

பல குறியீடுகளை ஆதிகாலக் கிறிஸ்தவர்கள் பயன்படுத்தினார்கள். குறிப்பாக மீன் குறியீடு அந்தக் காலத்தில் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு குறியீடாய் இருந்தது. மீன் அடையாளம் வரையப்பட்ட இடங்களை ஆராதனை இடங்களாக ரகசியக் கிறிஸ்தவர்கள் புரிந்து கொண்டார்கள். அத்தகைய இடங்களில் அவர்கள் மறைந்திருந்து நற்செய்தியை அறிவித்தார்கள். 

பைபிள் இல்லாத, எதுவும் எழுத்து வடிவம் பெறாத அந்தக் காலகட்டத்தில் பெரும்பாலும் செவி வழிச் செய்திகளே நற்செய்திகளாய் மக்களுக்குப் பகிரப்பட்டு வந்தன. பவுலின் காலத்தில் நற்செய்தி அறிவித்தல் பரவலான வீச்சை அடைந்தது. எல்லா இடங்களுக்கும் சென்று போதிக்க முடியாத அந்தக் காலகட்டத்தில் பவுல் கடிதங்களை எழுதி பல இடங்களுக்கும் அனுப்பினார். அதுவே நற்செய்தியின் அதிகாரப்பூர்வ அறிவிப்பாக அமைந்தது. பைபிளில் இடம்பெற்று இன்று வரை நம்மை வழிநடத்தியபடியும் இருக்கிறது.

கடவுள் நம்மை ஒவ்வொரு காலகட்டத்துக்கும் ஏற்ப பயன்படுத்துகிறார். பேசுவதற்கான சூழலில் பேச அழைக்கிறார், எழுதுவதற்கான சூழலில் எழுத அழைக்கிறார், செயல்களுக்கான சூழலில் செயல்பட அழைக்கிறார். அவரது அழைப்பு எப்படி இருக்கிறதோ அதற்குத் தக்கபடி நாம் நம்மை ஒப்புக்கொடுப்பது ஒன்றே நற்செய்தி அறிவித்தலுக்கான அடிப்படையாய் அமைகிறது.

பேரிடர் காலங்கள் எப்போதுமே ஆன்மீகச் செழுமையை அதிகரித்திருக்கின்றன. எகிப்தில் நானூறு ஆண்டுகள் சுகமான இறைச்சியும் அப்பமும் சாப்பிட்டு வாழ்ந்து வந்த எபிரேயர்களுக்கு விடுதலை தேவைப்படவில்லை. எப்போது நுகத்தடி கடினமானதோ அப்போது தான் பக்தி அதிகரித்தது. அப்போது தான் செபம் அதிகரித்தது. அப்போது தான் கடவுளின் வல்லமை செயல்பட்டது. விடுதலை கிடைத்தது. நசுக்க நசுக்க அதிகரிக்கும் மூட்டைப் பூச்சி போல அழிவின் விளிம்பில் தான் ஆன்மீகம் விஸ்வரூபம் எடுக்கிறது. 

ஒன்றை மட்டும் நாம் மனதில் எழுதவேண்டும். சர்வதேச அழிவைக் கொண்டு வரும் கோவிட் அல்ல கொள்ளை நோய் ! பாவமே அதை விடப் பெரிய கொள்ளை நோய். நம்மை முழுமையாய் அழிக்கும் வல்லமை பாவத்துக்கே உண்டு. ஆனால், ஒரு மகிழ்ச்சியான விஷயம் என்னவென்றால் அதற்கு தடுப்பூசி நமக்கு உண்டு. இறைமகன் இயேசுவின் இரத்தமே அது. 

இப்போதைய பேரிடர் காலமும் நமக்கு அதைத் தான் கற்றுத் தருகிறது. சமூக இடைவெளி போல, பாவத்தை விட்டு விலகியிருப்பதை அது நமக்குக் கற்றுத் தருகிறது. சுத்தமான செயல்களைச் செய்ய வேண்டும், தப்பித் தவறி கூட பாவம் நம் மீது படிந்து விடக்கூடாது என்பதில் சானிடைசர் பயன்படுத்தும் அக்கறை தேவைப்படுகிறது. தவறானவற்றைப் பேசாமல் இருக்கும் முகக் கவசம் தேவைப்படுகிறது. வருமுன் காக்கும் கபசுரக் குடிநீர் போலவோ, மாத்திரைகள் போலவோ நமக்கு இறைவார்த்தைகள் தேவைப்படுகின்றன. 

இன்றைய கோவிட் காலம் நமது நற்செய்தி அறிவித்தலை முடக்கியிருப்பதாக பலரும் நினைக்கிறார்கள். உண்மையில் உலகெங்கும் நற்செய்தி பரவுதலுக்கான ஒரு புதிய விதையை இந்த காலம் நமக்கு வழங்கியிருக்கிறது. இந்தக் கால கட்டத்தில் புதுமையான பல வகைகளில் நற்செய்தி அறிவித்தல் நடைபெறுகிறது. 

  1. ஆன்லைன் ஆராதனைகள். 

‘திருச்சபை’ என்பது இறைமக்களின் கூட்டம், அது ஒரு கட்டிடம் அல்ல எனும் உண்மை இந்த காலகட்டத்தில் மீண்டும் ஒரு முறை அழுத்தமாய் எழுதப்படுகிறது. ரெண்டு கோடி ரூபாய் செலவாக்கிக் கட்டுகின்ற மணிக்கூண்டு அல்ல, விசாலமாய்க் கட்டுகின்ற ஆலயம் அல்ல. இறைமக்கள் இறைவனைத் தேடி வருகின்ற கூடுகை தான் திருச்சபை. அதை இன்றைய டிஜிடல் உலகம் யதார்த்தமாக்கிக் காட்டியிருக்கிறது. ஆராதனைகள் ஆன்லைன் வசதிகளில் வரும்போது பல மக்கள், பல முறை பார்க்கவும் முடிகிறது. தவிர்க்க முடியாத காரணங்களால் ஒரு நேரத்தைத் தவற விட்டவர்கள் இன்னொரு நாள் அதைப் பாக்கவும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது

யூடியூப், ஃபேஸ்புக், சமூக வலைத்தளங்கள் போன்றவையெல்லாம் ஆன்மிக வளர்ச்சிக்குப் பயன்படும் எனும் புரிதல் இன்றைக்கு திருச்சபைக்கு வந்திருக்கிறது. சாதி இன பேதங்களற்ற வீதியில் ஆராதனைகள் நடக்கின்றன. ஆலயங்களுக்குள் நிலவி வந்த சாதீய குழுக்களெல்லாம் டிஜிடல் வெளியில் காணாமல் போய்விட்டன. ஒரு சமத்துவ நற்செய்தி பரிமாறப்படுகிறது.

  1. டிஜிடல் கற்றல் 

ஆலய குழுக்கள், பைபிள் ஸ்டடி போன்ற செயல்களெல்லாம் ஆன்லைன் வீடியோக்கள் மூலம் நடப்பதால் எல்லோருமே பங்குபெற முடிகிறது. ஊர்ல இல்ல, வெளியூர்ல இருக்கேன் எனும் சாக்குப் போக்குகள் இன்றி ஸூம் கால்களோ, கூகிள் டியோவோ, டீம்ஸோ எல்லாரையும் வீடியோ கால் மூலமாக இணைக்கிறது. பல நாடுகளில் இருப்பவர்கள் கூட சொந்த ஊரிலுள்ள ஒரு குழுவோடு இணைகின்ற ஒரு சூழலையும் இது உருவாக்கித் தருகிறது. 

நல்ல செய்தி வழங்கும் நபர்களை ஒரு செய்திக்காக அணுகுவது எளிதாக இருக்கிறது. அதிக செலவில்லாமல், பயணத்தின் அலைச்சல் ஏதும் இல்லாமல் அவர்களும் இந்தப் பணியைச் செய்ய வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது. நற்செய்தி அறிவித்தலும், நற்செய்தியை அறிந்து கொள்தலும் ஒருவகையில் எளிதாகியிருக்கிறது என்றே சொல்லலாம்.

  1. அன்பின் செயல்கள்

பேரிடர் காலங்கள் அன்பின் செயல்களை அதிகப்படுத்துவதற்கான காலங்கள். மக்கள் வாழ்வாதாரங்களை இழந்து மிகக் கடுமையான சூழலில் வாழ்கின்றனர். முன்பெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு அன்பின் செயல்களைச் செய்ய நமக்கு இன்றைக்கு வாய்ப்புக் கிடைத்திருக்கிறது. அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்த வேண்டும். செயல்களால் அறிவிக்கும் நற்செய்தியே மிக முக்கியமானது என்பதை இயேசு பல முறை குறிப்பிடுகிறார். செயல்களற்ற விசுவாசம் செல்லரித்துப் போகும், செயலுடன் கூடிய விசுவாசமே விண்ணகத்தில் செல்வமாய் மாறும். இந்த உண்மையைப் புரிந்து கொள்ள இந்த பேரிடர் காலம் நமக்கு அழைப்பு விடுக்கிறது.

நற்செய்தி அறிவித்தலை கரம் கூப்பும் நிலையிலிருந்து, கரம் நீட்டும் நிலைக்கு பேரிடர் காலம் கொண்டு வந்திருக்கிறது. நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் மக்களுக்கு என்ன தேவை என்பதை அறிந்து அவர்களுக்கு உதவும் மனநிலையை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும்.

  1. வீடியோ பதிவுகள் 

டிஜிடல் நற்செய்தி அறிவித்தலிலுள்ள ஒரு மிகப்பெரிய குறைபாடு என்னவெனில் நேருக்கு நேர் நாம் பேசும்போது கிடைக்கின்ற அன்னியோன்யமும், உடல் மொழிப் பரிமாற்றமும் கிடைக்காது என்பது தான். நேரடியான செய்தி நீண்ட நேரம் இருந்தால் கூட ரசிக்கும்படியாய் இருப்பதற்குக் காரணம் அந்த நேரடி அனுபவம் தான். டிஜிடல் வெளியில் வீடியோக்கள் மிகச் சுருக்கமாக, நேரடியாக ஒரு விஷயத்தை ஒரு நிகழ்வின் மூலமாகவோ, ஒரு கதையின் மூலமாகவோ சொல்வதாக இருப்பது சிறப்பானது. இன்றைக்கு நீண்டநேரம் வீடுகளிலேயே அடைபடும் சூழல் நிலவுகிறது. அப்போது நற்செய்தியை இத்தகைய சிறு வீடியோக்கள், சிறு குறுச் செய்திகள் போன்றவை சுமந்து செல்லும். 

எவ்வளவு புதுமையாக அந்தச் செய்தியைச் சொல்ல முடியும் என்பதைப் பொறுத்து அந்த செய்தி பலரை சென்றடையும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இறைவனின் அருளை நாடினால் அவர் இதில் மிகத் தெளிவான வழியைக் காட்டுவார் என்பதில் சந்தேகமில்லை. 

  1. தனித்திருக்கிறோம், தனியாக அல்ல !

நாம் வீடுகளில் தனித்திருக்கிறோம். தனியாக அல்ல, நம்முடன் இறைவன் இருக்கிறார்.  இறைவன் எங்கே இருக்கிறார் ? இறைவன் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார் ? எனும் கேள்விகள் தேவையற்றவை. மீனுக்குள் மூழ்கிக் கிடந்த போது யோனா, கடவுளைப் புகழ்ந்தார். நமது அறைகள் அதை விட வசதியானவை. நற்செய்தி அறிவித்தலுக்காகவும், மக்களுக்காகவும், உலகிற்காகவும் செபிக்க நமக்கு மாபெரும் வாய்ப்பைத் தருகிறது. 

நாம் விலகியிருக்கிறோம், உலகின் நெருக்கத்திலிருந்து, ஆனால் கடவுளின் அன்பிலிருந்து அல்ல. நாம் அடைபட்டுக் கிடக்கிறோம், ஆனால் இறைவனில் சுதந்தரமாய் இருக்கிறோம். இந்த உணர்வு ஒன்றே போதும் நம்மை எந்த சூழ்நிலையும் நற்செய்தி அறிவித்தலுக்குத் தயாராக்கும். இயேசு வாழ்நாளில் பயணித்த தூரம் சுமார் 200 மைல்கள் என்கிறது வரலாற்றுக் கணக்கு, இன்றைய டிஜிடல் வசதிகளோ கண நேரத்தில் நம்மை பல்லாயிரம் மைல்கள் பயணிக்க வைக்கிறது. இந்த சூழ்நிலையை இறைவனின் அருளுடன் பயன்படுத்துவோம். 

பேரிடர் காலம் அச்சத்தின் காலமல்ல, இறைவனின் பேரன்பைப் பறைசாற்றும் காலம்.

*

சேவியர்

Desopakari Oct 2020

Posted in Articles, WhatsApp

மரண இருளின் பள்ளத்தாக்கு – ஒளி தந்த இருளின் காலம் – கோவிட் பயணம்

மரணஇருளின்பள்ளத்தாக்கு

ஒளி தந்த இருளின் காலம் – கோவிட் பயணம்

*

நிகழ்வுகளெல்லாம் இறைவனால் நமக்குத் தரப்படுகின்ற அனுபவப் பாடங்கள். சில அனுபவப் பாடங்கள் நம்மை விரக்தியில் எறியும். சில நம்மை குழப்பத்தில் உருட்டும். சில அனுபவங்கள் நம்மை புரியாமைக்குள் நடத்திச் செல்லும். ஆனால் ஒன்று மட்டும் யதார்த்தம், இறைமகன் இயேசுவின் கரம்பிடித்து நடப்பவர்களுக்கு எந்த ஒரு துயரத்தின் பயணமும், கடைசியில் வெற்றியின் பாடலாய் முடிவடையும். அது இவ்வுலகின் ஆயுளானாலும் சரி, விண்ணுலகின் இறைவனின் அருகாமையானாலும் சரி. 

இஸ்ரேலரின் வீடுகளை வாதை அணுகுவதில்லை, இறைமகனின் இரத்தத்தினால் தெளிக்கப்பட்ட கதவுகளுக்குள் கிருமிகளின் காலடி நுழைவதில்லை எனும் நம்பிக்கைகள் பல வேளைகளில் உடைந்து போகின்றன. இறைவனே அதை அனுமதிக்கிறார். அதீத கவனத்தோடு இருந்த போதும் கோவிட் ரகசியமாய் வந்துக் கதவைத் தட்டியது. ஒரு சின்னக் கிருமிக்குப் பயந்து சோதனை செய்யாமலேயே வாரங்கள் கழிந்தன. அச்சம் வந்து தைரியத்தின் அத்தனை சன்னல்களையும் சாத்தியபின், கடைசியில் அந்த நாள் வந்தது. நோயின் தாக்கம் அதிகரிக்க, கோவிட் பாசிடிவ் எனும் முடிவு வர, சி.டி ஸ்கேன் ஏகமாய் மூச்சுத் திணறி கதறியது. 

‘உடனடியாக அட்மிட் பண்ணுங்க, கொஞ்சம் கிரிட்டிக்கல்’ என்றார் கல்யாணி மருத்துவமனை டாக்டர். 

‘கிரிட்டிக்கலா ?” என்றேன் ?  வெளிக்காட்டாத அதிர்ச்சியுடன்“

ஆமா… 90ம்சதவீதம் நுரையீரல் பாதிப்பில் விழுந்திருக்கிறது. எப்படி இன்னும் உங்களுக்கு மூச்சுப் பிரச்சினை வரவில்லை என்பது தெரியவில்லை. பரவாயில்லை, ரிக்கவர் ஆயிடலாம்ன்னு நினைக்கிறேன். செபியுங்கள், அட்மிட் ஆயிடுங்கள்” உங்களுக்கு வயசு கைகொடுக்கும்ன்னு நினைக்கிறேன் என்றார் அவர். வானவர் கைகொடுத்தால் தான் வாழ்க்கை, வயது கைகொடுக்கப் போவதில்லை எனும் குரல் மனதுக்குள் அப்போதே ஒலித்தது.  

“ஓக்கே.. என்பதைத் தவிர எங்களிடம் வேறு பதில் இருக்கவில்லை”. தனிமையாக அந்த மருத்துவ மனைக்குள் நுழைந்த எங்களுக்கு அடுத்தடுத்த அரை மணி நேரத்தில் கிடைத்த அழைப்புகளும், உதவிகளும், செபங்களும், விசாரிப்புகளும் நிலைகுலைய வைத்தன. “நமக்கு யாருமே இல்லேன்னு நினைச்சேன்… எத்தனை பேரு ஹெல்ப்க்கு வராங்க ! எனும் மனைவியின் பொலபொலத்த கண்ணீரின் ஈரத்தில் ஐ.சி.யூவுக்குள் நுழைந்தேன்”. 

ஐ.சி,யூ என்பது தன்னம்பிக்கையின் கடைசி வேர்களைக் கூட கழற்றிக் கீழே போடும் இடம். ஒரு அழுக்கடைந்த கந்தையை படுக்கையில் புடட்டிப் போடும் தருணம் அது. உடலானது சுக்கு நூறாக உடைக்கப்பட்ட பயனற்றுக் கிடக்கும் பாண்டத்தைப் போல மாறுவது. “குயவனின் மட்கலம் சுக்குநூறாய் உடைந்து போவதுபோல் இருக்கும்; அடுப்பிலிருந்து நெருப்பு எடுப்பதற்கோ பள்ளத்திலிருந்து நீர் மொள்வதற்கோ உடைந்த துண்டுகளில் எதுவுமே உதவாது.” (ஏசாயா 30:14 ). அங்கே அடைபடுவதும், செங்கடலுக்குள் கால் வைப்பதும் ஒரே விஷயம் தான். நம்பிக்கையும், விசுவாசமும் மட்டுமே கரை சேர்க்கும். 

கூர்மையான ஊசிகளின் தொடர் குத்தல்களும், உடலெங்கும் இணைக்கப்பட்ட செயற்கை வயர்களும், கண்களுக்கு மேலே கண நேரமும் பீப் அடித்துக் கொண்டிருக்கு டிஜிடல் மானிடர்களும் எதுவுமே நமக்குச் சம்பந்தம் இல்லாதவை. பக்கத்து ரூமில் ஒருத்தரு போயிட்டாரு, ஐசியூல நேத்தைக்கு ரெண்டு காலி போன்ற செய்திகள் வராண்டாக்களின் படபடப்பை தொடர்ந்து அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்தன. 

போதாக்குறைக்கு வாழ்க்கையிலேயே மிக எளிதான ஒரு வேலையான ‘மூச்சு விடுதல்’ , மிகப்பெரிய பணியாக மாறிப்போன அவஸ்தையை அங்கே தான் கண்டு கொள்ள முடிந்தது. தரையில் கால் வைத்தாலே அரைமணி நேரம் மூச்சுத் திணறும் அவஸ்தையில் கடவுள் மூச்சை மட்டுமல்ல, நுரையீரலையும் நிலைப்படுத்தினார். நள்ளிரவு தாண்டிய மௌனத்தின் பொழுதுகளில் கருவிகள் இடுகின்ற புரியாத குழப்பச் சத்தங்களையும் இறைவனே ஸ்திரப்படுத்தினார்.  

அந்த நேரத்தில் மனதுக்குள் நிழலாடிய, கூடாரமடித்துக் குடியிருந்த ஒரே ஒரு வசனம் “ஆண்டவரே உங்களுக்காகப் போரிடுவார்; நீங்கள் அமைதியாயிருங்கள் ( விடுதலைப்பயணம் 14:14 ) கர்த்தர் உங்களுக்காக யுத்தம்பண்ணுவார்; நீங்கள் சும்மாயிருப்பீர்கள் எனும் வசனம். 

சில வசனங்களைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமெனில் அதற்குரிய படுக்கையில் கிடக்க வேண்டும். இறைவனின் பேரன்பின் ஆழத்தை அறிந்து கொள்ள வேண்டுமெனில் நமது பலங்களின் மீதான கடைசி கட்ட ஈர நம்பிக்கையையும் கூட இறக்கி வைக்க வேண்டும். இவையெல்லாம் அந்த ஐ.சியூவின் மயான நள்ளிரவுத் தாண்டிய பொழுதுகள் உணர்த்திய கதைகள். 

சும்மா இருந்து செயிப்பது என்பது என்ன என்பதை அந்த காலம் புரிய வைத்தது. சும்மா இருப்பது என்பது விசுவாசத்தை அதிகரித்துக் கொள்வது. இறைவன் நிச்சயம் நமக்காய் போரிடுவார் எனும் நம்பிக்கையை ஆழப்படுத்துவது. நமது இதயத்தின் இயங்கு தசைகளெங்கும் இறைமகன் இயேசுவோடு உரையாடல் நடத்துவது. “நீ உன் விசுவாசத்தை ஆழப்படுத்து, நான் உன் பாதைகளை வலுப்படுத்துகிறேன்” என்றார் இறைவன். ஆழப்படுத்த முயன்றேன். 

இயேசு எனும் கொடியில் கிளையாக இருக்கும்போது எவ்வளவு மிகப்பெரிய செப உதவி கிடைக்கிறது ! எவ்வளவு பெரிய தேவ மனிதர்கள் தங்களுடைய முழு நேர ஊழியப் பணியைக் கூட ஒதுக்கி வைத்து விட்டு செபத்திலும், டாக்டர்களிடம் உரையாடுவதிலும் தங்களுடைய பொன்னான நேரத்தைத் தந்தார்கள் என்பதெல்லாம் கண்ணீரால் எழுதி முடிக்க முடியாத இன்னொரு கதை. மதங்களைக் கடந்த மனிதநேசத்தின் உச்சத்தை இத்தகைய தருணங்கள் சொல்லித் தருவதும் இறைவனின் பேரன்பின் பாடமே. 

கடவுள் கரம்பிடித்து நடத்தினார். ஒரு வாரத்துக்குப் பிறகு ஐசியூ வின் கதவுகள் திறந்து கொண்டன. தனி வார்டுக்கு இடம் பெயர்ந்தேன். அசௌகரியங்கள் குறைந்திருந்தன, இறைவனின் மீதான அன்பு அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்தது. இந்த கட்டுரையை எழுதிக் கொண்டிருக்கும் இந்தக் கணத்தில் பேராபத்தின் பெருநதியிலிருந்து இறைவன் என்னை வெளியே கொண்டுவந்திருக்கிறார். மரண இருளின் பள்ளத்தாக்கில் அவரது வெளிச்சத்தின் பாதைகளில் தொடர்ந்து என்னை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார். இன்னும் ஒரு சில தினங்களில் வீடுவந்து சேரும் சூழலை இறைவன் உருவாக்கியிருக்கிறார். 

ஐ.சி.யூவுக்குள் நிராயுதபாணியாய் நுழைந்தபோது மனதுக்குள் எழுந்த ஒரு மிகப்பெரிய கேள்வி, “இன்று இரவே உன் வாழ்க்கை முடிந்து போனால் நீ வீணாய் செலவழித்த காலங்களுக்கு என்ன பதில் சொல்வாய் ?” எனும் கேள்வி. அந்த கேள்வி என்னைத் தூங்கவிடவில்லை. 

கோவிட்டின் காலம் முடியும். செங்கடலைக் கடக்கும் காலம் நிகழும். எனில் இந்த பயண காலம் வெறும் வேடிக்கையின் காலமாய் தொடரக் கூடாது எனும் சிந்தனை மனதில் எழுகிறது. போராட்டம் என்பது நமது வலுவினால் நடப்பதல்ல, வலுவின்மையால் நடப்பது எனும் புரிதல் தெளிவாகிறது.  

நமது வாழ்வின் அர்த்தமானது பிறருக்காக வாழ்வதில், பிறருடைய தேவைகளுக்காக வாழ்வதில், பிறருக்கு மீட்பின் நற்செய்தியை அறிவிப்பதற்காக வாழ்வதில், தன்னைப் புறந்தள்ளி இறைவனை அரவணைக்கும் வாழ்க்கை வாழ்வதில் அர்த்தப்படுகிறது.  இந்த அன்பின் புரிதல் கோவிட் தாண்டிய வீதிகளில் நடத்த வேண்டும் எனும் ஆழமான ஆவல் மனதுக்குள் அசைபோட்டுக் கிடக்கிறது. அதற்காய் கோவிட் தந்திருக்கும் வசனம், 

ஆண்டவரே உங்களுக்காகப் போரிடுவார்; நீங்கள் அமைதியாயிருங்கள்

*

சேவியர்

30/செப்டம்பர்/2020

Posted in Articles, Questions Jesus Asked

இயேசு கேட்ட கேள்வி : இவ்வளவு காலம் நான் உங்களோடு இருந்தும் நீ என்னை அறிந்துகொள்ளவில்லையா?

இவ்வளவு காலம் நான் உங்களோடு இருந்தும் நீ என்னை அறிந்துகொள்ளவில்லையா?

யோவான் 14 :9

இந்தக் கேள்வி புதுசா நாம கேள்விப்படுகிற கேள்வி அல்ல. அடிக்கடி நமது வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கின்ற கேள்வி.  “இவ்வளவு காலம் நான் உங்களோடு இருந்தும் நீ என்னை அறிந்துகொள்ளவில்லையா?” ந்னு தூய தமிழ்ல கேள்விப்பட்டிருக்க மாட்டோம், ஆனா நம்முடைய உரையாடல்களில் எப்போதேனும் நிச்சயம் இந்தக் கேள்வி வந்திருக்கும்.

“இன்னுமாடா என்னை நீ புரிஞ்சுக்கல” 

நம்மோடு இருந்த நண்பர்கள் நம்மைப் புரிந்து கொள்ளாமல் இருக்கும்போதோ, நம் கூட வாழ்கின்ற உறவினர்கள் நம்மை புரிந்து கொள்ளாமல் இருக்கும்போதோ, நம் குடும்பத்தினரே நம்மை புரிந்து கொள்ளாமல் பேசும்போதோ இந்த வாக்கியம் நம்மிடமிருந்து புறப்படும். இது பதிலை எதிர்பார்க்கும் கேள்வியல்ல, வலியை வெளிப்படுத்தும் கேள்வி. 

இயேசு சீடர்களிடம், “என்னை அறிந்திருந்தால் தந்தையையும் அறிந்திருக்கிறீர்கள், அவரைக் கண்டும் இருக்கிறீர்கள்” என்கிறார். அப்போது பிலிப்பு இயேசுவிடம், ‘தந்தையை எங்களுக்குக் காட்டும்’ என்கிறார். அதற்குப் பதிலாக இயேசு சொல்வது தான் இந்த வாக்கியம். 

இயேசுவின் செயல்கள் தந்தையின் செயல்கள். இயேசுவின் போதனைகள் தந்தையின் போதனைகள். இயேசுவின் வாழ்க்கை தந்தை வரைந்து கொடுத்த வரைபடத்தில் கன கட்சிதமாகப் பொருந்திப் போகும் வாழ்க்கை. சொல்லப் போனால், செயல்களைப் பொறுத்தவரை தந்தையின் பிம்பமாய் தான் இயேசு இருக்கிறார். அதையே இயேசு விளக்குகிறார். ஆனால் அது சீடர்களுக்குப் புரியவில்லை. 

நாம சில வேளைகளில் சொல்வதுண்டு. “அந்த பையனைப் பாத்தியா, அப்படியே அப்பனைப் போல. பேச்சும் நடையும், முகமும் எல்லாமே அப்பனை மாதிரி” ந்னு. ஒருவகையில் இந்த சூழ்நிலையைக் கூட அப்படி புரிந்து கொள்ளலாம். 

இயேசுவின் கேள்வி இன்றைக்கு நம்மை நோக்கி நீட்டப்படுகிறது. “இன்னும் நீ என்னை அறிந்து கொள்ளவில்லையா ?” என்கிறார் இயேசு. இயேசுவை அறிந்து கொள்ள எத்தனை காலம் அவரோடு இருந்தோம் என்பது முக்கியமல்ல, எவ்வளவு ஆழம் அவரோடு இருந்தோம் என்பது தான் முக்கியம். 

யூதாஸ் இஸ்காரியோத்து இயேசுவோடு மூன்று ஆண்டுகளுக்கு மேல் இருந்தவன். கணக்கு வழக்குகளைக் கூட கவனித்தவன். மிக முக்கியமான நபர். ஆனால் அவர் இயேசுவை அறிந்து கொள்ளவில்லை. ஒரு புரட்சியாளராய் அவர் இல்லையே என பின்வாங்கினான். 30 வெள்ளிக்காசை விட விலைமதிப்பு அவருக்கு இல்லை என நினைத்துக் கொண்டான். முத்தத்தில் காட்டிக் கொடுத்தால் அவர் அறிய மாட்டார் என நினைத்தான். மனதில் நினைப்பதை மறைத்து விடலாம் என முடிவு கட்டினான். 

ஆனால், அந்த சிலுவைக் கள்ளன் இயேசுவோடு சில நிமிடங்களே தொங்கினான். உயிர் பிரியும் வலியில் ஒரு சில வார்த்தைகளைப் பேச மட்டுமே அவனுக்கு வலு இருந்தது. அந்த சில நிமிடங்களில் இயேசுவை அவன் அறிந்து கொண்டான். தேவையான நல்ல பங்கைத் தெரிந்து கொண்டான். 

மரியாள் எப்படி நல்ல பங்கைத் தேர்ந்து கொண்டாள் ? இயேசுவை அறிந்து கொண்டாள். இயேசுவை அறிந்து கொண்டதால் தான் உலக உணவை விட, இயேசுவே உணவு எனும் உண்மையை உணர்ந்து கொண்டாள். இயேசுவை அறிந்து கொண்டதன் வெளிப்பாடாய் தான் அவள் பாத்திரங்களை உருட்டாமல், இயேசுவின் பாதத்தில் அமர்ந்தாள். 

சக்கேயு எப்படி நல்ல முடிவை எடுத்தார் ? அவர் இயேசுவை அறிந்து கொண்டார். இயேசுவை அறிந்து கொள்வதன் வெளிப்பாடாய் அவன் பாவத்தைக் கழுவவும், மனிதத்தைத் தழுவவும் முடிவெடுத்தார். 

இயேசுவை அறிந்து கொண்ட கனானேயப் பெண் தன்னை நாய்க்குட்டியாய் மாற்றிக் கொள்ளவும் தயங்கவில்லை. இயேசுவை அறிந்து கொண்ட நூற்றுவர் தலைவன், தான் தூய்மையற்றவன் என்பதை உணர்ந்தார். தனது இல்லத்தில் இயேசுவை அழைக்கவும் அவர் துணியவில்லை. 

நாம் உண்மையிலேயே இயேசுவை அறிந்து கொண்டோமா ? நீண்டகாலம் ஒருவரோடு பழகும்போது அந்த அதீத பரிச்சயமே பல வேளைகளில் புரிந்து கொள்தலுக்குத் தடையாய் மாறிவிடுகிறது. அதனால் தான் காலம் காலமாக கிறிஸ்தவர்களாய் இருப்பவர்களை விட, புதிதாய் கிறிஸ்துவை ஏற்றுக் கொள்பவர்கள் அவரை எளிதில் புரிந்து கொள்கிறார்கள். 

இயேசுவைப் புரிந்து கொண்டவர்கள் எல்லோரும் இயேசுவின் வழியில் நடப்பதும் இல்லை. விவிலியத்தின் பல நிகழ்வுகள் வழியாக நாம் அதை அறிந்து கொள்ளலாம். குறிப்பாக இயேசு பேய்களை விரட்டுகின்ற நிகழ்வுகளில் பேய்கள் ‘நீர் கடவுளின் மகன்’ என அறிக்கையிடுவதைக் காணலாம். பேய்கள் மனிதர்களை விடத் தெளிவாக இயேசுவை அறிந்திருக்கின்றன, ஆனால் அதனால் அவை அழிவிலிருந்து மீட்கப்படவில்லை. எனவே தான், அறிவதும் தொடர்வதும் முக்கியமாகிறது. 

நான் இயேசுவை அறிந்து கொண்டிருக்கிறேனா ? இயேசுவைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறேனா ?

அவரை மீட்பராக, வழிகாட்டியாக, மனிதநேயத்தைக் கட்டியெழுப்ப வந்த மனுமகனாக, ஏழைகளின் மீதான சுரண்டலுக்கு எதிராய் குரல்கொடுக்கும் ஒரு புரட்சியாளராக… அவரை முழுமையாய் அறிந்து கொண்டிருக்கிறேனா ?

இந்த கேள்வியை நாம் நமக்குள் கேட்போம். கேள்விகளின் தூண்டில்கல், பதில்களின் மீன்களை நமக்கு பிடித்துத் தரட்டும்

*