Posted in Mother Teresa

அன்னை 5 : இறை அழைத்தல்

Image result for Young Mother teresa

இறை அழைத்தல்

ஆக்னஸ் அன்னையின் வார்த்தையின் படியே நடந்தாள். தன்னுடைய கடமைகளில் ஆர்வமுடன் ஈடுபட்டாள். ஆலயப் பணிகளில் முழு ஈடுபாட்டுடன் ஈடுபட்டாள்.

அப்போது தான் அந்த பங்கிற்கு பங்குக் குருவானவராக வந்தார் பங்குத் தந்தை ஜாம்பிரன் கோவிக்.

ஜாம்பிரன் கோவிக் ஆன்மீகப் பணிகளின் நுணுக்கங்களை ஆலயத்தில் போதிப்பது வழக்கம். அவர் அந்த பங்கில் “மரியாயின் சேனை” எனும் இயக்கத்தை ஆரம்பித்தார்.

மரியாயின் சேனை என்பது ஆன்மீகமும், சமூகப் பணியும் இணைந்த ஒரு இயக்கம். அந்த இயக்கத்தில் ஆக்னஸ் ஆர்வமுடன் சேர்ந்தாள்.

அன்னை மரியைப் புகழ்வதும், அவரைப் போன்ற அர்ப்பணிப்பு உணர்வுடன் இறைவனில் சரணடைவதும், சமூகப் பணிகளில் ஈடுபடுவதும் என பல பரிமாணங்களை ஆக்னஸிற்கு மரியாயின் சேனை கற்றுக் கொடுத்தது.

ஆக்னஸின் ஆன்மீக ஈடுபாடு அதிகரித்தது.

ஆக்னஸிற்குப் பதினான்கு வயதான போது வங்காள தேசத்தில் பணிபுரியும் பணியாளர்கள் பற்றிய தகவல்கள் ஆக்னஸிற்குக் கிடைத்தன. ஆக்னஸ் அனைத்தையும் தன் மனதிற்குள் போட்டு வைத்தாள்.

தெரேசா மார்ட்டின் எனும் சகோதரியின் பணிகளைக் குறித்து ஆக்னஸிற்கு மரியாயின் சேனை சொல்லிக் கொடுத்தது. உலக நாடுகளில் பணி செய்வோருக்காக உருக்கமாக செபிப்பதும், எளிமையான வாழ்க்கை வாழ்வதும் என தன்னுடைய வாழ்க்கையை இறைவனுக்காய் அர்ப்பணித்த அந்த சகோதரி சமீபத்தில் இறந்து போயிருந்தார்.

பன்னிரண்டு வயதில் பணி செய்ய வேண்டும் எனும் ஆர்வத்தின் அஸ்திவாரத்தை தனக்குள் போட்ட ஆக்னஸ் அந்த அஸ்திவாரத்தின் மீது ஆறு ஆண்டுகள் தொடர்ந்து கட்டிடம் கட்டிக் கொண்டே இருந்தார்.

பதினெட்டு வயதான போது, அந்த அழைத்தல் இன்னும் அதிகரித்தது. தன் உள்ளத்துக்குள் எப்போதுமே துறவறப் பணிக்குச் செல்லுமாறும், மனித நேயப்பணிகளைச் செய்யுமாறும் ஒரு குரல் ஒலித்துக் கொண்டே இருப்பதாக ஆக்னஸ் உணர்ந்தாள்.

குழப்பங்களும், ஆர்வமும், தயக்கமும், பயமும் எல்லாம் ஆக்னஸை வாட்டின. பங்குத்தந்தை ஜான்பிரன் அவர்களைச் சென்று சந்தித்து தனது இறை அழைத்தலைப் பற்றிச் சொன்னாள்.

தந்தை கவனமுடன் ஆக்னஸ் சொன்னவற்றைக் கேட்டுக் கொண்டார். அவருக்கு அன்னையின் ஆர்வமும், இறை அழைத்தலின் உண்மை நிலையும் விளங்கின.

அழைத்தல் உண்மையானது தான். ஆனால் பணி கடினமானது. அவ்வப்போது ஆன்மீகப் பணிகளில் ஈடுபடுவதற்கும், ஆன்மீகப் பணியையே முழு நேரப் பணியாய் செய்வதற்குமிடையே மிகப் பெரிய வேறு பாடு உண்டு என்பதை பங்குத் தந்தை எடுத்துச் சொன்னார்.

ஆக்னஸ் உறுதியாய் இருந்தார். அவருடைய முடிவு இறுதியாய் இருந்தது. துறவறம் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

வங்காளத்திலுள்ள லோரேட்டோ கன்னியர் இல்லத்தில் சென்று பணியாற்ற வேண்டும் என்பது அன்னையில் இலட்சியமாய் இருந்தது.

இந்தியாவில் பணியாற்ற வேண்டுமெனில் இந்திய மொழிகள் ஏதேனும் தெரிந்திருக்க வேண்டுமே எனும் கவலையும் ஆக்னஸிற்கு இருந்தது. ஆனால் ஆங்கிலம் கூட தெரியாமல் நாடு விட்டு நாடு சென்று பணியாற்ற முடியாது எனவே முதலில் ஆங்கிலம் கற்றுக் கொண்டாக வேண்டும் என்று ஆக்னஸ் தீர்மானித்தாள்.

எல்லாம் மனதிற்குள் உருப்போட்டாகிவிட்டது. என்ன செய்ய வேண்டும், எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்றெல்லாம் தீர்மானம் செய்தாயிற்று. பங்குத் தந்தையிடம் பேசி தெளிவும் பெற்றாகிவிட்டது. இப்போது தனக்கு முன்னால் இருந்தது ஒரே ஒரு பெரிய கேள்வி.

அம்மா அனுமதிப்பார்களா ?

தாய் தன்னுடைய ஒட்டு மொத்த பிரியத்தையும் மகளிடம் வைத்திருப்பவர். செல்லமாய் நடத்துபவள். ஆக்னசும் அன்னை சொல் தட்டாதவர்.

பிரிந்து செல்கிறேன் எனும் சொல் தாயை துயரத்தின் உச்சிக்கு கொண்டு செல்லும் என்பதை ஆக்னஸ் உணர்ந்திருந்தாள்.

தந்தை இல்லாத வீட்டில், செல்ல மகளும் இடம் பெயர்ந்தால் தாய்ப்பறவை படும் துயரம் அளவிட முடியாதது என்பது அவளுக்குத் தெரிந்தே இருந்தது.

ஆயினும் குடும்ப பாசமும், தாய்ப்பாசமும் எல்லாம் தன்னுடைய இறை பணிக்கு முன் முதன்மை இழந்து விட்டன என்பது ஆக்னஸிற்கு தெரிந்தது.

சொல்லியே ஆகவேண்டும். தாயைப் பணிந்து ஆசீர் வாங்க வேண்டும். ஆக்னஸ் முடிவெடுத்தாள்.

வீட்டில் அன்னை வழக்கமான உற்சாகத்துடன் மகளை எதிர்கொண்ட போது தான் ஆக்னஸ் அதைச் சொன்னாள்.

‘அம்மா… முன்பு ஒருமுறை என்னுடைய விருப்பத்தைச் சொன்னபோது, நான் சிறு பெண் என்றீர்கள். எனக்கு அனுபவம் இல்லை என்றீர்கள். கடமைகளைக் கடைபிடிக்கச் சொன்னீர்கள். “ ஆக்னஸ் துவங்கினாள்.

தாய் நெற்றி சுருக்கினாள். என்ன சொல்ல வருகிறாள் மகள் ?

‘இப்போது நான் பக்குவம் அடைந்து விட்டேன். கடமைகளை சரிவர செய்தேன். இறை அன்பிலும் இணைந்துவிட்டேன். இப்போது நீங்கள் அனுமதியுங்கள். ‘

‘ என்ன அனுமதி ?’

‘ துறவறம் செல்ல விரும்புகிறேன். லோரிடோ கன்னியர் இல்லத்தில் சேர்ந்து பணியாற்ற வேண்டும். இந்தியாவில் துறவறப் பணி செய்ய வேண்டும். இறைவன் அழைத்திருக்கிறார். நீங்கள் வழியனுப்ப வேண்டும்’ ஆக்னஸ் சொன்னாள்.

தாய் அதிர்ந்தாள். மறந்து போயிருந்த ஒன்றை சட்டென்று நினைவு கூர்ந்தாள். பன்னிரண்டே வயதான மகள் அன்று வைத்த விண்ணப்பம், இன்று ஆறு ஆண்டுகளுக்குப் பின் அனுமதி வேண்டி நிற்கிறது.

‘பணி செய்வதற்கு ஏன் கன்னியர் இல்லத்தில் சேர வேண்டும். இங்கேயே பணி செய்யலாமே ? ஏழைகளுக்கு உதவலாமே ? ஆலயத்தில் நேரம் செலவிடலாமே’ தாயின் பதட்டம் வார்த்தைகளாய் வெளிப்பட்டது.

ஆக்னஸ் அமைதியாய் நின்றாள். இல்லையம்மா, இறை அழைத்தலுக்கு நான் செவி சாய்க்க விரும்புகிறேன்.

‘எங்களை எல்லாம் விட்டுச் செல்கிறாயா ? பாசம் அவ்வளவு தானா ? உன் அன்னை, அண்ணன், அக்கா எல்லோரையும் விட்டு விட்டு ஏதோ கண் காணா தேசத்தில் பணி செய்யப் போகிறாயா ? “ அன்னை உடைந்தாள்.

ஆக்னஸ் குரலை மென்மையாக்கினாள். “நீங்கள் என் வாழ்க்கையைப் பக்குவப்படுத்தினீர்கள், உயரிய கொள்கைகளை எனக்குப் போதித்தீர்கள்,

என் உயிராய் இருக்கிறீர்கள். இப்போது இறைவன் அழைக்கிறார். அதையும் மறுக்காமல் ஏற்றுக் கொண்டு ஆசீர்வதியுங்கள்” என்றாள்.

ஆக்னஸின் உறுதியில் தாய் உடைந்து போனாள். ஓடிச் சென்று தனது அறைக்குள் சென்று தாழிட்டுக் கொண்டாள்.

நேரம் கடந்தது.

ஆக்னஸ் வாசலில் காத்திருந்தாள். தாய் அறைக்குள் இருந்தார்.

ஆக்னஸின் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரை அவளுடைய மன உறுதி துடைத்துக் கொண்டே இருந்தது. தான் செய்வது சரியானது என்னும் உறுதி அவளிடம் நிரம்பி வழிந்தது.

மணித்துளிகள் கடந்தன.

ஐந்து மணி நேரம், பத்து மணி நேரம் என கடிகாரம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. முழுதாய் இருபத்து நான்கு மணி நேரம் கடந்தது.

24 மணி நேரம் ஆக்னஸின் தாய் அறைக்கு உள்ளே அடைபட்டுக் கிடந்தார். ஆக்னஸ் அறைக்கு வெளியே காவல் இருந்தார்.

இருபத்து நான்கு நேரம் கழிந்து கதவைத் திறந்த தாய் வாசலில் இருந்த ஆக்னஸைக் கட்டியணைத்தார்.

இப்போது தாயின் கண்களில் கண்ணீர் இல்லை. தெளிவு இருந்தது. உள்ளே தாய் நீண்ட நெடிய செபத்தில் இருந்திருக்கிறாள் என்பதை ஆக்னஸ் உணர்ந்தபோது சிலிர்த்துப் போனாள்.

“இறைவனின் கை பிடித்து நட, எப்போதும் விலகாதே” தாய் சொல்ல ஆக்னஸ் மலர்ந்தாள்.

தனது பணிக்கு தாய் அளித்த அனுமதியை இறைவன் தந்த அடுத்த அழைப்பாகவே ஆக்னஸ் உணர்ந்தாள். நீண்ட செபத்தில் தாய் இறைவனை கண்டிருக்கக் கூடும், அல்லது இறைவனின் குரலைக் கேட்டிருக்கக் கூடும் அல்லது குறைந்தபட்சம் இறை அழைத்தலை உள்ளத்தில் உணர்ந்திருக்க வேண்டும் என்று ஆக்னஸ் உறுதியாய் நம்பினாள்.

எல்லா அனுமதிக் கதவுகளும் திறந்து கொண்டதால் ஆக்னஸ் மகிந்தாள். இறைவனைப் புகழ்ந்தாள்.

அதன் பின் பணிகள் துரிதகரமாய் நடந்தன.

வங்காளத்திலுள்ள லோரிடோ கன்னியர் இல்லத்திற்கு கடிதம் அனுப்பினாள். அயர்லாந்திலுள்ள கன்னியர் மடத்தில் சென்று ஆங்கிலம் படிக்க வேண்டும் என்று ஆக்னஸிற்குத் தெரிவிக்கப் பட்டது.

தன் மனதில் இருந்த சிறு சிறு குழப்பங்களை இறைவனிடமும், பங்குத் தந்தையிடமும் ஒப்படைத்து தெளிவுகளைப் பெற்று பயணத்திற்குத் தயாரானாள் ஆக்னஸ்.

1928 செப்டம்பர் 26.

ஆக்னஸ் தன்னுடைய சொந்த ஊரை விட்டு வெளியேற இரயில் நிலையம் வந்தாள்.

கூடவே தாய், அக்கா, நண்பர்கள் என கூட்டம். எல்லோருக்கும் பிரியமானவளாய் இருந்த ஆக்னஸ் பிரியப்போகிறாள் என்பது எல்லோருக்குமே கவலையளித்தது.

அழக்கூடாது என எடுத்திருந்த தீர்மானங்கள் எல்லாம் விடைபெற ஆக்னஸின் கண்கள் வழிந்தன. அன்னையின் கண்கள் தீர்மானம் எடுக்காமல் அழுது கொண்டிருந்தன.

இரயில் வந்தது. ஆக்னஸ் புறப்படத் தயாரானாள். எல்லோரிடமும் விடை பெற்றாள்.

இரயிலில் நுழைந்து சன்னலோரமாய் அமர்ந்து வெளியே நின்ற அனைவரையும் பார்த்து கையசைத்தாள்.

எடுத்த முடிவு சரியானதுதானா என்னும் கேள்வி கூட அன்னையின் மனதில் முளைத்திருக்கக் கூடும். உணர்ச்சிப் பிழம்பாய் ஒரு விடைபெறுதல் அங்கே நடந்தது.

ஆக்னஸ் இரயில் சன்னல் வழியே கையை நீட்டி அன்னைக்கு டாட்டா காட்டிக் கொண்டே இருந்தாள்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் ரயில் வேகமெடுக்க, தாயின் முகம் ஓர் புள்ளியாகி மறைந்து போனது.

இனிமேல் தாயைப் பார்க்கப் போவதில்லை என்பதை தாயோ, மகளோ அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை.

உங்கள் கருத்தைச் சொல்லலாமே...

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s