Posted in Articles, Miracles of JESUS

இயேசு செய்த புதுமைகள் : காதுகேளாதவர் நலம்பெறுதல்

Image result for mark 7 31 37

மார்க் 7 :31..37

மீண்டும் இயேசு தீர் பகுதியை விட்டு, சீதோன் வழியாகச் சென்று தெக்கப்பொலி பகுதி நடுவே வந்து, கலிலேயக் கடலை அடைந்தார். காது கேளாதவரும் திக்கிப்பேசுபவருமான ஒருவரைச் சிலர் அவரிடம் கொண்டு வந்து, அவர்மீது கைவைத்துக் குணமாக்குமாறு அவரை வேண்டிக் கொண்டனர்.

இயேசு அவரைக் கூட்டத்திலிருந்து தனியே அழைத்துச் சென்று, தம் விரல்களை அவர் காதுகளில் இட்டு, உமிழ்நீரால் அவர் நாவைத் தொட்டார்.

பிறகு வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்து, பெருமூச்சு விட்டு, அவரை நோக்கி “எப்பத்தா” அதாவது “திறக்கப்படு” என்றார்.

உடனே அவருடைய காதுகள் திறக்கப்பட்டன; நாவும் கட்டவிழ்ந்தது. அவர் தெளிவாகப் பேசினார். இதை எவருக்கும் சொல்ல வேண்டாமென்று அவர்களுக்கு அவர் கட்டளையிட்டார். அவரது கட்டளைக்கு நேர்மாறாக இன்னும் மிகுதியாய் அவர்கள் அதை அறிவித்து வந்தார்கள்.

அவர்கள் அளவு கடந்த வியப்பில் ஆழ்ந்தவர்களாய் , “இவர் எத்துணை நன்றாக யாவற்றையும் செய்து வருகிறார்! காதுகேளாதோர் கேட்கவும் பேச்சற்றோர் பேசவும் செய்கிறாரே!” என்று பேசிக்கொண்டார்கள்.

***

இயேசுவின் எல்லா புதுமைகளும் ஏதோ ஒரு புதிய செய்தியை தனக்குள் பொதிந்து வைத்திருக்கிறது. இந்தப் புதுமையும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. இதுவும் நமக்கு பல்வேறு ஆன்மீக சிந்தனைகளையும் புரிதல்களையும் தருகிறது.

1. “காது கேளாதவரும் திக்கிப்பேசுபவருமான ஒருவரைச் சிலர் அவரிடம் கொண்டு வந்து, அவர்மீது கைவைத்துக் குணமாக்குமாறு அவரை வேண்டிக் கொண்டனர்” ! கிறிஸ்தவர்களின் முக்கியமான பணி தேவையில் உழலும் மனிதர்களை இயேசுவிடம் கொண்டு வருவதே. அது ஆன்மீகத் தேவையாகவோ, உலகத் தேவையாகவோ இருக்கலாம். காது கேளாத நபருக்கு இயேசுவின் வார்த்தைகள் கேட்கப்படாமலேயே இருந்தன‌. திக்கிப் பேசும் நாவும் இயேசுவைப் பற்றிய வார்த்தைகளைப் பேசமுடியாமல் தடுத்தது. இயேசுவிடம் செல்ல வேண்டும் என்பதைக் கூட அவர் அறியாமல் இருந்திருக்கலாம். அத்தகைய நபர்களுக்கு வழிகாட்டும் நல்ல ஆன்மீக நண்பர்கள் தேவைப்படுகின்றனர்.

நம்மைச் சுற்றி எத்தனையோ மனிதர்கள் தேவையில் உழல்பவர்களாக இருக்கிறார்கள். பல வேளைகளில் அவர்களை மருத்துவ மனைகளுக்குக் கொண்டு செல்ல ஆர்வம் காட்டும் நாம், இயேசுவிடம் அழைத்து வர ஆர்வம் காட்டுவதில்லை. இயேசுவிடம் அழைத்து வருதல் என்பது மதமாற்றமல்ல, அவரது மனதில் ஏற்பட வேண்டிய விசுவாச மாற்றம்.

2. அவரை இயேசுவிடம் அழைத்து வந்ததுடன் தங்கள் பணி முடிந்தது என நண்பர்கள் நினைக்கவில்லை, அவர் மேல் கைவைத்துக் குணமாக்குமாறு இயேசுவை வேண்டுகின்றனர். அவர்களுடைய வேண்டுதலுக்கு இயேசு செவிமடுக்கிறார்.

பிறருக்காக இறைவனிடம் வேண்டுவது நம்மிடம் இருக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான குணம். ஒருவருக்கு இயேசுவை அறிமுகம் செய்து வைத்தவுடன் நமது பணி நிறைவடைந்து விடுவதில்லை. அவருக்காக இயேசுவோடு நாம் மன்றாட வேண்டும். தன்னலம் இல்லாத செபங்கள் இறைவனுக்குப் பிரியமானவை. அவற்றை இறைவனின் செவிகள் ஆனந்தத்துடன் ஏற்றுக் கொள்கின்றன. சமூகத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்ட இந்த மனிதனை இயேசுவிடம் அழைத்து வந்து, அவருக்காக வேண்டுதல் செய்யும் இந்த நண்பர்களைப் போல நாம் இருக்கிறோமா ?

3. இயேசு அவரைக் கூட்டத்திலிருந்து தனியே அழைத்துச் செல்கிறார். தனது புதுமைகள் விளம்பரங்களுக்கானவை அல்ல என இயேசு வெளிப்படுத்துகிறார். இந்த அற்புதத்தைக் கண்டு மக்கள் மீண்டும் தன்னை அரசனாக்கும் எண்ணம் கொள்ளக் கூடாது எனவும் அவர் நினைத்திருக்கலாம். அல்லது அங்குள்ள மக்களின் இதயங்கள் கடினமாக இருந்திருக்கலாம். எது எப்படியோ, இயேசு அந்த நபரைத் தனியே அழைத்துச் செல்கிறார்.

நமது வாழ்க்கையிலும் இயேசு பல வேளைகளில் நம்மை தனியே அழைக்கிறார். அவருக்கும் நமக்கும் இடையேயான தனிப்பட்ட உரையாடல், உறவு, அன்பு எல்லாவற்றையும் அவர் யாசிக்கிறார். அந்த நபரை அழைத்து வந்த மக்களைக் கூட அவர் சேர்த்துக் கொள்ளவில்லை. குடும்பம், சமூகம், ஆலயம், திருச்சபை என பல அமைப்புகளோடு நாம் இணைந்தே பயணிக்கிறோம். சில வேளைகளில் இயேசு நம்மைத் தனியே அழைக்கிறார். அத்தகைய தனிப்பட்ட உறவு மிக மிக அவசியம். இயேசுவுக்கும் நமக்குமான தனிப்பட்ட உறவு எப்படி இருக்கிறது என்பதை பரிசீலனை செய்வது மிக மிக முக்கியம்.

4. “தம் விரல்களை அவர் காதுகளில் இட்டு, உமிழ்நீரால் அவர் நாவைத் தொட்டார்” இது இயேசு தன்னை அந்த மனிதனின் நிலைக்கு இறக்கி அவரோடு உறவாடும் தருணம் அது. காதுகேட்காத நபருக்கு இயேசுவின் வார்த்தைகள் புரியாது. அவருக்கு இயேசுவின் செய்கைகளின் அர்த்தம் விளங்காது. எனவே “உனது குறைகளை நான் அறிகிறேன். உன் காதுகள் அடைபட்டிருக்கின்றன. நாவு கட்டப்பட்டிருக்கிறது என்பதை அறிகிறேன்” என இயேசு அந்த மனிதனோடு உறவாடுகிறார், உரையாடுகிறார்.

நாம் எத்தனை கொடிய பாவிகளாய் இருந்தாலும் இயேசு நம்மை நிராகரிக்காமல் பாவியின் உருவம் எடுத்து நம்மை மீட்க வந்தார். நமக்காக அவர் பாவியாகவே ஆனார். எத்தனை பெரிய புனிதராய் இருந்தாலும் இயேசுவின் வெளிச்சத்தில் பாவிகளே !. அத்தகைய நம்மோடு இயேசு நமக்குப் புரியும் விதமாகப் பேசுகிறார். அதைக் கேட்க நாம் தயாராய் இருக்கிறோமா ? அதே போல, நாம் பிறரோடு பேசும்போது அவர்களுடைய நிலைக்கு இறங்கிச் சென்று அவர்களோடு நட்பு கொள்கிறோமா ? ஆழமாய்ச் சிந்திக்க வேண்டிய விஷயம் இது !

5. உமிழ்நீரால் அவனுடைய நாவை இயேசு தொடுகின்ற நிகழ்வு அவனுடைய விசுவாசத்தைச் சோதித்தறியும் நிகழ்வு. எச்சிலால் நம்மை யாரேனும் தொடுவதை நாம் விரும்புவதில்லை. அதை அவமானமாகக் கருதுகிறோம். அதை ஏற்றுக் கொள்பவர் தன்னை ஒரு அடிமையின் நிலைக்கு இறக்கி தாழ்மையின் உச்சமாகிறார். இந்த மனிதனுக்கு இயேசுவின் மீது நம்பிக்கை இருக்கிறதா ? அல்லது நண்பர்களின் கட்டாயத்தினால் இங்கே வந்திருக்கிறானா என்பதை இயேசு இந்த தொடுதல் மூலம் சோதித்து அறிகிறார். அந்த மனிதரோ எந்தவிதமான எதிர்ப்பு உணர்வையும் காட்டாமல் இயேசுவின் செயல்களுக்கு தன்னை முழுமையாய் அர்ப்பணிக்கிறார்.

நமது வாழ்க்கையில் இயேசு செய்கின்ற ஏதேனும் செயல்கள் நமக்கு வெறுப்பைத் தருகின்றனவா ? ‘இப்படித் தான் என் வாழ்க்கை அமையணுமா ?’ எனும் எரிச்சலின் குரல் எழுகிறதா ? நமது எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ப நமது நாட்கள் அமைவதில்லை. ஆனால் இறைவன் நமக்கென வைத்திருக்கும் வாழ்க்கையோ நிச்சயம் எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் மேலானதாகவே இருக்கும். அவர் எது வேண்டுமானாலும் செய்யட்டும் என தன்னை அவரிடம் ஒப்படைப்பவர்களே மிகப்பெரிய ஆன்மீக உயரத்தை எட்டுவார்கள்.

6. இயேசு வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்தார் ! தந்தையின் விருப்பமின்றி அவர் எதையும் செய்வதில்லை என்பதன் அடையாளம் அது. தனக்கு முன்னால் நிற்கின்ற அந்த மனிதருக்கு இயேசு ஒரு பாடத்தைக் கற்றுக் கொடுக்கிறார். செய்பவர் நானல்ல, என் மூலமாய் செயலாற்றுபவர் விண்ணகத் தந்தையே எனும் பாடம். தூரத்தில் இருந்து பார்க்கும் மக்களும், அருகில் இருந்து பார்க்கும் இந்த நபரும் இயேசுவின் இந்த செயலை மனதுக்குள் பதித்துக் கொள்கின்றனர்.

நமது வாழ்விலும் ஒவ்வொரு செயலையும் விண்ணகத் தந்தையின் விருப்பத்தின்படி செய்கிறோமா ? இந்த ஒரு கேள்விக்கான பதில் “ஆம்” என அமைந்தால் நமது ஆன்மீக வாழ்க்கை ஆழமாய் இருக்கிறது என அர்த்தம். வானத்தைப் பார்க்காமல் நாம் பூமியில் செய்கின்ற எந்த செயல்களுமே எதிர்பார்த்த பலனைத் தருவதில்லை. எல்லா செயல்களுக்கும் இறைவனுக்கு நன்றி சொல்ல கற்றுக் கொள்வோம்.

7. இயேசு பெருமூச்சு விட்டார் ! பெருமூச்சு விடுதல் அடுத்தவருடைய வேதனையில் தன்னை இணைத்துக் கொள்ளும் நிகழ்வு. எல்லாருடைய கஷ்டங்களுக்கும் நாம் பெருமூச்சு விடுவதில்லை. நாம் மிகவும் அன்பாக இருக்கும் நபர்களின் கவலைகள் மட்டுமே நம்மைப் பெருமூச்சு விட வைக்கும். இயேசு பிறருடைய கஷ்டங்களோடு தன்னை இணைத்துக் கொள்கிறார். அதுவே பெருமூச்சாய் வெளிப்படுகிறது. பலரும் உணரும் வண்ணம் அந்த பெருமூச்சு இருக்கிறது என்பது அவரது ஆழமான அன்பையே காட்டுகிறது.

நமது வாழ்க்கை பிறருடைய வேதனையில் நம்மையும் இணைத்துக் கொள்வதாக இருக்க வேண்டும். அடுத்தவர்களுடைய தேவைகள் நம்முடைய தேவையாய், அடுத்தவர்களுடைய ஏக்கம் நமது ஏக்கமாய், அடுத்தவர்களின் வலி நமது வலியாய் மாறிப்போவதே, “தன்னைப் போல அயலானையும் நேசி” எனும் இயேசுவின் போதனையில் வெளிப்பாடு. அத்தகைய ஆழமான அன்பு பிறர் மீது எழுகிறதா ? இல்லையேல் நமது வாழ்க்கையை சட்டென சலவை செய்வோம். அன்பினால் சரி செய்வோம்.

8. “எப்பத்தா” அதாவது திறக்கப்படு என இயேசு அந்த மனிதரை நோக்கிக் கூறுகிறார். அவர் சொன்னது அந்த மனிதரிடமல்ல, அவருடைய குறைபாட்டின் மீது. அல்லது அவரைப் பிடித்திருந்த கட்டுகளின் மீது. அது அசுத்த ஆவியாகவோ, உடல் பலவீனமாகவோ இருக்கலாம். அப்போது அவனது காதுகள் திறக்க, நாவின் கட்டவிழ்கிறது.

இயேசுவின் வருகை நமக்கும் கடவுளுக்கும் இடையே இருந்த அத்தனை கதவுகளையும் திறப்பதாக அமைந்தது. சிலுவையில் இயேசு நமது பாவங்களுக்காக‌ உயிர்விட்டபோது ஆலயத்தின் திரைச்சீலை இரண்டாகக் கிழிந்தது. இறைவனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையே இருந்த மதில் சுவர் உடைபட்டது. கதவு திறக்கப்பட்டது.

இன்று நமது வாழ்வில் கடவுளுக்கும் நமக்கும் இடையே என்ன இருக்கிறது ? எவையெல்லாம் அவரை நம்மிடமிருந்து பிரிக்கின்றன ?. அனைத்தையும் பார்த்து இயேசு, “எப்பத்தா” என்கிறார். நமது பாவம், நமது கோபம், நமது ஈகோ, நமது வெறுப்பு, நமது ஆசைகள், நமது மாயைகள் அனைத்தையும் பார்த்து இயேசு “எப்பத்தா” என்கிறார். அவை திறக்கப்படும். அப்போது இயேசுவுக்கும் நமக்கும் இடையேயான உறவு நெருக்கமாகும். இறைவனின் அன்பினின்று நம்மைப் பிரிக்கும் அத்தனை கதவுகளையும் இறைவன் முன்னால் வைப்போம். அவரது வார்த்தையால் கதவுகள் திறக்கும், உறவுகள் பிறக்கும்.

9. இயேசுவின் வார்த்தை வலிமையுடையது. அது சொன்ன செயலைச் செய்யாமல் திரும்புவதில்லை. அவனுடைய காது திறக்கிறது, வாய் சரியாகிறது. அத்துடன் நிற்கவில்லை. அவன் பேச ஆரம்பிக்கிறான். கண்பார்வை இல்லாத ஒருவனுக்கு கண்பார்வை கிடைத்தால் சட்டென பார்க்கலாம். ஆனால் பேச்சு அப்படியல்ல. ஒலியை முதன் முதலில் கேட்கிறான், மொழியை முதன் முதலில் அறிகிறான். அவனுக்கு பேசும் பயிற்சி கிடைக்கவில்லை. ஆனால் சரளமாய்ப் பேசுகிறான். எல்லாமே அற்புதமாய் நிகழ்ந்து விடுகின்றன.

இறைவனின் அருள், இறைவனின் தொடுதல், இறைவனின் வார்த்தை செய்யும் அதிசயம் இது தான். அது மருத்துவத்தின் படிப்படியான மாற்றம் அல்ல. இறைவனின் அதிரடியான மாற்றம். ஒரு வினாடியில் அனைத்தையும் புதுப்பிக்கும் மாற்றம். பாவக் கறைகளை ஒரே ஒரு வினாடியில் அழித்து நம்மைப் புதுப்பிறப்பாக்கும் மாற்றம். நாம் தேடவேண்டியது இந்த மாற்றத்தைத் தான்.

10. “எவருக்கும் சொல்ல வேண்டாம்” என இயேசு கட்டளையிடுகிறார். பேச முடியாத நிலையில் அவன் இருந்தபோது அவனுக்கு பேச அனுமதி இருந்தது. பேச இயலும் நிலைக்கு வந்தபோது பேச அனுமதி இல்லை. ஆனால் அவர்கள் கட்டளையை மீறுகின்றனர். எங்கும் இயேசுவை அறிவிக்கின்றனர். இது ஒரு பாவச் செயலே. நமது பார்வைக்கு நல்லது என தெரிவது இறைவனின் பார்வைக்கு நல்லது எனத் தெரிய வேண்டியதில்லை. இயேசுவின் கட்டளைகளை அப்படியே செயல்படுத்துவதே நமது அழைப்பு. நமது புரிதலுக்கு ஏற்ப அதை மாற்றுவதல்ல.

மக்கள் வியப்படைகின்றனர். ஆனால் அவர்கள் இயேசுவை மெசியாவாக உணரவில்லை. ‘ஏசாயா’ இறைவாக்கினரின் வார்த்தைகள் செயல்வடிவம் பெறுவதை அறியவில்லை. நமது வாழ்க்கையும் வியந்து போய் விலகிச் செல்வதாய் இருக்கக் கூடாது. வியந்து போய் நெருங்கி வருவதாய் இருக்க வேண்டும். இயேசுவின் தொடுதல் வரை எதுவும் பேசலாம். இயேசுவின் தொடுதலுக்குப் பின், நமது வார்த்தைகள் இறைவனின் கட்டளைகளுக்கு உட்பட்டே இருக்க வேண்டும்.

இந்த சிந்தனைகளை மனதில் இருத்துவோம்.

*

 

Posted in Articles, Sunday School

SKIT : Sunday’s School

Image result for jesus christ

காட்சி 1

அப்பா, அம்மா வீட்டில் இருக்கின்றனர்

அப்பா ( போனில் ) : பரவாயில்லைங்க.. இதுல என்ன இருக்கு. நோ பிராப்ளம். ஃபிரியா இருக்கும்போ வீட்டுங்கு வாங்க.

அம்மா : யாருங்க போன்ல ?

அப்பா : குமாரசாமி தான் பேசினாரு. இன்னிக்கு கொஞ்சம் காசு தரேன்னு சொல்லியிருந்தாரு அது கிடைக்கலையாம்.

அம்மா : ஐயோ, பையனுக்கு காலேஜ் பீஸ் கட்டணுமே. என்ன பண்றது ?

அப்பா : அதெல்லாம் கடவுள் பாத்துப்பாரு. நீ ஏன் கவலை படறே. முயற்சி மட்டும் நாம பண்ணுவோம், முடிவு அவர் கையில தான் இருக்கு.

அம்மா : எப்படி தான் நீங்க கூலா இருக்கீங்களோ ! எனக்கு பக் பக் ந்னு இருக்கு. பணம் கிடைக்கணும், பீஸ் கட்டணும், அவனை படிக்க வெச்சு ஒரு பெரிய ஆளாக்கணும். அப்ப தான் எனக்கு சந்தோசம்.

அப்பா : படிக்கிறதுலயோ, பெரிய வேலைல இருக்கிறதிலயோ சந்தோசம் கிடையாது. கடவுளோட இருக்கிறதுல தான் நமக்கு சந்தோசம். வேலை நம்மை ஒரு ஆபீஸ்ல தான் சேக்கும். கடவுள் தான்

நம்மை சொர்க்கத்துல சேக்க முடியும்.

அம்மா : சரி, சரி… வீட்லயும் பிரசங்கம் பண்ணாதீங்க. ஊர்ல தான் பிரசங்கம் பண்ணிட்டே திரியறீங்க. அது போதாதா ? என்ன மனுஷனோ !

அப்பா : சரி சரி.. சலிச்சுக்காதே. சந்தோசமா இரு. கவலையா இருக்கிறதனால நாம எதையும் சாதிக்கப் போறதில்லை. அவரோட சித்தம் எதுவோ அது தான் நடக்கும். அதனால அமைதியா இருப்போம்.

( அப்போது ஒருவர் வருகிறார் )

நபர் 1 : ஐயா…

அப்பா : சொல்லுங்கய்யா.. என்ன விஷயம் … ரொம்ப டென்சனா இருக்கீங்க.

நபர் 1 : ஐயா.. என் பையன் திடீரென மயங்கி விழுந்துட்டான். அவனை ஆஸ்பிடல்ல சேக்கணும். கைல நயா பையா இல்ல. நீங்க தான் எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணணும்.

அம்மா : ஐயோ.. என்ன பண்ண.. எங்க கிட்டயும் சுத்தமா காசே இல்லை. இப்போ தான் பையனோட ஸ்கூல் பீஸ் பற்றி பேசிட்டிருந்தோம்.

அப்பா : சும்மா இரு.. அவரே கஷ்டத்துல இருக்காரு… எப்படியாச்சும் ஹெல்ப் பண்ணணுமே.. என்ன பண்ணலாம்.. ஆங்…  உன்னோட அந்த செயினை கொஞ்சம் கழட்டி குடு..அதை வெச்சு அவர் மருத்துவம் பாக்கட்டும்… அப்புறம் வாங்கிக்கலாம்.

அம்மா : ஏங்க தெரிஞ்சு தான் பேசறீங்களா ?…, அது தாலிங்க…

அப்பா : அதுக்கென்ன இப்போ.. நான் தான் இங்கே இருக்கேனே.. அப்புறம் என்ன ? இன்னொன்னு கட்டிக்கலாம்.

அம்மா : நோ..நோ. அதெல்லாம் முடியாது. தாலியைக் கழட்டினா புருஷனுக்கு ஆவாதுன்னு சொல்லுவாங்க.

அப்பா : அதெல்லாம் முட்டாள் தனமான பேச்சு. இது ஒரு அடையாளம் தான். ஆதாம் ஏவாளுக்கு தாலியா கட்டினாரு ? மனுஷனுக்கு உதவாத தாலி கழுத்துக்கு பாரம்.

அம்மா : தாலி இல்லாம நான் எப்படிங்க வெளியே போறது… என்ன விளாடறீங்களா ?

அப்பா : கடவுள் நமக்கு உயிரை தந்திருக்கிற வரைக்கும் தாலி இல்லாமலும் வெளியே போலாம்.

கடவுள் உயிரை எடுத்துட்டா, தாலி இருந்தாலும் நாம வெளியே போக முடியாது.

நபர் 1 : ஐயா.. அம்மாக்கு புடிக்கலேன்னா வேணாம்ய்யா.. நான் வேணும்ன்னா வேற யாரையாச்சும் கேட்டுப் பாக்கறேன்.

அப்பா : அப்படியெல்லாம் இல்லீங்க. அவங்க என் மனைவி. நாங்க இப்படி ஜாலியா பேசிப்போம், ஆனா அவங்களுக்கு ரொம்ப இளகிய மனசு. பீஸ் கட்டவே கவலைப்படற அவங்க, உயிரைக் காப்பாத்த கவலைப்பட மாட்டாங்களா…என்ன ?

அம்மா : இப்படி பேசிப் பேசியே எல்லாத்தையும் சாதிச்சுடுங்க ( சொல்லிக் கொண்டே தாலியைக் கழற்றிக் கொடுக்கிறார் )

நபர் 1 : ரொம்ப நன்றிங்கம்மா…

அம்மா : சீக்கிரம் திருப்பிக் கொடுத்துடுப்பா..

அப்பா : அதைப்பற்றியெல்லாம் கவலைப்படாதேப்பா.. பையனை ஹாஸ்பிடல்ல சேத்துடு. நான் சாயங்காலம் வந்து பாக்கறேன்.

நபர் 1 : சரிங்கய்யா.. ( ஓடுகிறார் )

அம்மா : அதெப்படியோ தெரியல.. நீங்க மட்டும் என்ன தான் நடந்தாலும் ஒரு புன்னகையோட இருக்கீங்க. தலையில இடி விழுந்தா கூட சிரிப்பீங்க போல. ( புன்னகைக்கிறார் )

அப்பா : நாம எல்லாம் அப்பாவோட கை பிடிச்சு திருவிழாக்கு போற பிள்ளைங்க மாதிரி. அப்பாவோட கையை புடிச்சிருக்கிற வரைக்கும் கவலையில்லை. கையை விட்டுட்டா தான் பதட்டமாகி அப்பா எங்கேன்னு தேடணும். மறுபடியும் அவரோட கையை புடிக்கணும். கடவுளோட‌ கைல இருக்கிற வரைக்கும் நமக்கு கவலையே இல்லை. எல்லாத்தையும் அவரே பாத்துப்பாரு.

அம்மா : ம்ம்.. ஆயிரம் தான் இருந்தாலும்…. பையனுக்கு ஃபீஸ் தான்…. எப்படி கட்ட போறேனோ !

காட்சி 2

(பையன், அப்பா, அம்மா )

பையன் : அப்பா… அப்பா…

அப்பா : என்னப்பா.. ஒரே சந்தோசமா இருக்கே போல !

பையன் : ஆமாப்பா.. ஒரு சந்தோசமான விஷயம் தான்பா..

அம்மா : சொல்லுடா.. என்னாச்சு ? காலேஜ்ல டிஸ்டிங்ஷன்ல பாசாகிட்டியா ? இல்ல ஏதாச்சும் அவார்ட் வாங்கியிருக்கியா ?

பையன் : அதெல்லாம் இல்லம்மா…

அம்மா : ஓ.. அப்போ ஏதாச்சும் நல்ல வேலை கிடைச்சிருக்கா ?

பையன் : அதெல்லாம் சின்ன விஷயம்மா..

அம்மா : அப்போ என்னடா ? ஏதாவது பொண்ணு கிண்ணு பாத்து வெச்சிருக்கியா ? எங்களுக்கு தெரியாம லவ் கிவ் பண்ணினே, காலை உடச்சுபுடுவேன் ஆமா…

பையன் : ஐயோ அம்மா… சும்மா சும்மா ஏதாச்சும் சொல்லிட்டே இருக்காதீங்க.. படிப்பு, மார்க், காலேஜ், வேலை, கல்யாணம்ன்னு

அம்மா : வேற என்னடா சொல்லணும் ?

பையன் : அம்மா .. நான் ஒரு இடத்துக்கு ஊழியத்துக்கு போகப் போறேன்.

அப்பா : பிரைஸ் த லார்ட்… நல்ல முடிவுப்பா…

அம்மா : ஐயோ.. என்னடா சொல்றே.. அதுக்காடா உன்னை இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு படிக்க வெச்சோம்… பீஸ் கட்ட கூட காசில்லாம… ( அம்மா விசும்புகிறார் )

அப்பா :  என்னம்மா இது.. பையன் எவ்வளவு சந்தோசமான விஷயம் சொல்லியிருக்கான்… அதுக்கு சந்தோசப்படாம…

அம்மா : ஆமா.. இதுல என்ன சந்தோசம்… உங்களுக்கு தான் எதுக்கெடுத்தாலும் சந்தோசமா இருக்குமே !

அப்பா : கடவுளுக்கான பணி செய்றதுல இருக்கிற சந்தோசமே தனி தான்மா.. நீயும் ஒரு நாள் அதைப் புரிஞ்சுப்பே.

அம்மா : ஆமா…ஆமா.. நீங்க உருப்படாம போனதும் இல்லாம, இப்போ பையனையும் கெடுக்கறீங்க…. எப்படியோ போங்க.. நம்ம தலையெழுத்து. இவனாவது கஞ்சு ஊத்துவான்னு பாத்தா, காதுல ஈயத்தை காய்ச்சி இல்லே ஊத்தறான்…

அப்பா : எல்லாம் கடவுள் பாத்துப்பாரும்மா.. நம்ம தலைமுடியை எண்ணி வெச்சிருக்கிறவரு அவரு, நம்ம எதிர்காலத்தை எண்ணாம இருப்பாரா என்ன ?

அம்மா : ஆ..ஊ..ன்னா இப்படி ஏதாச்சும் சொல்லிடுங்க.

அப்பா : சரிப்பா… ( பையனை நோக்கி ) நீ எங்கே ஊழியம் பண்ண போறே ? காலேஜ்லயா ?

பையன் : இல்லப்பா….

அப்பா : அப்புறம் எங்கேப்பா ? கிராம ஊழியமா ?

பையன் : இல்லப்பா

அப்பா : அப்போ.. மருத்துவமனை, ஜெயில்.. இப்படி எங்கேயாச்சும் ?

பையன் : இல்லேப்பா.. நான் வெளியூர் போறேன்பா…

அப்பா : ஓ… அது தான் உன் அழைப்புன்னா.. தாராளமா போலாம். எந்த இடம்பா ?

பையன் : ச்சாட் ந்னு ஒரு இடம்பா.. ஆப்ரிக்கால…

அப்பா : ( அதிர்ச்சியுடன் ) வாட்… ச்சாட்லயா.. அய்யோ…. அது… அந்த இடம்…

பையன் : தெரியும்பா… உலகத்துலயே அதிகம் கிறிஸ்தவர்கள் கொல்லப்படற ஒரு நாடுப்பா…

அப்பா : அ..அது… உன்னோட அழைப்பு தானா ? நல்லா பிரேயர் பண்ணினியா ?

பையன் : பண்ணிட்டேன்பா.. ரெண்டு மூணு தடவை கடவுள் கிளியரா பேசிட்டாரு. அங்கே தான் போகணும்ன்னு. இயேசுவை அறியாத மக்கள் எக்கச்சக்கம் இருக்காங்க. அவங்களுக்கு இயேசுவை எடுத்துச் சொல்லணும். அது தான் என்னோட அழைப்பு.

அப்பா : ( கவலையுடன் அங்கும் இங்கும் நடக்கிறார் ) நான் எப்பவுமே இயேசுவை மக்களுக்கு அறிவிக்கிறேன். எல்லோரும் இயேசுவை அறியணும்ன்னு தான் நான் விரும்பறேன். ஆனா. இந்த இடம்….

பையன் : கடவுள் என்னை அங்கேயிருந்து கூப்பிட்டா நான் சந்தோசமா போவேன்பா. கர்த்தருக்குள் சந்தோசமா இருக்கிறது தான் என்னோட பலம்.  நீங்க சொல்லி குடுத்தது தானேப்பா… நான் ஏன் கவலைப்படணும்.

அம்மா : என்னப்பா.. என்னென்னவோ பேசறீங்க‌.. அவ்வளவு மோசமான இடமா அது ?

பையன் : சே..சே.. அப்படியெல்லாம் ஒண்ணுமில்லேம்மா… உயிரை கொடுக்கிறதும், எடுக்கிறதும் கடவுள் கைல. அவர் கேட்டா குடுத்துடப் போறோம். அதுல கவலைப்பட என்ன இருக்கு.

அம்மா : உன்னை என்னோட கண்ணுக்குள்ள வெச்சு பாத்துக்கணுங்கறது தான் என்னோட ஆசை.. நீ என்னடான்னா..உயிரு கியிருன்னு பேசிட்டிருக்கே…

பையன் : என்னம்மா இப்படி சொல்றீங்க.. நாம கடவுளோட கண்மணிகள் .. நம்மை யாரும் தொட கடவுள் விட்டுருவாரா என்ன ?

அப்பா : யோபுவோட வாழ்க்கையை பாக்கலையா… எல்லாம் போனப்பவும் “கடவுள் கொடுத்தார், கடவுள் எடுத்தார் அவருக்கே மகிமை உண்டாகுக” ந்னு சொன்னாரு அவரு. எது நடந்தாலும் கடவுளோடு இணைந்து நடக்கணும். அது தான் சந்தோசமான வாழ்க்கை.

பையன் : நீங்க இப்படி தந்த ஊக்கம் தாம்பா என்னை இன்னிக்கு ஊழியம் செய்ய தயாராக்கியிருக்கு.

அப்பா : ம்ம்ம்.. சரிப்பா.. கடவுளோட சித்தம் எதுவோ அதுபடி நடக்கும். நீ நல்லா செபம் பண்ணிட்டு ரெடியாகு. எப்போ கிளம்பறே.. ஏதாச்சும் கொண்டு போணுமா ?

பையன் : சீக்கிரம் போணும்பா… ஒரு சவப்பெட்டி வேணும்பா…

அப்பா : ச..ச..சவப்பெட்டியா ? ஏன் ? எதுக்கு ?

பையன் : அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லேப்பா. அந்த நாட்டுக்கு ஊழியம் செய்ய‌ போறவங்க ஒரு சவப்பெட்டியையும் கையோடு கொண்டு போவாங்க. ஒரு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை தான். ஒருவேளை நாம கொல்லப்பட்டால் மற்ற ஊழியர்களும், கிறிஸ்தவர்களும் சேர்ந்து நம்மை கிறிஸ்தவ முறைப்படி அடக்கம் செய்ய இது உதவியா இருக்கும்.

அம்மா : ( அழுது கொண்டே ) என்னங்க.. பையன் என்னென்னவோ சொல்றான்…

பையன் : என்னம்மா இதுக்குப் போய் அழுதுட்டு…  சாவு எங்கே இருந்தாலும் வரும், வாழ்வு இயேசுவோடு இருக்கும் போ மட்டும் தான் வரும். ஒரு வேளை நாம் இறந்து போனா கூட அது இன்னொரு வீட்டுக்குப் போற மாதிரி தானே.. ஏன் கவலைப்படறீங்க..

அப்பா : ( பையனை கட்டியணைக்கிறார். ) எது நடந்தாலும் அது கடவுள் விருப்பப்படி தான் நடக்கும். உன்னோட இந்த ஊக்கத்துக்காக நான் கடவுளுக்கு நன்றி சொல்றேன். உனக்கு எந்த கெடுதலும் வரக்கூடாதுன்னு செபிக்கிறேன்பா.. ( கண்களைத் துடைத்துக் கொள்கிறார் )

பையன் : அப்பா .. எது நடந்தாலும் அது கடவுளோட விருப்பப்படி ந்னு நினைச்சுக்கோங்க. அவரோடு இருப்பதில் தான் நம்மோட பலம்பா… நான் கிளம்பறேன்பா… டிராவலுக்கான ஏற்பாடுகள் கொஞ்சம் செய்யணும்.

அப்பா : சரிப்பா.. காட் பிளஸ் யூ…

காட்சி 3 :

(பையன், மூன்று நபர்கள் )

( பையன் ஆப்பிர்க்காவில் சுவிசேஷம் அறிவித்துக் கொண்டிருக்கிறான் )

பையன் : ( செபம் ) அன்பான ஆண்டவரே, இந்த ஆப்பிரிக்க நாட்டிலே கடந்த இரண்டு மாத காலமாக உம்மைப் பற்றி அறிவிக்க நீர் தந்த மேலான கிருபைக்காக நன்றி. உம்மைப் பற்றி அறியாத பல மக்களுக்கு உம்மைப் பற்றி சொல்ல எனக்கு நீர் தந்த வாய்ப்பு மேலானது ஆண்டவரே. இன்னும் நிறைய மக்களுக்கு நான் உம்மைப்பற்றி அறிவிக்க எனக்கு உதவி செய்தருளும் ஆண்டவரே. ஆமென்.

( அப்போது மூன்று பேர் உள்ளே வருகிறார்கள் )

ந 1 : ஐயா வணக்கம்.. இங்கே ஸ்டீபன் யாரு ?

பையன் : நான் தான் வாங்க.. உக்காருங்க. என்ன விஷயம்.

ந 2 : சும்மா தான் உங்களைப் பாத்துட்டு போக வந்தோம்.

பையன் : ரொம்ப மகிழ்ச்சி. வாங்க உட்காருங்க.. சாப்பிட ஏதாவது கொண்டு வரேன்.

ந 3 : வேண்டாம்..வேண்டாம்… அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேண்டாம்.

பையன் : சொல்லுங்க… உங்களையெல்லாம் சந்திச்சதுல மகிழ்ச்சி ( புன்னகைக்கிறார் )

ந 1 : ரொம்ப உற்சாகமா இருக்கீங்க…

பையன் : ஆமா… நமக்கு மனசுக்குப் புடிச்ச வேலையைச் செய்யும் போ சந்தோசம் தானா வரும். நேர்மையான பணியைச் செய்யும் போதும் மகிழ்ச்சி தானா வரும். கடவுள் சொன்ன வேலையைச் செய்யும் போதும் மகிழ்ச்சி தானா வரும். நான் செய்றது இது எல்லாம் சேர்ந்தது, அதான் எனக்கு ரொம்ப மகிழ்ச்சியா இருக்கு.

ந 1 : அப்படி என்ன வேலை செய்யறீங்க சார் ?

பையன் : இந்த உலகைப் படைத்து, மக்கள் பாவத்தில் இருப்பதைக் கண்டு கலங்கி, அவர்களை மீட்டு பரலோகம் சேர்க்க, தன்னோட ஒரே மகனாகிய இயேசுவை அனுப்பிய கடவுளின் அன்பைப் பற்றியும். நமக்காக சிலுவையில் அறையப்பட்டு உயிர்விட்ட இயேசுவைப் பற்றியும். பரலோகம் சேர நமக்கு வழிகாட்டும் பரிசுத்த ஆவியைப் பற்றியும் மக்களுக்கு எடுத்துச் சொல்றேன்.

ந 2 : ஓ.. அப்படியா.. அதுல மகிழ்ச்சியடைய என்ன சார் இருக்கு.

பையன் : என்ன இப்படி சொல்லிட்டீங்க.

நமக்கு பரலோகம் நிச்சயம் அது மகிழ்ச்சி இல்லையா ?.

கடவுளை அப்பா என அழைக்கலாம் அது மகிழ்ச்சி இல்லையா ?

நாம் பாவ அடிமைத்தனத்திலிருந்து மீளலாம், அது மகிழ்ச்சி இல்லையா ?

கடவுள் எப்போதும் நம்மோடு இருக்கிறார், அது மகிழ்ச்சி இல்லையா ?

இப்படி எவ்வளவோ சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

ந 3 : எங்களுக்கு புரியலை சார், கொஞ்சம் புரியும் படியா சொல்றீங்களா ?

பையன் : கடவுள் நம்மை அவருடைய சொந்தக் கரங்களால் உருவாக்கினார், அவரோட கரம் நம்மோடு இருக்கிறது.

நாம் இயேசுவை ஏற்றுக் கொள்ளும் போது புதுப் பிறப்பாகிறோம். கடவுளின் பெயர் நம்மோடு இருக்கிறது.

நம்முடைய பிறப்பு ஒரு விபத்து அல்ல. “நாம் கடவுளின் கைவேலைப்பாடு; நற்செயல்கள் புரிவதற்கென்றே கிறிஸ்து இயேசு வழியாய்ப் படைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். ” என்கிறது பைபிள். இப்படி கடவுளின் திட்டம் நம்மோடு இருக்கிறது !

அந்தக் கடவுளை நாம ஏற்றுக் கொண்டு பாவத்தை அறிக்கையிட்டு மனம் திரும்ப வேண்டும். மனம் திரும்பிய பின் கடவுளுக்கு பிரியமான வாழ்க்கை வாழவேண்டும். இது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியான விஷயம்.

ந 1 : இதைச் சொல்ல தான் நீங்க இந்தியால இருந்து வந்தீங்களா ?

பையன் : ஆமா… சார். இது என்னோட கனவு.

ந 2 : ஏண்டா…டேய்… எங்க நாட்டிலயே வந்து, எங்க தெய்வத்தையே வேண்டாம்ன்னு சொல்லி வேற ஒரு தெய்வத்தைக் கொண்டு வருவே. என்ன தைரியம் உனக்கு.

பையன் : சார்… கொஞ்சம் அமைதியா பேசுங்க.

ந 3 : பேசறதா ? உன்னை பொடி வெச்சு பிடிக்க தான் உன் கூட இவ்ளோ நேரம் பேசினோம். உன்னை கவனிச்சுட்டு தான்டா இருக்கோம்.

பையன் : இதுல பொடி வெச்சு பிடிக்க என்ன இருக்கு ? கடவுளைப் பற்றி பேச நான் ஏன் பயப்படணும் ?

ந 2 : உங்களையெல்லாம் எவ்ளோ அடிச்சாலும், எத்தனை பேரை கொன்னாலும் புத்தி வராதா ?

பையன் : கடவுளோட நற்செய்தியை அறிவிக்க ஏன் பயப்படணும். அது மகிழ்ச்சியான விஷயம் இல்லையா ?

ந 1 : எனக்கு ஒண்ணு மட்டும் புரியவே இல்லை. எவ்ளோ தான் அடிச்சாலும் ஏன்டா சிரிச்சிட்டே சாகறீங்க. அதான் எரிச்சலா இருக்கு.

பையன் : கடவுள் எங்க கூட இருக்கார். அவரு சொல்லாம எங்க உயிரை யாரும் எடுக்க முடியாது. அவரு சொல்லிட்டா நாங்க அவர் கிட்டே தான் போவோம்ங்கற உத்தரவாதம் இருக்கு. அதான் எங்களோட மகிழ்ச்சிக்கு காரணம். அந்த மகிழ்ச்சி தான் எங்களோட பலத்துக்கு ஆதாரம்.

ந 2 : ஆதாரமோ, ஆகாரமோ … இன்னும் அஞ்சு நிமிஷத்துல நீ ஆகாயத்துல இருப்பே.

பையன் : அது தான் கடவுளோட சித்தம்னா நான் அதுக்கு தயார்.

ந 1 : சரி.. ஒரே ஒரு சலுகை தரேன். உனக்கு மட்டும். பாக்க சின்ன பையனா இருக்கே. இயேசுவைப் பற்றி நான் சொன்னதெல்லாம் பொய்ன்னு ஊர் மக்கள் கிட்டே நாளைக்கு நீ சொல்லணும். சொல்லிட்டா நீ இந்தியாவுக்கு போயிடலாம். இல்லேன்னா, உன்னோட சாம்பல் கூட இந்த இடத்துல மிஞ்சாது.

பையன் : ஐயா…. நான் இங்கே வரும்போது கொண்டு வந்தது ரெண்டு பொருட்கள் தான். ஒண்ணு வாழ்வு தரும் கடவுளோட வார்த்தைகள். அதான் இந்த பைபிள். இன்னொன்னு வாழ்வு முடிஞ்சா உடலை போட ஒரு சவப்பெட்டி, அதோ அங்கே இருக்கு.

ந 3 : என்ன சொல்றே ? சவப்பெட்டியை இந்தியால இருந்து கொண்டு வந்தியா !!!!

பையன் : ஆமா.. சாக சம்மதிச்சு தான் இங்கே வந்திருக்கேன். நீங்க வாழணும் அதுக்காக நான் சாக தயார். நாம வாழ இயேசு மரித்தார். அவர் தான் எங்க வழிகாட்டி.

ந 1 : இந்த நாயை அடிச்சு துவைங்கடா…

( அடிக்கிறார்கள் )

ந 3 : நாளைக்கு மக்கள் கிட்டே போய் இயேசுவைப் பற்றி சொன்னதெல்லாம் தப்புன்னு சொல்லுவியா ?

பையன் : மாட்டேன்.. முடியவே முடியாது.

ந 1 : ஒரு வாளை எடுத்து ஓங்கி வெட்டுகிறார்

பையன் : இயேசுவே.. என்னை ஏற்றுக் கொள்ளும்…

(விழுந்து விடுகிறார் )

காட்சி 4 :

(அப்பா, அம்மா )

அப்பா : ( போன் அடிக்கிறது எடுக்கிறார் )… என்னது ? எப்போ ? தலையில் அடித்துக் கொள்கிறார்.

அம்மா : என்னங்க ஆச்சு.. ஏன் அழறீங்க‌

அப்பா : நம்ம பையன்… நம்ம பையன்..

அம்மா : நம்ம பையனுக்கு என்னங்க ஆச்சி.. சொல்லுங்க… ( பதட்டத்துடன் )

அப்பா : கடவுளைப் பத்தி பேசிட்டிருந்தான், இப்போ கடவுள் கூட பேச போயிட்டான்.

அம்மா.. மயங்கி கீழே விழுகிறார்.

சட்டென முழங்கால் படியிட்டு செபிக்கிறார்.

“இயேசுவே.. வழியும், சத்தியமும், ஜீவனும் நீரே. உமது கரத்தில் என் பையனின் ஜீவனை ஏற்றுக் கொள்ளும். எங்கள் துக்கத்தை ஆனந்தமாய் மாற்றும். உமது பிள்ளைகளாகிய நாங்கள். உம்மிலே மகிழ்ச்சியாய் இருப்பதே எங்கள் பலம். எப்போதும் எங்களை பலப்படுத்தும். ஆமென்”

பின் குரல் :

இது கற்பனைக் கதையல்ல. ஆப்பிரிக்க நாடுகள் சிலவற்றில் மிஷனரி ஊழியம் செய்யச் செல்பவர்கள் தங்களோடு கூட சவப்பெட்டியையும் சுமந்து செல்கிறார்கள். மரணத்துக்குத் தயாராகச் செல்லும் அவர்களுடைய மனம் கர்த்தருக்குள் மகிழ்ச்சியாய் இருக்கும். அதுவே அவர்களைப் பலப்படுத்தும். அவரில் மகிழ்ச்சியாய் இருப்போம் நமது பலம் அது என உணர்வோம். நன்றி.

 

Posted in Articles, Miracles of JESUS

இயேசு செய்த புதுமைகள் : நாலாயிரம் பேருக்கு உணவு அளித்தல்

இயேசு செய்த புதுமைகள் : நாலாயிரம் பேருக்கு உணவு அளித்தல்
மாற் 8:1 – 10

மத்தேயு 15 : 29 முதல் 39 வரை.

Image result for feeding 4000 jesus

இயேசு அவ்விடத்தை விட்டு அகன்று கலிலேயக் கடற்கரை வழியாகச் சென்று அங்கே ஒரு மலையின் மீது ஏறி அமர்ந்தார். அப்பொழுது பெருந்திரளான மக்கள் அவரிடம் வந்தனர். அவர்கள் தங்களோடு கால் ஊனமுற்றோர், பார்வையற்றோர், உடல் ஊனமுற்றோர், பேச்சற்றோர், மற்றும் பிற நோயாளர் பலரையும் அவர் காலடியில் கொண்டுவந்து சேர்த்தனர். அவர்களை அவர் குணமாக்கினார்.

பேச்சற்றோர் பேசுவதையும் உடல் ஊனமுற்றோர் நலமடைவதையும் பார்வையற்றோர் பார்க்கிறதையும் கண்டு மக்கள் கூட்டத்தினர் வியந்து இஸ்ரயேலின் கடவுளைப் போற்றிப் புகழ்ந்தனர்.

இயேசு தம் சீடரை வரவழைத்து, “நான் இம்மக்கள் கூட்டத்தின்மீது பரிவு கொள்கிறேன். ஏற்கெனவே மூன்று நாள்களாக இவர்கள் என்னுடன் இருக்கிறார்கள். உண்பதற்கும் இவர்களிடம் எதுவும் இல்லை; இவர்களைப் பட்டினியாய் அனுப்பிவிடவும் நான் விரும்பவில்லை; அனுப்பினால் வழியில் தளர்ச்சி அடைந்துவிடலாம்” என்று கூறினார்.

அதற்குச் சீடர்கள் அவரிடம், “இவ்வளவு திரளான மக்களுக்கு அளிக்கப் போதுமான உணவு நமக்குப் பாலைநிலத்தில் எங்கிருந்து கிடைக்கும்?” என்று கேட்டார்கள். இயேசு அவர்களைப் பார்த்து, “உங்களிடம் எத்தனை அப்பங்கள் உள்ளன?” என்று கேட்டார். அவர்கள், “ஏழு அப்பங்கள் உள்ளன; சில மீன்களும் இருக்கின்றன” என்றார்கள்.

தரையில் அமருமாறு மக்களுக்கு அவர் கட்டளையிட்டார். பின்பு அந்த ஏழு அப்பங்களையும் மீன்களையும் எடுத்து, கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தி, பிட்டு, சீடர்களிடம் கொடுக்க, அவர்களும் மக்களுக்குக் கொடுத்தார்கள்.

அனைவரும் வயிறார உண்டனர். மீதியாய் இருந்த துண்டுகளை ஏழு கூடைகள் நிறைய எடுத்தனர். பெண்களும் சிறு பிள்ளைகளும் நீங்கலாக நாலாயிரம் ஆண்கள் உண்டனர். பின்பு அவர் மக்கள் கூட்டத்தினரை அனுப்பிவிட்டுப் படகேறி மகத நாட்டு எல்லைக்குள் சென்றார்.

*

விளக்கம்

இயேசு ஐந்து அப்பங்களையும், இரண்டு மீன்களையும் கொண்டு ஐயாயிரம் ஆண்கள், மற்றும் பெண்கள் குழந்தைகளுக்கு உணவளித்த நிகழ்ச்சி சமீபத்தில் தான் நடந்திருந்தது. இப்போது நாலாயிரம் பேருக்கு இயேசு அதே போல அதிசயமாய் உணவளிக்கிறார். அனைவரும் வயிறார உண்கிறார்கள். மீதியை ஏழு கூடைகள் நிறைய எடுக்கின்றனர். அதற்கு முன் அவரை நாடி வருகின்ற ‘எல்லா’ நோயாளிகளுக்கும் அவர் நலமளிக்கிறார்.

இந்த விவிலியப் பகுதி நமக்கு சில ஆன்மீக சிந்தனைகளை தருகிறது.

1. இயேசுவை நாடி மக்கள் பல்வேறு சிந்தனைகளோடும், எதிர்பார்ப்புகளோடும் வருகின்றனர். இயேசுவிடமிருந்து ‘நலம்’ பெறவேண்டும் எனும் முதன்மைச் சிந்தனையோடு வருகின்றவர்கள் இயேசுவை நெருங்குகின்றனர். இயேசு அவர்களுடைய விண்ணப்பத்தை ஏற்று அனைவரையும் நலமளிக்கிறார்.

இயேசுவிடம் நமது உலக வாழ்க்கை சார்ந்த பிரச்சனைகளுக்காகச் செல்லும்போது அவர் நிராகரிப்பதில்லை. என்ன நோய், எவ்வளவு தீவிரம், யாருக்கு நோய் என்பதையெல்லாம் பார்க்காமல் அனைவருக்கும் நலமளிக்கிறார். ‘நல்லோர் மேலும் தீயோர் மேலும் பெய்கின்ற மழை’ போல இறைவனின் நோய்தீர்க்கும் கருணை எந்த பாகுபாடும் இல்லாமல் அனைத்து மக்கள் மீதும் இருக்கிறது.

2. “பேச்சற்றோர் பேசுவதையும் உடல் ஊனமுற்றோர் நலமடைவதையும் பார்வையற்றோர் பார்க்கிறதையும் கண்டு மக்கள் கூட்டத்தினர் வியந்து இஸ்ரயேலின் கடவுளைப் போற்றிப் புகழ்ந்தனர்.”

இந்த மனநிலை மிகவும் முக்கியமானது ! ஆசீர்வாதங்களை இறைவன் மூலமாக நமக்குப் பெற்றுத் தரும் கருவிகளாக பலர் இருக்கின்றனர். ஆனால் “போற்றுதலும், புகழ்ச்சியும், மகிமையும், மாட்சியும்” நாம் இறைவனுக்கு மட்டுமே செலுத்த வேண்டும். பெற்றுத் தருபவர்களிடம் நாம் காட்ட வேண்டியது அன்பு மட்டுமே. ‘அழகிய படத்தை வரைந்ததற்காக யாரும் பென்சிலைப் பாராட்டுவதில்லை. வரைந்தவரையே பாராட்டுவார்கள்’ என்கிறார் அன்னை தெரேசா. ஊழியர்கள் மூலமாகப் பெறுகின்ற நன்மைகளுக்கு, ஊழியர்களை அல்ல, இறைவனைப் போற்றிப் புகழ்பவர்களாக‌ இருக்க வேண்டியது மிக மிக முக்கியம்.

3. ‘மூன்று நாட்களாக’ இயேசுவின் போதனைகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த மக்கள் மீது இயேசு பரிவு கொள்கிறார். அந்த மக்கள் இயேசுவிடம் விண்ணப்பம் எதையும் வைக்கவில்லை. இயேசுவிடம் வந்து தங்கிவிடுகின்றனர். அவர்களுடைய தேவையை இயேசுவே அறிந்து கொள்கிறார். “ஆகவே அனைத்திற்கும் மேலாக அவரது ஆட்சியையும் அவருக்கு ஏற்புடையவற்றையும் நாடுங்கள். அப்போது இவையனைத்தும் உங்களுக்குச் சேர்த்துக் கொடுக்கப்படும்” என்பதே இயேசுவின் வாக்கு. இயேசுவின் காலடியில் எதையும் எதிர்பார்க்காமல் இருக்கும் மனிதர்கள் எந்த விண்ணப்பமும் வைக்கத் தேவையில்லை, இயேசுவே அவர்களுக்குத் தேவையானதைத் தருவார்.

நாம் இயேசுவின் அருகே எவ்வளவு நேரம் அமர விரும்புகிறோம். ஆலயத்தில் சில மணி நேரங்கள் அமர்வது அசௌகரியமாக இருக்கிறதா ? விவிலியத்தை சில நிமிடங்களுக்கு மேல் வாசிப்பது அசதியாய் இருக்கிறதா ? மனதில் சில கேள்விகளை எழுப்புவோம். நமது வாழ்வின் ஒவ்வொரு வினாடியும் அவரது பாதத்தில் சமர்ப்பித்தால் நாம் எதையும் கேட்காமலேயே நமக்குத் தேவையானவற்றை இயேசு தருகிறார்.

4. “இயேசு தம் சீடரை வரவழைத்து, “நான் இம்மக்கள் கூட்டத்தின்மீது பரிவு கொள்கிறேன்” என கூறுகின்றார். 5000 பேருக்கு உணவளித்த நிகழ்ச்சியை சிறிது காலம் முன்பு தான் சீடர்கள் கண்டிருந்தார்கள். அப்போது மாலை வேளையில் இயேசு மக்களுக்கு உணவளித்திருந்தார். இந்த முறை, சீடர்கள் இயேசுவிடம் முதல் நாள் மாலையில் வந்து மக்களுக்கு உணவளிக்குமாறு கேட்கவில்லை. இரண்டாம் நாளும் கேட்கவில்லை. மூன்றாம் நாளும் கேட்கவில்லை. கடைசியில் இயேசுவே சீடர்களை அழைத்து தனது கரிசனையைச் சொல்கிறார்.

பிறருடைய தேவைகளுக்காக நாம் இயேசுவிடம் செல்பவர்களாக இருக்க வேண்டும். “இயேசு என்ன செய்ய முடியும்” என்பதை அறிந்த பின்பும், பிறருக்காக பரிவு கொள்ளாமல் இருப்பது பாவம். நல்ல சமாரியன் கதையில் அதைத் தான் இயேசு சொன்னார், ‘பிறருக்காகப் பரிவு கொள்’ ! அந்த சிந்தனை நமக்கு இருக்க வேண்டும். நமது தேவைகளை இயேசு சந்திப்பார், எனினும் பிறருக்காக நாம் கரிசனை கொள்ளவேண்டும் என்பதை அவர் எதிர்பார்க்கிறார்.

5. “நான் இம்மக்கள் கூட்டத்தின்மீது பரிவு கொள்கிறேன். ஏற்கெனவே மூன்று நாள்களாக இவர்கள் என்னுடன் இருக்கிறார்கள். உண்பதற்கும் இவர்களிடம் எதுவும் இல்லை; இவர்களைப் பட்டினியாய் அனுப்பிவிடவும் நான் விரும்பவில்லை; அனுப்பினால் வழியில் தளர்ச்சி அடைந்துவிடலாம்” என்கிறார் இயேசு ! மக்கள் கொண்டு வந்திருந்த உணவுகள் கொஞ்சம் கொஞ்சம் இருந்திருக்கலாம். ஓரிரு நாட்களில் முழுமையாய் நிறைவடைந்து ஒன்றுமில்லை எனும் நிலைக்கு வந்திருக்கலாம் ! இப்போது இயேசு மக்களின் தேவையைச் சந்திக்க களமிறங்குகிறார்.

நம்மால் இனிமேல் ஒன்றும் செய்ய முடியாது ! நம் கையில் எதுவும் இல்லை !! எனும் நிலையில் இருக்கும் போது இறைவன் வரம் தருகிறார். நம்மால் முடியும் எனும் நிலை முடிந்த பின் தான், இறைவனின் செயலாற்றும் கரம் துவங்கும். என்னிடம் ஒன்றும் இல்லை, என்னை நிரப்பும் என அவரிடம் சரணடையும் போது இயேசு நிறைவாக்குகிறார்.

6. மூன்று நாட்கள் இயேசுவோடு இருக்கின்றனர் மக்கள். முந்தைய ‘5000 பேருக்கு உணவளிக்கும் நிகழ்வில்’ ஒரே ஒரு நாள் மக்கள் இயேசுவோடு இருந்தார்கள். ‘இயேசு உண்மையிலேயே அப்பத்தைக் கொடுத்தாரா ?’ எனும் சந்தேகம் யாருக்காகவது எழுந்திருந்தால், இந்த நிகழ்ச்சியில் அது முடிந்திருக்கும். பாலை நிலத்தில் மூன்று நாட்கள் ! இயேசுவின் பாதத்தில் மூன்று நாட்கள். யாரிடமும் எதுவும் இல்லை. பாலை நிலத்தில் எதுவும் வாங்கவும் முடியாது ! இப்போது ஒரு புதுமை மட்டுமே பசியாற்ற முடியும் எனும் நிலை !

நமது வாழ்வில் சில வேளைகளில் நடக்கின்ற இறைவனின் ஆசீர்வாதத்தை, ‘எதேச்சை’ என்றோ, ‘லக்’ என்றோ பெயரிட்டு அழைக்கிறோம். சில நிகழ்வுகள் நமக்கு பளிச் என உணர்த்துகின்றன, இவை இறைவனின் கருணை என்பதை ! அதை அறிந்து கொள்ள, ‘நாம் ஒன்றுமில்லை, நம்மால் ஒன்றும் முடியாது’ எனும் தாழ்மையின் மனநிலை நம்மிடம் இருக்க வேண்டும்.

7. ““இவ்வளவு திரளான மக்களுக்கு அளிக்கப் போதுமான உணவு நமக்குப் பாலைநிலத்தில் எங்கிருந்து கிடைக்கும்?” ” எனும் சீடர்களின் கேள்வி வியப்பூட்டுகிறது. இதே போன்ற அற்புதத்தைக் கண்டிருந்தபின்பும், அதே போன்ற ஒரு சூழலில் அவர்களுடைய மனநிலை இன்னும் பழைய இடத்திலேயே நிற்கிறது. ஏதோ ஒரு முறை நடந்தது, இனிமே நடக்காது என நினைப்பது போல இருந்தது அவர்களுடைய பதில் ! ஐயாயிரம் ஆண்களுக்கு உணவளித்த இயேசு, நாலாயிரம் பேருக்கும் அதே போல உணவளிப்பார் என்பதை நம்ப மறுக்கிறது அவர்களுடைய மனம்.

நமது வாழ்விலும் பிறருக்கு இறைவன் செய்த எத்தனையோ அதிசயங்களை சாட்சிகளாய் கேட்கிறோம். அது ஏதோ ஒரு சிலருக்கு மட்டுமே இயேசு கொடுப்பது, ஏதோ ஒரு சூழலில்மட்டும் இயேசு கொடுத்தது, இனிமேல் அது சாத்தியமில்லை என நினைத்து விடுகிறோம். கேட்பவர் இறைவன் என்பதை மறந்து விடுகிறோம். விசுவாசத்தை ஆழமாய் இதயத்தில் நட தயங்குகிறோம். உணவு கிடைப்பது பாலை நிலத்திலிரிந்தும் அல்ல, விளை நிலத்திலிருந்தும் அல்ல, இறைவனின் கரத்திலிருந்து எனும் உண்மையே நாம் உணரவேண்டிய அடிப்படை !

8. இந்த முறை சீடர்களிடம், “ஏழு அப்பங்கள் உள்ளன; சில மீன்களும் இருக்கின்றன” ! மக்களுக்கு உணவு தீர்ந்து விடுகிறது, ஆனாலும் சீடர்களிடம் ஏழு அப்பங்கள் இருக்கின்றன ! அவர்கள் மக்களோடு பகிரவில்லையா ? அல்லது பகிராமல் வைத்திருக்க வேண்டியது தான் இறைவனின் திட்டமா ? எது எப்படியெனினும், இருப்பதையெல்லாம் “முழுமையாய்” இறைவனிடம் அவர்கள் கொண்டு வருகின்றனர். கடந்த முறை ஐந்து அப்பத்தால் ஐயாயிரம் பேர், எனவே இந்த முறை நாலாயிரம் பேருக்கு நான்கு அப்பம் போதும் என சீடர்கள் கணக்கிடவில்லை ! இருப்பதை அனைத்தையும் இயேசுவிடம் கொண்டு வருகின்றனர்.

நம்மிடம் இருப்பது எதுவோ அதை முழுமையாய் இறைவனிடம் கொடுப்பது தான் புதுமையின் துவக்கம். கொஞ்சத்தைக் கொடுப்பதில் அற்புதம் நிகழ்வதில்லை. நெஞ்சத்தைக் கொடுப்பதில் மாற்றம் நிகழும். இருப்பதையெல்லாம் அவரிடம் கொடுத்தால், கொடுத்ததையெல்லாம் அவர் பலமடங்காக்குகிறார். முழுமையாய் கொடுக்க வேண்டும் என்பதே ஒரே எதிர்பார்ப்பு.

9. மக்களை தரையில் அமரச் செய்கிறார் இயேசு. கடந்த முறை புல்தரையில், இப்போது கட்டாந்தரையில். இது வேறு ஒரு பருவத்தில் நிகழ்கிறது என்பதன் குறிப்பு ! மக்களிடம் இயேசு எதிர்பார்ப்பதெல்லாம் சிறிய விஷயங்களே ! அப்பத்தை எடுத்து “கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தி, பிட்டு, சீடர்களிடம் கொடுக்க, அவர்களும் மக்களுக்குக் கொடுத்தார்கள்”

எதையும் தந்தையிடம் சொல்லி, அவருக்கு நன்றி செலுத்தி துவங்கும் பழக்கம் இறைவன் நமக்குச் சொல்லித் தரும் பாடம். எல்லாமே இறைவன் தந்தவை, அவற்றைப் பயன்படுத்தும் போது இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டும். அப்போது தான் அது ஆசீர்வதிக்கப் பட்டதாய் மாறும் !! அப்பத்தை உடைக்கிறார் இயேசு ! ‘உடைபட்டால் தான் பணியாற்ற முடியும், பிறரின் பசியாற்ற முடியும்’ என்பதே அந்த‌ அப்பத்தை உடைக்கும் நிகழ்வு. சீடர்கள் கையில் வந்தபின் அந்த அப்பங்கள் பலுகிப் பெருகுகின்றன. காரணம் இப்போது அவை வெறும் அப்பங்களல்ல, இறைவனின் அற்புதங்கள்.

10. அனைவரும் வயிறார உண்டனர். மீதியாய் இருந்த துண்டுகளை ஏழு கூடைகள் நிறைய எடுத்தனர் என்கிறது பைபிள். இறைவன் தரும்போது நிறைவு என்பது சர்வ நிச்சயம். தேவைக்கு அதிகமாய் மீதியும் நிறைவானதாகவே வரும். ஏழு அப்பங்களை அப்படியே வைத்திருந்தால் ஏழு பேருக்குக் கூட பசியாற்றாது, ஆனால் இறைவனின் கரம் தொட்டுத் திரும்பி வருகையில் நினைத்துப் பாக்க முடியாத அளவுக்கு அது பயனளிக்கிறது.

இறைவன் தருகின்ற ஆசீர் முழுமையானது. நிறைவானது. மிகுதியானது. ஒவ்வொருவரையும் அறிந்து நல்குவது. “இவர்களுள் சிலர் நெடுந்தொலையிலிருந்து வந்துள்ளனர்” என இயேசு சொல்வதாய் மாற்கு நூல் குறிப்பிடுகிறது. பல்லாயிரம் பேர் கூடியிருக்கும் அந்த கூட்டத்தில் கூட ஒவ்வொரு நபரையும் இயேசு அறிந்து வைத்திருந்தார் என்பதையே இது விளக்குகிறது. இது மிகப்பெரிய ஆறுதலை நமக்கு அளிக்கிறது.

இந்த சிந்தனைகளை மனதில் இருத்துவோம்.

*

 

Posted in Articles, Miracles of JESUS

இயேசு செய்த புதுமைகள் 16 : கானானியப் பெண்ணின் மகள் நலமடைதல்

(மாற் 7:24 – 30)

மத்தேயு 15:21..28

Image result for canaanite woman

இயேசு அங்கிருந்து புறப்பட்டுத் தீர், சீதோன் ஆகிய பகுதிகளை நோக்கிச் சென்றார். அவற்றின் எல்லைப் பகுதியில் வாழ்ந்து வந்த கானானியப் பெண் ஒருவர் அவரிடம் வந்து, “ஐயா, தாவிதீன் மகனே, எனக்கு இரங்கும்; என் மகள் பேய் பிடித்துக் கொடுமைக்குள்ளாகி இருக்கிறாள்” எனக் கதறினார்.

ஆனால் இயேசு அவரிடம் ஒரு வார்த்தைகூட மறுமொழியாகச் சொல்லவில்லை. சீடர்கள் அவரை அணுகி, “நமக்குப் பின்னால் கத்திக்கொண்டு வருகிறாரே, இவரை அனுப்பிவிடும்” என வேண்டினர்.

அவரோ மறுமொழியாக, “இஸ்ரயேல் குலத்தாருள் காணாமற்போன ஆடுகளாய் இருப்போரிடமே நான் அனுப்பப்பட்டேன்” என்றார்.

ஆனால் அப்பெண் அவர்முன் வந்து பணிந்து, “ஐயா, எனக்கு உதவியருளும்” என்றார்.

அவர் மறுமொழியாக , “பிள்ளைகளுக்குரிய உணவை எடுத்து நாய்க் குட்டிகளுக்குப் போடுவது முறையல்ல” என்றார். உடனே அப்பெண், “ஆம் ஐயா, ஆனாலும் தங்கள் உரிமையாளரின் மேசையிலிருந்து விழும் சிறு துண்டுகளை நாய்க்குட்டிகள் தின்னுமே” என்றார்.

இயேசு மறுமொழியாக, “அம்மா, உமது நம்பிக்கை பெரிது. நீர் விரும்பியவாறே உமக்கு நிகழட்டும்” என்று அவரிடம் கூறினார். அந்நேரம் அவர் மகளின் பிணி நீங்கியது.

விளக்கம்

தொடர் நற்செய்தி அறிவித்தல், நலமளித்தல் போன்ற நிகழ்வுகளால் சீடர்கள் சோர்வடைகின்றனர். அவர்களுக்கு ஓய்வு தேவை என்பதை அறிந்த இயேசு, சுமார் ஐம்பது மைல் தொலைவிலுள்ள பகுதிக்குச் செல்கிறார். அது யூதர்கள் அல்லாத பிற இன மக்கள் வாழும் பகுதி.

அங்கும் இயேசுவின் வருகையை அறிந்து கொள்கின்ற ஒரு பெண் இயேசுவை அணுகி தன் மகளை நலமாக்க விண்ணப்பம் வைக்கிறார். இயேசு அவளுடைய விசுவாசத்தின் ஆழத்தைக் கண்டு வியந்து அவளுடைய மகளுக்கு நலமளிக்கிறார்

இந்த புதுமை நமக்கு சில படிப்பினைகளைச் சொல்லித் தருகிறது.

1. கனானேயப் பெண்ணின் அணுகுமுறை எப்படி செபிக்க வேண்டும் என்பதை நமக்குச் சொல்லித் தருகிறது. அவள் முதலில் தனது சமூக, மத, கலாச்சாரக் கட்டமைப்புகளைத் தாண்டி இயேசுவின் முன்னால் வருகிறாள். ஒரு பெண் ஒரு மதகுருவின் முன்னால் நிற்க அந்தக் காலத்தைய சமூகம் அனுமதிக்கவில்லை. ஒரு பிற இன பெண் யூதத் தலைவரின் முன்னால் நிற்பது அதை விட கடினம். தான் வாழ்கின்ற சமூகத்தின் நடுவினிலே அனைத்தையும் மறுதலித்து விட்டு இன்னொரு மத தலைவரை பணிவது மிக மிகக் கடினம். ஆனால் அந்தப் பெண் அனைத்து உலகத் தடைகளையும் மீறி, விண்ணகத் தலைவரின் முன்னால் வருகிறாள்.

நமது வாழ்க்கையில் நாம் இயேசுவைத் தேடும்போது நமது சமூக, மத, மொழி, இன, குடும்ப கட்டுப்பாடுகள் நம்மை கட்டிப் போடுகிறதா ? அனைத்தையும் மீறி, பல இடங்களில் அவமானங்களையும் எதிர்ப்புகளையும் சந்தித்தாலும் இயேசுவின் முன்னால் வருகிறோமா ? அத்தகைய தேடலும், அத்தகைய உறுதியும் நிச்சயம் நமக்குத் தேவை.

2. இயேசுவின் மௌனம் நமது விசுவாசத்தைச் சோதிக்கும் ஆயுதம். அத்தகைய சூழல்களில் உடைந்து விடாத விசுவாசம் கொண்டிருக்க வேண்டியது அத்தியாவசியம். கனானியப் பெண்ணின் கதறலை, இயேசுவின் மௌனம் மௌனமாய் எதிர்கொள்கிறது. கதறலுக்கு மௌனம் ஒரு முரணான பதில். சீடர்களுக்கு அது புரியாத புதிர். ஒரு கதறலை, ஒரு தாயின் கண்ணீர் புலம்பலை இயேசு மௌனத்தால் எதிர்கொள்வதை இப்போது தான் அவர்கள் சந்திக்கின்றனர்.

நமது விண்ணப்பங்களுக்கு பதிலாக வருகின்ற இறைவனின் மௌனம் நமது விசுவாசத்தை வலுப்படுத்தவும், இறைவன் மீதான நம்பிக்கையையும் உறவையும் ஆழப்படுத்தவும் செய்ய வேண்டும். அது நமது விசுவாசத்தை வலுவிழக்கச் செய்யக் கூடாது. கப்பல் செய்யத் துவங்கிய நோவாவுக்கு அதன் பின் பல நீண்ட ஆண்டுகள் கடவுளின் மௌனம் மட்டுமே பதிலாய் வந்தது. எனினும், அழைப்பையும், விசுவாசத்தையும் அவர் விட்டு விடவில்லை. இன்னும் ஆழமாய்ப் பற்றிக் கொண்டார். இறைவனின் மௌனத்தை விசுவாச வளர்ச்சிக்கான படிக்கட்டாய் எடுத்துக் கொள்ளப் பழகுவோம்.

3. இயேசுவோடு நெருக்கமாய் இருப்பதாய் காட்டிக்கொள்கின்ற ஆன்மீக தலைவர்கள் சில வேளைகளில் நமது விசுவாசத்தை அசைப்பதுண்டு. இயேசுவின் சீடர்கள் கனானேயப் பெண்ணுக்காக இயேசுவிடம் பரிந்து பேசவில்லை. கனானேயப் பெண்ணின் தேவையைத் தீர்த்து வையுங்கள் என விண்ணப்பிக்கவில்லை. ‘கத்திக் கொண்டு வரும்’ தொந்தரவை தீர்க்க மட்டுமே நினைத்தார்கள். நலமளிக்கிறாரா ? இல்லையா என்பது அவர்களுக்கு இரண்டாம் பட்சம். மக்கள் தங்கள் மீது வைத்திருக்கும் ‘நல்லவர்கள்’ எனும் பிம்பம் உடைந்து விடுமோ எனும் கவலை இருந்திருக்கலாம். ‘இரக்கமற்றவர்கள்’ எனும் முத்திரை விழுமோ எனும் பயமும் இருந்திருக்கலாம். ஆனாலும் அந்தப் பெண்ணின் பார்வை இயேசுவின் மீதே இருந்தது, சீடர்களின் மீது அல்ல !

நமது பார்வை எங்கே இருக்கிறது ?. இயேசு மௌனமாய் இருக்கிறார். நமது ஆன்மீகத் தலைவர்கள் நமக்கு ஆறுதலாய் இருக்கவில்லை. நமது விசுவாசத்தில் நாம் பின் வாங்குகிறோமா ? இல்லை நாம் இயேசுவின் மீது வைத்த பார்வையை விலக்காமல் இருக்கிறோமா ?

3. கனானேயப் பெண்ணின் தொடர் வேண்டுதலை, “இஸ்ரயேல் குலத்தாருள் காணாமற்போன ஆடுகளாய் இருப்போரிடமே நான் அனுப்பப்பட்டேன்” எனும் இயேசுவின் பதில் தடுத்து நிறுத்தியது. மூன்றாவது தடங்கல் அவளுடைய செபத்துக்கு நேராய் எழுந்தது. ஆனால் இப்போது அவள் இயேசுவின் முன்னால் வந்து பணிகிறாள். மூன்றாவது தடை அவளை பின்னோக்கிச் செல்ல வைக்கவில்லை, இயேசுவின் முன்னால் வந்து மண்டியிட வைக்கிறது ! பின்னால் இருந்தபோது எழுந்த கதறல் ஒலி, இப்போது விண்ணப்பமாய் உருமாறிவிட்டது. இயேசுவை நெருங்க நெருங்க, நமது கதறல் மெல்லிய விண்ணப்பமாய், பணிவான வேண்டுதலாய் மாறிவிடுகிறது.

நாம் இயேசுவை நமது தேவைகளின் கதறலோடு பின் தொடருகிறோம். அவரது மௌனம் நம்மை அலட்டுகிறது, ஆன்மீக தலைவர்களின் பதில் நம்மை சோர்வடையச் செய்கிறது, இயேசுவின் பதில் நம்மை பதற வைக்கிறது ! எனினும் இயேசுவைப் பின் செல்கிறோமா ? இயேசுவின் அன்பை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளாத அந்த கானானேயப் பெண்ணின் விசுவாசம், புரிந்து கொண்ட நம்மிடம் இருக்கிறதா ?

4. “பிள்ளைகளுக்குரிய உணவை எடுத்து நாய்க் குட்டிகளுக்குப் போடுவது முறையல்ல” எனும் இயேசுவின் பதில் அந்தக் காலத்தில் பிரபலமாய் இருந்த‌ ஒரு பழமொழி ! இஸ்ரயேல் மக்களுக்காக வந்த மீட்பை பிற இனத்தாருக்குக் கொடுக்கும் காலம் வரவில்லை என்கிறார் இயேசு. நாய்க்குட்டிகளுக்கு உணவைக் கொடுக்க மாட்டேன் என்பதல்ல அதன் பொருள். முதலில் பிள்ளைகள், பிறகு நாய்க்குட்டிகள் எனும் உலக வழக்கையே இயேசு சொன்னார். தனது வருகையின் நோக்கம் இஸ்ரயேலரின் மீட்பு, அதன்பின்பே பிற இனத்தாரின் மீட்பு என்பதையே அவரது பதில் சொன்னது.

கானானேயப் பெண்ணின் விசுவாசம் ‘குழந்தை மீதான பரிதவிப்பா’, ‘இயேசுவின் மீதான பெரும் நம்பிக்கையா ?’ என்பதை உரசிப் பார்த்தது இயேசுவின் கேள்வி. அவள் கோபம் கொள்ளவில்லை அவள் தாழ்மை கொண்டாள். தன்னை ஒரு நாய்க்குட்டியாய் அவள் ஏற்றுக் கொண்டாள். “ஆம் ஐயா” என தனது நிலையை அவள் ஒத்துக் கொண்டாள். இயேசுவை நாடி வரும் ஒவ்வொருவருக்கும் அந்தத் தாழ்மை இருக்க வேண்டியது அவசியம். நமது தொடர் வேண்டுதல்கள் தாழ்மையோடு இருக்கின்றனவா ?

5. “தங்கள் உரிமையாளரின் மேசையிலிருந்து விழும் சிறு துண்டுகளை நாய்க்குட்டிகள் தின்னுமே” என கானானேயப் பெண் இயேசுவிடம் சொல்கிறாள். “தாவீதின் மகனே” என அழைத்த பெண், இப்போது உரிமையாளரே என அழைக்கிறார். தன்னை அடிமையாக, நாய்க்குட்டியாக பாவித்துக் கொண்ட அந்த பெண் உரிமையாளரின் கனிவை எதிர்பார்த்து நிற்கிறாள்.

அனைத்திற்கும் உரிமையாளர் இயேசுவே ! அந்த சிந்தனையோடு நாம் இறைவனை நாடுகிறோமா ? அவரது கருணை இருந்தால் எத்தகைய சிக்கலையும் கடந்து விட முடியும் எனும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையோடு இயேசுவை அணுகுகிறோமா ?

6. “தங்கள் உரிமையாளரின் மேசையிலிருந்து விழும் சிறு துண்டுகளை நாய்க்குட்டிகள் தின்னுமே” எனும் பதிலின் வழியாக அந்தப் பெண் இயேசுவிடம் தனக்கு பதில் உடனே வேண்டும் என்கிறாள். “பிள்ளைகள் தின்ற பின்பு மிஞ்சுவது அல்ல, பிள்ளைகள் தின்னும் போதே சிந்துவது” என அவள் கேட்கிறாள். அவளது விசுவாசம் இயேசுவின் உடனடி ஆசீர்வாதம். அதற்காக விடாமல் இயேசுவைப் பற்றிக் கொள்கிறாள், பணிவின் பள்ளத்தாக்கில் தன்னை இட்டுக் கொள்கிறாள்.

நமது வேண்டுதல் பணிவோடும், தொடர்ந்த துணிவோடும் இருக்கிறதா ? நான் அருகதையற்றவன், உமது மேஜையிலிருந்து சிந்தும் துணிக்கைகள் வேண்டும் என சொல்கிறோமா ? “உமது ஆடையின் நுனி போதும், உமது வார்த்தையின் ஒலி போதும்” என விசுவாசத்தைக் காட்டிய மாந்தர்கள் போல நாம் செயல்படுகிறோமா ?

7. அம்மா, உமது நம்பிக்கை பெரிது. நீர் விரும்பியவாறே உமக்கு நிகழட்டும் , என்கிறார் இயேசு. நாய்க்குட்டியாய் உருவகிக்கப்பட்டவள் விசுவாசத்தின் வலிமையால் ‘அம்மா’ என அழைக்கப்படும் நிலைக்கு உயர்த்தப்படுகிறாள். அவளது விருப்பமும் நிறைவேற்றப்படுகிறது. அவளது மகளின் நிலை சீராகிறது. “அந்நேரம்” அவளது மகள் நலம்பெறுகிறாள். இப்போது பந்தியில் சிந்தியதை அல்ல, பரமனின் பந்தியிலேயே ஆசீரைப் பெற்றுக் கொள்கிறாள் அவள்.

விசுவாசமே மலைகளை அசைக்கும் ! விசுவாசமே இயேசுவின் இதயத்தையும் அசைக்கும். யூதமக்கள் நிராகரிப்பின் மனதோடு அலைகையில் பிற இனத்தார் விசுவாசத்தின் விழுதுகளைப் பற்றித் திரிந்தது இயேசுவுக்கு வியப்பை ஏற்படுத்துகிறது. நமது விசுவாசம் எப்படி இருக்கிறது ?

8 ஒரு தாயின் பிரார்த்தனை எப்படிப்பட்டதாக இருக்கவேண்டும் என்பதை கானானியப் பெண்ணின் பிராத்தனை நமக்கு சொல்லித் தருகிறது. எத்தனை தடைகள் இருந்தாலும், எத்தனை மௌனம் பதிலாய் வந்தாலும், கூட இருக்கும் ஆன்மீகத் தலைவர்கள் தடுத்தாலும், இறைவனே நமக்கு எதிராய் இருப்பதாய்த் தோன்றினாலும் விடாமல் அவரைப் பற்றிக் கொள்ளும் விசுவாசம் இருக்க வேண்டும். மூன்று குணாதிசயங்கள் செபத்தில் நிச்சயம் இருக்க வேண்டும். பணிவு, விடாமுயற்சி மற்றும் விசுவாசம். இந்த மூன்றும் இருந்தால் அந்த செபம் இயேசுவால் அங்கீகரிக்கப்படும் என்பதையே இந்த நிகழ்வு காட்டுகிறது.

பல நேரங்களில் நமது செபங்கள் ஒரு கடமையின் வெளிப்பாடாகவோ, நமது மனசாட்சியைத் தடவிக் கொடுக்கும் நிகழ்வுகளாகவோ, குற்ற உணர்ச்சியை அழிக்கும் ஆயுதமாகவோ அமைந்து விடுகிறது. கடமைக்காக பேசும் மகனின் உரையாடல் தந்தையை பிரியப்படுத்துவதில்லை. ஆத்மார்த்த அன்போடு பேசும் பழக்கத்தை உருவாக்கிக் கொள்ளவேண்டும். உரிமையோடும், விசுவாசத்தோடும் அவரைத் தொடரும் வலிமையை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். தாழ்மை, தொடர் செபம் மற்றும் ஆழமான விசுவாசம் மூன்றும் நம்மிடம் இருக்கிறதா ?

9 இந்த புதுமையில் இயேசுவே வானிலிருந்து இறங்கி வந்த உணவாகவும் காட்சியளிக்கிறார். இஸ்ரயேல் மக்களுக்காக வந்த மீட்பர், பிற இனத்தாரான நமக்கு மீட்பராகவும் மாறிய நிகழ்ச்சியாகவும் இதை எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

இயேசு எனும் உணவு நமக்காக இன்று தரப்பட்டிருக்கிறது. அந்த உணவு பிள்ளைகள் எனும் உரிமையோடு இன்று நமக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. இயேசு எனும் செடியின் கிளைகளாக இருக்கிறோம், பந்தியின் கீழ் நாய்க்குட்டிகளாக அல்ல. நமது வாழ்க்கையும், விசுவாசமும் எப்படி இருக்கிறது என்பதை சீர்தூக்கிப் பார்க்க வேண்டும்.

10. ஓய்வு தேடிச் சென்ற இயேசு ஓய்வை விட்டு விட்டு மனித நேயப் பணியைச் செய்கிறார். இயேசு எப்போதும் தந்தையோடு செபத்தில் ஒன்றித்திருந்தார். இந்த கானானேயப் பெண்ணின் மகளைக் குணமாக்கும் பொருட்டு தந்தை இயேசுவை இங்கே அனுப்பியிருக்கலாம். தந்தையிடம் பெற்றுக் கொள்வதை மட்டுமே செய்து வந்த இயேசு இங்கும் அதையே நிறைவேற்றுகிறார் எனக் கொள்ளலாம். அதன்பின் உடனே இயேசு அந்த இடத்தை விட்டு அகன்று கலிலேயக் கடற்கரைக்கு வருகிறார்.

நமது வாழ்க்கையும் எப்போதும் செபத்தில் இறைவனோடு ஒன்றித்திருக்கும் வகையில் அமைய வேண்டும். அப்போது நமது செயல்கள் இறைவனுக்கு பிரியமான வகையில் அமையும்.

இந்த சிந்தனைகளை மனதில் இருத்துவோம்.

*

 

Posted in Articles, Sunday School

Sunday School Essay: உலகத்துக்கொத்த வேஷம் தரியாதிருங்கள்

Image result for kid speech

முன்னுரை :

“ஊரோடு ஒத்து வாழ்” என்று பழமொழி சொல்வார்கள் அதை ஆங்கிலத்தில் “பி எ ரோமன் வென் யூ ஆர் இன் ரோம்” என்பார்கள். ஆனால் கிறிஸ்தவம் நமக்கு வித்தியாசமான போதனையைத் தருகிறது. உலகத்துக்கொத்த வேஷம் தரியாதிருங்கள் என்கிறது ரோமர் 12:2. இந்த உலகத்தில் வாழும் போது எப்படி உலகத்துக்கு ஏற்ற வேஷம் தரிக்காமல் வாழ முடியும் ? உலகத்துகொத்த வேஷம் என்பது என்ன ? அப்படி தரிக்காவிட்டால் என்ன தான் செய்ய வேண்டும் என்பதை இந்தக் கட்டுரையில் சுருக்கமாகப் பார்ப்போம்.

பொருளுரை

முதலாவது தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடுங்கள்; அப்பொழுது இவைகளெல்லாம் உங்களுக்குக் கூடக் கொடுக்கப்படும்.”மத்தேயு 6:33 என்றார் இயேசு. உலகத்தில் வாழவேண்டுமென்றால் உலகத்தின் தேவைகளை நோக்கி நாம் ஓடவேண்டும் என்று தான் நினைப்போம். பணம் வேண்டுமா ? அதற்குரிய இலட்சியங்களை வைத்து விட்டு கடுமையாக உழைக்க வேண்டும். பதவி வேண்டுமா ? எந்நேரமும் அதற்குரிய சிந்தனைகளிலேயே இருக்க வேண்டும். இப்படித் தான் உலகம் போதிக்கும். கடவுள் சொல்கிறார், கடவுளை மட்டும் தேடு, உனக்கு என்னென்ன தேவையோ அதை நான் தருகிறேன்.

அப்படி உலகம் எதைத் தரித்திருக்கிறது ? நாம் எதைத் தரிக்க வேண்டும் ? முக்கியமான ஐந்து விஷயங்களை மட்டும் நாம் இங்கே பார்ப்போம்.

  1. செல்வங்கள் :

பெரும்பாலான மக்களுடைய தேடல் செல்வத்தைச் சேமிப்பதிலேயே இருக்கிறது. பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்க்கும் போதும் சரி, கல்லூரியில் படிக்கும் போதும் சரி, வேலைக்குச் செல்லும் போதும் சரி, எப்போதும் சிந்தனை செல்வத்தைச் சேர்ப்பதிலேயே இருக்கிறது. “பணம் இல்லேன்னா ஒரு பய மதிக்க மாட்டான்” என பணம் சம்பாதிப்பதை நியாயப்படுத்தவும் செய்கிறோம் !

நமது தேடல் பணத்தை நோக்கியல்ல, பரமனை நோக்கி இருக்க வேண்டும்.

உலக செல்வங்கள் தற்காலிகமானவை, விண்னக செல்வமே நிரந்தரமானது

நாம் செல்வங்களை சேமிக்க வேண்டியது, வங்கியிலல்ல விண்ணகத்தில்.

அதற்கு நாம் இறைவனின் வார்த்தைகளின் படி வாழவேண்டும். உலகத்தின் கோட்பாடுகளின் படியல்ல.

  1. புகழ் !

‘தோன்றிற் புகழொடு தோன்றுக” என்கிறது இலக்கியம். வாழும்போது பேரோடும் புகழோடும் வாழவேண்டும் என்கிறது வாழ்வியல். எந்த அளவுக்கு நாம் பெயரோடு  வாழ்கிறோமோ அந்த அளவுக்கு உலகின் பார்வைக்கு நாம் பெரியவர்கள். இது உலகத்துக்கு ஒத்த வேஷம் தரிப்பது !

இயேசு விண்ணக தெய்வமாய் இருந்தவர், புகழை விட்டு இகழ்ச்சியின் சிலுவையை நாடினார்.

தூதர்களின் வாழ்த்தைக் கேட்டவர், மக்களின் இகழ்ச்சியைக் கேட்டார்

தரையில் தங்கம் விரித்த விண்ணகம் விட்டு, பாறை இடுக்குகளில் படுத்து உறங்கினார்.

நாம் புகழைத் தேடுபவர்களாக அல்ல, இயேசுவின் புகழை பறைசாற்றுபவர்களாகவே இருக்க வேண்டும்.

  1. பெருமை !

‘இவனை பிள்ளையாய் பெற்றதுக்கு பெருமைப்படுகிறேன்’ என்று அடிக்கடி சொல்வார்கள். இப்படிச் செய், அப்போ தான் பெருமையா இருக்கும் என்றெல்லாம் பிள்ளைகளை வழிகாட்டுவார்கள். சின்னப் பெருமை வளர வளர தற்பெருமையாகி, கர்வமாகி மனிதனையே அழித்து விடும்.

யேசு தாழ்மையின் சின்னமானார் ! நம்மிடம் யாராவது வந்து, ‘கொஞ்ச நேரம் நாயைப் போல வாழ்’ என்று சொன்னால் என்ன சொல்வோம் ? அவர்களைக் கடித்துக் குதறுவோம். இயேசுவோ கடவுள் எனும் மாபெரும் இடத்தை விட்டு, மனிதன் எனும் கீழ்நிலை இடத்தைப் பிடித்தார்.

காலங்கள் கடந்தவர், கால்களைக் கழுவினார்.

உலகின் முதலாளி, தச்சுக் கூடத்தில் தொழிலாளியானார்

உலகம் பெருமையை நோக்கி பாய்கிறது, நாம் தாழ்மையை நோக்கித் தவழ்வோம்.

  1. கேளிக்கை !

“இருக்கிறது ஒரு லைஃப் அதை ஜாலியா என் ஜாய் பண்ணணும்டா” என்பது என் வகுப்பு பிள்ளைகளே கூட சொல்கின்றனர். வாரம் ஒரு சினிமா, பிளே ஸ்டேஷன், ஜாலியாக ஊர் சுத்துதல், ஃபீனிக்ஸ் மாலில் நேரம் செலவாக்குதல் என எக்கச்சக்க ஜாலி ஐடியாக்கள் நமக்கு உண்டு. நேரத்தை இனிமையாய் செலவிடுவதாய் நினைத்து இவற்றையெல்லாம் செய்கிறோம். காரணம் நம்மை உலகம் அப்படிப் பழக்கியிருக்கிறது. மீடியா நம்மை அப்படி வசீகரித்திருக்கிறது.

இயேசுவோ தேவையற்ற கேளிக்கைகளை செய்யவில்லை. எப்போதும் தந்தையோடு செபிப்பதிலும், தனிமையாய் அவரோடு பேசுவதிலும் நேரம் செலவிட்டார். சீடர்களுக்கு போதிக்கத் தான் அதிக செலவிட்டாரே தவிர, அவர்களோடு பொழுது போக்குகளிலும், கேளிக்கைகளில் அவர் ஈடுபடவில்லை.

இறைவனோடு வாழ்தல் ஆனந்தமானது.

இறை வார்த்தைகளை நேசித்தல் அற்புதமானது.

உலகம் சொல்லும் பொய்களை விட, விவிலியம் சொல்லும் உண்மைகளை நம்புவோம்.

  1. மனிதாபிமானம்.

“ஆத்துல போட்டாலும் அளந்து தான் போடணும்” என்பது உலக மொழி. நமது கிறிஸ்தவர்கள் கூட ‘செய்யத் தக்கவர்களுக்குத் தான் செய்யணும்’ என ஒரு வசனத்தை தப்பாகச் சொல்லி தங்களது கடின மனதை நியாயப்படுத்துகின்றனர். நீதி மொழிகள் 3:27 சொல்வது இது தான், “உன்னால் நன்மை செய்யக் கூடுமாயின், தேவைப்படுபவர்க்கு அந்த நன்மையைச் செய்ய மறுக்காதே.” ! அதாவது ஒருவருக்குத் தேவை இருந்தால் நீ அவர்களுக்கு நிச்சயம் உதவி செய்ய வேண்டும் என்பதையே விவிலியம் வலியுறுத்துகிறது.

இயேசு மனிதநேயத்தின் முழு வடிவமாக இருந்தார். அன்பை எல்லோருக்கும் வாரி வாரி வழங்கினார். எந்த கட்டுப்பாடுகளும், நிபந்தனைகளும் இன்றி மக்களை நேசித்தார்.

மனிதனை நேசிக்காமல் இறைவனை நேசிக்க முடியாது

இறைவனை நேசிக்காமல் விண்ணகம் செல்ல முடியாது.

சுருக்கமாகச் சொல்ல வேண்டுமெனில், மனித நேயம் இல்லாமல் ஒருவன் விண்ணகம் நுழையவே முடியாது.

முடிவுரை

‘நாலு பேருக்கு நல்லதுன்னா எதுவும் செய்யலாம் தப்பில்லை’ என்கிறது உலகு.

ஆயிரம் பேருக்கு நன்மை செய்தால் கூட ஒரு தப்பு தப்பு தான் என்கிறது விவிலியம்.

உலகம் தங்களுக்கென ஒரு கொள்கையை வகுத்து வாழ்கிறது. அவர்களிடம் தெய்வ பயம் இல்லை. இறைவார்த்தை இல்லை, இறைவனைத் தேடும் வாஞ்சை இல்லை. செல்வம், புகழ், வாழ்க்கை, ஆனந்தம், கேளிக்கை, சுயநலம் என உலகின் எச்சங்களே முதன்மையாய் இருக்கின்றன. உலகின் அத்தகைய ஆடைகளை அவிழ்த்து விட்டு, இறைவனின் நீதியாகிய ஆடையை அணிவோம். இறைவனுக்கேற்ற வாழ்க்கையை வாழ்வோம்

*

Posted in Articles, Miracles of JESUS

இயேசு செய்த புதுமைகள் 15 : ஐயாயிரம் பேருக்கு உணவு அளித்தல்

Image result for jesus feeds 5000

(மாற் 6:30 – 44; லூக் 9:10 – 17; யோவா 6:1 – 14)

இயேசு அங்கிருந்து புறப்பட்டுப் படகிலேறிப் பாலைநிலத்திலுள்ள தனிமையான ஓர் இடத்திற்குச் சென்றார். இதைக் கேள்விப்பட்ட திரளான மக்கள் ஊர்களிலிருந்து கால்நடையாக அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர்.

இயேசு அங்குச் சென்றபோது பெருந்திரளான மக்களைக் கண்டு அவர்கள்மீது பரிவுகொண்டார்; அவர்களிடையே உடல் நலமற்றிருந்தோரைக் குணமாக்கினார். மாலையானபோது, சீடர் அவரிடம் வந்து, “இவ்விடம் பாலைநிலம் ஆயிற்றே, நேரமும் ஆகிவிட்டது. ஊர்களுக்குச் சென்று தங்களுக்குத் தேவையான உணவு வாங்கிக்கொள்ள மக்கள் கூட்டத்தை அனுப்பிவிடும்” என்றனர்.

இயேசு அவர்களிடம், “அவர்கள் செல்ல வேண்டியதில்லை; நீங்களே அவர்களுக்கு உணவு கொடுங்கள்” என்றார். ஆனால் அவர்கள் அவரைப் பார்த்து, “எங்களிடம் இங்கே ஐந்து அப்பங்களும் இரண்டு மீன்களும் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை” என்றார்கள். அவர், “அவற்றை என்னிடம் இங்கே கொண்டு வாருங்கள்” என்றார்.

மக்களைப் புல்தரையில் அமருமாறு ஆணையிட்டார். அவர் அந்த ஐந்து அப்பங்களையும் இரண்டு மீன்களையும் எடுத்து, வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்து, கடவுளைப் போற்றி, அப்பங்களைப் பிட்டுச் சீடர்களிடம் கொடுத்தார். சீடர்களும் மக்களுக்குக் கொடுத்தார்கள். அனைவரும் வயிறார உண்டனர்.

எஞ்சிய துண்டுகளைப் பன்னிரண்டு கூடைகள் நிறைய எடுத்தனர். பெண்களும் சிறு பிள்ளைகளும் நீங்கலான உணவுண்ட ஆண்களின் தொகை ஏறத்தாழ ஐயாயிரம்.


இயேசு செய்த புதுமைகளில் இந்த புதுமைக்கு ஒரு சிறப்புத் தகுதி உண்டு. மத்தேயு, மார்க், லூக்கா, யோவான், எனும் நான்கு நற்செய்திகளிலும் இடம்பெற்றுள்ள ஒரே புதுமை இது தான் ! இது அந்தக் காலத்தில் மிகவும் பிரபலமாகியிருக்க வேண்டும்.

திருமுழுக்கு யோவான் படுகொலை செய்யப்படுகிறார். அவருடைய ஆதரவாளர்களும், அவரை தலைவராய் நினைத்தவர்களும் தளர்ந்து போகின்றனர். இன்னொரு புறம் இயேசுவின் சுகமாக்கும் வல்லமையும், போதனைகளும் மக்களை உற்சாகப்படுத்துகின்றன. எனவே திரள் திரளான மக்கள் இயேசுவின் போதனைகளைக் கேட்க அவரைப் பின் தொடர்கின்றனர்.

திருமுழுக்கு யோவானின் படுகொலை இயேசுவை மனதளவில் கலக்கமடையச் செய்திருக்க வேண்டும். அவர் தனிமையான இடத்துக்குச் செல்ல விரும்பினார். இயேசு தனிமையான இடத்துக்குச் செல்வது துயருற்று அழவோ, ஒளிந்து கொள்ளவோ அல்ல. தந்தையிடம் செபித்து பணிவாழ்வுக்கான ஊக்கத்தைப் பெற.

அந்த சூழலிலும் தன்னை நோக்கி மக்கள் வந்ததைக் கண்ட இயேசு அவர்களுக்குப் போதிக்கத் தொடங்கினார். மக்கள் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தனர். நேரம் போய்க்கொண்டே இருந்தது. மாலையானது. எல்லோருக்கும் பசி ! சீடர்கள் மக்களுக்குப் பசிக்குமே, இங்கே எதுவும் கிடைக்காதே, அனுப்பி விடுங்கள் என இயேசுவிடம் கூறுகின்றனர்.

போதித்துக் கொண்டிருந்த இயேசுவின் பசி யாருக்கும் தெரியவில்லை. இயேசு அதைப்பற்றிக் கவலைப்படவும் இல்லை. நாற்பது நாள் உண்ணா நோன்பு இருக்குமளவுக்கு அவரது மனம் வலிமையாய் இருந்தது.

“நீங்களே உணவு கொடுங்கள்” என்ற இயேசு, அங்கே இருந்த ஐந்து அப்பம் இரண்டு மீனை ஆசீர்வதித்து சீடர்களிடம் கொடுக்க, சீடர்கள் பரிமாற, அப்பம் பெருகிக் கொண்டே இருந்தது. மக்கள் அனைவரும் வயிறார உண்டனர். பன்னிரண்டு கூடைகள் நிறைய மீதியும் கிடைத்தது ! இயேசு வெறுமனே நமது தேவைகளை நிறைவேற்றுபவர் மட்டுமல்ல, தேவைக்கு அதிகமாகவே கொடுப்பவர்.

ஐயாயிரம் ஆண்கள் இருந்த கூட்டம் அது. மனைவி குழந்தைகள் என ஏராளமானவர்கள் வந்திருக்கக் கூடும். எப்படியும் பத்தாயிரம் முதல் இருபதாயிரம் வரை மக்கள் இருந்திருக்கலாம். அவர்களுக்குப் பசியாற்றியது, ஐந்து அப்பங்களும் இரண்டு மீனும் அல்ல ! இறைவனின் பரிவும், அன்பும்.

தன்னிடமிருந்த ஐந்து அப்பங்களும் இரண்டு மீன்களும் பல்லாயிரம் பேருக்குப் பசியாற்றி, தன் முன்னால் பன்னிரண்டு கூடைகள் நிறைய நிரம்பி வழிந்ததைக் கண்ட அந்த சிறுவனுக்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சியும், வியப்பும், பரவசமும் இருந்திருக்கும் !!! அதே சிறுவன் செய்த செயலை நாமும் செய்தால், அதே பரவசம் நம்மையும் பற்றிக் கொள்ளலாம்.

இந்த நிகழ்வு நமக்கு பல்வேறு ஆன்மீக சிந்தனைகளைக் கற்றுத் தருகிறது.

1. ஓய்வு கொள்ள நினைக்கும் இயேசு, மக்கள் தன்னைத் தேடி வருகையில் அவர்கள் மீது அன்பு கொள்கிறார். பரிவு கொள்கிறார். தன்னுடைய விருப்பத்தை, தன்னுடைய ஓய்வை, தன்னுடைய தனிப்பட்ட நேரத்தை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு, மக்களுக்காய் அந்த நேரத்தைச் செலவிடுகிறார். தன்னைத் தேடி வரும் மக்களை, ‘நாளைக்கு வாங்க’ என அனுப்பி வைப்பவர் இயேசு அல்ல ! எப்போதெல்லாம் மக்கள் வருகிறார்களோ, அப்போதெல்லாம் அவர்களுக்குச் செலவிட அவரிடம் நேரம் இருந்தது ! அதுவே சுயநலமற்ற அன்பு !

பிறர் நம்மைத் தேடி வரும்போது நம்முடைய அசௌகரியங்களை விலக்கி வைத்து விட்டு, அவர்களுக்காக நேரம் செலவிட நாம் தயாராக இருக்க வேண்டும்.

2. “ஊர்களுக்குச் சென்று தங்களுக்குத் தேவையான உணவு வாங்கிக்கொள்ள மக்கள் கூட்டத்தை அனுப்பிவிடும்”. என சீடர்கள் இயேசுவிடம் சொல்கின்றனர். அதன் காரணம், மக்கள் மீதான சீடர்களின் கரிசனையாகவோ, அவர்களுக்கு நம்மால் உணவு கொடுக்க முடியாதே எனும் யதார்த்தமாகவோ இருக்கலாம். சீடர்கள் மக்களுக்காக பேசியதால், சீடர்கள் மூலமாகவே இயேசு மக்களின் தேவையை நிவர்த்தி செய்கிறார்.

பிறருடைய தேவைகளுக்காக நாம் இயேசுவிடம் வேண்டும் போது, நம்மைக் கொண்டே பிறருடைய துயரை தீர்த்து வைக்க இயேசு கரம் கொடுக்கிறார். பிறருக்காக நாம் தொடர்ந்து இயேசுவிடம் மன்றாட தயாராக வேண்டும்.

3. “எங்களிடம் இங்கே ஐந்து அப்பங்களும் இரண்டு மீன்களும் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை” என சீடர்கள் சொன்னார்கள். உண்மையில் அவர்களிடம் அப்பங்கள், மீன்களோடு இயேசுவும் இருந்தார். இயேசு ஒரு இடத்தில் இருக்கும்போது எத்தகைய குறைவுகளும் அபரிமிதமாய் வளர்ச்சியடைந்து விடும். பலவீனத்தில் பலத்தை புகுத்துவது இறைவனின் பணி.

எந்த ஒரு எண்ணுடனும் முடிவிலியை கூட்டும் போது, முடிவிலியே விடையாய் வருவது போல, நம்மிடமிருக்கும் எந்த ஒரு விஷயத்துடனும் இயேசுவை கூட்டும் போது முடிவிலியாய் அது மாறிவிடுகிறது. நமது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு விஷயத்துடனும் இயேசுவை இணைத்துக் கொள்ள நாம் எப்போதும் தயாராய் இருக்க வேண்டும். அதற்கு இயேசு எப்போதும் நம்முடன் இருக்க வேண்டும்.

4. அந்த மாபெரும் கூட்டத்தில் ‘அப்பங்களையும், மீன்களையும்’ வைத்திருந்தவன் ஒரு சின்னப் பையன். ஐயாயிரம் பேர் எனும் கணக்கில் அவன் எண்ணப்படவில்லை. அவனிடம் உணவு இருக்கும் என யாரும் நினைத்துப் பார்த்திருக்கவும் முடியாது. அவன் தான் அந்த மாபெரும் கூட்டத்துக்கு உணவு கொடுத்தவனாக மாறிப் போனான் !

வாழ்க்கையில் யாரையும் நாம் குறைவாய் எடை போடவே கூடாது. எதிர்பாராத இடத்திலிருந்து மிகப்பெரிய ஆன்மீக ஆசீர்வாதங்கள் நமக்குக் கிடைக்கலாம். எந்த ஒரு எளிய மனிதர் மூலமாகவும் மிகப்பெரிய மறுமலர்ச்சியை உருவாக்கும் வலிமை இயேசுவுக்கு உண்டு. அவர் எப்போதுமே வலியவர்களை விட எளியவர்களையே தனது பணிக்காய் பயன்படுத்துகிறார்.

5. சிறுவன் தன்னிடமிருந்த அனைத்தையும் அப்படியே ஒப்படைக்கிறான். தனக்கென எதையும் அவன் வைத்திருக்கவில்லை. சுயநல சிந்தனைகள் ஏதும் அவனிடம் இல்லை. பிறருக்குப் பயன்படுவதற்காக தன்னிடமிருக்கும் அனைத்தையும் இழந்து விடவும் அவன் தயாராய் இருந்தான். எங்கும் அவன் தன்னை முன்னிலைப்படுத்தவில்லை. அவனுடைய பெயர் எங்கும் குறிப்பிடப்படவும் இல்லை !

நாமும் நம்மிடம் இருக்கும் அனைத்தையும் இறைவனிடம் முழுமையாய் ஒப்படைக்கும் மனம் கொண்டவர்களாக இருக்க வேன்டும். எவையெல்லாம் நாம் இறைவனிடம் ஒப்படைக்கிறோமோ அவையெல்லாம் வளர்ச்சியடைகின்றன. நம்முடைய உலகப் பொருட்களையும், ஆன்மீக தேவைகளையும் முழுமையாய் இறைவனிடம் ஒப்படைத்தால் அது நமக்கும் பிறருக்கும் மிகப்பெரிய ஆசீர்வாதமாய் மாறிவிடும்.

6. இயேசு அந்த அப்பங்களையும், மீன்களையும் எடுத்து தந்தையைப் போற்றினார். சிறுவன் இயேசுவிடம் ஒப்படைத்ததை, இயேசு தந்தையிடம் ஒப்படைத்தார். பின்னர் அப்பங்களைப் பிட்டு சீடர்களிடம் கொடுத்தார்கள். இயேசுவின் கைகளில் ஒப்படைக்கப்பட்ட பொருள், தந்தையின் ஆசீர்வாதங்களை வாங்கிக் கொண்டு சீடர்களின் கைகளில் திரும்ப வந்தது. இப்போது அது ஒருவருடைய பசி அடக்குவதாக இல்லாமல், பல்லாயிரம் மக்களின் தேவை தீர்க்கும் உணவாக மாறிவிட்டிருந்தது.

நமது வாழ்க்கையில் கிடைக்கின்ற அனைத்து விஷயங்களும் இயேசுவின் கரங்களில் நாம் ஒப்படைத்தபின், அவரது ஆசீரோடு திரும்பக் கிடைத்தால் அது மிக அதிக பயனளிப்பதாக மாறிவிடும். இறைவனின் ஆசீர் பெறாமல் நம்மிடம் இருக்கும் எந்தப் பொருளுமே மிகுந்த பயனளிப்பதில்லை. அனைத்தையும் இறைவனின் ஆசீரோடு பயன்படுத்தும் மனதை நாம் பெற வேண்டும்.

7. இயேசுவின் ஆசீரோடு வந்த அப்பங்கள், சீடர்களின் கைகளில் வந்தபின் தான் அது புதுமையாய் மாறுகிறது. இயேசு ஆசீர்வதித்தபோது அப்பங்கள் பலுகிப் பெருகவில்லை. இயேசு உடைத்த அப்பங்களை சீடர்களிடம் கொடுத்தார். சீடர்களின் கைகளில் அவை பெருகத் துவங்கின. சீடர்களின் கையால் அவை பிறருக்கு ஆசீர்வாதமாய் மாறின. சீடர்களின் பகிர்தலால் அவை பன்மடங்கு அதிகரித்தன.

இயேசு நம்மிடம் தருகின்ற பொருட்களை நாம் பகிர்தல் குணத்தோடு அணுக வேண்டும். பிறருக்குப் பகிர்ந்தளிக்க அளிக்க இறைவனின் அருளால் அது மக்களுக்கு ஆசீர்வாதமானதாக மாறிவிடும். இறைவன் தருகின்ற அப்பம், நமது கைகளில் பொத்தி வைக்க அல்ல, பிறருக்குப் பகிர்ந்தளிக்க எனும் சிந்தனை நமக்கு வேண்டும்.

8. கைகளில் போதுமான உணவு இல்லை, ஆனாலும் மக்களை பந்தியமரச் சொன்னார் இயேசு. அந்த சின்ன கட்டளையை அவர்கள் அப்படியே நிறைவேற்றினார்கள். புதுமையின் கதவுகள் திறக்க, கீழ்ப்படிதலின் செயல்கள் நடைபெற வேண்டும். இயேசு நம்மிடம் எதிர்பார்ப்பது சின்னச் சின்ன நம்பிக்கைகளை. கடுகளவு விசுவாசத்தை. அதன் வெளிப்பாடான அன்பின் செயல்களை. அதன் பயனாக நாம் அடைவதோ மலையளவு ஆசீர்வாதங்களை.

இயேசு சொன்னார் எனும் காரணத்துக்காக, ஒரு மழலையைப் போல கேள்வி கேட்காமல் கீழ்ப்படியும் மனம் இருந்தால் ஆன்மீகத்தின் உயர்நிலையை நாம் தொட்டு விட்டோம் என்று பொருள். ‘அது அந்தக்கால மக்களுக்கானது’, ‘இது இந்தக்காலத்துக்கு சரி வராது’ என சாக்குப்போக்குகள் சொல்வோமென்றால் விசுவாசத்தின் கடைசிப் படிக்கட்டில் உழல்கிறோம் என்று அர்த்தம்.

9. ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கூடியிருந்த மாபெரும் கூட்டம் அது. பாலை நிலம். மன்னாவை பாலை நிலத்தில் பொழிந்த இறைவன், இப்போது பாலை நிலத்தில் அப்பத்தைப் பகிர்ந்தளிக்கிறார். தொலைவில் இருந்தவர்களுக்கு அது வெறும் உணவாய் தெரிந்தது. அருகில் இருந்தவர்களுக்கு மட்டுமே அது ‘இயேசுவின் அற்புதம்’ எனும் உண்மை தெரிந்தது.

இயேசு நமது வாழ்வில் செய்கின்ற அற்புதங்களைக் கண்டு கொள்ள வேண்டுமெனில் நாம் இயேசுவோடு நெருங்கி இருக்க வேண்டும். தொலைவில் இருந்தால் “எப்படியோ நமது தேவைகள் நிறைவேற்றப்பட்டன” என்றே எண்ணுவோம். அருகில் இருந்தால் மட்டுமே “இறைவனின் அருளால் அனைத்தும் நடந்தன” எனும் உண்மை புரியும். எப்போதும் இறைவனோடு நெருங்கி இருக்க வேண்டும். நம்முடைய முதன்மையான நேரங்களை நாம் இயேசுவுக்காய் கொடுத்தால், நமக்கு முதன்மையான இடத்தை அவர் தருவார்.

10. சீடர்களுக்கும் இயேசுவுக்கும் மிகப்பெரிய வித்தியாசம் உண்டு. ‘நமது வழிகளில்… ‘ நாம் யோசிப்போம். ‘அவர் வழி..’ என தனியே ஒன்று உண்டு என்பதை நாம் புரிந்து கொள்வதில்லை.

* மக்களை அனுப்பி விடுவோம், என்பது சீடர்களின் குரல்
* மக்களை அமர வையுங்கள், என்பது இயேசுவின் பதில்

* நம்மிடம் உணவு இல்லை, என்பது சீடர்களின் குரல்
* நம்மிடம் தந்தை உண்டு, என்பது இயேசுவின் பதில்.

நம்மிடம் என்ன இல்லை என்பதை சீடர்கள் பார்த்தார்கள். நாம் சிந்திக்காத ஒரு வழியில் இறைவன் செயலாற்ற மாட்டார் என அவர்கள் தப்புக்கணக்கு போட்டார்கள். இயேசுவோ அனைத்தையும் தனது ஆச்சரியமான பாதைகளில் செயல்படுத்தினார்.

நமது வாழ்க்கையில் இறைவன் செயலாற்றுவதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமெனில் நமது வழிகளில் அவரை வலுக்கட்டாயமாய் இழுக்கக் கூடாது ! அவருடைய வழிகளில் நாம் அவரைப் பின் தொடர்ந்து செல்ல வேண்டும்.

இந்த சிந்தனைகளை மனதில் கொள்வோம். அனைத்தையும் அவரில் ஒப்படைத்து அவரோடு நெருங்கி வாழ்வோம்.

*

 

Posted in Articles, Miracles of JESUS

இயேசு செய்த புதுமைகள் 14 : பேச்சிழந்தவர் பேசுதல்

Image result for matthew 9 32

மத்தேயு 9 : 32..33

பேச்சிழந்தவர் பேசுதல்

அவர்கள் சென்றபின் பேய் பிடித்துப் பேச்சிழந்த ஒருவரைச் சிலர் அவரிடம் கொண்டு வந்தனர். பேயை அவர் ஓட்டியதும் பேச இயலாத அவர் பேசினார். மக்கள் கூட்டத்தினர் வியப்புற்று, “இஸ்ரயேலில் இப்படி ஒருபோதும் கண்டதில்லை” என்றனர். ஆனால் பரிசேயர், “இவன் பேய்களின் தலைவனைக் கொண்டு பேய்களை ஓட்டுகிறான்” என்றனர்.

*

மௌனத்தில் விழுந்து கிடக்கும் ஒருவருக்கு, சத்தத்தை அறிமுகம் செய்து வைக்கிறார் இயேசு. அவனுடைய அந்த நிலமைக்குக் காரணம் பேய் ! அந்த நபர் இயேசுவிடம் கொண்டு வரப்படுகிறார். இயேசு அவனைப் பிடித்திருந்த பேயை ஓட்டுகிறார். அப்போது அந்த மனிதர் பேசுகிறார். மக்களுக்கு வியப்பு, ஆனால் மதவாதிகளோ இயேசுவை வழக்கம் போல மட்டம் தட்டுகின்றனர்.

இந்த நற்செய்திப் பகுதி நமக்கு சில சிந்தனைகளைத் தருகிறது !

1. “பேச்சிழந்த ஒருவரைச் சிலர் அவரிடம் கொண்டு வந்தனர்”. பல்வேறு விதமான மனிதர்களை நாம் சந்திக்கிறோம். உடல் நிலை சரியில்லாத மக்கள் பலர் இயேசுவிடம் நேரடியாக வருகின்றனர். சிலருக்காக அவரது உறவினர்களோ, நண்பர்களோ வருகின்றனர். சிலரை இயேசு தேடிச் செல்கிறார். இந்த நிகழ்வில், பேச்சிழந்த‌ அந்த நபரை சிலர் கூட்டிக் கொண்டு இயேசுவிடம் வருகின்றனர். காரணம், அவர் பேய் பிடித்தவர். பேய் இயேசுவை சந்திக்க எப்போதுமே விரும்புவதில்லை. காரணம் அவைகளுடைய முடிவு நரகம் என்பதை அவை அறிந்திருந்தன. இயேசுவினால் தங்களுடைய அரசுக்கு ஆபத்து என்பதும் அவற்றுக்குத் தெரியும். இருள் எப்போதுமே ஒளியைத் தேடி வருவதில்லை, காரணம் ஒளியின் முன்னால் இருளுக்கு இடமில்லை.

நமது வாழ்விலும் நாம் சிலரை இயேசுவிடம் கொண்டு வர வேண்டும். அவர்கள் தங்களுடைய பாவ வாழ்க்கையினால் இயேசுவை விட்டுத் தொலைவில் சென்றவர்களாக இருக்கலாம். இயேசுவை அறியாதவர்களாக இருக்கலாம். இயேசுவை நிராகரித்தவர்களாக இருக்கலாம். அவர்களை இயேசுவின் அருகே கொண்டு வருகின்ற பணியை நாம் செய்ய வேண்டும்.

2. “பேச்சிழந்த ஒருவரைச் சிலர் அவரிடம் கொண்டு வந்தனர்” எனும் பைபிள் வசனம், கொண்டு வந்தவர்கள் யார் என்றோ, அவர்களுடைய பெயர் என்ன என்றோ, எத்தனை பேர் என்றோ எதையும் குறிப்பிடவில்லை. அவர்களுடைய பணி அந்த பேச்சிழந்த நபரை இயேசுவிடம் கொண்டு வருவது மட்டுமே.

நாமும், இயேசுவிடம் ஒரு நபரைக் கொண்டு வரும் போது இதே மனநிலையில் இருக்க வேண்டும். நமது பெயர், புகழ், மரியாதை, லாபம் எதையும் முன்னிலைப்படுத்தவே கூடாது. எப்படி ஒரு தீக்குச்சி திரியை ஏற்றி விட்டு தூரமாய்ப் போய்விடுகிறதோ, அதே போல ஒரு நபரை இயேசுவிடம் அழைத்துக் கொண்டு வந்து விட்டு நாம் விலகி விடவேண்டும். அதற்கான பெருமையையோ, கர்வத்தையோ நமது தலையில் சுமத்தக் கூடாது !

3. இயேசுவின் முன்னால் ஒரு நபரைக் கொண்டு வர வேண்டுமெனில், அவர் மீது அதீத அன்பு கொண்டவர்களாக நாம் இருக்க வேண்டும். நமது குழந்தைகள், நமது குடும்பத்தினர், நமது பெற்றோர் ஆகியோர் மீது நாம் இயல்பாகவே அன்பு கொண்டிருப்போம். அவர்களுக்கு தீங்கு எதுவும் நேரக் கூடாது என நினைப்போம். அவர்கள் வழி விலகினால் அவர்களை இயேசுவிடம் கொண்டு வருவோம். இதற்கு ஒரே காரணம் அவர்கள் மீது நாம் காட்டும் அன்பு தான். யார் மீது அதிகம் அன்பு செலுத்துகிறோமோ, அவர்கள் சொர்க்கத்தைக் காணவேண்டும் என்றும் நாம் விரும்புவோம்.

அத்தகைய அன்பை நாம் சக மனிதர்களிடம், திருச்சபையிலுள்ள பிற நண்பர்களிடம், சமூகத்திலுள்ள பிற அங்கத்தினர்களிடம், அல்லது முகம் தெரியாத ஒரு நபரிடம் நாம் காட்டுகிறோமா ? யாரையும் இயேசுவிடம் அழைத்து வர நாம் விரும்பவில்லையெனில், அவர்கள் மீது நாம் அதிக அன்பு காட்டவில்லை என்பதே இதன் பொருள்.

4. பேச்சிழந்த நிலை அந்த மனிதருக்கு எப்போது ஏற்பட்டது என்பது தெரியவில்லை. ஆனால், “பேய் பிடித்துப் பேச்சிழந்த” என்கிறது விவிலியம். பேயின் பிடியினால் பேச்சை இழந்து போன நபர் அவர். அவருடைய வாழ்க்கை தொடக்கத்தில் சாதாரண வாழ்க்கையாய் இருந்திருக்கலாம். பேயின் தாக்குதலுக்குப் பின் இப்படி ஒரு ஊனமான வாழ்க்கைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கலாம்.

நமது வாழ்க்கையிலும் சாத்தானோ, அல்லது சாத்தான் சார்ந்த உலக விஷயங்களோ நம்மை ஆன்மீக ஊமையாய் மாற்றி விட்டிருக்கலாம். வலுவான ஆன்மீக வாழ்க்கையை அத்தகைய சலனங்கள் ஊமை நிலைக்குத் தள்ளியிருக்கலாம். அந்த நிலையில் இயேசுவிடம் சரணடைந்து நமது குரலை மீண்டும் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும். உலகப் பேச்சுகளை அதிகம் பேசி, இறைவனோடான உரையாடலை நிறுத்தி விடும் ஊமை நிலை ஆன்மீகத்தில் மிகவும் ஆபத்தானது. அந்த ஊமை நிலையை மாற்ற, அவர் இயேசுவிடம் வரவேண்டும். அல்லது கொண்டு வரப்பட வேண்டும்.

5. பேச்சு என்பது பன்முகத் தன்மை கொண்டது. ஒரு ஆறுதல் வார்த்தை ஒருவரை அமைதிப்படுத்தலாம். ஒரு அன்பான வார்த்தை ஒருவருடைய சோகத்தைத் துடைக்கும் கைக்குட்டையாய் மாறலாம். ஒரு கோபமான வார்த்தை ஒருவருடைய நிம்மதியைக் குழிதோண்டிப் புதைக்கவும் செய்யலாம். நமது வார்த்தைகள் எப்படி இருக்கின்றன ?

பிறருக்கு ஆறுதல் சொல்லாமல், பிறருக்காய் நியாயம் பேசாமல், பிறருடைய வேண்டுதல்களுக்கு பதில் சொல்லாமல் ஊமையாய் திரிகிறோமா ? பிறருடைய தேவைகளில் நமது குரல் அவர்களுக்கு கரம்பிடிக்கும் விரலாக நீள வேண்டும். அத்தகைய ஆன்மீக பேச்சை நாம் வாழ்வில் கொள்ள வேண்டும்.

6. இயேசு பேயை ஓட்டினார் ! இயேசுவிடம் நபரைக் கொண்டுவந்தவர்கள் ஒருவேளை பேய் தான் பிடித்திருக்கிறது என்பதை அறியாமல் கூட இருந்திருக்கலாம். அவர்களுடைய நோக்கம், அவருடைய ஊனம் தீரவேண்டும் என்பது தான். அவர்கள் எதுவும் கேட்கவில்லை. இயேசு எதுவும் பேசவில்லை. அங்கே வித்தியாசமான ஒரு புதுமை நடக்கிறது. கொண்டு வந்தவர்களின் மனம் இயேசுவுக்குத் தெரியும். கொண்டு வரப்பட்டவனின் நிலை இயேசுவுக்குத் தெரியும். என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதும் இயேசுவுக்குத் தெரியும். எனவே தான் ஒரு மௌனக் காட்சி போல அந்த நிகழ்வு அரங்கேறுகிறது.

நாமும், இயேசுவிடம் பிறரைக் கொண்டு வரும்போது எந்த நீண்ட விளக்கங்களும் சொல்லத் தேவையில்லை. இயேசு உள்ளத்தை அறிபவர். எதை எப்படிச் செய்யவேண்டும் என்பதில் எப்போதுமே தெளிவாய் இருப்பவர்.

7. இயேசு வேர்களை விசாரிப்பவர். பேச்சிழந்த மனிதனுக்கு அவர் பேச்சை மட்டும் கொடுக்கவில்லை, அவனுக்குள் இருந்த பேயையும் துரத்துகிறார். வேர்கள் பழுதான நபருக்கு, கிளைகளை மட்டும் சரிசெய்யும் பணியை இயேசு எப்போதுமே செய்வதில்லை. ஒரு பிரச்சினையின் உண்மையான காரணம் என்ன என்பதை அவர் கவனிப்பவராக இருக்கிறார்.

நமது வாழ்வில் நிகழ்கின்ற நிகழ்வுகளுக்கு நமது பாவங்களோ, நாம் அறியாத ஏதோ சில பிழைகளோ காரணமாய் இருக்கலாம். இயேசுவிடம் நம்மை முழுமையாய் சரணடைகையில் அவர் வெறுமனே நமது பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பவராக மட்டும் இல்லாமல், நமது மீட்புக்கான தடைகளை அகற்றுபவராகவும் இருக்கிறார். இந்த உண்மையை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

8. “இஸ்ரயேலில் இப்படி ஒருபோதும் கண்டதில்லை” என மக்கள் வியப்படைகின்றனர். இயேசுவை ருசிக்கும் மக்களுடைய அனுபவம் எப்போதுமே இப்படித் தான் இருக்கிறது. வியப்பும், சிலிர்ப்பும், மகிழ்வும், பிரமிப்பும் அவர்களுடைய வாழ்வில் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும். ஏற்கனவே இயேசு செய்த‌ பல அற்புதங்களைக் கண்டவர்கள் கூட அவருடைய புதிய அற்புதங்களில் பிரமிப்படைகிறார்கள்.

நமது வாழ்க்கையிலும் இயேசு பல்வேறு அற்புதங்களைச் செய்து கொண்டே இருக்கிறார். அதற்கான வியப்பும், பிரமிப்பும் நமக்கு எழுவது மகிழ்ச்சியான விஷயம். ஆனால் அந்த வியப்பும், மகிழ்ச்சியும் அத்துடன் நின்று விடாமல் மீட்புக்கான வழியில் இயேசுவின் அருகில் நம்மைக் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும். வெறுமனே கைதட்டி வேடிக்கை பார்த்து விட்டுக் கடந்து போவதில் எந்த பயனும் இல்லை. இயேசுவின் அற்புதங்களும், போதனைகளும் பிரமிக்க வேண்டியவையல்ல‌,பின்பற்ற வேண்டியவை என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

9. “இவன் பேய்களின் தலைவனைக் கொண்டு பேய்களை ஓட்டுகிறான்” என மதவாதிகள் இயேசுவை பழிக்கின்றனர். இயேசுவை சாதாரண மக்கள் அரவணைப்பதும், மதவாதிகள் எதிர்ப்பதும் காலம் காலமாக நிகழ்கின்ற நிகழ்வு தான். இயேசுவை எதிர்த்தவர்கள் ஆபிரகாம் முதல் மலாக்கி வரையிலான அத்தனை தீர்க்கத் தரிசிகளின் வார்த்தைகளையும் அறிந்தவர்கள். மெசியா பற்றிய முன்னறிவிப்புகளை படித்தவர்கள். ஆனால் அவர்களால் இயேசுவை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. இயேசுவை ஏற்றுக்கொள்ளத் தேவை அறிவல்ல, மனசு ! என்பதை இந்த நிகழ்வுகள் சுட்டிக் காட்டுகின்றன. இயேசு செய்த புதுமையை மறுக்க முடியாதவர்கள், இப்போது இயேசுவை வெறுக்க ஆரம்பிக்கின்றனர்.

நமது வாழ்விலும் ஒவ்வொரு நாளும் இயேசு நமக்குத் தருகின்ற அருளின் நாட்கள். அவற்றில் நடக்கின்ற நிகழ்வுகள் இயேசுவின் கருணையினால் நமக்குக் கிடைக்கும் தருணங்கள். இவற்றை நாம் புரிந்து கொள்கிறோமா ? அல்லது இது இறைவனால் நடப்பதல்ல, நம‌து திறமையினால் நடப்பது என்றோ, எதேச்சையாய் நடப்பது என்றோ, இயல்பாய் நடப்பது என்றோ எடுத்துக் கொள்கிறோமா ? ஒவ்வொரு நாளின் கிருபைகளையும் தருபவர் இறைவன் என்பதை உணர்ந்து அவருக்கு நன்றி சொல்வது நமது முக்கிய கடமையாய் இருக்கட்டும்.

10. “இவன் பேய்களின் தலைவனைக் கொண்டு பேய்களை ஓட்டுகிறான்” என்பது போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் வீசப்பட்டாலும் இயேசு தனது பணியையோ, தனது இயல்பையோ மாற்றிக்கொள்ளவில்லை. அவர் தனது பணியை தொடர்ந்து செய்தார். மக்களுடைய விமர்சனங்களுக்காக தனது தந்தையின் விருப்பத்தை நிராகரிக்கவில்லை.

நமது வாழ்விலும் நமது செயல்களுக்கு எதிரான விமர்சனம் வைப்பவர்கள் எப்போதுமே இருப்பார்கள். குறை சொல்லிக் கொண்டே இருப்பவர்கள் ஏராளம் இருப்பார்கள். அவர்களை நாம் பொருட்படுத்தத் தேவையில்லை. நாம் செய்யும் வேலை மனிதநேயம் மிளிர்ந்ததாக, இறைவனுக்கு ஏற்புடையதாக இருந்தால் அதை நாம் தொடர்ந்து செய்ய வேண்டும். குற்றச்சாட்டுகள், அவமானங்கள், கிண்டல்கள் போன்றவை நமது அன்பின் பணிகளுக்கு தடை போடாமல் இருக்க வேண்டும்.

இந்த சிந்தனைகளை மனதில் கொள்வோம்.