Posted in Articles, கிறிஸ்தவம், Christianity, Desopakari

கிறிஸ்மஸ் மனுக்குலத்தின் மாபெரும் அருட்கொடை

Image result for christmas

*

கிறிஸ்மஸுக்கு என்னடா கிஃப்ட் ?
கிறிஸ்மஸ் தாண்டா மிகப்பெரிய கிஃப்ட் !

இந்த இரண்டு வரிகளும் சொல்கின்ற செய்தியை உள்வாங்கிக் கொண்டோமென்றால் இந்தக் கட்டுரையை விரிவாக எழுதத் தேவையில்லை. கிறிஸ்மஸ் என்பது தந்தையாம் கடவுள் இயேசுவை மீட்பின் பரிசாக நமக்கு அளித்தது தான். இதொன்றும் ஏனோ தானோவென்று கடவுள் எடுத்த முடிவல்ல. சத்திரங்கள் சாத்திக் கொண்டதால் வேறு வழியில்லாமல் தொழுவத்தைத் தஞ்சம் புகுந்தது எதேச்சையான நிகழ்வல்ல. சிலுவையின் உச்சியில் இயேசு நமக்காகப் பாவியானதும் பலியானதும் துரதிர்ஷமாய் நடந்ததல்ல. “சே.. பேட் லக்” என நாம் நினைப்பது போன்ற நிகழ்வு எதுவுமே இயேசுவின் வாழ்க்கையில் நடக்கவில்லை.

இயேசுவின் வாழ்க்கையில் நடந்த ஒவ்வொரு நிமிடமும், ஒவ்வொரு நொடியும் தந்தையாம் இறைவன் உலகத் தோற்றத்துக்கு முன்பே எழுதி வைத்தவையே. இவற்றைப் புரிந்துகொள்ளுமளவுக்கு நமது சிந்தனைகளுக்கு நீள அகல ஆழம் இல்லை என்பது தான் உண்மை.

கிறிஸ்மஸ் என்றாலே பரிசுகள் வழங்கவேண்டுமென ஓடித் திரியும் போது, பரிசாய் வந்தவரை பல வேளைகளில் மறந்து விடுகிறோம். இதை விடப் பெரிய பரிசு கிடைக்காது என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள மறுக்கிறோம். யாருக்கேனும் பரிசு கொடுக்க மறந்து விட்டால் தவித்து விடுகிறோம், யாரேனும் நமக்குப் பரிசு தராவிட்டால் கடுப்பாகி விடுகிறோம். இந்த கிறிஸ்மஸ் தினத்தில் நாம் மனதில் இருத்த வேண்டிய முதல் சிந்தனை. கிறிஸ்மஸுக்குப் பரிசு என்பதல்ல, கிறிஸ்மஸே பரிசு என்பது தான்.

கிறிஸ்மஸுக்கு மிக முக்கியமான இரண்டாவது விஷயம் சாப்பாடு. ஒருவருடமாக கூட்டில் வளர்த்து வருகின்ற கோழிகளின் கழுத்து வெட்டப்படும். அதிகாலையிலேயே மட்டன் கடைகளில் டோக்கன் கொடுக்குமளவுக்கு கூட்டம் நிரம்பி வழியும். ஹோட்டல்களிலும் ஸ்பெஷல் பிரியாணிகள் வாசனை நிரப்பும். கிறிஸ்மஸ் தினத்தில் நல்ல சாப்பாடு வாய்க்கவில்லையென்றால் அது ஒரு மிகப்பெரிய குறையாய் நமக்கு தெரியும்.

கிறிஸ்மஸுக்கு என்ன சாப்பாடு ?
கிறிஸ்து !

நானே வானிலிருந்து இறங்கி வந்த உயிருள்ள உணவு என்றார் இயேசு. நாம் பிரியாணி தேடும் அவசரத்தில் பிரியமானவரை பரிதவிக்க விட்டு விடுகிறோம். வாழ்வளிக்கும் உணவை விட்டு விட்டு வாய்க்கு சுவையளிக்கும் உணவின் பின்னால் அலைந்து திரிகிறோம். தமது உடலையே நமக்காய் தந்த இறைமகனை மறந்து விடுகிறோம். இந்த கிறிஸ்மஸ் தினத்தில் நாம் மனதில் கொள்ள வேண்டிய இரண்டாவது சிந்தனை. கிறிஸ்மஸுக்கு ஸ்பெஷல் உணவு என்ன ? கிறிஸ்து தான் ! என்பதே.

மூன்றாவதாக கிறிஸ்மஸ் நம்மை துரத்துவது ஆடை விஷயத்தில் தான். ஆடை வாங்குவதற்கான முன்னேற்பாடுகள் பல மாதங்களுக்கு முன்பே துவங்கி விடுவதும் உண்டு. சிலர் ஸ்பெஷலாக ஆடைகளை வடிவமைக்கவும் கொடுப்பார்கள். நண்பர்களென்றால் ஒரே மாதிரி ஆடை வேண்டும் என அடம்பிடிப்பார்கள். அடுத்த நபரின் ஆடைகளின் அழகையையும், தரத்தையும், நிறத்தையும், விலையையும் ஆய்வு செய்து செய்தே சர்ச் நேரம் முடிந்து விடும். அந்த அளவுக்கு மிக முக்கியமான விஷயமாய் இருக்கிறது ஆடை.

கிறிஸ்மஸுக்கு சிறந்த ஆடை எது ?
ம்ம்…கிறிஸ்து என்ன போர்த்தியிருந்தார் ?

தொழுவத்தில் பிறந்த இயேசுவைப் போர்த்தியிருந்தது பழைய கந்தை. மரியாவும், யோசேப்பும் பணக்காரர்களல்ல. அவர்கள் ஏழைகளின் பிரதிநிதிகள். அவர்களிடம் மழலை இயேசுவைப் போர்த்துவதற்குக் கூட ஒரு நல்ல துணி இருக்கவில்லை. கந்தை என்பது தமிழுக்காக எடுக்கப்பட்ட வார்த்தை தான். உண்மையில் அது வெட்டப்பட்ட துண்டு துணிகளை இணைத்து கயிறு போலக் கட்டி வைப்பது என்பது தான் எபிரேய விளக்கம். அதைக் கொண்டு தான் இயேசு போர்த்தப்பட்டார். அல்லது சுற்றிக் கட்டப்பட்டார்.

ஒரு சின்ன பரிசுப் பொருளைக் கொடுக்க வேண்டுமென்றால் கூட நாம் அதற்காக சூப்பர் “ரேப்பர்” வேண்டுமென கேட்டு ஒட்டுகிறோம். அதன் மேல் அழகான அலங்கார ரிப்பனையோ, அட்டையையோ ஒட்டுகிறோம். சாதாரணப் பரிசுக்கே அத்தனையெனில், உலகின் உச்சபட்சமான பரிசுக்கு என்ன வழங்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் ? கந்தை ! அது தான் இறைவனின் தேர்வு. இறைவன் பார்வையில் எது விலைமதிப்பானது என்பதைப் புரிந்து கொள்வதற்கு நமக்கு இறைவனைப் போன்ற சிந்தை வேண்டும். இந்த கிறிஸ்மஸ் நாளில் மனதில் கொள்ள வேண்டிய மூன்றாவது சிந்தனை, ஆடை என்பது தேவைக்கானது, மேன்மைக்கானதல்ல.

கிறிஸ்மஸ் என்பது மனுக்குலத்துக்குக் கிடைத்திருக்கின்ற மாபெரும் பரிசு. இந்தப் பரிசு நமக்குச் சொல்லும் செய்திகள் என்னென்ன ?

1. அளிப்பவரின் பிரியமே, பரிசு.

எந்த ஒரு பரிசும் முதலில் வெளிப்படுத்துவது அந்தப் பரிசை அளிப்பவர் நம்மீது வைத்திருக்கின்ற அன்பு தான். அதுவும் நினையாத நேரத்தில் அளிக்கப்படுகின்ற பரிசுகள் அதீத பிரியத்தைப் பிரதிபலிக்கின்றன. பரிசுகள் கட்டாயத்தினாலோ, கடமைக்காகவோ அளிக்கப்படுவது பரிசுகளையே அவமானப்படுத்துகின்ற செயல். இயேசு இந்த உலகிற்கு பரிசாக வந்தது, தந்தையாம் இறைவனின் ஆழமான அன்பைப் பிரதிபலிக்கிறது. அந்தத் தந்தையின் அன்பை அப்படியே பிரதிபலிக்கும் பரிசுப் பொருளாக இயேசுவின் வாழ்க்கை இருந்தது. நமது பரிசுகள் உண்மையான நம் அன்பைப் பிரதிபலிக்கிறதா ?

2. பெற்றால் மட்டுமே, பரிசு.

பரிசைக் கொடுக்கலாம். எல்லோரும் அதை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டுமென்பதில்லை. “உன் பரிசெல்லாம் எனக்கு வேண்டாம், என உதறிவிட்டுச் செல்லக் கூடிய ஏராளம் மக்கள் உண்டு”. யப்பா.. இலவசம் தான்பா என்று வலியுறுத்தினாலும் கூட, ‘உன் பரிசை நீயே வெச்சுக்கோ’ என சொல்லிவிட்டுக் கடந்து போகிறவர்கள் அநேகர். இயேசு எனும் பரிசையும் எத்தனையோ கோடி மக்கள் உதாசீனம் செய்து, நிராகரிக்கின்றனர். எனினும் பரிசுப் பொருள் திரும்பப்படவில்லை. விரும்பும் போது எடுத்துக் கொள்ள வாய்ப்புகள் அளிக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. நாம், இறைமகன் இயேசு எனும் பரிசை உவகையோடு ஏற்றுக் கொள்கிறோமா ?

3. தகுதியைப் பார்க்காத, பரிசு

கிறிஸ்மஸின் ஆகச் சிறந்த மகிழ்ச்சிக்குக் காரணம், நாம் அந்தப் பரிசுக்குத் தகுதியற்றவர்கள் என்பதே. வாழ்வில் நிராகரிக்கப்பட்ட ஒருவரை அரவணைத்து ‘இதோ உலகின் மிகப்பெரிய பரிசு’ என கொடுப்பது எவ்வளவு இனிமையானது. பட்டினியின் அகோரப் பிடியில் இருப்பவனுக்கு லாட்டரி அடிப்பதைப் போன்ற அனுபவம் அது. நாம் தகுதியற்றவர்களாய் இருந்தபோதே, நாம் பாவிகளாய் இருந்த போதே இறைமகன் இயேசு எனும் மீட்பின் பரிசு நமக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்தப் பரிசை இதயத்தில் அமர வைக்க நம் மனதை சலவை செய்திருக்கிறோமா ?

4. ஆராய்ந்து அளிக்கப்படும், பரிசு

ஒருவருக்குப் பரிசு கொடுக்கவேண்டுமெனில் என்ன செய்வோம் ? முதலில் அந்த நபருக்கு என்ன பிடிக்கும், என்ன பிடிக்காது ? எது அவருக்குப் பயனுள்ளதாக இருக்கும், எது பயனளிக்காது ? எது அவரிடம் இருக்கிறது, எது இருக்காது ? போன்ற பல விஷயங்களை அலசி ஆராய்வோம். பரிசைப் பெறப் போகும் நபருக்குத் தேவையானதையே நாம் பரிசாக கொடுப்போம். அல்லது பெறப் போகும் நபருக்கு மகிழ்ச்சியை அளிப்பதையே பரிசாகக் கொடுப்போம். கடவுளும் அப்படித் தான். உலக மக்களின் மகிழ்ச்சிக்காக இயேசு வழங்கப்படுகிறார். இயேசுவின் வருகை அவர் நமது பாவ வாழ்வை அறிந்ததன் வெளிப்பாடு. நமக்கு மீட்பு தேவை என்பதன் வெளிப்பாடு. அதை நாம் உணர்கிறோமா ? அந்த மகிழ்ச்சியை ஏற்றுக் கொண்டோமா ?

5. நீண்டகாலப் பயனளிக்கும், பரிசு.

பரிசுகளின் விஷயத்தில் நாம் பார்க்கின்ற இன்னொரு விஷயம், “இது கொஞ்ச நாளாச்சும் நல்லா இருக்குமா ? ” என்பது தான். மிகவும் மலிவான, விரைவிலேயே நாசமாகின்ற பொருட்களை நாம் பிரியமானவர்களுக்குக் கொடுப்பதில்லை. நல்ல தரமானதாக இருக்க வேண்டும் என்றே ஆசிப்போம். இறைவன் தந்த பரிசு அந்தவகையில் எப்போதுமே அழியாதது. நிலைவாழ்வைத் தரக்கூடியது. நிலைவாழ்வைத் தருகின்ற வேறு எந்த பரிசும் நம்மிடம் இல்லை என்பதால் தான் இயேசு உன்னத பரிசாக மாறுகிறார். பரிசு நமக்கு நிலைவாழ்வைத் தரவிரும்புகிறது, நாம் அதை உணர்கிறோமா ?

இந்த கிறிஸ்மஸ் நாளில் உலகிற்கு அளிக்கப்பட்ட மாபெரும் பரிசான இறைமகன் இயேசுவை ஏற்றுக் கொள்வோம். அவரைப் பரிசாகத் தந்தவரின் அன்பை புரிந்து கொள்வோம். அந்தப் பரிசு நமக்குச் சொன்ன மனித நேயப் பணிகளை தொடர்ந்து செய்வோம். அந்தப் பரிசின் நோக்கமான நிலைவாழ்வை சொந்தமாக்கிக் கொள்வோம்.

அனைவருக்கும் கிறிஸ்து பிறப்பு நல்வாழ்த்துகள்

*

சேவியர்

Desopakari

Posted in Christianity, Desopakari, Vettimani

Vettimani : பாலனின் பிறப்பும் வாழ்வின் சிறப்பும்

Image result for Child Jesus

அனைவருக்கும் கிறிஸ்து பிறப்பு நல்வாழ்த்துகள் !

ஒருவர் பிறந்து சில ஆண்டுகள் கடந்தாலே பாலன் எனும் அடைமொழியை நாம் விலக்கி விடுவது இயல்பு. ஆனால், இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு பிறந்த ஒருவரை இன்னும் நாம் “பாலன்” என்று அழைக்கிறோம். குழந்தை இயேசு என கொஞ்சுகிறோம். புல்லணையின் பாலனே என பாடுகிறோம். குடிலில் உதித்த குழந்தையே என்கிறோம். மானுடனாய் வந்த மழலையே என வியக்கிறோம். அது தான் இயேசுவின் சிறப்பு. அது தான் கிறிஸ்மஸின் இருப்பு.

எத்தனையோ தத்துவ ஞானிகள் மழலையராய் பிறந்து, மானிடராய் வளர்ந்து விட்டனர். இயேசு இன்னும் அந்த மழலை அடையாளத்துடன் கிறிஸ்மஸ் தினத்தில் நம்மோடு உறவாடுகிறார். காரணம் குழந்தையின் இயல்புகளை நாம் விட்டு விடக் கூடாது என்பதை நினைவூட்டுவதற்காக. குழந்தைகளைப் போல கள்ளம் கபடம் இல்லாதவர்களாக நாம் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக.

“நீங்கள் சிறு பிள்ளையைப் போல மாறாவிடில் விண்ணரசில் நுழைய முடியாது” என்றார் இயேசு. மழலைகளின் மனதைப் பெறாமல் சுவர்க்க வாழ்க்கை என்பது சாத்தியமில்லை என்பது தான் மழலை இயேசு நமக்கு நினைவூட்டுகின்ற முக்கியமான செய்தி.

“குழந்தைகளை என்னிடம் வரவிடுங்கள், அவர்களைத் தடுக்க வேண்டாம்” என ஒருமுறை சீடர்களிடம் கண்டிப்பாய்ச் சொன்னார். சிறுவர்களோடு விளையாடுவதால் இயேசுவின் நேரம் வீணாகும் என சீடர்கள் நினைத்தார்கள். சிறுவர்களோடு உறவாடுவது முக்கியமற்றது என அவர்கள் நினைத்தார்கள். ஆனால் இயேசுவோ, சிறுவர்களை அரவணைத்தார். அவர்களோடு அளவளாவுவதே ஆனந்தம் என்றார்.

குழந்தைகளை அவர்களுடைய இயல்பில் வளரவிடவேண்டும். அவர்கள் இயேசுவிடம் வரவேண்டும், இயேசுவில் வளரவேண்டும். அவர்களைத் தீமையை நோக்கி நடத்திச் செல்பவர்கள் அழிவார்கள். அத்தகைய பாவிகள் மீது இயேசுவின் கோபம் மிகப்பெரிய எரி சாட்டையாய் நெருப்பைக் கக்கியபடி ஆவேசமாய்ப் பாய்ந்து வருகிறது.

“என்மீது நம்பிக்கை கொண்டுள்ள இச்சிறியோருள் எவரையாவது பாவத்தில் விழச்செய்வோருடைய கழுத்தில் எந்திரக் கல்லைக் கட்டித் தொங்கவிட்டு ஆழ்கடலில் அமிழ்த்துவது அவர்களுக்கு நல்லது” என்கிறார் இயேசு. சிறுவர்களை தவறான வழியில் நடத்துவதை விட செத்துப் போவது நல்லது என்பது தான் அதன் எளிமையான அர்த்தம். அத்தகைய மனிதர்கள் வாழவே தகுதியற்றவர்கள் என்கிறது இயேசுவின் வார்த்தை.

சிறுபிள்ளைகளை நல்ல வழியில் நடத்த வேண்டும். அவர்களை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் சமூகத்தில் ஆதரவற்றவர்களாக, அனாதைகளாக திரிய வேண்டியவர்கள் அல்ல. அவர்கள் இந்த தொழில்நுட்பத்தின் அரக்கக் கரங்களில் அழிய வேண்டியவர்கள் அல்ல. அவர்களை நாம் அரவணைக்க வேண்டும். அவர்களை அன்பினால் நிரப்ப வேண்டும். அதுவே இறைவனுக்கு ஏற்புடைய செயல். இதை நான் சொல்லவில்லை, இயேசுவே சொல்கிறார்.

“சிறு பிள்ளை ஒன்றை என் பெயரால் ஏற்றுக்கொள்பவர் எவரும் என்னையே ஏற்றுக்கொள்கிறார்” எனும் அவரது வார்த்தை சிறுவர்களை ஏற்றுக் கொள்வதன் தேவையை விளக்குகிறது. அவர்களை இறைவனின் வழியில் நடத்த வேண்டியதன் முக்கியத்துவத்தைப் புரிய வைக்கிறது.

குழந்தைகள் எந்த வழியில் வேண்டுமானாலும் நடப்பார்கள், அவர்களை வழிநடத்துபவர்களின் கரங்களில் அது இருக்கிறது. அவர்கள் களிமண் போன்றவர்கள்.எப்படி அவர்கள் உருவாகிறார்கள் என்பது குயவனின் கைகளில் தான் இருக்கிறது. அவர்கள் எப்படி வார்க்கப்படுகிறார்கள் என்பது குயவனின் இதயத்தில் இருக்கிறது. குழந்தைகள் தங்களை குயவர்களிடம் ஒப்படைக்கிறார்கள். குழந்தைகள் தங்களை ஆசிரியர்களிடம் ஒப்படைக்கிறார்கள். குழந்தைகள் தங்களை பெற்றோரிடம் ஒப்படைக்கிறார்கள். காரணம், அவர்களிடம் தங்களை முழுமையாய் ஒப்படைக்கும் தாழ்மை இருக்கிறது.

“சிறு பிள்ளையைப்போலத் தம்மைத் தாழ்த்திக் கொள்பவரே விண்ணரசில் மிகப் பெரியவர்” என்றார் இயேசு. பெரியவர் என்பவர் அனுபவத்தை அதிகம் சேர்த்தவர் அல்ல. பெரியவர் என்பவர் அறிவை மூட்டை மூட்டையாய் தூக்கிச் சுமப்பவரல்ல. பெரியவர் என்பவர் வயதின் நரையை முதுமையின் முகவுரையோடு சுமந்து திரிபவரும் அல்ல. அவையெல்லாம் மண்ணுலக அடையாளங்கள். அவையெல்லாம் மண்ணுலக ஒப்பீடுகள். ஆனால் விண்ணுலகில் பெரியவராக வேண்டுமெனில் அதற்குரிய தகுதி ஒன்றே ஒன்று தான். தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ள வேண்டும். அதுவும் ஒரு சிறு பிள்ளையைப் போல தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ள வேண்டும். தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்பவர்கள் மட்டுமே தம்மை இறைவனிடம் தங்களை முழுமையாய்க் கையளிக்க முடியும்.

சிறுவர்களை இழிவாகக் கருதும் சமூகத்தின் மீதும், சிறுவர்கள் மீது பாலியல் வன்முறை போன்றவற்றை நிகழ்த்தும் தலைமுறை மீதும் இயேசுவின் கோபம் கொழுந்து விட்டு எரிந்தது.

“இச்சிறியோருள் ஒருவரையும் நீங்கள் இழிவாகக் கருதவேண்டாம்; கவனமாயிருங்கள்! இவர்களுடைய வானதூதர்கள் என் விண்ணகத் தந்தையின் திருமுன் எப்பொழுதும் இருக்கின்றார்கள்” என்கிறார் இயேசு. குழந்தைகளுக்கு எதிராக நாம் செயல்படும் போது அவர்களுடைய வானதூதர்கள் கடவுளிடம் அவர்களுக்காய் பரிந்து பேசுகிறார்கள். அவர்களுடைய பரிந்து பேசுதல் குழந்தைகளை இழிவாய் நடத்துவோருக்கு, அழிவைக் கொண்டு வரும் என்பது சர்வ நிச்சயம்.

சிறுவர்கள் இந்த உலகில் முக்கியத்துவமற்றவர்களாக இருக்கலாம். ஆனால், இறைவன் பார்வையில் அவர்கள் அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவர்கள். அவர்களில் ஒருவர் கூட வழி விலகிச் செல்லக் கூடாது எனும் ஆசை இயேசுவிடமும், அவரை அனுப்பிய விண்ணகத் தந்தையிடமும் இருக்கிறது.

“இச்சிறியோருள் ஒருவர்கூட நெறி தவறிப் போகக்கூடாது என்பதே உங்கள் விண்ணகத் தந்தையின் திருவுளம்” என்கிறார் இயேசு.

இப்படி, இயேசு பாலனாய் பிறந்து இத்தனை நூற்றாண்டுகள் தாண்டியும் ஏன் அவரைப் பாலனாகவே பார்க்கிறோம் என்பதன் விடை அவருடைய சிந்தனைகளின் வழியாகவே நமக்கு விளங்குகிறது. கிறிஸ்மஸ் நமக்குச் சொல்வது அழகிய நட்சத்திரங்களைக் கட்டுவதோ, வண்ணக் குடில்கள் அமைப்பதோ, உயரமான கிறிஸ்மஸ் மரங்கள் நாட்டுவதோ அல்ல. குழந்தைகளைப் போல மாறுங்கள் என்பதே.

பாலன் இயேசுவின் பிறப்பு, வாழ்வின் சிறப்பாக மாற வேண்டுமெனில், நாம் பாலர்களாக மாறவேண்டும். நம் இதயத்திலிருந்து தீய சிந்தனைகளை அறுத்தெறிய வேண்டும். பாலகர்களின் குணமான கள்ளம் கபடமின்மை, தாழ்மை, மனித நேயம், அன்பு, மன்னித்து மறக்கும் குணம் போன்றவற்றை இதயத்துக்குள் நிரப்ப வேண்டும். அதுவே உண்மையான கிறிஸ்மஸ்.

இயேசு பாலனாய் பிறந்து விட்டார், நாம் எப்போது ?

*
சேவியர்

Posted in Articles, Christianity, Desopakari

மாற்றுத் திறனாளிகளை மாண்புடன் ஏற்போம்

கேரி டென் பூம், நெதர்லாந்திலுள்ள ஆம்ஸ்டர்டாமில் 1892ம் ஆண்டு பிறந்தவர். இரண்டாம் உலகப் போரின் காலத்தில் நாசிகளின் கோரப் பிடியிலிருந்து யூதர்களை ரகசியமாய்த் தப்புவிக்கும் பணியைச் செய்தவர்.  அதற்காக பல்வேறு இன்னல்களை அனுபவித்தவர். சிறையில் மரணத்தின் விளிம்புவரை போனவர். அவரது குடும்பம் முழுவதையுமே அதற்காக இழந்தவர். அவரது “ஹைடிங் பிளேஸ்” நாவலில் அதைப் பற்றி மிக அழகாக, விரிவாக, வலியுடன் எழுதியிருப்பார். 

“இயேசு ஒரு யூதர். யூதர்கள் இறைவனின் மக்கள். எனவே நான் யூதர்களை காப்பாற்றுவேன்” என்பதே அவருடைய நிலைப்பாடாய் இருந்தது. அவருடைய வீட்டில் மனவளர்ச்சி குன்றிய ஏராளமானோரைப் பராமரித்தும் வந்தார். 

ஜெர்மானியர்களோ சகட்டு மேனிக்கு யூதர்களைக் கொன்று குவித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அதிலும் குறிப்பாக மன வளர்ச்சி குன்றியவர்களைக் கண்டால் உடனடியாக அழித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். 

ஒரு முறை ஜெர்மானிய படைவீரன் ஒருவன் கேரி டென் பூமின் வீட்டுக்குள் நுழைந்து பரிசோதித்தான். அவர்கள் மன வளர்ச்சி குன்றிய மாற்றுத் திறனாளிகளைப் பராமரிக்கும் விஷயத்தை அறிந்து கொண்டான். கடும் கோபமடைந்து, “ஏன் இவர்களையெல்லாம் பராமரிக்கிறாய் ? ஆயிரம் மன வளர்ச்சி குன்றியவர்கள் சேர்ந்தால் ஒரு சாதாரண மனிதனுக்கு ஈடாகுமா ?” என்று கத்தினான். 

கேரி டென் பூம் அமைதியாக, “கடவுளின் பார்வையில் அவர்கள் மிகவும் விலையேறப்பட்டவர்கள். ஏன் ஒரு சாதாரண மனிதரை விடவோ, ஒரு படைவீரனை விடவோ அவர் அதிக மதிப்புடையவராய் இருக்கலாம்” என பதிலளித்தார். தனக்கு முன்னால் மரணம் சுண்டு விரலை நீட்டிக் கொண்டிருப்பதை அறிந்தும் மாற்றுத் திறனாளிகளை அவர் விட்டுக் கொடுக்கவில்லை. 

சமூகம் மாற்றுத் திறனாளிகளைப் பார்க்கும் பார்வைக்கும், சாதாரண மக்களைப் பார்க்கும் பார்வைக்கும் நிறைய வித்தியாசம் உண்டு. மாற்றுத் திறனாளிகள் சாதாரண மனிதர்களை விடக் கீழானவர்களாக, பலவீனர்களாக, குடும்பங்களின் சாபங்களாக, நிராகரிப்பின் மிச்சங்களாகத் தான் பார்க்கப்படுகின்றனர். 

ஏதோ வெறுமனே சொல்லவில்லை, கடந்த 2017ம் ஆண்டின் புள்ளி விவரம் கூறும் செய்திகள் கண்ணீருடன் கவனிக்கத் தக்கவை. இரண்டு கோடியே அறுபத்தெட்டு இலட்சம் மக்கள் மாற்றுத் திறனானிகளாக இருக்கிறார்கள் என்கிறது அந்த புள்ளி விவரம். மாற்றுத் திறனாளிகளாய் இருக்கும் மக்களில் 41% பேர் திருமணம் செய்து கொள்வதில்லை என அதிர்ச்சியளிக்கிறது அந்த புள்ளிவிவரம்.

மாற்றுத் திறனாளிகளை சமூகம் அங்கீகரிக்கவில்லை, குடும்பங்கள் ஆதரிக்கவில்லை, மனித நேயம் அரவணைத்துக் கொள்ளவில்லை என்பதன் அப்பட்டமான வெளிப்பாடே இந்த புள்ளி விவரம். 

மாற்றுத் திறனாளிகளில் வெறும் 36 சதவீதம் பேர் மட்டுமே வேலைக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். மாற்றுத் திறனாளிகளை நிறுவனங்கள் ஆதரிக்கவில்லை என்பதையே இது காட்டுகிறது. வெறும் லாப நோக்கத்துக்காக இயங்குகின்ற தனியார் கார்ப்பரேட்கள் எப்போதுமே மாற்றுத் திறனாளிகளை அங்கீகரிப்பதில்லை. விளம்பரங்களுக்காக ஒரு சில நிறுவனங்கள் இவர்களுக்குக் கைகொடுத்து, புகைப்படம் எடுத்துக் கொள்வதுடன் சரி. 

கல்வியை எடுத்துக் கொண்டாலும் மாற்றுத் திறனாளிகள் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களை யாரும் ஆதரிப்பதில்லை. வெறும் 8.5 சதவீதம் பேர் மட்டுமே கல்லூரிக்குச் செல்கின்றனர் என்பது ஒரு வலிமிகுந்த உண்மையாகும். 

இத்தகைய சூழலில் கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் மாற்றுத் திறனாளிகளை ஏற்றுக் கொள்வதும், மாற்றுத் திறனாளிகளை அங்கீகரிப்பதும், அவர்களுடைய முன்னேற்றத்துக்கான முயற்சிகளை முன்னெடுத்துச் செல்லவேண்டியதும் மிக மிக முக்கியமானதாகும். 

ஏன் மாற்றுத் திறனாளிகள் முக்கியமானவர்கள். 

  1. மாற்றுத் திறனாளிகளும் இறைவனின் சாயலானவர்கள். 

கடவுள் மனிதனைப் படைத்தபோது தமது சாயலாகப் படைத்தார். “மானிடரை நம் உருவிலும், நம் சாயலிலும் உண்டாக்குவோம். அவர்கள் கடல் மீன்களையும், வானத்துப் பறவைகளையும், கால்நடைகளையும், மண்ணுலகு முழுவதையும், நிலத்தில் ஊர்வன யாவற்றையும்ஆளட்டும்” என்கிறது தொடக்க நூல். “நாம் கடவுளின் மக்களென அழைக்கப்படுகிறோம்; கடவுளின் மக்களாகவே இருக்கிறோம்” என்கிறது 1 யோவான். இறைவனின் சாயலாக இருக்கும் மனிதர்களை நாம் நிராகரிப்பது இறைவனை நிராகரிப்பது போல. 

  1. மாற்றுத் திறனாளிகளை இகழ்தல் பாவம். 

மாற்றுத் திறனாளிகள் பாவத்தின் பிரதிநிதிகள் எனும் சிந்தனை பழைய காலத்தில் இருந்தது. அதனால் தான் மாற்றுத் திறனாளிகள் மக்களால் நிராகரிக்கப்பட்டனர். ஆலயங்களில் நுழைய விடாமல் தடுக்கப்பட்டனர். சமூக நிகழ்வுகளில் பங்கேற்க முடியாமல் விலக்கப்பட்டனர்.  பாவத்தையும் – உடல் குறைபாட்டையும் இணைத்துப் பார்த்த சமூகம் அவர்களை அப்படி நடத்தியது. இயேசு அந்த சிந்தனையை மாற்றுகிறார். மாற்றுத் திறனாளிகளை  அவமானப்படுத்துவதும்,அவர்களை கஷ்டப்படுத்துவதும் பாவம் என்கிறது பைபிள். “காது கேளாதோரைச் சபிக்காதே! பார்வையற்றோரை இடறச் செய்யாதே! உன் கடவுளுக்கு அஞ்சி நட. நான் ஆண்டவர்! “ என்கிறது லேவியர் 19:14. 

  1. இறைவனின் மகிமை வெளிப்படும் இடம்

இயேசுவின் பாதையில் அமர்ந்திருந்த பார்வையிழந்தவரின் கதை நமக்கெல்லாம் தெரியும். ரபி, இவர் பார்வையற்றவராய்ப் பிறக்கக்காரணம் இவர் செய்த பாவமா? இவர் பெற்றோர் செய்த பாவமா?” என்று இயேசுவின் சீடர்கள் அவரிடம் கேட்டார்கள். அவர் மறுமொழியாக, “இவர் செய்த பாவமும் அல்ல; இவர் பெற்றோர் செய்த பாவமும் அல்ல; கடவுளின் செயல் இவர் வழியாக வெளிப்படும்பொருட்டே இப்படிப் பிறந்தார்“எனும் விவிலிய பாகம், மாற்றுத் திறனாளிகளை இறைவனின் மகிமை வெளிப்படும் தளங்களாகக் காட்டுகிறது.  இறைவன் தனது மாட்சியை வெளிப்படுத்தும் இடமாக ஆலயம் உள்ளது. அதே போல அவரது மாட்சி மாற்றுத் திறனாளிகளில் வெளிப்படும் என இயேசு அவர்களை முக்கியமானவர்களாகக் காட்டுகிறார். 

  1. மாற்றுத் திறனாளிகள் இறைவனின் படைப்பு.

““மனிதனுக்கு வாய் அமைத்தவர் யார்? அவனை ஊமையாக அல்லது செவிடாக அல்லது பார்வையுள்ளவனாக அல்லது குருடனாக வைப்பவர் யார்? ஆண்டவராகிய நான்தானே! “ என்கிறது விடுதலைப்பயணம் நூல். படைப்புக்கெல்லாம் தலையாய் இருக்கும் இறைவனே, மாற்றுத் திறனாளிகளையும் படைக்கிறார். அவர்களை ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக வைத்திருக்கிறார். அவர்கள் மூலமாக இறைவன் எதையோ செயல்படுத்தப் பார்க்கிறார். அதைக் கண்டு கொள்ள வேண்டியது மாற்றுத் திறனாளிகளின் பணி. அதற்கான சூழலை உருவாக்கிக் கொடுக்க வேண்டியது நமது பணி.

நிக் வாயிச்சஸ் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். இரண்டு கால்களும், இரண்டு கைகளும் இல்லாமல் பிறந்தவர். இளமைக் காலம் முதலே தற்கொலை செய்ய வேண்டும் எனும் முனைப்பில் இருந்தவர். ஒரு கட்டத்தில் தன் மூலம் இறைவன் எதையோ செய்ய விரும்புகிறார் என்பதை உணர்ந்தார். அதன்பின் அவரது வாழ்க்கை மாறியது. இன்று உலகெங்கும் சென்று இயேசுவை பறைசாற்றியும், தன்னம்பிக்கை உரைகளை நிகழ்த்தியும் சமூக, ஆன்மிகப் பணி செய்கிறார். “உன்னைக் கடவுள் இப்படிப் படைத்ததற்கு ஏதோ ஒரு காரணம் உண்டு. அதைக் கண்டுபிடி.” என அவனுடைய பெற்றோர் அவனுக்குக் கொடுத்த ஊக்கம் ஒரு காரணம். அத்தகைய பணியை நாமும் செய்ய வேண்டும்.

  1. மாற்றுத் திறனாளிகள் சமமாய் மதிக்கப்பட வேண்டியவர்கள்.

தாவீது மன்னனுக்கும், மெபிபோசேத்துவுக்கும் இடையேயான நிகழ்வுகள் நமக்கெல்லாம் தெரிந்ததே. ஊனமுற்றிருந்த மெபிபோசேத்துவை யோனத்தான் மீது கொண்ட நட்பின் காரணமாக அரவணைத்துக் கொள்கிறார் தாவீது. அவரை பரிதாபத்துக்குரியவராக அவர் பார்க்கவில்லை. அவரை ஒரு எளியவனாகவோ, அவரை ஒரு இரக்கத்துக்குரியவனாகவோ பார்க்கவில்லை. அவரை தனது உணவு இருக்கையில் தன்னோடு சமமாய் உணவருந்துபவராகப் பார்க்கிறார். மாற்றுத் திறனாளிகளை நாம் சமமாய் மதிக்க வேண்டும் என்பதை நமக்குச் சொல்லும் ஒரு பாடமா அதைக் கொள்ளலாம்.

  1. மாற்றுத் திறனாளிகளை இறைவன் அழைக்கிறார்

மாற்றுத் திறனாளிகளை இறைவன் அரவணைக்கும் நிகழ்வுகள் பல இடங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. மோசே திக்குவாயனாய் இருக்கிறார். அதை ஒத்துக் கொள்கிறார். ஆனால் இறைவன் அவரைக் கைவிடவில்லை. காரணம் அவர், “பலவீனத்திலே தனது பலத்தைப் புகுத்துபவராக” இருக்கிறார். யாக்கோபு ஒரு மாற்றுத் திறனாளியின் நிலைக்கு வந்த போது தான் இஸ்ரேலாக மாறுகிறார். இயேசு ஒரு உவமையில், விருந்துக்கு அழைக்கப்பட்டவர்கள் விருந்தை நிராகரிக்கப்பட்டபோது மாற்றுத் திறனாளிகளை அழைத்து வரும்படி சொல்கிறார். பார்த்திமேயுவை இயேசு அழைக்கிறார். வழக்கத்தை விட குள்ளமான சக்கேயு, இறைவனின் அழைப்பைப் பெறுகிறான். இவையெல்லாம் நாமும் மாற்றுத் திறனாளிகளை அரவணைக்க வேண்டும் என்பதை ஊக்கப்படுத்துகிறது.

  1. அவர்களும் இயேசுவின் சின்னஞ் சிறிய சகோதரரே.

“மிகச் சிறியோராகிய என் சகோதரர் சகோதரிகளுள் ஒருவருக்கு நீங்கள் செய்ததையெல்லாம் எனக்கே செய்தீர்கள் “ என்கிறார் இயேசு. மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கு நாம் உதவும் போதெல்லாம் இறைவனுக்கே உதவுகிறோம்.  மாற்றுத் திறனாளிகளை நிராகரிக்கும் போது இயேசுவையே நிராகரித்து நகர்கிறோம். இயேசு எனும் கொடியில் மாற்றுத் திறனாளிகளும் கிளைகளே. இயேசு எனும் உடலின் உறுப்புகளே. இயேசு அவர்களைப் பிரித்துப் பார்க்கவில்லை. மன ஊனம் உடையவராய் இருக்கக் கூடாது என்பதையே இறைவன் பார்க்கிறார். அறிவு சார்ந்த குறைபாடோ, உடல் குறைபாடோ இறைவனின் பார்வையில் விலக்கப்படவில்லை. 

  1. மாற்றுத்திறன் நிலை தற்காலிகமானதே

விண்ணகத்தில் குறைகள் என்பதே இல்லை. அங்கே மாற்றுத் திறனாளிகள் இருப்பதில்லை. அங்கே அனைவரும் சமமாய் இருப்பார்கள். இங்கே நாம் நிராகரிப்பவர்களெல்லாம் அங்கே அக்களிப்புடன் ஆடிப் பாடுவார்கள். “அப்போது பார்வையற்றோரின் கண்கள் பார்க்கும்; காது கேளாதோரின் செவிகள் கேட்கும். அப்பொழுது, காலூனமுற்றோர் மான்போல் துள்ளிக்குதிப்பர்; வாய்பேசாதோர் மகிழ்ந்து பாடுவர் “ என்கிறது ஏசாயா நூல். இந்த தற்காலிக வாழ்க்கையில் நம்மிடையே உலவுகின்ற மாற்றுத் திறனாளிகள், விண்ணக வாழ்வில் நம்மைப் பார்த்து புன்னகைக்கும் போது நம் இருதயம் குத்தப்படாமல் இருக்க அவர்களை நான் இப்போதே நேசிப்போம்.

  1. மாற்றுத் திறனாளுக்கும் நற்செய்தி அறிவிக்கப்படும்

இயேசு உலகெங்கும் சென்று நற்செய்தி அறிவிக்கச் சொன்னார். எல்லா இனத்தாரையும் சீடராக்கச் சொன்னார். அவர் ஆணென்றும் பெண்ணென்றும் பார்க்கச் சொல்லவில்லை. அடிமை என்றும் உரிமைக் குடிமகனென்றும் பார்க்கச் சொல்லவில்லை. மாற்றுத் திறனாளியென்றும், சாதாரண மனிதன் என்றும் பார்க்கச் சொல்லவில்லை. எல்லோரும் இறைவனின் பிள்ளைகள். எல்லோரையும் இறைவன் எதிர்பார்க்கிறார். நாமும் அவர்களை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

  1. மாற்றுத் திறனாளிகள் நமது சுயபரிசோதனைக்கானவர்கள்.

நாம் ஆன்மிகப் பயணத்தில் எந்த இடத்தில் இருக்கிறோம் என்பதை  மாற்றுத் திறனாளிகளை நாம் நடத்தும் விதத்தை வைத்துப் புரிந்து கொள்ளலாம்.. ஏழைகளும், மாற்றுத் திறனாளிகளும் நமது மனித நேயத்தை அளவிடும் கருவிகள். அவர்கள் நமது உண்மையான கரிசனையை உரசிப் பார்க்கும் சோதனைகள். நாம் உண்மையிலேயே இறைவனின் அன்பை இதயத்தில் கொண்டிருக்கிறோமா என்பதை இதன் மூலம் கண்டு கொள்ளலாம். தொழுநோயாளிகளையும், ஊனமுற்றோரையும் அரவணைத்த இயேசுவைப் போல நாம் இருக்கிறோமா ? இல்லை ஒதுங்கிச் செல்லும் மனநிலையில் வாழ்கிறோமா என்பதை சிந்தித்துப் பார்ப்போம். 

மாற்றுத் திறனாளிகள் நம் சகோதரர்கள்

அவர்களை உயர்வாய் நடத்துவோம் !

*

சேவியர்

Posted in Articles, Christianity, Desopakari

நீதி மற்றும் அமைதியை நோக்கிய பயணம்

நீதி மற்றும் அமைதியை நோக்கிய பயணம்

நீதியும், அமைதியும் இணைந்தே பயணிப்பவை. நீதி எங்கே நிலவுகிறதோ, அங்கே அமைதியும் அமர்ந்திருக்கும். அமைதி எங்கே உலவுகிறதோ, அங்கே நீதியும் நடமாடும். நீதியற்ற தன்மை, அமைதியற்ற சூழலை உருவாக்குகிறது. நீதியற்ற தன்மை அச்ச உணர்வை உருவாக்குகிறது. நீதியற்ற தன்மை பதட்டத்தை பிரசவிக்கிறது.

எங்கே நீதி நசுக்கப்படுகிறதோ, அங்கே அமைதி தனது அமைதியை இழக்கிறது. எங்கே நீதி புறக்கணிக்கப்படுகிறதோ அங்கே அமைதி ஒப்பாரியிடுகிறது. நீதி கிடைக்கும் எனும் நம்பிக்கை வலுவிழக்கும்போது ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையும் அர்த்தமிழக்கிறது.

நீதி நிராகரிக்கப்படும்போது தான், மக்கள் தங்களுக்கான நீதியை தாங்களே பறித்துக் கொள்ள முயல்கிறார்கள். அஹிம்சை அவர்களை அரவணைக்காதபோது வன்முறையை அவர்கள் அரவணைக்கின்றனர். ஒரு தேசத்தின் பதட்டமான சூழலுக்கு நீதி வழுவுதலே மிகப்பெரிய காரணி எனலாம்.

கன்றை இழந்த பசுவின் கதறலுக்கு நீதி செலுத்த, தனது மகனையே தேர்ச்சக்கரத்துக்குப் பலியாக்கிய இலக்கியக் கதைகள் நம்மிடையே உண்டு. எனில், மகனை இழந்த அந்தத் தாயின் கதறலுக்கு எந்த நீதி சமரசம் செய்து வைக்க முடியும் ? ஒருவருக்கான நீதி, இன்னொருவருக்கான அநீதியாய் மாறிவிடுகிறதா ? இங்கே தான் இறைவனின் நீதியும், மனிதனின் நீதியும் வேறுபடுகின்றன.

நமது தேடல் எப்போதுமே நீதி மற்றும் அமைதியை நோக்கியே இருக்கிறது. குடும்பங்கள் அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என ஆசைப்படுகிறோம். பிள்ளைகள் அமைதியாய் இருக்க வேண்டும் என ஆசைப்படுகிறோம். பணி சூழல் அமைதியாக இருக்க வேண்டுமென ஆசைப்படுகிறோம். நம்மைச் சுற்றிய சமூகம் அமைதியாய் இருக்க வேண்டுமென ஆசைப்படுகிறோம். நமது தேசம் அமைதியாய் இருக்க வேண்டுமென ஆசைப்படுகிறோம். வாழ்க்கை பயங்களின் பிரதேசங்களில் நடக்காமல், சுதந்திரத்தின் வீதிகளில் வலம் வர வேண்டுமென ஆசைப்படுகிறோம்.

அமைதிக்கான விதை நீதியில் இருக்கிறது. அத்துமீறல்களுக்கான அங்கீகாரங்கள் நறுக்கப்படும் போது தான், நீதி உயிர்ப்புடன் உலவுவது ஊர்ஜிதப்படுத்தப்படுகிறது. அமைதியும், நீதியும் இணைந்தே பயணிக்கின்றன, தண்டவாளங்களைப் போல.

“கெடுமதி கொண்ட கும்பலைப் பின்பற்றாதே” என்கிறது விடுதலைப்பயணம் 23:2. நமது செயல்பாடுகள் கெடுமதி கொண்ட கும்பலைப் போல இருக்கக் கூடாது, இணைந்த திட்டமிட்ட இறைவனின் வழிகாட்டுதலில் நடக்க வேண்டும் என்பதையே இது நமக்கு வலியுறுத்துகிறது.

கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் நீதி என்பதும் அமைதி என்பதும் வித்தியாசமான விளக்கங்களை நமக்குத் தருகின்றன. உலகத்தின் பார்வையில் நீதியாய் இருப்பது, இறைவனின் பார்வையில் நீதியாய் இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. உலகம் சட்டங்களின் பக்கங்களைப் புரட்டி நீதியை நிர்ணயிக்கும். இறைவனோ இதயத்தின் பக்கங்களைப் புரட்டி நீதியை நிலை நாட்டுகிறார். உலகம் மயானத்தை அமைதி என்றழைக்கும், இறைவனோ கொந்தளிக்கும் அலைகடலின் நடுவிலே துயில்வதை அமைதி என்பார்.

“நீதியை, ஆம், நீதியை மட்டுமே நிலைநிறுத்து. அதனால் உன் கடவுளாகிய ஆண்டவர் உனக்குக் கொடுக்கவிருக்கும் நாட்டை உடைமையாக்கிக் கொள்வாய்” (இணைச்சட்டம் 16: 20 ).
நீதியின் தேவையை இஸ்ரேல் மக்களுக்கு மோசேயின் வார்த்தைகளின் வழியாக இறைவன் வெளிப்படுத்துகிறார்.

கிறிஸ்தவ வாழ்வில், நீதி என்பது இறைவன் எதை விரும்புகிறார் என்பதன் அடிப்படையிலேயே அமைகிறது. மனித வாழ்க்கையில் நாம் அங்கீகரிக்கப்பட்ட வரையறைக்குள் வாழ்வதை நீதியான வாழ்க்கை என்கிறோம். கிறிஸ்தவம், ஆன்மீக வளையத்துக்குள் வாழ்வதையே நீதி என்கிறது. நேர்மையாளராக, தூய்மையான வாழ்க்கை வாழ்வதை நீதியோடு இணைத்து புதிய ஏற்பாடு பேசுகிறது.

கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் அமைதி என்பது இறைவனோடு இணைந்து இருக்கின்ற மனநிலையைக் குறிப்பிடுகிறது. இரத்தசாட்சிகள் படுகொலைக்களத்திலும் அமைதியாக இருந்தார்கள். அந்த அமைதி என்பது வெளி அமைதி அல்ல. இதயத்தின் அமைதி. இறைவன் தருகின்ற அமைதி. “நான் தரும் அமைதி, உலகம் தரும் அமைதியைப் போன்றது அல்ல” என்றார் இயேசு. அது வெளிப்படையாய் தெரிவதில்லை, உள்ளத்தில் உறையும்.

கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் எப்படி இருக்க வேண்டும் ?

1. நீதியைக் கண்டு மகிழ வேண்டும்.

“நீதி நிலைநாட்டுவது நேர்மையானவருக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கும்; தீமை செய்வோருக்கோ அது திகிலுண்டாக்கும்” என்கிறது நீதிமொழிகள் 21:15. நாம் நமது வாழ்வில் நீதியைக் கண்டு மகிழ்பவர்களாக இருக்க வேண்டும். நமது வாழ்க்கை செம்மையான பாதையில் நடக்கிறது என்பதை அது தான் ஊர்ஜிதப்படுத்துகிறது.

நினையாத நேரத்தில் எஜமானன் வந்தாலும், தயாராய் இருக்கின்ற ஊழியன் போல நாம் இருக்க வேண்டும். நமது வாழ்க்கை இறைவனின் இணைந்து அமைதியாய் இருந்தால், நாம் நீதியைக் கண்டு மகிழ்பவர்களாய் இருப்போம். நீதித் தீர்ப்பு நாளில் நமக்கு அதிர்ச்சிகள் நிகழாது.

2. பிறர் வாழ்வில் அமைதி அளிக்க வேண்டும்.

ஏழை லாசரும், பணக்காரரும் நிகழ்வில் நீதியும், அமைதியும் ஒரு புதிய கோணத்தில் நம்மைச் சந்திக்கின்றன. பணக்காரன் இவ்வுலக வாழ்வில் இன்புற்றிருந்தான், ஏழை இலாசர் அமைதியற்று உழன்றார். இவ்வுலக நீதியின் படி அந்த செல்வந்தர் அப்பழுக்கற்றவர். எந்த சட்டங்களிலும் அவரைச் சிக்கவைத்து தண்டனை தர முடியாது. வேண்டுமானால், செல்வந்தரின் அனுமதியில்லாமல் அவர் வீட்டருகே கிடந்ததற்காய் இலாசரைத் தண்டிக்கலாம். ஆனால் கடவுளின் நீதி எப்படி இருந்தது ?

ஏழை இலாசரின் வாழ்வில் அமைதியை நிலைநாட்ட செல்வந்தன் எதையும் செய்யவில்லை. அதுவே அவனுடைய தண்டனைக்கு அடிப்படையானது. தன்னைச் சார்ந்த மனிதர்களின் வாழ்வில் நிம்மதியையும், அமைதியையும் அளிக்க நாம் மறுக்கும் போது நாம் இறைவன் பார்வையில் நீதி தவறியவர்களாகிறோம்.

3. கருணையும் இரக்கமும் நீதியின் அம்சங்கள்.

கருணைக்கும், இரக்கத்துக்கும் நீதிக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்க முடியும் ? நீதி என்பது வேறு இரக்கம் என்பது வேறு என நாம் நினைக்கலாம். ஆனால் இறைவனின் பார்வை வித்தியாசமானது. அதை எசாயா 30:18 விளக்குகிறது. “உங்களுக்குக் கருணை காட்ட ஆண்டவர் காத்திருப்பார்; உங்களுக்கு இரங்குமாறு எழுந்தருள்வார்; ஏனெனில் ஆண்டவர் நீதியின் கடவுள்” என்கிறார் எசாயா இறைவாக்கினர். செக்கரியா நூலைப் புரட்டினால், “நேர்மையுடன் நீதி வழங்குங்கள்; ஒருவர்க்கொருவர் அன்பும் கருணையும் காட்டுங்கள்” என்கிறார் இறைவன்.

கருணையும், இரக்கத்தையும் இறைவன் காட்டுவதன் காரணம் அவர் நீதிபரர் என்பது தான். நாம் பல வேளைகளில் கருணையையும், இரக்கத்தையும் ஒரு பாகமாகவும், நீதியை இன்னொரு பாகமாகவும் வைத்துப் பார்க்கிறோம். “நியாயப்படி நான் உன்கிட்டே பேசக்கூடாது, ஆனாலும் பேசறேன்” என்பது போன்ற வசனங்களை அடிக்கடி நாம் பேசுகிறோம். உண்மையில் நாம் இதயத்தில் கொண்டிருக்கவேண்டியவை கருணையும் இரக்கமுமே. அவை இல்லாமல் நீதியும், அமைதியும் இல்லை.

4. இயேசுவைப் பின்பற்றுதலே நீதி

இயேசு தனது மலைப்பிரசங்கத்தில் அமைதியை நிலைநாட்டுவதையும், நீதியின் மேல் பசிதாகம் கொண்டிருக்க வேண்டியதன் தேவையையும் விளக்குகிறார். ஏசாயா 42ம் அதிகாரம் முதல் ஐந்து வசனங்கள் இறைமகன் இயேசுவே உலகில் நீதியை நிலைநாட்டுபவர் என்பதையும் பேசுகிறது. அமைதியை ஏற்படுத்த விரும்புவோர், இறைவனின் நீதியைப் பின்பற்ற வேண்டும். இயேசுவின் போதனைகளின் படி வாழவேண்டும் என்பதையே இறைவார்த்தைகள் நமக்கு விளக்குகின்றன.

ஆலயத்துக்கு அவசரமாய் ஓடிக்கொண்டிருந்தவர்களையல்ல, வழியில் அடிபட்டுக் கிடந்தவனுக்கு உதவியவனையே இறைவன் ஏற்றுக்கொண்டார். சுயநலமாகவோ, மதவாதியாகவோ வாழ்ந்தவர்களையல்ல, மனித நேயம் கொண்டவர்களையே “ஏழைகளுக்குச் செய்ததெல்லாம் எனக்கே செய்தீர்கள்” என அரவணைத்தார். நீதி என்பது இயேசுவின் அன்பின் போதனைகளைப் பின்பற்றுவதே. உள்ளார்ந்த அமைதியின் விதையும் அதுவே.

5. இறைவனின் நீதி தாமதித்தாலும் தவறாது !

“தாம் தேர்ந்துகொண்டவர்கள் அல்லும் பகலும் தம்மை நோக்கிக் கூக்குரலிடும்போது கடவுள் அவர்களுக்கு நீதி வழங்காமல் இருப்பாரா? அவர்களுக்குத் துணைசெய்யக் காலம் தாழ்த்துவாரா?” என்கிறது லூக்கா 18:7.

இறைமக்கள் இறைவனை நோக்கி எழுப்புகின்ற அவலக்குரலுக்கு இறைவன் நிச்சயம் பதிலளிப்பார் எனும் உறுதியை இந்த வசனம் நமக்குத் தருகிறது. சமூகத்தில் தனது மக்களுக்கு எதிராக நிலவுகின்ற அடக்குமுறைகளையும், வன்முறைகளையும் இறைவன் காண்கிறார். அவரது மக்கள் இடுகின்ற கூக்குரலை அவர் கேட்கிறார். ஆனால் எப்போது அதற்கான நீதியை வழங்கவேண்டும் எனும் முடிவை அவரே எடுக்கிறார். காரணம் அவர் காலங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர். நாம் காலங்களில் கட்டுப்பட்டவர்கள்.

கிறிஸ்தவர்களின் பணி இணைந்து பயணித்தலும், இணைந்து வேண்டுதலும் எனும் அடிப்படையில் இருக்க வேண்டும். கிறிஸ்து எனும் செடியில் நாம் கிளைகளாக இருக்கும் போது வலிமையாய் இருப்போம். இறைவனின் பிணைப்பு நம்மை அமைதியான வாழ்வுக்குள் இட்டுச்செல்லும்.

நமது இலக்கு நீதியையும், அமைதியையும் நோக்கிய பயணமே. அதை இறைவன் நமக்கு நல்கவேண்டுமெனும் பார்வையில் நமது செயல்பாடுகள் இருப்பது நலம் பயக்கும். எந்த செயலையும் இறைமக்களோடு இணைந்து செய்வதும், இறைவனோடு இணைந்து செய்வதும் நிச்சயம் நம்மை அந்த இலக்குக்கு கொண்டு சேர்க்கும்.

*

சேவியர்

Desopakari

Posted in Articles, Christianity, Desopakari

ஆளுமை உருவாக்கத்தில் கல்வி

Image result for education and personality

உலக வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்த்தால் மாபெரும் மாற்றங்களெல்லாம் வெகு சில ஆளுமைகளால் உருவாகியிருப்பதைக் கண்டு கொள்ள முடியும். எப்படி ஒரு சிறு விதையானது ஒரு மிகப்பெரிய ஆலமரத்தை தனக்குள் ஒளித்து வைத்திருக்கிறதோ, அது போல தான் ஆளுமை உடையவர்கள் மாபெரும் திறமைகளை தங்களுக்குள் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவை மிகப்பெரிய மாற்றத்துக்கான விதைகளாக பின்னர் உருமாறுகின்றன

மார்ட்டின் லூத்தர் கிங் எனும் தனிமனிதருடைய ஆளுமைத் திறமை தான் கருப்பின மக்களின் விடுதலைக்கான கருவியானது. வட அமெரிக்காவின் தெற்குப் பிராந்தியத்தின் நிற வேற்றுமைக்கு முடிவு கட்டியது அவர் தான்.

கார்ல் மார்க்ஸ் எனும் மனிதருடைய சமத்துவச் சித்தாந்தம் தான் உலக அளவிலேயே மிகப்பெரிய சமூகப்புரட்சியை உருவாக்கியது. பல நாடுகளின் அரசியல் கட்டமைப்புக்கும், சமூக மறுமலர்ச்சிக்கும் அவரது சிந்தனைகளே அடித்தளமிட்டன. இப்படி ஏராளம் உதாரணங்களைச் சொல்ல முடியும்.

விவிலிய வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்த்தாலும் அதே கதை தான். மோசே எனும் ஆளுமை தான் இஸ்ரேல் மக்களுடைய விடுதலைக்கான விதை. அவருடைய செயல்பாடுகள் தான் பல நூற்றாண்டு அடிமைத்தனத்தை உடைத்தெறிந்து மக்களை விடுதலை வழியில் நடத்தியது.

தாவீது எனும் மன்னனுடைய ஆளுமைத் தன்மை தான் இஸ்ரேல் மக்களுக்கு நீண்ட நெடிய காலம் மிகச் சிறந்த ஆட்சியைக் கொடுக்க முடிந்தது. இஸ்ரேல் நாட்டின் ஒருமைப்பாட்டையும், கண்ணியத்தையும் கட்டிக் காத்தது.

இப்படிப்பட்ட ஆளுமைகளை நாம் கூர்ந்து கவனித்தால் அவர்களுக்கிடையே சில ஒற்றுமைகளைக் கண்டு கொள்ளலாம். அவற்றில் மிக முக்கியமான ஒன்று சக மனித கரிசனை. இன்னொன்று தார்மீகக் கோபம். இவை இரண்டுமே இரண்டறக் கலந்தவை எனலாம். சக மனிதன் மீதான நேசம் இருப்பவர்களால் மட்டுமே, அவர்களுக்கு எதிரான வன்முறைகளுக்கு எதிராக தார்மீகக் கோபம் கொள்ள முடியும். சுருக்கமாகச் சொல்லவேண்டுமெனில் ஆளுமைகளைத் தீர்மானிப்பது அவர்களுடைய வீரம் அல்ல, ஈரம் !

வெந்ததைத் தின்று, விதி வந்தால் சாவோம் ; என்றிருக்கும் மக்களால் சமூகப் பங்களிப்பு செய்ய இயலாது. அவர்கள் சமூகத்தின் ஆளுமைகளாக எப்போதுமே உருவாக முடியாது. சூழல்களின் அடிமைகளாக மட்டுமே வாழமுடியும் என்பதே உண்மை.

இந்த ஆளுமைத் தன்மையைக் கட்டமைக்கும் வேலையைச் செய்வதில் கல்வி மிக முக்கிய இடத்தில் இருக்கிறது. மழலைப் பருவத்திலேயே இந்த கல்வியின் நீரூற்றப்படும் செடிகள் தான் பருவ காலத்தில் கனிகளை பரிசளிக்கின்றன. ஒரு குயவனைப் போல வனைகின்ற ஆசிரியரின் கைகள் தான் அழகிய கலைகளையும், பயனுள்ள பாண்டங்களையும் உருவாக்குகிறது.

இயேசு சொன்ன வீடுகட்டுபவரின் உவமை இதன் ஒரு சிறந்த உதாரணம் எனலாம். ஒருவர் வீட்டை மணலின் மீது அடித்தளமிட்டுக் கட்டுகிறார். அது புயல்காற்றின் விரல்கள் தீண்டியபோதே விழுந்து அழிகிறது. இன்னொருவர் வீட்டை பாறையின் மீது கட்டுகிறார். அதை புயலின் கரங்கள் புரட்டிப் போட முடியவில்லை. நிலைத்து நிற்கிறது.

கல்வி எனும் அடித்தளத்தின் மீது கட்டப்படுகின்ற வாழ்க்கையானது, அலைகளையும் புயல்களையும் சந்தித்தாலும் நிலைகுலையாது. நிலைபெயராது. எனவே தான் ஒரு சமூகம் கல்வி கற்கவேண்டியது அக்மார்க் தேவையாகிறது. அதனால் தான் ஒரு சமூகத்திற்கு கல்வி மறுக்கப்படும்போது அங்கே சமூக அநீதி தாண்டவமாடுகிறது.

வேர்களில் பாதரசம் ஊற்றி விட்டால், கிளைகளில் கனிகளை எதிர்பார்க்க முடியாது. ஊற்றுக்கண்ணை அடைத்து விட்டார் ஈர நிலங்களை இறக்குமதி செய்ய முடியாது.

அதனால் தான் சமூகத்தின் புறக்கணிப்புக்குள்ளாகும் மக்களுக்கு கல்வியை நிராகரிக்கும் செயலை பலரும் செய்கின்றனர். அதன் காரணம், ஆளுமைகள் எவரும் அங்கிருந்து புறப்பட்டு விடக் கூடாது என்பது தான்.

“உனக்குக் கல்வி தரப்படமாட்டாது” என இன்று யாரும் சொல்ல முடியாது. காரணம் நமது தேசம் சுதந்திர தேசம். ஆனால், “இந்தத் தகுதிகள் இருந்தால் தான் உனக்குக் கல்வி” என முட்டுக்கட்டை போடமுடியும். காலம் காலமாய் அடிமை நிலையில் இருக்கும் ஒருவனிடம், உனக்கு வில்வித்தை தெரிந்தால் தான் வேலை என சொல்வது எவ்வளவு குரூரமானது. காலம் காலமாய் நீரில் வாழ்கின்ற ஆமையிடம், நீ மரமேறினால் தான் உனக்கு கல்வி என சொல்வது எவ்வளவு நயவஞ்சகமானது ? அத்தகைய சூழல் உருவாக்கப்படலாம்.

இந்த இடத்தில் தான் நமது பங்களிப்பு என்னவாக இருக்க வேண்டும் எனும் கேள்வி எழுகிறது. “தன் நண்பனுக்காக உயிரைக் கொடுப்பதை விட மேலான அன்பு எங்கும் இல்லை” என்றார் இயேசு. அவர்களுடைய வாழ்வில் ஒளியேற்ற நாம் செய்ய வேண்டியது எதுவென சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டிய தருணம் இது. அவரை மூலைக்கல்லாய்க் கொண்டு நமது வீட்டைக் கட்ட வேண்டியது அவசியம்.

கல்வி என்பது வெறுமனே தகவல்களைச் சேமித்து வைக்கும் இடம் அல்ல. அது வாழ்வியலுக்கான பாடங்களைக் கற்றுக் கொள்ளும் இடம். ஆசிரியர்கள் என்பவர்கள் வெறும் எழுத்துகளை நமக்குள் ஊற்றிச் செல்பவர்கள் அல்ல, எண்ணங்களை நமக்குள் ஊன்றிச் செல்பவர்கள். அவை தான் நமது எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்கின்றன.

தவறு செய்கின்ற தருணங்களில், “படிச்சவன் தானே நீ” என நம்மை நோக்கிக் கேள்விகள் எழுவதுண்டு. படித்தவனுக்குள் நல்ல எண்ணங்களும், சிந்தனைகளும், செயல்பாடுகளும் இருக்கும் எனும் நம்பிக்கை தான் அதன் காரணம்.

ரவுடிகளுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிக் கேள்விப்படும்போது “படிச்சிருந்தா உருப்பட்டிருப்பான்” என்பதையும் கேட்கிறோம். கல்வியின் தேவையை அது இன்னொரு விதத்தில் வெளிப்படுத்துகிறது.

பாடங்கள் தருகின்ற நன்னெறிகள், போதனைகள், அறிவுகள், சிந்தனைகள் தவிர்த்து ஆளுமை உருவாக்கத்தில் கல்வி தருகின்ற மிக முக்கியமானவை எவை ?

1. இணைந்து செயலாற்றுதல்

கல்வி தருகின்ற படிப்பினைகளில் மிக முக்கியமானது இணைந்து செயலாற்றுகின்ற தன்மை. சமூக வாழ்வுக்கும், சமூக மாற்றத்துக்கும் அடிப்படையாய் அமைவது ‘இணைந்து வாழவேண்டும்’ எனும் சிந்தனைதான். சக மனித உறவுகளைக் கட்டியெழுப்பும் முதல் தளமாக கல்வி இருக்கிறது. பிறருடைய உணர்வுகளை மதிக்கவேண்டும் என்பதும், பிறரையும் தன்னைப் போல நினைக்க வேண்டும் என்பதும் இந்த காலகட்டத்தில் தான் கட்டமைக்கப்படும்.நட்புகளுக்காக வாழ்வதும், விட்டுக்கொடுப்பதும், உதவுவதும் என சமூகத்துக்குத் தேவையான ஆளுமைத் தன்மைகளை இங்கே கற்றுக் கொள்ளலாம்.

2. மதித்து வாழ்தல்

பிறரை மதிக்க கற்றுக்கொள்கின்ற முக்கியமான இடம் கல்வி நிலையம் எனலாம். தலைமைக்குக் கட்டுப்பட்டு இருக்க வேண்டும் என்பதன் தேவையை நாம் கற்றுக் கொள்வது இங்கே தான். எந்த ஒரு தலைவருக்கும் இருக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான குணாதிசயம் பிறரை மதிப்பது என்பதில் சந்தேகமில்லை. தலைமையை மதிப்பது, பிறருடைய கருத்துகளுக்கு மரியாதை கொடுப்பது போன்றவையெல்லாம் ஆளுமை உருவாக்கத்தில் மிகப்பெரிய பங்காற்றுபவை.

3. சமத்துவ சிந்தனை

இதயத்தில் உருவாக வேண்டிய இன்னொரு முக்கியமான சிந்தனை சமத்துவம் சார்ந்தது. சமத்துவம் என்பது உள்ளம் சார்ந்தது. சமத்துவம் என்பது வாய்ப்புகள் சார்ந்தது. சமத்துவம் என்பது மனிதம் சார்ந்தது. எல்லோரும் சமம். எல்லோருக்கும் ஒரே மாதியான வாய்ப்புகள். எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரியான கவனிப்பு என்றிருக்கும் கல்வி அமைப்பு நமது ஆளுமைத் தன்மையை உரம்போட்டு வளர்க்கும் முக்கியமான தளம்.

4. எல்லைகளற்ற கற்பனை

கல்வி நமக்கு எல்லைகளற்ற கற்பனையைத் தருகிறது. நமது கலை ஆர்வத்துக்கும், புதுமைகளைத் தேடவேண்டும் எனும் ஆர்வத்துக்கும் தீனி போடும் தளம் அது தான். அதனால் தான் சிறுவயதிலேயே ‘செயல்பாடுகள்’ குறித்த பாடங்கள் பள்ளிகளில் செயல்படுத்தப்படுகின்றன. அவை வழக்கமான வழக்கத்துக்கு வெளியே மாணவர்களை சிந்திக்க வைக்கிறது. பிள்ளைகளின் ஆக்டிவிடி பாடங்களை செய்து கொடுக்கும் பெற்றோர் அவர்களின் கற்பனைக்கு மதில்சுவர் கட்டுகின்றனர்.

5 தன்னம்பிக்கையின் தளம்

தன்னம்பிக்கை தான் எந்த ஒரு வெற்றிக்கும் அடிப்படைத் தேவை. தன்னம்பிக்கை இல்லாத மனிதர்கள் வெற்றியாளர்களாய் பரிமளிப்பதில்லை. எந்த ஒரு ஆளுமைத் தன்மையுடைய மனிதரைப் பார்த்தாலும், அவர்களுடைய திறமைகளுக்கும் முன்னால் வந்து நிற்பது அவர்களுடைய தன்னம்பிக்கை தான். திறமையில் குறைந்தவர்கள் கூட தன்னம்பிக்கையில் நிரம்பியிருக்கையில் வெற்றி வசமாகும்.

இப்படி ஆளுமை உருவாக்கத்தில் கல்வியின் பங்களிப்பு தவிர்க்க முடியாதது. அதை அனைவருக்கும் கிடைக்க வழிசெய்வதே மிகச்சிறந்த பிறர்நலப் பணி. பிறர்நலம் பேசுவதே ஆன்மீகத்தின் முக்கிய நிலை.

*

சேவியர்

#Desopakari #Writerxavier

Posted in Articles, Christianity, Desopakari

புவியைக் காப்போம்

Image result for save environment christian

பூமி எனும் அற்புதம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எழில் இழந்து வருவதை நாம் கண்கூடாகக் கண்டு வருகிறோம். அதிலும் கடந்த தலைமுறையைக் கடந்து வந்தவர்கள் இயற்கையின் முதுகில் நாம் கட்டி வைத்திருக்கும் கந்தக மூட்டைகளைக் கண்டு கலங்காமல் இருக்க முடியாது. அழகான கண்ணாடிச் சிலை ஒன்றை வடித்து, பின் அதைப் பாறையில் எறிந்து சுக்கு நூறாய் உடைப்பது போல, அழகிய இயற்கையை நாம் படுகொலை செய்து வருகின்றோம்.

நதிகளின் முதுகில் கழிவுகளின் நகக்கீறல்கள். பூமியின் மார்பில் நெகிழியின் கூடாரங்கள். காற்றின் இழைகளில் நச்சுகளின் நாட்டியங்கள். மௌனத்தின் அசைவுகளில் பெரும் குரலின் கலவரங்கள் என நாம் பூமியின் நாசிகளில், மாசுகளைப் பூட்டி வைக்கிறோம். நீர், நிலம், காற்று என எல்லாமே தம் புனிதத்தை இழந்து, அவலத்தின் பதுங்கு குழிகளுக்குள் பதியமிடப்பட்டுவிட்டன.

தவறாமல் வந்து கொண்டிருந்த பருவ மழை இப்போதெல்லாம் துயரம் பார்க்க வரும் தூரத்துச் சொந்தக்காரர் போல எப்போதேனும் தான் வந்து செல்கிறது. சரியான கால இடைவெளியில் மாறி மாறி வந்து கொண்டிருந்த பருவங்கள் எல்லாம் அழிந்து வருகின்ற அரிய விலங்குகள் போல அபூர்வமாகிவிட்டன. தொழிலதிபரிடம் இருக்கும் நேர்மையைப் போல காணாமலேயே போய்விட்டது இயற்கையின் அழகிய சுழற்சி.

சோறு போட்டிருந்த நிலத்தையெல்லாம் நாம் கூறு போட ஆரம்பித்த பின் தான் இயற்கை நிலை குலைந்தது. “வரலாறு காணாத வெயில்” விலைவாசியைப் போல வெப்ப வாள் வீசி நம்மை வீழ்த்தி முன்னேறுகிறது.

இந்த சூழலில் இறைவனை நேசித்து, இறைவனைப் பற்றிக் கொண்டு, இறைவனைப் பற்றியே பேசும் நமது பொறுப்பு இயற்கையைக் கவனிப்பதிலும் இருக்கிறது என்பதை உணரவேண்டும். இதயத்தைக் கவனிப்பது மட்டுமல்லாமல், நம்மைத் தாங்கி நிற்கும் பூமியைப் பாதுகாப்பதும் நமது கடமையாய் இருக்கிறது. ஏன் என சிந்தித்துப் பார்த்தால் காரணங்களை இறைவனின் வார்த்தைகளே நமக்குத் தருகின்றன.

1. இது இறைவன் படைத்தது

“அனைத்தும் அவரால் உண்டாயின; உண்டானது எதுவும் அவரால் அன்றி உண்டாகவில்லை” (யோவான் 1 :3 ).

இந்த பூமியானது எதேச்சையாய் எங்கிருந்தோ நழுவி விழவில்லை. இந்த உயிர்களெல்லாம் ஏதோ ஒன்று மோதியதால் விழித்தெழுந்தவையல்ல. எல்லாவற்றையும் இறைவனின் கரங்களே உருவாக்கின. இறைவன் படைத்த ஒன்றைப் பாதுகாக்க வேண்டியது நமது கடமை.

2. இது இறைவனுக்குப் பிடித்தது

“புற்பூண்டுகளையும் விதையைப் பிறப்பிக்கும் செடிகளையும் கனிதரும் மரங்களையும் அந்த அந்த இனத்தின்படி நிலம் விளைவித்தது. கடவுள் அது நல்லது என்று கண்டார் ( தொடக்க நூல் 1 :12 )

இந்த பூமியானது இறைவன் ரசித்து ரசித்து உருவாக்கியது. ஏனோ தானோவென இறைவன் இதைப் படைக்கவில்லை. ஒவ்வொன்றையும் அழகாகவும்,நல்லதாகவும் படைக்கிறார் இறைவன். “தந்தைக்குப் பிடித்தமான ஒன்றை பிள்ளைகள் கெடுப்பதை தந்தை விரும்புவதில்லை”. அதே போல, இறைவனுப் பிடித்தமான ஒன்றை நாம் கெடுப்பதை இறைவன் விரும்புவதில்லை.

3. இது இறைவன் பாதுகாக்கச் சொன்னது.

“ஏதேன் தோட்டத்தைப் பண்படுத்தவும் பாதுகாக்கவும் ஆண்டவராகிய கடவுள் மனிதனை அங்கு கொண்டுவந்து குடியிருக்கச் செய்தார் ( தொடக்க நூல் 2 : 15 )

பூமியைப் படைத்த இறைவன் அதை அப்படியே விட்டு விடவில்லை. அதை பராமரித்து, பாதுகாக்கச் சொன்னார். இறைவன் இயற்கையை வழிபடச் சொல்லவில்லை, ஆனால் பராமரிக்கச் சொன்னார். எனவே இயற்கையை அழிக்கும் போது நாம் இறைவனின் கட்டளையை மீறியவர்களாக மாறுகிறோம். கடவுள் மனிதனைப் பூமியில் குடியமர்த்தியது அதை அழிக்கவோ, சுரண்டவோ அல்ல மாறாக பண்படுத்தவும், பாதுகாக்கவுமே.

4. இது இறைவனுக்குக் கட்டுப்பட்டது

“காற்றும் கடலும் இவருக்குக் கீழ்ப்படிகின்றவே! இவர் எத்தகையவரோ?” என்று வியந்தனர். (மத்தேயு 8:27)

பூமியானது இறைவனின் கட்டளைக்குக் கட்டுப்பட்டு நிற்கிறது. இறைவனின் சார்பாக இருக்கிறது. இரைச்சலான கடலை இயேசு ஒற்றைச் சொல்லால் அமைதியாக்கினார். ஆர்ப்பரித்த கடல் வழிவிடச் சொன்னபோது அமைதியாய் வழிவிட்டது. இறைவனின் கட்டளைக்குக் கட்டுப்படாத எதுவும் இல்லை. இறைவனிக் கட்டளைக்குக் கட்டுப்படும் இயற்கையைக் காக்கவேண்டியது நம் பொறுப்பு.

5. இது இறைவனைப் புகழ்கிறது.

“விண்ணுலகு, மண்ணுலகு, கீழுலகு, கடல் எங்கும் இருந்த படைப்புகள் அனைத்தும், அவற்றில் இருந்த ஒவ்வொன்றும், “அரியணையில் வீற்றிருப்பவருக்கும் ஆட்டுக்குட்டிக்கும் புகழ்ச்சியும் மாண்பும் பெருமையும் ஆற்றலும் என்றென்றும் உரியன” என்று பாடக் கேட்டேன் ( திருவெளிப்பாடு 5 : 13 )

படைப்புகள் தம்மைப் படைத்தவரைப் புகழ்கின்றன. இறைவனைப் புகழ்கின்ற பணியிலிருந்து இயற்கையின் அசைவுகள் இடம்பெயரவில்லை. இறைவனைப் புகழ்கின்ற இயற்கையோடு சேர்ந்து நாமும் இறைவனைப் புகழவேண்டும். அதை விட்டு விட்டு, புகழ்கின்ற இயற்கையைப் புண்ணாக்குவது பாவம்.

6. இது இறைபணியில் இணைகிறது

“ஆண்டவரும் ஆகாசின் நிழற்கடிகையில் பத்துப்பாகை முன்னோக்கிப் போயிருந்த நிழல் பத்துப் பாகை பின்னோக்கி வரச் செய்தார் ( 2 அரசர்கள் 20:11 )

இறைவனின் திட்டத்தில் இயற்கை இணைந்து கொள்ளும் நிகழ்வுகள் விவிலியம் முழுதும் நிரம்பியிருக்கின்றன. பேசாத கழுதை பேசியது, காடைகள் வந்து காலடியில் விழுந்தன, பாறை நெகிழ்ந்து தண்ணீரை பொழிந்தது, ஆறு நின்று வழியைக் கொடுத்தது, சூரியன் பின்னோக்கிச் சென்றது, காகம் உணவைச் சுமந்து சென்றது என இயற்கையின் இறைபணியைச் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். அப்படி இறைவனின் மீட்பின் திட்டத்தில் இணைந்த இயற்கையை நாம் அழிப்பது, இறைவனையே அவமானப்படுத்துவது போன்றது.

7. இது இறைவனின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டது

கடலுக்கு எல்லையாக மணலை வைத்தேன். இது என்றென்றும் உள்ள ஒரு வரம்பு,
அதனைக் கடக்க முடியாது. அலைகள் அதன் மீது மோதியடிக்கலாம்; எனினும் அதன்மேல்
வெற்றி கொள்ள முடியாது. அவைகள் சீறி முழங்கலாம்; எனினும் அதனை மீற முடியாது ( எரேமியா 5 :22 )

இறைவனின் ஆளுகைக்கு மனிதகள் உட்படுவதையே பெரும்பாலும் நாம் சிந்திக்கிறோம். ஆனால் இயற்கை இறைவனின் கட்டளையை மீறினால், மனுக்குலம் ஒரு நொடியில் அழிந்து விடும். கோள்கள் அதன் அச்சை விட்டு விலகுவதில்லை, கடல் அதன் வரம்பை விட்டு மீறுவதில்லை, விண்மீன்கள் அதன் பாதையை விட்டு ஓடுவதில்லை. எல்லாம் இறைவனின் ஆளுகைக்குள் இருக்கின்றன. இறைவனின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டவற்றை நாம் அழிப்பது பிழையானது.

8. இது இறைவனின் ஓய்வையும் பெற்றது.

“ஏழாம் ஆண்டு அதை (நிலத்தை), ஓய்வு கொள்ளவும் தரிசாகக் கிடக்கவும் விட்டுவிடுவாய். உன் மக்களில் வறியவர்கள் தானாக விளைவதை உண்ணட்டும். அவர்கள் விட்டுவைப்பதை வயல்வெளி உயிரினங்கள் உண்ணும். உன் திராட்சைத் தோட்டத்திற்கும், உன் ஒலிவ தோட்டத்திற்கும் இவ்வாறே செய்வாய்” ( விடுதலைப்பயணம் 23 :11 )

ஓய்வு நாள் என்பது இறைவனின் திட்டத்தில் உள்ளது. ஆறு நாள் பணி செய்த இறைவன் ஏழாம் நாள் ஓய்வெடுத்தார். அதே போல மனிதர்களும் ஓய்வெடுத்து தன்னோடு இணைந்திருக்க வேண்டுமென இறைவன் விரும்புகிறார். அத்துடன் இயற்கைக்கும் இறைவன் ஓய்வை வழங்குகிறார். இறைவன் இயற்கையை நேசிக்கிறார் என்பதை இதன் மூலம் நாம் அறிந்து கொள்ளலாம். இறைவன் நேசிக்கும் இயற்கையை நாம் வெறுக்கலாமா ?

9. அழித்தல் இறைவனை அவமதித்தல்

செழிப்பான நாட்டுக்கு அதன் கனிகளையும் நலன்களையும் நுகருமாறு நான் உங்களை அழைத்து வந்தேன். நீங்களோ, அந்நாட்டிற்குள் வந்து அதனைத் தீட்டுப்படுத்தினீர்கள்; எனது உரிமைச் சொத்தை நீங்கள் அருவருப்புக்குள்ளாக்கினீர்கள் ( எரேமியா 2 : 7 )

இறைவன் தனது படைப்பை அழிப்பவர்கள் மீது கோபம் கொள்கிறார். அதை நாம் பல வேளைகளில் புரிந்து கொள்வதில்லை. ஆன்மீகம் என்பது இறைவனின் பிரியத்துக்குரிய அனைத்தையுமே பிரியத்துடன் நடத்துவது தான். அது கட்டளைகளானாலும் சரி, படைப்புகளானாலும் சரி. எனவே அதை நாம் கவனமுடன் அணுக வேண்டும்.

10. இது இறைவனுக்குச் சொந்தமானது

மண்ணுலகும் அதில் நிறைந்துள்ள அனைத்தும் ஆண்டவருடையவை; நிலவுலகும் அதில் வாழ்வனவும் அவருக்கே சொந்தம். ( திருப்பாடல்கள் 24 : 1 )

இறைவன் நம்மை குயவனைப் போல வனைகிறார். நம்மை அவருக்குச் சொந்தமான மக்களினமாகப் பார்க்கிறார். அதே போல, இந்த உலகும் அதன் படைப்புகள் அனைத்தும் அவருக்கே சொந்தம். தனக்குச் சொந்தமான ஒன்றும் அழிவுறுவதை அவர் விரும்புவதில்லை. இறைவனுக்குச் சொந்தமானதை, சுயநலச் சுரண்டல்களால் அழிப்பதை நிறுத்துவோம்.

இறைவனை வழிபடுவோம்
இயற்கைக்கு வழிவிடுவோம்

*

Posted in Articles, Christianity, Desopakari

இளையோரைத் தேடும் இறைவன்

Image result for youth and christianity

இளையோர் என்று சொன்னாலே சட்டென மனதுக்குள் வருகின்ற ஒரு வசனம் உண்டு. “உன்னைப் படைத்தவரை உன் இளமைப் பருவத்தில் மறவாதே” என புது மொழிபெயர்ப்பும், “உன் வாலிபப்பிராயத்திலே உன் சிருஷ்டிகரை நினை” என பழைய வடிவமும் சொல்கின்ற வசனம் தான் அது !

ஒரு வீட்டின் வலிமை வீட்டிலுள்ள இளைஞர்களின் நடத்தையில் அமைகிறது. ஒரு ஊரின் பலம் அந்த ஊரிலுள்ள இளைஞர் பட்டாளத்தினால் அமைகிறது. ஒரு நாட்டின் சக்தி அந்த நாட்டிலுள்ள இளையவரினால் கட்டமைக்கப்படுகிறது. அதே போல ஆன்மீகத்தின் வலிமையும் இறை பக்தியுள்ள இளைஞர்களால் தான் அமைகிறது.

இன்றைய உலகம் இளைஞர்களை வசீகர வலைகள் வீசி இழுக்கிறது. வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே என அது புதிய தத்துவங்களை இளைஞர்கள் முன்னால் விரிக்கிறது. ஆன்மீகத்தையெல்லாம் அப்புறம் பாத்துக்கலாம் இளமை இருக்கும் வரை உலகை ரசி என திசைமாற்றும் திட்டங்களை அது முன்மொழிகிறது. டிஜிடல் வடிவங்களில் அது தொழில்நுட்ப லூசிபர்களை தரவிறக்கம் செய்கிறது.

கிறிஸ்தவமோ “குழந்தைப் பருவத்திலும், இளமைப்பருவத்திலும், முதுமைப்பருவத்திலும்” படைத்தவரை மறவாதே என தெளிவான கட்டளையைத் தருகிறது.

குழந்தைகள் களங்கமற்றவர்கள் ஆனால் அவர்களால் தீவிரமாய்ச் செயல்பட முடியாது. முதியவர்கள் அனுபவம் நிறைந்தவர்கள் ஆனால் அவர்களிடம் வலிமை இருப்பதில்லை. இரண்டும் கலந்த கலவையாய் இருப்பவர்கள் இளையவர்களே. அந்த இளைஞர்கள் இறைவனுக்காய் நிமிரும் போது தலைமுறைகள் சீராகின்றன.

ஒரு தாவீதின் திறமை ஏற்படுத்திய மாற்றமும், ஒரு யோசேப்பின் தூய்மை உருவாக்கிய தாக்கமும், ஒரு தானியேலின் விசுவாசம் உருவாக்கிய எழுச்சியும் விவிலியத்தில் பொறிக்கப்பட்டுள்ள உதாரணங்களில் சில. அதே போல வரலாற்றில் பொறிக்கப்பட்டுள்ள உதாரணங்களைப் பார்க்க வேண்டுமெனில் இரத்த சாட்சிகளின் வாழ்க்கையைப் புரட்டிப் பார்த்தாலே போதும்

இளமையில் ஒருவன் இறைவனிடம் வருகிறானெனில் அவனது வலிமை இயேசுவுக்காய் நீண்ட நாட்கள் செயலாற்ற வைக்கும். தீவிரமாகவும், சுவையாகவும் கனிகொடுக்க முடியும். தடுமாற்றங்களற்ற தெளிவான சிந்தனையும், செயல்பாடும் இளைய மனதுக்கே உரிய சிறப்பம்சங்கள்.

இளமையில் ஒருவன் இறைவனிடம் வருகிறானெனில் அவன் கற்றுக் கொள்பவனாகவும், கற்றுக் கொண்டதை செயல்படுத்துபவனாகவும் இருக்க முடியும். அவனது அறிவு இறைவனுக்காய் வீரியமாய் வெளிப்படும்.

இளமையில் ஒருவன் இறைவனிடம் வருகிறானெனில் வழியெங்கும் கிடக்கின்ற கண்ணி வெடிகளை அவன் தவிர்த்து விட முடியும். உடலையும் ஆன்மாவையும் அழிக்கும் பழக்கங்களுக்கு அவன் விடை கொடுக்க முடியும்.

அப்படிப்பட்ட இளைஞர்களை இறைவன் தேடுகிறார். இறைவன் தகுதியுள்ளவர்களை அழைத்து பயன்படுத்துவதும் உண்டு, தகுதியற்றவர்களை பயன்படுத்தி தகுதிப்படுத்துவதும் உண்டு. ஆனால் நாம் செய்ய வேண்டியது ஒன்றே ஒன்று தான், அழைப்புக்குத் தகுதியானவர்களாய் நம்மை மாற்றிக் கொள்வது. அதற்கு என்ன செய்யவேண்டும் ?

1. மீட்பை அறிதல்

கிறிஸ்தவ வாழ்வின் அடிப்படையான மீட்பைப் பற்றி இளைஞர்கள் அறிந்து கொள்ள வேண்டும். இயேசு நமக்காக பிறந்தார், மரித்தார், உயிர்த்தார், வருவார் எனும் அடிப்படைப் பாலபாடமான உண்மையைப் புரிந்து கொள்வது முக்கியமான தேவை. அதுவே நம்மை இறைவனின் சீடர்களாக மாற்றும். அதுவே நமது வாழ்க்கையை இறைவனுக்கான வாழ்க்கையாய் மாற்ற உதவும். மீட்பரை அறிந்து கொண்டு, மீட்பை அறிந்து கொண்டு, பாவங்களுக்கான மன்னிப்பு வேண்டும் முதல் சுவடுடன் பயணம் ஆரம்பிக்க வேண்டும்.

2. தூய்மை அணிதல்

“தூய்மையான உள்ளத்தோர் பேறுபெற்றோர்;ஏனெனில் அவர்கள் கடவுளைக் காண்பர்” என்கிறார் இயேசு (மத் 5:8) . இறைவனைக் காண்பதற்கு தூய்மையான வாழ்க்கை அவசியம். தூய்மையான வாழ்க்கை என்பது வெளிவேடமான வாழ்க்கையல்ல. அது உள்ளார்ந்த மாற்றத்துக்கான வாழ்க்கை. பாவங்களை படிப்படியாக விலக்கி, புனிதத்தை தொடர்ந்து நெருங்கும் வாழ்க்கை. அதை அணிந்து கொள்ள வேண்டும்.

“எனவே நீ இள வயதின் இச்சைகளை விட்டு ஓடிவிடு. தூய்மையான உள்ளத்தோடு ஆண்டவரது பெயரை அறிக்கையிட்டு வழிபடுவோருடன் நீதி, நம்பிக்கை, அன்பு, அமைதி ஆகியவற்றை நாடித் தேடு ( 2 திமோ 2 : 22 ) எனும் விவிலிய வசனத்தை இறுகப் பிடித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

3. இயேசுவை அறிவித்தல்

நற்செய்தி அறிவிக்கும் பணியில் நம்மை இணைத்துக் கொள்வது இறைவனின் விருப்பங்களில் ஒன்று. உலகெங்கும் நற்செய்தியை அறிவிப்பது இறைவனின் கட்டளைகளில் ஒன்று. ஆனால் அது வெறும் வார்த்தை சார்ந்த அறிவிப்பாய் இல்லாமல் நமது வாழ்க்கை சார்ந்த அறிவிப்பாய் இருக்க வேண்டும். “உங்கள் கனிகளைக் கொண்டே நீங்கள் என் சீடர்கள் என மக்கள் அறிந்து கொள்ள வேண்டும்” என்றார் இயேசு. அத்தகைய ஒரு இறைவார்த்தை அறிவித்தலை நாம் செயல்படுத்த வேண்டும்.

“‘சிறுபிள்ளை நான்’ என்று சொல்லாதே;யாரிடமெல்லாம் உன்னை அனுப்புகின்றேனோ அவர்களிடம் செல்; எவற்றை எல்லாம் சொல்லக் கட்டளை இடுகின்றேனோ அவற்றைச் சொல்” என கடவுள் எரேமியாவுக்கு ( 1:7) உரைத்த வார்த்தைகளைப் பற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.

4. வார்த்தையை நேசித்தல்

இறைவன் அன்பாய் இருக்கிறார். இறைவன் வழிகாட்டியாய் இருக்கிறார். இறைவன் நம்மோடு இருக்கிறார். இறைவன் மீட்பின் கரமாய் இருக்கிறார். இப்படி இறைவனைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள நமக்கு இருக்கின்ற நேரடித் தொடர்பு இறைவார்த்தைகள் தான். இறைவார்த்தையை நேசித்து வாசிப்பது இறைவனின் அன்பைப் புரிந்து கொள்வதன் அடிப்படைத் தேவை.

இறைவார்த்தைகளை ஏனோ தானோவென வாசிப்பதில் இறை சித்தம் வெளிப்படுவதில்லை, தூய ஆவியின் துணையோடு ஆழமாய் வாசிப்பதே மிகப்பெரிய பயன்களைக் கொடுக்கும். அத்தகைய தேடலோடு வார்த்தையை வாசிக்க வேண்டும்.

5. மனிதம் காத்தல்

கிறிஸ்தவன் அன்பின் அனலாய் இருக்க வேண்டும். எனது ஒளியை நீங்கள் பிரதிபலிக்க வேண்டும் என்றார் இயேசு. இயேசுவின் ஒளி நமக்குள் இருந்தால் நாம் பிரதிபலிப்பதும் தூய ஒளியாகவே இருக்கும். ஒளியைப் பிரதிபலிக்கும் மனிதர்களாக நாம் இருக்க வேண்டும். அதற்கு சக மனிதர் மீது இயேசு காட்டியதைப் போன்ற அன்பைக் காட்ட வேண்டும். எதிரிக்கும் அன்பைப் பகிரும் இறைவனின் இதயத்தைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

6. வழியைக் காட்டல்

“நீ இளைஞனாய் இருப்பதால் யாரும் உன்னைத் தாழ்வாகக் கருதாதிருக்கட்டும். பேச்சு, நடத்தை, அன்பு, நம்பிக்கை, தூய்மை ஆகியவற்றில் நீ விசுவாசிகளுக்கு முன்மாதிரியாய் விளங்கு ( 1 திமோ 4:12 ) என்கிறது பைபிள். இளைஞனின் பணி பிறருக்கு முன்மாதிரியாய் இருக்க வேண்டும் என்பதே கிறிஸ்தவ போதனை. அதற்கு கடைபிடிக்க வேண்டியவைகளாக பேச்சு, நடத்தை, அன்பு, நம்பிக்கை மற்றும் தூய்மை ஆகியவற்றை விவிலியம் கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. இவற்றை உறுதியாய்ப் பற்றிக் கொள்வோம்.

7. செபத்தில் நிலைத்தல்

இறைவனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையேயான ஒரே பாலம் செபம். இயேசு மனிதனாய் வாழ்ந்தபோது செபித்தார். செபம் எவ்வளவு வலிமையானது என்பதைப் போதித்தார். “விழித்திருந்து செபிக்க முடியாதா” என கேட்டார். செபத்தை விட்டு விடக் கூடாது என்பதை தன் ஒவ்வொரு செயலிலும் வெளிப்படுத்திக் கொண்டே இருந்தார்.

செபத்தை உறுதியாய்ப் பற்றிக் கொள்ள வேண்டும். நமது உரையாடலை இறைவனிடம் சமர்ப்பிக்க மட்டுமல்ல, இறைவனின் பதிலை இதயத்தால் கேட்டு உணரவும் செபம் மிக முக்கியம்.

இந்த சிந்தனைகளை மனதில் கொள்வோம். இளையோரைத் தேடும் இறைவனை, இளையோர் கண்டடையட்டும்.

*
சேவியர்

Desopakari