Posted in Desopakari

புதுப்பிக்கும் தூய ஆவியானவர்

புதுப்பிக்கும் தூய ஆவியானவர்

*

கிறிஸ்தவத்தில் அதிகம் முரண்பட்ட சிந்தனைகளில் ஒன்று தூய ஆவியானவரைக் குறித்தது . ஏராளமான சித்தாந்தங்களும், இறையியல் கோட்பாடுகளும், வாழ்வியல் பாடங்களும் இதன் அடிப்படையில் கட்டியெழுப்பப்பட்டுள்ளன. தூய ஆவியானவர் ஒரு ஆள் அல்ல என்பதில் தொடங்கி, அவருக்கும் மனசாட்சிக்கும் இடையேயான தொடர்பு வரை ஏராளமான இறையியல் சிந்தனைகள் தோன்றியிருக்கின்றன.

கிறிஸ்தவம் இன்று வெகுஜன மக்களிடமிருந்து அந்நியப்பட்டு நிற்பது போன்ற ஒரு தோற்றம் உண்டு. அதற்கு ஒருவகையில் தூய ஆவியானவர் குறித்த சிந்தனைகளும், புரிதல்களும், வெளிப்பாடுகளும் காரணம் எனலாம். 

இயேசு சாதாரண மக்களோடு பின்னிப் பிணைந்து வாழ்ந்தவர். எப்போதும் மக்களை விட்டு அன்னியப்பட்டு நிற்க வேண்டும் எனும் சிந்தனையை இயேசு முன்னெடுத்ததில்லை. அதனால் தான் துறவறங்களை மேற்கொள்வதை விட, வாழ்வியல் அறங்களை கைக்கொள்வதையே இயேசு ஊக்கப்படுத்தினார். 

மலைகளின் தலைகளில் கூடாரமடித்து வாழ்வதை இயேசு ஊக்குவிக்கவில்லை. ஆடையற்ற ஏழை ஒருவருக்கு ஆடை வழங்குவதையே ஊக்கப்படுத்தினார். அவருடைய போதனைகள் உலக துன்பங்களிலிருந்து தப்பித்தல் என்பதை நோக்கியல்ல, உலக துன்பங்களில் தெய்வீக அன்பை  வெளிப்படுத்துதல் என்பதாகவே அமைந்தது. 

இயேசுவின் போதனைகளிலும், உவமைகளிலும் நாம் சகட்டு மேனிக்கு சந்திப்பது இந்த அன்பின் இழையைத் தான். அன்பின் இழையையும், கரிசனையின் நெகிழ்வையும் களைந்து விட்டு இயேசுவின் பணிகளை நாம் எப்போதுமே சிந்திக்கவும் முடியாது, சந்திக்கவும் முடியாது. 

உலகத்தின் பாவங்களுக்கான பலியாக தன்னையே கையளித்த இயேசு, அதன்பின் நமக்கு அளித்தவர் தான் தூய ஆவியானவர் என்பது விவிலியம் சொல்லும் செய்தி. பழைய ஏற்பாட்டில் வல்லமையோடு இறங்கி வந்து செயல்களை ஆற்றிய தூய ஆவியானவர், புதிய ஏற்பாட்டில் நமக்குள் இறங்கி நம்மை வல்லமைப்படுத்தி செயல்களை ஆற்ற வைக்கிறார். அதனால் தான் அவர் செயலாற்றும் ஆவியானவர் மட்டுமல்லாமல், செயலாற்ற வைக்கின்ற ஆவியாகவும் இருக்கிறார். 

இன்றைய சமூகத்தை விட்டு விட்டு, அல்லது அரசியல் பார்வைகளை விட்டு விட்டு தனியே ஒரு கூடு கட்டி கிறிஸ்தவ சமூகம் வாழவேண்டும் எனும் சித்தாந்தங்களோடு எனக்கு உடன்பாடில்லை. சாதாரண மக்களிடமிருந்து அந்நியப்படுத்தும் அடையாளங்களின் மீதும் எனக்கு உடன்பாடில்லை. தூய ஆவியானவரின் இருப்பு, நமது செயல்களில் வெளிப்பட வேண்டும். அந்த செயல்கள் நாம் வாழ்கின்ற சமூகத்தின் மறுமலர்ச்சிக்காகவும், புத்தெழுச்சிக்காகவும் பயன்பட வேண்டும் என்பதே எனது பார்வை. 

தூய ஆவியானவரை நாம் இன்று பெரும்பாலும் ஒரு அடையாளத்துக்குள் அர்த்தப்படுத்துகிறோமே தவிர, வாழ்வின் அர்த்தங்களுக்குக் காரணமானவராக அவரை அடையாளப்படுத்துவதில்லை. வாழவேண்டிய வழிகளை நமக்குக் காட்டுபவராக தூய ஆவியானவர் இருக்கவேண்டுமே தவிர, அடையாளங்களை நமக்கு அணிவிப்பவராக தூய ஆவியானவர் இருப்பது பயனளிப்பதில்லை.

பசியாய் இருக்கும் ஒருவருக்குத் தேவை உணவாய் இருக்கிறது. நோயுற்று இருக்கும் ஒருவருடைய தேவை நலம் பெறுதலாய் இருக்கிறது. சமூகத்தில் ஒடுக்கப்பட்டவருடைய தேவை விடுதலையாய் இருக்கிறது. இத்தகைய தளங்களில் நாம் தூய ஆவியானவரின் துணைகொண்டு என்ன செய்கிறோம் என்பதில் தான் தூய ஆவியானவரின் செயல் அளவிடப்படுகிறது. 

இன்றைய சமூகத் தளத்தில் இத்தகைய தூய ஆவியின் துணையோடு துணிவாக கருத்துப் பரிமாற்றங்களையோ, செயல்களையோ, போராட்டங்களையோ,நற்செயல்களையோ மக்களோடு இணைந்து செய்கின்ற கிறிஸ்தவத் தலைவர்கள் மிகவும் குறைவாகவே இருக்கிறார்கள். நற்செய்தி அறிவித்தலுக்காக இத்தகைய மனிதநேயப் பணிகளைச் செய்யாமல், இத்தகைய மனித நேயப் பணிகளைச் செய்வதன் மூலம் நற்செய்தியை உணரவைப்பதே சமூகத்தின் இன்றைய தேவையாகும். 

உண்மையை வெளிப்படுத்தும் ஆவியானவர்

தூய ஆவியானவரின் இயல்புகளில் மிக முக்கியமான ஒன்றாக விவிலியம் இதைச் சொல்கிறது. சமூகத்தின் முரணான சித்தாந்தங்களிடையே எதை எடுக்க வேண்டும், எதை விடுக்க வேண்டும் என்பதை நமக்கு ஆவியானவர் வெளிப்படுத்துகிறார். நமக்குள் அவர் இருக்கும்போது நமது செயல்கள் உண்மை எனும் இயேசுவின் சிந்தனையை ஒத்தே இருக்கும். அந்த உண்மையானது நம்மை பாவத்தின் வழியை நமக்கு அடையாளம் காட்டும். சமூகத்தின் பரிதாபத்தை நமக்கு புரியவைக்கும். 

நமக்கு அவர் உணர்த்துகிற உண்மையை எப்படி நாம் சமூகத்தின் முன்னேற்றததுக்காக  செயல்படுத்தப் போகிறோம் ? உண்மையை தூய ஆவியானவர் நமக்கு விளக்குவது நமது அறிவு வளர்ச்சிக்கானதல்ல, சமூகத்தின் வளர்ச்சிக்கானது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஞானத்தைத் தரும் ஆவியானவர்

விவிலியம் ஞானத்தைத தொடர்ந்து பேசுகிறது. கடவுளின் மீதான அச்சத்திலிருந்து தொடங்குகிறது ஞானம். அத்தகைய உயரிய ஞானத்தை ஆவியானவர் நமக்குத் தருகிறார். ஞானம் எதை நோக்கி நம்மை நடத்த வேண்டும் என்பதில் தான் கனிகள் வெளிப்படுகின்றன. நமது ஞானம் நமது செயல்களில் வெளிப்பட வேண்டும். சட்டங்களைச் சார்ந்த வாழ்க்கையா, மனிதம் சார்ந்த செயல்களா எனும் கேள்வி எழுகையில் இயேசுவின் ஞானம் மனிதத்தின் பக்கமாய் சாய்ந்தது. அது தான் பாவிகளை அரவணைக்கவும், சட்டங்களுக்கு எதிரான கேள்வி எழுப்பவும் அவரைத் தூண்டியது.

நாமும் இன்றைக்கு அதே ஒரு சூழலில் தான் வாழ்கிறோம். கிறிஸ்தவம் போதிக்கின்ற சட்டங்கள் மனிதத்துக்கு எதிரானதாக இருந்தால் நாம் எங்கே சாய வேண்டும் ?. நமது விழாக்கள் மத நல்லிணத்துக்கு இடையூறாய் இருந்தால் எதை எடுக்க வேண்டும் ? இத்தகைய குழப்பத்தின் சூழலில் நமக்கு ஞானத்தை ஆவியானவர் தருகிறார். நமது செயல்களின் முடிவில் மனிதம் மலர்ந்தால் அங்கே ஆவியானவரின் ஞானம் வெளிப்பட்டிருக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ளலாம். 

கிறிஸ்தவம் வெல்லும்போதெல்லாம் கிறிஸ்து ஜெயிப்பதில்லை. மனிதம் வெல்லும்போதெல்லாம் அவர் ஜெயிக்கிறார். 

வல்லமையைத் தரும் ஆவியானவர்

திமோத்தேயு ஆவியின் வல்லமையைப் பற்றிப் பேசும்போது அன்பையும் இணைத்தே பேசுகிறது. ஆவியின் வல்லமை என்பது அன்பின் செயல்களில் வெளிப்பட வேண்டும் என்பதே அதன் அர்த்தம். வல்லமை என்பது நமது குரல்கள் எழுப்பும் உச்சஸ்தாயியில் நிர்ணயிக்கப்படுகிறதா, அல்லது சத்தமே இல்லாமல் செயல்படும் அன்பின் செயல்களால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறதா ? 

தீய ஆவி பிடித்தவன் சத்தமிட்டு அலறிப் புரள்வதைப் பதிவு செய்கின்ற விவிலியம், தூய ஆவி பிடித்தவர்கள் அன்பினாலும், சமாதானத்தினாலும் நிரப்பப்படுவதைப் பேசுகிறது. தீய ஆவி நம்மைப் பிடிக்கிறது, தூய ஆவி நம்மை நிரப்புகிறது. தீய ஆவி வல்லமையாய் நிலைகுலைய வைக்கிறது, தூய ஆவி வல்லமைக்குள் நம்மை நிலைக்க வைக்கிறது. இந்த வல்லமை நமது சுயநலத்தின் மதில்களை உயரமாக்குவதற்கானதல்ல, மனிதத்தின் கரங்களை வலிமையாக்குவதற்கானதே.

பாவத்தை உணர்த்தும் ஆவியானவர்

நமது உடல் ஆவியானவர் தங்கும் ஆலயம். வீடு தூய்மையாய் இருக்க வேண்டும் என்பது நமது அடிப்படை விருப்பம். பெரிதோ, சிறிதோ அழகாய் நேர்த்தியாய் இருக்கும் வீடுகளையே நாம் விரும்புவோம். அதே போல தான் ஆவியானவரும் நமக்குள் உறைகையில் நமது உடலெனும் ஆலயம் தூய்மையாய் இருக்க வேண்டுமென ஆசிக்கிறார். அதனால் தான் பாவத்தின் வழிகளை நமக்குச் சுட்டிக்காட்டி, நேர்மையின் வழியில் நடக்க நம்மை ஊக்கப்படுத்துகிறார். 

அழுக்கடைந்த உடல் ஆவியானவருக்கு பிரச்சினை இல்லை, அழுக்கடைந்த இதயமே பிரச்சினை. அழுக்கடைந்த கரங்கள் அவருக்குப் பிரியமானவையே, அழுக்கடைந்த சிந்தனைகள் தான் பிரியமற்றவை. நமது வாழ்விலிருந்து அகற்றப்பட வேண்டிய பாவங்களின் பட்டியல் மிகவும் பெரிது. நமது ஒவ்வொரு செயல்களிலும் நமக்கு சரியான வழியைக் காட்டுபவராக ஆவியானவர் இருக்கிறார். வழி தவறிச் சென்றால் கூட மீண்டும் நம்மை சரியான பாதைக்கு கொண்டு சேர்க்கும் ஜி.பி.எஸ் கருவியைப் போல நமது சிந்தனைகளை அவர் வழிநடத்துகிறார். நாம் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவது விண்ணகம் செல்வதற்காய் மட்டுமல்ல, விண்ணகத்தை மண்ணகத்தில் கட்டி எழுப்பவும் எனும் உண்மையை உணர வேண்டும்.

கனி கொடுக்க வைக்கும் ஆவியானவர்

கனிகொடுக்காத மரங்கள் நெருப்புக்கு பலியாகும். ஆவியின் கனி எவை என்று கேட்டால் சட்டென ஒன்பதையும் சொல்பவர்கள் நம்மில் ஏராளம் உண்டு. அந்த கனிகள் நமது வாழ்க்கையில் வெளிப்படுகிறதா என்றால் மிகப்பெரிய கேள்விக்குறியே. நமக்குள் ஆவியானவர் நிலைத்திருந்தால் ஆவியின் கனிகள் வெளிப்படும். ஆலம் விதையில் அரளிப் பூ பூக்காது, ஆவியானவரின் செயல்களில் அநியாயம் முளைக்காது. 

எனது வார்த்தைகளின் கனிவு வெளிப்படுகையில் ஆவியானவரின் கனி அங்கே வெளிப்படுகிறது. எனது செயல்களின் அடிப்படையாய் அன்பு இருக்கும் போது ஆவியானவர் செயலாற்றுகிறார். எனது பதில்களில் அமைதி அமர்ந்திருக்கும் போது ஆவியானவர் பணியாற்றுகிறார். எனக்குள் சக மனித பரிவு முளைவிடும்போது ஆவியானவர் புன்னகைக்கிறார். என ஆவியானவரின் கனி ஒவ்வொன்றும் நம்மை சமூகத்தின் அன்புறவுக்காய் அழைக்கிறது. 

இறுதியாக, தூய ஆவி என்பது நம்மை மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டுவதற்கானதல்ல. நமது செயல்களின் மூலமாக இயேசுவை வெளிப்படுத்திக் காட்டுவதற்கானது என்பதைப் புரிந்து கொள்வோம். ஆவியை அடையாளங்களால் வெளிப்படுத்துவதை விட, அர்த்தங்களால் மகிமைப்படுத்துவோம்.

*

சேவியர்
Posted in Desopakari

உயிர் மூச்சு : கடவுளின் அருள்கொடை




 


உயிர் மூச்சு ! பிராண வாயு ! ஜீவ சுவாசம் !

இதைப்பற்றியெல்லாம் எப்போதாவது நினைத்திருப்போமா என்றே தெரியவில்லை. காலம் நம்மை கண நேரமும் அதைப்பற்றி மட்டுமே நினைக்கக் கூடிய இடத்தில் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கிறது. வளி மண்டலத்தில் கடவுள் இலவசமாய் நிரப்பி வைத்த பிராண வாயுவின் தட்டுப் பாடு இன்றைக்கு நிறைய பேருடைய பிராணனை வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. 

நாமெல்லாம் எப்போதும் யோசிக்காத காற்றின் தேவை இப்போது நம் முன்னால் விஸ்வரூபமெடுத்து ஆடுகிறது. மரங்களை முறிக்காதீர்கள், காற்றில் உயிர்வளி குறையும் என்றபோதெல்லாம் நாம் கவலைப்படவில்லை. காற்றை மாசு படுத்தாதீர்கள் நுரையீரல் நலிவடையும் என்றபோதெல்லாம் நாம் பொருட்படுத்தவில்லை. உயிர்வளியின் தேவை என்ன என்பதை கோவிட் வந்து நமது குரல்வளையை நெரித்து கற்றுத் தந்திருக்கிறது. 

சராசரி மனிதர் நாளொன்றுக்கு 11 ஆயிரம் லிட்டர் ஆக்சிஜனை சுவாசிக்கிறார் என்கிறது புள்ளி விவரக் கணக்கு. அதை இன்றைய சந்தைக்கணக்குடன் ஒப்பிடும்போது பல இலட்சம் ரூபாய் வருகிறது. ஆண்டுக்கு பல நூறு கோடி ரூபாய்கள் என்கிறது. ஆயுளுக்கு பல்லாயிரம் கோடி ரூபாய் பெறுமானமுள்ள ஆக்சிஜனை நாம் சுவாசிக்கிறோம் என்பது தான் கூட்டல் கழித்தல் கணக்கு சொல்லும் செய்தி. ஆனால், எல்லாவற்றையுமே இறைவன் நமக்காய் உருவாக்கித் தந்திருக்கிறார், இலவசமாகத் தந்திருக்கிறார். என்பது தான் நாம் உணர வேண்டிய செய்தி. 

ஜீவ சுவாசம் ! இறைவன் நமக்குத் தந்த கொடை ! அது தான் மண்ணையும், மனிதனையும் ஒன்றாக்கியது. அது தான் மண்ணின் துகளாய் இருந்த மனிதனை விண்ணின் துகளாய் உருமாற்றியது. அது தான் சலனமற்ற உடலை, மேன்மையின் உயிராக உருமாற்றியது. நமக்கு இறைவன் அளித்த உயிர் மூச்சு நாம் மண்ணிற்கும் விண்ணிற்கும் இடையே பாலமாய் நிலைபெற வேண்டும் என்பதற்காகத் தான். 

1. ஆணவ மூச்சு அல்ல

இறைவன் தனது ஜீவ சுவாசத்தை நமக்கு அளித்தது, ‘நான் கடவுள்’ என நம்மை மேன்மைப்படுத்தித் திரிய அல்ல. நாம் இறைவனால் வாழ்வைப் பெற்றோம் என பணிவு காட்டித் திரிய. கடவுள் தனது குளோனிங் களை உருவாக்கவில்லை. குயவன் பாண்டம் செய்வது போல நம்மை வனைந்திருக்கிறார். தனது சுவாசத்தை நமக்கு கொடையாய் அளித்திருக்கிறார். அவர் மனிதனுக்கு அளித்த மிகப்பெரிய கொடை ஜீவ சுவாசம். தரப் போகிற மிகப்பெரிய கொடை மீட்பு. 

நாம் எப்போதுமே கடவுளாய் மாற முடியாது. ஆனால் கடவுளின் இயல்புகளை நம்மில் வளர்த்துக் கொள்ள முடியும். காரணம் நம்மைப் படைத்தவரும், நமக்குள் உயிரை அடைத்தவரும் இறைவனே. நம்முடைய மூச்சாக இருக்க வேண்டியது பணிவு, இறைமகன் இயேசுவிடம் இருந்த பணிவு. அவர் தான் இறை மூச்சின் வாழ்வு எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதைக் காட்டியவர். 

2. பரமனின் மூச்சு, பொது நல மூச்சு.

நமது வாழ்க்கையும், நமது சுவாசமும் சுயநல நுரையீரல்களில் சுற்றி வருவதற்கானவை அல்ல. அவை பிறர்நலப் பணிகளில் நம்மை அழைத்துச் செல்வதற்கானவை. ஆதாமுக்கு கடவுள் ஜீவ சுவாசத்தைக் கொடுத்தார். அப்படியே கையோடு பணிகளையும் கொடுத்தார். கடவுளின் கட்டளையை மீறி சுயநலமாய் தான், தனது மனைவி என ஆதாம் அடங்கிய போது அவனது புனிதம் கறைபட்டது. அவனது உயிர்மூச்சு குறைபட்டது. 

நாம் நம்மை அழித்து பிறரை வாழ வைக்க வேண்டும் என இறைவன் விரும்புகிறார். அதனால் தான் சகோதரருக்காக உயிரைக் கொடுப்பதே மேலான அன்பு என அவர் பறைசாற்றுகிறார். நாமோ பிறரை அழித்து நம்மை வாழ வைக்கிறோம். அப்படிச் செய்யும் போது நமக்குள் இருக்கின்ற தெய்வீக மூச்சு, துருப்பிடிக்கிறது. பரமனின் மூச்சு சுயநல மூச்சல்ல, பொதுநல மூச்சு. 

3. மாற்றத்தின் மூச்சு !

ஜீவ மூச்சு, மாற்றத்தின் மூச்சு. புழுதியின் துகள்களிலிருந்து, புகழின் தளத்துக்கு இடம் பெயரும் மாற்றம். இருளின் ஆட்சியிலிருந்து ஒளியின் சாட்சிக்கு இடம் பெயரும் மாற்றம். வெறுமையின் தரையிலிருந்து, முழுமையின் இறையை நோக்கி இடம் பெயரும் மாற்றம். பாதாளத்தின் ஆழத்திலிருந்து விண்ணகத்தின் மேடைகளுக்கு இடம் பெயரும் மாற்றம். இல்லாமையின் கரையிலிருந்து, சர்வத்தின் அருகினுக்கு செல்லும் மாற்றம். தற்காலிக வாழ்விலிருந்து, நிரந்தர மீட்புக்கு இடம் பெயரும் மாற்றம். இது மாற்றத்தின் மூச்சு, ஏற்றத்தின் மூச்சு. 

இயேசு கொடுத்த வாழ்வானது புதிய மாற்றத்துக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். அது வெறும் விண்ணக வாழ்வை நோக்கிய நகர்வல்ல. மண்ணில், நாம் சார்ந்த சமூகத்தின் மாற்றங்களுக்காகவும் பணியாற்ற வேண்டும். என் அயலான் யார் எனும் கேள்விக்கு விடை விண்ணில் இல்லை. மண்ணில் தான் இருக்கிறது. நான் அன்பு செய்ய வேண்டிய சக மனிதன் விண்ணில் இல்லை, மண்ணில் தான் இருக்கிறான். மாற்றத்தின் மூச்சு, நமது சமூகத்தில் பிராண வாயு தேவைப்படும் விஷயங்களில் வீசட்டும்.

4.  வார்த்தையெனும் மூச்சு !

முதலில் கடவுள் ஊதினார் !
பின்னர் வார்த்தைகளை ஓதினார் ! - மூச்சுக் காற்று முதல் மனிதனுக்கு ஜீவன் கொடுத்தது. இறைவனின் வார்த்தை தொடர்ந்து வரும் அத்தனை தலைமுறைக்கும் ஜீவன் கொடுக்கிறது. இயேசு வார்த்தையாகவே வந்த ஜீவ மூச்சு. கடவுள் ஊதிய மூச்சுக்காற்றின் தொடர்ச்சி தான் உயிரூட்டும் வார்த்தைகள். அவை தான் வாழ்வு தரும் வார்த்தைகள். இன்றைக்கு இயேசுவின் மூச்சு என்பது இறைவார்த்தைகளே, அவையே நமது வாழ்வின் சுருக்கங்களைச் சமன் செய்கின்றன. நமது மனதின் அழுக்குகளை சலவை செய்கின்றன. 

உலகெங்கும் சென்று நற்செய்தியை அறிவிக்கும் போது, இயேசுவின் மூச்சை நாம் பிறருக்கும் கொடுக்கிறோம். பயனற்ற வார்த்தைகளை வீசித் திரியும் போது நாம் இறைவனின் மூச்சை உதாசீனப்படுத்துகிறோம்.

5. வழிகாட்டும் மூச்சு !

ஜீவ மூச்சு தான் விலங்குகளையும் மனிதர்களையும் வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது. ஜீவ மூச்சு தான் மனிதனை இறைவனோடு இறுக்கக் கட்டுகிறது. ஆதாமுக்கு மட்டுமல்ல, பிறக்கும் அத்தனை உயிர்களுக்கும் இறைவனின் மூச்சே துவக்க மூச்சாய் தரப்படுகிறது.  விலங்குகளுக்கு இறைவன் ஜீவ மூச்சை ஊதவில்லை, எனவே அவை ஐந்து அறிவோடு சுருங்கி விட்டன. அவை இறைவனை அறியும் அறிவில் வளரவில்லை. மனிதனுக்கு கடவுள் ஜீவ மூச்சை அளித்தார் எனவே அவனது ஜீவன் இறைவனின் ஜீவனோடு முடிச்சிட்டுக் கொண்டது. அந்த முடிச்சை அவிழ்க்காமல் தொடரும் மனிதன் இறைவனின் வழியில் நடக்கிறான். பிரித்து விட்டுப் பிரிந்து நடப்பவன் சுயமாய் நடந்து அழிகிறான். 

இறைவனின் மூச்சுக்காற்று நமது இதயத்தின் கரம்பிடித்து நம்மை தூய்மையின் பாதைகளில் அழைத்துச் செல்கிறது. இறைவனின் மூச்சுக்காற்று நமது வழிகளில் நாம் எடுக்க வேண்டிய முடிவுகளை நமக்கு உணர்த்துகிறது. இறைவனின் மூச்சுக்காற்றே நாம் தூய ஆவியை ஏற்றுக்கொள்ள நம்மை ஏவுகிறது. 

இறைவனின் மூச்சுக்காற்று உலவும் உடலை தூய்மையாய்க் காப்போம். இறைவனின் மூச்சுக்காற்று உலவும் நமது இதயத்தை புனிதமாய்க் காப்போம். மீண்டும் நாம் இறைவனை அடைகையில் விடுகின்ற மூச்சுக்காற்று காலத்தால் கறைபடியாமல், கடவுளில் நிறைவடைவதாய் இருக்கட்டும்

*
சேவியர்
நன்றி : தேசோபகாரி, மேய் 2021



 

Posted in Christianity, Desopakari

குழந்தைகளும், இறைமாட்சியும் !

குழந்தைகளும், இறைமாட்சியும் !

*

குழந்தைகள் !

இந்த வார்த்தையே நமது மன வெளிகளில் புன்னகை விதைகளைத் தூவும் வல்லமை படைத்தது. எத்தனை பெரிய சோகத்தின் அலைகள் நமது பாலை வெளிகளில் புரண்டு படுத்தாலும், ஒரு சின்னக் குழந்தையின் புன்னகைக் கைக்குட்டை கிடைத்தால் அந்த சோகம் புதையுண்டு போய்விடும். மழலைகளோடு விளையாடுகையில் மலைபோன்ற மன பாரங்கள் கூட பழுத்த இலை போல உதிர்த்து பறந்து மறையும். 

குழந்தைகள் வாழ்வில் இருளான தாழ்வாரங்களை புன்னகைத் தூரிகை கொண்டு வெள்ளையடிக்கப் பிறந்தவர்கள். வாழ்வின் அழுக்கான சுவர்களைத் தங்கள் ஆனந்தக் கிறுக்கல்களால் புதுப்பிப்பவர்கள்.  அவர்கள் விண்ணகத்தின் விழுதுகள், மண்ணகத்தின் விருதுகள். குழந்தைகள் வாழ்வில் இருளான தாழ்வாரங்களை புன்னகைத் தூரிகை கொண்டு வெள்ளையடிக்கப் பிறந்தவர்கள். வாழ்வின் அழுக்கான சுவர்களைத் தங்கள் ஆனந்தக் கிறுக்கல்களால் புதுப்பிப்பவர்கள்.  அவர்கள் விண்ணகத்தின் விழுதுகள், மண்ணகத்தின் விருதுகள். 

குழந்தைகள் உறவுப் பாலங்கள். பல குடும்பங்களிடையே இருக்கின்ற உறவு விரிசல்கள் ‘குழந்தைகளின்’ வருகையோடு விடைபெறுவதை நாம் காண்கிறோம். பகையின் வாள்வீச்சுகளால் பிரிந்து கிடக்கும் உறவின் உதிரத் துளிகள் குழந்தைகளின் வருகையோடு நட்பு பாராட்டுவதையும் புதுப்பிப்பவர்கள காண்கிறோம். உறவின் பிணைப்புகளான , குழந்தைகள் இதயங்களின் இணைப்பான்கள் !  

இப்படிப்பட்ட வாழ்வின் உன்னதமான குழந்தைகள் சமூகத்தின் உன்னதமான நிலையில் இருக்கிறார்களா என்றால் இல்லை என்று துயரத்துடன் முனக வேண்டியிருக்கிறது. சரியான ஊட்டச்சத்து கிடைக்காமல் உயிரிழக்கும் குழந்தைகள் ஆண்டுக்கு சராசரி  31 இலட்சம். அதாவது வளரும் நாடுகள், வளர்ந்து வரும் நாடுகள், பிந்தங்கிய நாடுகள் இவற்றில் வாழும் 5 வயதுக்கு உட்பட்ட குழந்தைகளில் 45 விழுக்காடு குழந்தைகள் வாழ்வை இழக்கின்றனர் ! இது யூனிசெஃப் பின் அதிகாரபூர்வ புள்ளி விவரம்.  

உலக அளவில் கடந்த பல ஆண்டுகளாக சேர்க்கப்பட்ட புள்ளி விவரங்களைக் கொண்டு ஒரு சராசரியை உருவாக்கினால் நமக்கு அதிச்சியூட்டும் ஒரு தகவல் கிடைக்கிறது. ஒவ்வொரு பத்து வினாடிக்கும் ஒரு குழந்தை எங்கோ ஒரு மூலையில் பசியால் இறந்து கொண்டிருக்கிறது என்பது தான் அது ! 

குழந்தைகள் மீதான பாலியல் வன்முறைகள், குழந்தைகள் மீதான கல்வித் தாக்குதல், குழந்தைகள் மீதான சுகாதாரத் தாக்குதல் என அவர்களின் உலகம் போர்க்களத்தில் எரிந்து கொண்டிருப்பதைப் பற்றி பேசிக்கொண்டே இருக்கலாம். எந்த குழந்தை இறைவனின் வரமாக, பூமியின் புன்னகைக் கரமாக இருக்கிறதோ, அந்த பட்டாம்பூச்சிக் குழந்தைகளின் சிறகுகளைப் பாதுகாக்கும் வலிமை நமது சுயநலச் சமூகத்துக்கு இல்லாமல் போய்விட்டது என்பது தான் துயரம். 

குழந்தைகளைப் பாதுகாக்க வேண்டியதும், அவர்களை அடுத்த நிலைக்காகத் தயாராக்க வேண்டியதும் நமது கடமைகளில் ஒன்று என்பதை உணரவேண்டும். நமது குடும்பங்களில், நமது உறவினர்களிடையே, நமது நண்பர்களிடையே, நமது அயலாரிடையே உதவி தேவைப்படும் குழந்தைகளை நெஞ்சோடு அரவணைத்தாலே சமூகப் பரவலாய் அந்த அன்பின் செயல் பற்றிப் படரும். 

குழந்தைகள் !

இயேசு குழந்தைகளை இறைமாட்சியின் அடையாளங்களாகப் பார்த்தார். குழந்தைகளை விண்வாழ்வுக்கான போதனையின் மையமாகப் பார்த்தார். 

  1. குழந்தைகளை ஏற்பது, இறைமாட்சியின் அடையாளம்.

சிறுபிள்ளைகளுள்ஒன்றைஎன்பெயரால்ஏற்றுக்கொள்பவர்எவரும்என்னையேஏற்றுக்கொள்கிறார் ( மார்க் 9 : 37 )

இயேசுவின் இந்தப் போதனையானது முதல் மூன்று நூற்றாண்டுகளில் கிறிஸ்தவர்களிடையே மிகப்பெரிய உந்துதலை உருவாக்கியதாய் வரலாறு சொல்கிறது. ஆதரவற்ற குழந்தைகள், தேவையில் உழலும் குழந்தைகள், புறக்கணிக்கப்பட்ட குழந்தைகள் போன்றவர்களை ‘கிறிஸ்துவின் பெயரால் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்” என ஏற்றுக் கொண்டு அவர்களை தங்கள் குழந்தைகளைப் போல வளர்க்கும் சூழல் ஆரம்ப கால கிறிஸ்தவர்களிடையே மிக அதிகமாய் இருந்தது. அந்தப் பழக்கம் பின்னர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் விடைபெற்று விட்டது என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

இன்றைக்குக் குழந்தைகளைப் பாதுகாப்பதோ, அவர்களுக்கு உதவுவதோ அனாதை இல்லங்களில் பணியாகவோ, தொண்டு நிறுவனங்களின் பணியாகவோ ஒதுக்கப்பட்டு விட்டது. நமது சிந்தனைகளை இறைவனின் போதனையோடு ஒருமுறை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்போம். இயேசுவின் பெயரால் சிறு பிள்ளை ஒன்றின் தேவையை முழுமையாய் சந்திக்கும் வாய்ப்பு நமக்குக் கிடைத்தால் ஏற்றுக் கொள்வோமா ? அதுவே இயேசுவையும், தந்தையும் ஒரு சேர ஏற்றுக் கொள்ளும் வாய்ப்பு என்பதை உணர்வோமா ?

  1. குழந்தையாய் மாறுவது, இறை மாட்சியின் அடையாளம்

நீங்கள்மனந்திரும்பிச்சிறுபிள்ளைகளைப்போல்ஆகாவிட்டால்விண்ணரசில்புகமாட்டீர்கள்எனஉறுதியாகஉங்களுக்குச்சொல்கிறேன் “ ( மத்தேயு 18 : 3 ) என்றார்இயேசு

குழந்தைகளைப் பற்றி அறிய வேண்டுமெனில் குழந்தைகளைப் போல மாறவேண்டும் என்கிறது உளவியல். குழந்தைகளோடு விளையாடும்போது அவர்களோடு தரையில் தவழ்ந்து விளையாடவேண்டும் என்கிறது மருத்துவம். குழந்தைகளோடு பழகும் போது அவர்களிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ளலாம் எனும் சிந்தனையோடு பழக வேண்டும் என்கிறது தத்துவயியல். குழந்தைகளைப் போல மாறினால் மட்டுமே விண்ணகம் என்கிறது ஆன்மிகம். 

சிறு பிள்ளைகள் எதற்கும் தந்தையின் அனுமதியை எதிர்பார்க்கும். தன் தேவைகளைத் தந்தையிடம் கேட்கும். தனது விருப்பங்களை அன்னையிடம் முன்வைக்கும். தனக்கு எது தேவையென்றாலும் அதை பெற்றோர் நிறைவேற்ற வேண்டும் என வந்து நிற்கும். தனது இயலாமையை முழுமையாய் ஏற்றுக் கொண்டு தனது பெற்றோரைச் சார்ந்து வாழ்வதே குழந்தைகளின் இயல்பு. 

நாம் நமது சுயத்தைக் கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு, மனம் மாறி குழந்தைகளைப் போல, இறைவனையே சரணடையும் நிலை வேண்டும் என்கிறார் இயேசு. அடித்தாலும் தாயின் முந்தானையைக் கட்டிக் கொண்டே அழும் குழந்தையைப் போல, தண்டித்தாலும் இறைவனின் பாதத்தையே பற்றிக் கொள்ளும் நிலை வேண்டும் என்கிறார்.  குழந்தைகளின் இயல்புகளான கள்ளம் கபடமின்மை, பழி பகை உணர்ச்சியின்மை, கசப்பை மறக்கும் தன்மை என பட்டியலிடும் அனைத்துமே இறை மாட்சியை நாம் வெளிப்படுத்தத் தேவையானவை என்பதைப் புரிய வைக்கிறார்.

  1. நடுநாயகமாய்குழந்தைகள், இறைமாட்சியின்அடையாளம்.

ஒரு சிறு பிள்ளையை அழைத்து அவர்கள் நடுவில் நிறுத்தி,… இந்தச் சிறு பிள்ளையைப்போலத் தம்மைத் தாழ்த்திக் கொள்பவரே விண்ணரசில் மிகப் பெரியவர் ( மத்தேயு 18 : 1-4 ) என்றார் இயேசு.

விண்ணகத்தில் பெரியவன் யார் எனும் கேள்வி எழுந்தபோது இயேசு சிறுபிள்ளையை அழைத்து அவர்களின் நடுவே நிறுத்துகிறார். குழந்தைகளை பெரியவர்களின் மையமாக்கி புதுமை செய்கிறார் இயேசு.  குழந்தைகள் இறைவனால் தரப்படுபவர்கள், குழந்தைகள் இறைவனால் பாதுகாக்கப்படுபவர்கள், குழந்தைகள் பெற்றோரால் வளர்க்கப்பட வேண்டியவர்கள், அவர்கள் மனுக்குலத்தின் மையம் ! 

குழந்தைகள் வாழ்வின் மையம். அந்த அச்சாணியை நிலைகுலைய வைப்பவர்கள் மீது இயேசுவின் கோபம் எழுகிறது. அத்தகைய இடறல் உண்டாக்குபவர்கள் கழுத்தில் எந்திரக் கல்லோடு கடலுக்குள் மூழ்கடிக்கப்பட வேண்டும் எனும் மிகக் கடுமையான வார்த்தைப் பிரயோகத்தை இயேசு பயன்படுத்துகிறார். சிறுவர்களைப் பாவத்துக்கு அழைத்துச் செல்வது மன்னிக்க முடியாத பாவம் என்பதை இயேசு அழுத்தம் திருத்தமாய்ச் சொல்கிறார்.

நமது வாழ்வின் மையமாக குழந்தைகள் இருப்பது இறைமாட்சியின் அடையாளம். குழந்தையின் இயல்புகளும், குழந்தைகளின் வாழ்வும், குழந்தைகள் மீதான கரிசனையும், குழந்தைகள் மீதான தார்மீகப் பொறுப்பும் நமக்கு இருப்பது அவசியம்.

  1. சிறுவரைப்பெருமையாய்க்கருதுங்கள், அதுஇறைமாட்சியின்அடையாளம்

இச்சிறியோருள்ஒருவரையும்நீங்கள்இழிவாகக்கருதவேண்டாம்; கவனமாயிருங்கள்! இவர்களுடையவானதூதர்கள்என்விண்ணகத்தந்தையின்திருமுன்எப்பொழுதும்இருக்கின்றார்கள் ( மத்தேயு 18 :10 ) என்கிறார்இயேசு.

சிறுவர்களுக்கான வானதூதர்கள் விண்ணகத்தில் இருக்கிறார்கள் ! அவர்கள் தங்கள் தூபங்களிலிருந்து வேண்டுதல் எனும் புகையை எழுப்புகிறார்கள் ! விவிலியத்துக்கு வெளியே உள்ள பல நூல்கள் வானதூதர்களைப் பற்றி மிக அழகாக வியப்பாகப் பேசுகின்றன. ஏனோக்கின் நூல் எனும் புத்தகம் வானதூதர், இயேசு, இரண்டாம் வருகை, விண்ணகத்தில் நடப்பது என்ன போன்ற பல விஷயங்களை நுணுக்கமாகப் பேசுகிறது. இந்த நூல் புதிய ஏற்பாட்டிலும் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது என்பது நாம் அறிந்ததே. 

சிறுவரை இழிவாகக் கருதுவது என்பது இயேசுவையே இழிவாகக் கருதுவதைப் போல. சிறுவர்களை மரியாதையுடன் அழைக்க வேண்டுமா, மரியாதையுடன் நடத்த வேண்டுமா, வார்த்தைகளின் கனிவுடன் பேச வேண்டுமா, அவர்களை நம்மை விட குறைந்தவர்களாகப் பார்க்க வேண்டுமா, குழந்தைத் தொழிலார்களாய் நடத்த முடியுமா ? , அவர்கள் கருத்துகளை மதிக்க வேண்டுமா ? எனும் அத்தனை கேள்விகளுக்குமான விடையாக இந்த வசனம் அமைகிறது. 

சிறுவரை பெருமைக்குரியவராகக் கருதுங்கள், காரணம் அவர்களே விண்ணகம் நுழைவது எப்படி என்பதைத் தங்கள் வாழ்வின் மூலம் நமக்கு விளக்கிச் சொல்கின்றனர். 

  1. சிறுபிள்ளைபோல்ஏற்பது, இறைமாட்சியின்அடையாளம்

இறையாட்சியைச்சிறுபிள்ளையைப்போல்ஏற்றுக்கொள்ளாதோர்அதற்குஉட்படமாட்டார்எனநான்உறுதியாகஉங்களுக்குச்சொல்கிறேன் ( லூக்கா 18 : 17 ) என்றார்இயேசு.

இயேசுவின் வாழ்க்கையில் சிறுவர்களை நலமாக்கி, சிறுவர்களின் பேய் விரட்டி, சிறுவர்களை ஆசீர்வதித்து, உயிர்ப்பித்து, போதித்து இரண்டறக் கலந்து வாழ்ந்ததை நாம் பார்க்கலாம். ஒருவகையில் இயேசுவே ஒரு குழந்தையாய்த் தான் இந்த பூமியில் வாழ்ந்தார். அதனால் தான், ‘நமக்கு ஒரு பாலகன் பிறந்தான்’ என விவிலியம் இயேசுவை ஒரு பாலகனாக நமக்கு அறிமுகம் செய்கிறது. 

சிறுவர்களின் வாயால் ஓசானா என புகழப்படுவதை இறைமகன் இயேசுவின் எருசலேம் பயணம் நமக்கு படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. 

சிறுவர்கள் தங்களுக்குக் கிடைக்கும் பொருட்களை உலக அளவீடுகளின் படி அளவிட்டு ஏற்பதில்லை, முழுமையாய் ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். இறையாட்சி என்பது கேள்விகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு விடைபெறும் விஷயமல்ல, அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டு செயல்படும் விசுவாசம் என்பதையே இயேசு நமக்குப் புரிய வைக்கிறார். 

சிறுவர்களுக்கு மறைக் கல்வியை சிறுவயதிலிருந்தே போதிக்க வேண்டும் எனும் கருத்தை நான்காம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த புனித ஜெரோம் அழுத்தமாகவே பதிவு செய்திருந்தார். இன்றைக்கு நமது திருச்சபைகள் சிறுவர்களை முக்கியத்துவப்படுத்துகின்றன. சிறுவர் ஞாயிறுபள்ளிகள், மறைக்கல்விகள் போன்றவை அவர்களை களப்பணியாற்றவும் கற்றுக் கொடுக்கின்றன. சிறுவர்களின் பயணமும், பங்களிப்பும் இறைவனுக்கு மாட்சியை அளித்துக் கொண்டே இருக்கின்றன. 

சிறுவர்களை ஏற்றுக் கொள்வோம், அதன் மூலம் இறைமகன் விரும்பிய மாட்சியை அவருக்கு அளிப்போம்

*

சேவியர்

Posted in Christianity, Desopakari

பேரிடர் காலங்களில், பேரன்பு பகிர்தல்

பேரிடர் காலங்களில், பேரன்பு பகிர்தல்

நற்செய்தி அறிவித்தல் எப்போதுமே ஒரே மாதிரி இருந்ததில்லை. காலத்துக்குத் தக்கபடி அது தன்னை மாற்றியமைத்துக் கொண்டே இருக்கிறது.  ஒவ்வொரு காலத்திலும் ஒவ்வொரு விதமான நற்செய்தி அறிவித்தல் நடந்ததை வரலாறு நமக்குச் சொல்லித் தருகிறது. படுகொலை செய்யப்படுவோம் என தங்கள் உயிருக்குப் பயந்து அறைகளில் அடைபட்டு ஆரம்ப காலங்களில் மக்கள் நற்செய்தியை அறிவித்தார்கள், வழிபாடுகளை நடத்தினார்கள். குகைகள், மலைப்பிரதேசங்கள் போன்ற இடங்களிலும் ஒளிந்து ஒளிந்து நற்செய்தியை அறிவித்தார்கள்.

பல குறியீடுகளை ஆதிகாலக் கிறிஸ்தவர்கள் பயன்படுத்தினார்கள். குறிப்பாக மீன் குறியீடு அந்தக் காலத்தில் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு குறியீடாய் இருந்தது. மீன் அடையாளம் வரையப்பட்ட இடங்களை ஆராதனை இடங்களாக ரகசியக் கிறிஸ்தவர்கள் புரிந்து கொண்டார்கள். அத்தகைய இடங்களில் அவர்கள் மறைந்திருந்து நற்செய்தியை அறிவித்தார்கள். 

பைபிள் இல்லாத, எதுவும் எழுத்து வடிவம் பெறாத அந்தக் காலகட்டத்தில் பெரும்பாலும் செவி வழிச் செய்திகளே நற்செய்திகளாய் மக்களுக்குப் பகிரப்பட்டு வந்தன. பவுலின் காலத்தில் நற்செய்தி அறிவித்தல் பரவலான வீச்சை அடைந்தது. எல்லா இடங்களுக்கும் சென்று போதிக்க முடியாத அந்தக் காலகட்டத்தில் பவுல் கடிதங்களை எழுதி பல இடங்களுக்கும் அனுப்பினார். அதுவே நற்செய்தியின் அதிகாரப்பூர்வ அறிவிப்பாக அமைந்தது. பைபிளில் இடம்பெற்று இன்று வரை நம்மை வழிநடத்தியபடியும் இருக்கிறது.

கடவுள் நம்மை ஒவ்வொரு காலகட்டத்துக்கும் ஏற்ப பயன்படுத்துகிறார். பேசுவதற்கான சூழலில் பேச அழைக்கிறார், எழுதுவதற்கான சூழலில் எழுத அழைக்கிறார், செயல்களுக்கான சூழலில் செயல்பட அழைக்கிறார். அவரது அழைப்பு எப்படி இருக்கிறதோ அதற்குத் தக்கபடி நாம் நம்மை ஒப்புக்கொடுப்பது ஒன்றே நற்செய்தி அறிவித்தலுக்கான அடிப்படையாய் அமைகிறது.

பேரிடர் காலங்கள் எப்போதுமே ஆன்மீகச் செழுமையை அதிகரித்திருக்கின்றன. எகிப்தில் நானூறு ஆண்டுகள் சுகமான இறைச்சியும் அப்பமும் சாப்பிட்டு வாழ்ந்து வந்த எபிரேயர்களுக்கு விடுதலை தேவைப்படவில்லை. எப்போது நுகத்தடி கடினமானதோ அப்போது தான் பக்தி அதிகரித்தது. அப்போது தான் செபம் அதிகரித்தது. அப்போது தான் கடவுளின் வல்லமை செயல்பட்டது. விடுதலை கிடைத்தது. நசுக்க நசுக்க அதிகரிக்கும் மூட்டைப் பூச்சி போல அழிவின் விளிம்பில் தான் ஆன்மீகம் விஸ்வரூபம் எடுக்கிறது. 

ஒன்றை மட்டும் நாம் மனதில் எழுதவேண்டும். சர்வதேச அழிவைக் கொண்டு வரும் கோவிட் அல்ல கொள்ளை நோய் ! பாவமே அதை விடப் பெரிய கொள்ளை நோய். நம்மை முழுமையாய் அழிக்கும் வல்லமை பாவத்துக்கே உண்டு. ஆனால், ஒரு மகிழ்ச்சியான விஷயம் என்னவென்றால் அதற்கு தடுப்பூசி நமக்கு உண்டு. இறைமகன் இயேசுவின் இரத்தமே அது. 

இப்போதைய பேரிடர் காலமும் நமக்கு அதைத் தான் கற்றுத் தருகிறது. சமூக இடைவெளி போல, பாவத்தை விட்டு விலகியிருப்பதை அது நமக்குக் கற்றுத் தருகிறது. சுத்தமான செயல்களைச் செய்ய வேண்டும், தப்பித் தவறி கூட பாவம் நம் மீது படிந்து விடக்கூடாது என்பதில் சானிடைசர் பயன்படுத்தும் அக்கறை தேவைப்படுகிறது. தவறானவற்றைப் பேசாமல் இருக்கும் முகக் கவசம் தேவைப்படுகிறது. வருமுன் காக்கும் கபசுரக் குடிநீர் போலவோ, மாத்திரைகள் போலவோ நமக்கு இறைவார்த்தைகள் தேவைப்படுகின்றன. 

இன்றைய கோவிட் காலம் நமது நற்செய்தி அறிவித்தலை முடக்கியிருப்பதாக பலரும் நினைக்கிறார்கள். உண்மையில் உலகெங்கும் நற்செய்தி பரவுதலுக்கான ஒரு புதிய விதையை இந்த காலம் நமக்கு வழங்கியிருக்கிறது. இந்தக் கால கட்டத்தில் புதுமையான பல வகைகளில் நற்செய்தி அறிவித்தல் நடைபெறுகிறது. 

  1. ஆன்லைன் ஆராதனைகள். 

‘திருச்சபை’ என்பது இறைமக்களின் கூட்டம், அது ஒரு கட்டிடம் அல்ல எனும் உண்மை இந்த காலகட்டத்தில் மீண்டும் ஒரு முறை அழுத்தமாய் எழுதப்படுகிறது. ரெண்டு கோடி ரூபாய் செலவாக்கிக் கட்டுகின்ற மணிக்கூண்டு அல்ல, விசாலமாய்க் கட்டுகின்ற ஆலயம் அல்ல. இறைமக்கள் இறைவனைத் தேடி வருகின்ற கூடுகை தான் திருச்சபை. அதை இன்றைய டிஜிடல் உலகம் யதார்த்தமாக்கிக் காட்டியிருக்கிறது. ஆராதனைகள் ஆன்லைன் வசதிகளில் வரும்போது பல மக்கள், பல முறை பார்க்கவும் முடிகிறது. தவிர்க்க முடியாத காரணங்களால் ஒரு நேரத்தைத் தவற விட்டவர்கள் இன்னொரு நாள் அதைப் பாக்கவும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது

யூடியூப், ஃபேஸ்புக், சமூக வலைத்தளங்கள் போன்றவையெல்லாம் ஆன்மிக வளர்ச்சிக்குப் பயன்படும் எனும் புரிதல் இன்றைக்கு திருச்சபைக்கு வந்திருக்கிறது. சாதி இன பேதங்களற்ற வீதியில் ஆராதனைகள் நடக்கின்றன. ஆலயங்களுக்குள் நிலவி வந்த சாதீய குழுக்களெல்லாம் டிஜிடல் வெளியில் காணாமல் போய்விட்டன. ஒரு சமத்துவ நற்செய்தி பரிமாறப்படுகிறது.

  1. டிஜிடல் கற்றல் 

ஆலய குழுக்கள், பைபிள் ஸ்டடி போன்ற செயல்களெல்லாம் ஆன்லைன் வீடியோக்கள் மூலம் நடப்பதால் எல்லோருமே பங்குபெற முடிகிறது. ஊர்ல இல்ல, வெளியூர்ல இருக்கேன் எனும் சாக்குப் போக்குகள் இன்றி ஸூம் கால்களோ, கூகிள் டியோவோ, டீம்ஸோ எல்லாரையும் வீடியோ கால் மூலமாக இணைக்கிறது. பல நாடுகளில் இருப்பவர்கள் கூட சொந்த ஊரிலுள்ள ஒரு குழுவோடு இணைகின்ற ஒரு சூழலையும் இது உருவாக்கித் தருகிறது. 

நல்ல செய்தி வழங்கும் நபர்களை ஒரு செய்திக்காக அணுகுவது எளிதாக இருக்கிறது. அதிக செலவில்லாமல், பயணத்தின் அலைச்சல் ஏதும் இல்லாமல் அவர்களும் இந்தப் பணியைச் செய்ய வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது. நற்செய்தி அறிவித்தலும், நற்செய்தியை அறிந்து கொள்தலும் ஒருவகையில் எளிதாகியிருக்கிறது என்றே சொல்லலாம்.

  1. அன்பின் செயல்கள்

பேரிடர் காலங்கள் அன்பின் செயல்களை அதிகப்படுத்துவதற்கான காலங்கள். மக்கள் வாழ்வாதாரங்களை இழந்து மிகக் கடுமையான சூழலில் வாழ்கின்றனர். முன்பெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு அன்பின் செயல்களைச் செய்ய நமக்கு இன்றைக்கு வாய்ப்புக் கிடைத்திருக்கிறது. அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்த வேண்டும். செயல்களால் அறிவிக்கும் நற்செய்தியே மிக முக்கியமானது என்பதை இயேசு பல முறை குறிப்பிடுகிறார். செயல்களற்ற விசுவாசம் செல்லரித்துப் போகும், செயலுடன் கூடிய விசுவாசமே விண்ணகத்தில் செல்வமாய் மாறும். இந்த உண்மையைப் புரிந்து கொள்ள இந்த பேரிடர் காலம் நமக்கு அழைப்பு விடுக்கிறது.

நற்செய்தி அறிவித்தலை கரம் கூப்பும் நிலையிலிருந்து, கரம் நீட்டும் நிலைக்கு பேரிடர் காலம் கொண்டு வந்திருக்கிறது. நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் மக்களுக்கு என்ன தேவை என்பதை அறிந்து அவர்களுக்கு உதவும் மனநிலையை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும்.

  1. வீடியோ பதிவுகள் 

டிஜிடல் நற்செய்தி அறிவித்தலிலுள்ள ஒரு மிகப்பெரிய குறைபாடு என்னவெனில் நேருக்கு நேர் நாம் பேசும்போது கிடைக்கின்ற அன்னியோன்யமும், உடல் மொழிப் பரிமாற்றமும் கிடைக்காது என்பது தான். நேரடியான செய்தி நீண்ட நேரம் இருந்தால் கூட ரசிக்கும்படியாய் இருப்பதற்குக் காரணம் அந்த நேரடி அனுபவம் தான். டிஜிடல் வெளியில் வீடியோக்கள் மிகச் சுருக்கமாக, நேரடியாக ஒரு விஷயத்தை ஒரு நிகழ்வின் மூலமாகவோ, ஒரு கதையின் மூலமாகவோ சொல்வதாக இருப்பது சிறப்பானது. இன்றைக்கு நீண்டநேரம் வீடுகளிலேயே அடைபடும் சூழல் நிலவுகிறது. அப்போது நற்செய்தியை இத்தகைய சிறு வீடியோக்கள், சிறு குறுச் செய்திகள் போன்றவை சுமந்து செல்லும். 

எவ்வளவு புதுமையாக அந்தச் செய்தியைச் சொல்ல முடியும் என்பதைப் பொறுத்து அந்த செய்தி பலரை சென்றடையும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இறைவனின் அருளை நாடினால் அவர் இதில் மிகத் தெளிவான வழியைக் காட்டுவார் என்பதில் சந்தேகமில்லை. 

  1. தனித்திருக்கிறோம், தனியாக அல்ல !

நாம் வீடுகளில் தனித்திருக்கிறோம். தனியாக அல்ல, நம்முடன் இறைவன் இருக்கிறார்.  இறைவன் எங்கே இருக்கிறார் ? இறைவன் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார் ? எனும் கேள்விகள் தேவையற்றவை. மீனுக்குள் மூழ்கிக் கிடந்த போது யோனா, கடவுளைப் புகழ்ந்தார். நமது அறைகள் அதை விட வசதியானவை. நற்செய்தி அறிவித்தலுக்காகவும், மக்களுக்காகவும், உலகிற்காகவும் செபிக்க நமக்கு மாபெரும் வாய்ப்பைத் தருகிறது. 

நாம் விலகியிருக்கிறோம், உலகின் நெருக்கத்திலிருந்து, ஆனால் கடவுளின் அன்பிலிருந்து அல்ல. நாம் அடைபட்டுக் கிடக்கிறோம், ஆனால் இறைவனில் சுதந்தரமாய் இருக்கிறோம். இந்த உணர்வு ஒன்றே போதும் நம்மை எந்த சூழ்நிலையும் நற்செய்தி அறிவித்தலுக்குத் தயாராக்கும். இயேசு வாழ்நாளில் பயணித்த தூரம் சுமார் 200 மைல்கள் என்கிறது வரலாற்றுக் கணக்கு, இன்றைய டிஜிடல் வசதிகளோ கண நேரத்தில் நம்மை பல்லாயிரம் மைல்கள் பயணிக்க வைக்கிறது. இந்த சூழ்நிலையை இறைவனின் அருளுடன் பயன்படுத்துவோம். 

பேரிடர் காலம் அச்சத்தின் காலமல்ல, இறைவனின் பேரன்பைப் பறைசாற்றும் காலம்.

*

சேவியர்

Desopakari Oct 2020

Posted in Articles, Desopakari

அன்பின்றி அமையாது சமத்துவம் !

அன்பின்றி அமையாது சமத்துவம் !

*

இறைவனின் உயிர்மூச்சான மனிதன், இறைவனின் இயல்பான அன்பினால் கட்டியெழுப்பப்பட வேண்டும். அந்த அடித்தளம் இல்லையேல் மற்ற அனைத்து விஷயங்களும் தனது அர்த்தத்தை இழந்து விடும். 

நீதி, நேர்மை, சமத்துவம், சகோதரத்துவம் என நாம் பேசுகின்ற, அல்லது அறைகூவல் விடுக்கின்ற அத்தனை விஷயங்களும் அன்பு எனும் இழையினால் கட்டப்படவில்லையேல் வெறும் சட்டத்தின் சடங்காக மாறிப் போய்விடும்.  அன்பே உண்மையான சமத்துவத்தைக் கட்டியெழுப்ப முடியும். அன்பின்றி கட்டியெழுப்பப்படும் சமத்துவம் எப்போதுமே வலிமையானதாய் விளங்க முடியாது. 

அன்பும், அதன் விளைவான மனித நேயமும் மரணித்துப் போவதால் தான் உலகம் அதிர்ச்சிகரமான ஏற்றத்தாழ்வுகளுடன் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இயற்கையை ஆள மனிதனைப் படைத்தார் கடவுள், மனிதனோ மனிதனை ஆள்வதையே முதல் பணியாகக் கொள்கிறான். சக மனிதனின் வீழ்ச்சியோ, அழிவோ சலனப்படுத்தாத சமூகத்தை அலகையின் பணித்தளம் என சத்தமாய்ச் சொல்லலாம். 

உலகின் மாபெரும் பணக்காரர்களான 1% மக்களிடம் இருக்கும் தொகை 690 கோடி பேரிடம் இருக்கும் மொத்த செல்வத்தை விட இரண்டு மடங்கு அதிகம் என்கிறது ஒரு புள்ளி விவரம்.  உலக மக்கள் தொகையே 765 கோடி தான் என்பதை நினைவில் கொள்க. இதில் 73 கோடி பேர் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே தங்கள் வாழ்க்கையை புதைத்துக் கொண்டு வதைபடுபவர்கள் தான். செல்வர்களைத் தாலாட்டும் உலக அரசு, அவர்களுக்கான வரிகளில் நிறைய சலுகைகளைச் செய்வதாகவும் ஒரு அறிக்கை சொல்கிறது. 

உலகிலுள்ள மக்களில் 50 சதவீதம் மக்களுடைய ஒரு நாள் சராசரி வருமானம் 350 ரூபாய்கள் என்கிறது ஆய்வு ஒன்று. இது வளர்ந்த நாடுகள், வளரும் நாடுகள், பிந்தங்கிய நாடுகள் என ஒட்டுமொத்த மக்களின் மீதான புள்ளி விவரம். 

உலக அளவில் ஐந்து சிறுவர்களில் ஒருவருக்கு கல்வி மறுக்கப்படுகிறது. அவர்களுடைய எதிர்காலக் கனவானது பொருளாதாரத்தின் கோரப்பற்களில் அரைபட்டு சிதைந்து விடுகிறது. இதில் மாணவிகளின் எண்ணிக்கை, மாணவர்களின் எண்ணிக்கையை விட 21 விழுக்காடு அதிகம் என்பது கவனிக்கத் தக்கது. 

செல்வந்தர்களின் ஏகபோக சொகுகு வாழ்க்கைக்கு கோடிகள் கொட்டப்படும் ஒவ்வொரு நாளிலும், அடிப்படை மருத்துவ வசதிக்குக் காசில்லாமல் சுமார் 10000 பேர் இறக்கிறார்கள் என்பது எவ்வளவு பெரிய துயரம் ! ஒவ்வொரு ஆண்டும் மருத்துவச் செலவுகளினால் சுமார் 10 கோடி பேர் வறுமைக்குள் விழுகிறார்கள் என்பது எவ்வளவு பெரிய கொடுமை !

வறுமைக்கும், வளமைக்கும் இடையேயான பள்ளத்தாக்கு மிகவும் அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. சுவர்க்கத்தில் இருந்த ஏழை இலாசருக்கும் நரகத்தில் இருந்த செல்வந்தருக்கும் இடையே இருந்த நிரப்ப முடியாத மாபெரும் பள்ளம் போல தான் இன்றைய உலகிலும் இருக்கிறது. இங்கே ஏழைகள் நரகத்திலும், செல்வர்கள் சொர்க்கத்திலும் இருக்கிறார்கள் என்பது தான் வித்தியாசம். 

சமூக ஏற்றத்தாழ்வு என்பது அழிக்க முடியாத கோடு அல்ல, ஒரு ஒரு அரசியல் தேர்வு ! சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் களைய வேண்டியதே அரசியல் தலைவர்களின் கடமை, ஆனால் அதை தொடர்ந்து நழுவ விடும்போது தெரிந்தோ தெரியாமலோ சமூக ஏற்றத்தாழ்வுக்கு அவர்கள் துணை சென்று கொண்டே இருக்கிறார்கள். 

இப்படி பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வு ஒரு புறம் மக்களை நசுக்க, பாலியல் வேறுபாடுகளும், இன வேறுபாடுகளும், நிற வேறுபாடுகளும், சாதீய வேறுபாடுகளும் மக்களை இன்னொரு புறமிருந்து நசுக்கித் தள்ளுகிறது. முடவனின் கால்களில் கட்டப்படும் சங்கிலிகளைப் போல இவை ஏழைகளை வாழுமிடத்திலேயே கல்லறை கட்டிக்கொள்ள நெட்டித் தள்ளுகின்றன. 

சமத்துவம் என்றும், மனிதநேயம் என்றும் குரல்கொடுப்பவர்கள் இன்றைக்கு அரிதாகிவிட்டார்கள். சமநிலையற்ற வாழ்க்கையே இயல்பான ஒன்று என ஏற்கப் பழகிவிட்டார்கள். அதனால் தான் ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்கு எதிரான குரல் இன்று ஒலிப்பதில்லை. அப்படி ஒலிக்கின்ற குரல்வளைகளும் பூட்ஸ் கால்களால் நசுக்கப்பட்டு அங்கொன்றும் இங்குமாக புதைபட்டுப் போகின்றன. 

இந்த சூழலில் விவிலியம் நமக்கு என்ன கற்றுத் தருகிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகிறது. கிறிஸ்தவத்தின் பார்வையில் சமத்துவம் என்றால் என்ன எனும் தெளிவையும் பெற்றுக் கொள்தல் தேவையாகிறது. 

  1. வேறுபாடு அற்றவர்கள் 

“இனி உங்களிடையே யூதர் என்றும் கிரேக்கர் என்றும், அடிமைகள் என்றும் உரிமைக் குடிமக்கள் என்றும் இல்லை; ஆண் என்றும் பெண் என்றும் வேறுபாடு இல்லை; கிறிஸ்து இயேசுவோடு இணைந்துள்ள நீங்கள் யாவரும் ஒன்றாய் இருக்கிறீர்கள்” என்கிறது பைபிள். 

கிறிஸ்தவர்கள் எனும் வட்டத்துக்குள், பாகுபாடு என்பது இல்லை. கிறிஸ்துவுக்குள் இருக்கின்ற அனைவருமே ஒன்றாய் இருக்கிறார்கள் என்பதே இதன் பொருள். கிறிஸ்தவம் சொல்லும் சமத்துவத்துக்கும் உலகம் கற்பிக்கும் சமத்துவத்துக்கும் வேறுபாடு உண்டு. இறைவனின் படைப்பில் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளனர். அவற்றில் வேறுபாடுகள் உண்டு. ஆனால் இயேசு எனும் தலைமையின் கீழ் அனைவரும் சமம். 

இயேசு எனும் செடியில் இணைந்த கிளைகளாய் அனைவரும் சமம். யாரும் யாருக்கும் உயர்ந்தவர்கள் இல்லை, யாரும் யாரை விடவும் தாழ்ந்தவர்களும் இல்லை. எந்த பெரிய கிளையாய் இருந்தாலும், வெட்டப்பட்டால் விறகு தான். எந்த ஒரு கிளையும் இன்னொரு கிளையைத் தாழ்வாக நினைக்கக் கூடாது. காரணம் செடியானது தாவரத்தின் அத்தனை கிளைகளுக்குமாய் தன் வேர்கள் உறிஞ்சும் நீரைப் பகிர்ந்தளிக்கிறது. 

  1. இணைந்து வாழ படைக்கப்பட்டவர்கள்.

கடவுளுடைய படைப்பில் ஒவ்வொருவரும், பிறருக்காகப் படைக்கப்பட்டவர்கள். எதுவுமே தனித்தனியே இயங்குவதற்கானதல்ல. ஆதாம் பெயரிட்ட விலங்குகள் முதல், உலகின் கடைசி மனிதன் வரை இயற்கையோடும், பிறரோடும் இணைந்து வாழவேண்டும் என்பதற்காகவே படைக்கப்பட்டவர்கள். இணைந்து வாழ்பவர்களே விண்ணகம் செல்கிறார்கள் என்பதையே இயேசு மறைமுகமாய் இறுதித் தீர்வை நிகழ்வின் மூலமாகச் சொல்கிறார். 

“ஆண்டவரோடு இணைக்கப்பட்ட நிலையில் ஆணின்றிப் பெண்ணில்லை; பெண்ணின்றி ஆணில்லை” என்கிறது விவிலியம். அயலாய் உவமையில் பிறருக்காய் வாழ்வதன் தேவையை விளக்குகிறது விவிலியம். மொத்தத்தின் விவிலியமானது தனித்து வாழும் செல்வந்தர்களை நிராகரித்து விட்டு, இணைந்து வாழும் ஏழைகளுக்காகவே பேசுகிறது. 

  1. சமமாய் பார்க்கப்படுபவர்கள்

கடவுள் அவர் ஓர வஞ்சனை செய்வதில்லை என்கிறது இணைச்சட்டம். ஒருவரை வாழவைத்து இன்னொருவரை வீழ வைக்கும் செயலை கடவுள் செய்வதில்லை. அதை மனிதனே தேர்ந்தெடுக்கிறான். களஞ்சியங்களின் அளவைப் பெரிதாக்குவது மனிதனின் செயல். இதயத்தின் அளவைப் பெரிதாக்கச் சொல்வதே இறைவனின் இயல்பு. இந்தக் குறுகியப் புவி வாழ்க்கையில் மனிதன் பிறருக்காய் வாழ்வதில் தான் விண்ணுல வாழ்வுக்கான நுழைவே நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. 

தன்னைப் போல அயலானை நேசி எனும் இயேசுவின் வார்த்தையானது மனித நேயத்தின் முக்கியத்துவத்தை விளக்கும் ஒற்றை போதனை. அதில் தான் ஒட்டு மொத்த இயேசுவின் வாழ்க்கையும் அடங்கியிருக்கிறது. இயேசுவின் வாழ்க்கை அன்பும் சமத்துவமும் கலந்த கூட்டுறவாய் இருப்பதை ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் நாம் காணலாம். தன்னைப் போல அயலானை நேசிப்பது என்பது தனது நிலைக்கு ஏழைகளையும், நிராகரிக்கப்பட்டவர்களையும் தூக்கிக் கொண்டு வருவது தான். 

  1. அமைதியாய் வாழவேண்டியவர்கள்

“அனைவருடனும் அமைதியாய் இருக்க முயலுங்கள்; தூய்மையை நாடுங்கள். தூய்மையின்றி எவரும் ஆண்டவரைக் காணமாட்டார்” என்கிறது பைபிள். அமைதியாய் வாழ்வது என்பது அன்பைப் பகிர்வதே. பசியாய் இருக்கும் ஒருவரிடம், நலமே சென்று வா என்பதல்ல, அவன் நலமாய் வாழ என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்வதே தேவை என்கிறது பைபிள். அனைவருடனும் அமைதியாய் வாழ்வது என்பது பிறருடைய வாழ்க்கையில் அடிக்கின்ற புயல்களை அடக்க உதவுவது தான். 

தூய்மையை நாடுபவர்கள் பிறர் நலம் பேண வேண்டும். தன்னலம் துறந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும். ஏழை இலாசர்களைக் கவனிக்காத செல்வந்தர்களும், வறியவர்களைப் புறக்கணிக்கும் வலியவர்களும் நிச்சயமாய் இறைவனின் ஆட்சியில் பங்கு கொள்வதில்லை. அன்பும் சமத்துவமும் நிறைந்த ஒரு சமூகத்தைக் கட்டியெழுப்ப தன்னால் முடிந்த அளவு பங்களிப்பு செய்ய வேண்டியது சமூக அழைப்பல்ல, ஆன்மீக அழைப்பு என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். 

  1. எல்லோரும் எல்லாம் செய்வதல்ல சமத்துவம்.

“பணியாளர் தலைவரைவிடப் பெரியவர் அல்ல; தூது அனுப்பப்பட்டவரும் அவரை அனுப்பியவரை விடப் பெரியவர் அல்ல” என்கிறார் இயேசு. சமத்துவம் என்பது ஒரே பணியைச் செய்வதல்ல. சமத்துவம் என்பது அன்பின் அடிப்படையில் அனைவரும் சமம் என நடத்துவதே. அதனால் தன் பணி என்று வரும்போது ,”அப்பாலே போ சாத்தானே’ என்று கடிந்து கொண்ட இயேசு, அன்பு எனும் அடிப்படையில் சீடர்களின் கால்களைக் கூட கழுவுகிறார். 

சமத்துவம் என்பது எல்லோரையும் முக்கியமானவர்களாக நினைப்பது. எல்லோரும் இறைவனின் சாயல் என நினைப்பது. எல்லோரும் நம்மைப் போன்ற மனிதர்கள் என நினைப்பது. எல்லோருமே இயேசு எனும் உடலின் உறுப்புகள் என உணர்வது. எப்போது நாம் இயேசுவோடு இணைந்து வாழவில்லையோ அப்போது சமத்துவம் நம்மிடமிருந்து விடைபெறுகிறது என்பது தான் யதார்த்தம்.

சமத்துவமும், அன்பும் கலந்த சமூகத்தைக் கட்டியெழுப்ப, நாம் முதலில் செய்ய வேண்டியது இறைமகன் இயேசுவோடு முழுமையாக இணைந்து வாழ்வதே

*

சேவியர்

ஆகஸ்ட் 6,2020