Posted in Articles, Desopakari

கடலும் கடவுளும் !

கடலும் கடவுளும் !

Image result for sea and Christianity

எவையெல்லாம் மனிதனை அச்சுறுத்தியதோ, எவையெல்லாம் மனிதனை பிரமிப்பூட்டியதோ அதையெல்லாம் மனிதன் கடவுளாய் அழைக்கத் துவங்கினான் என்பது மனித வரலாறு. கடலும்அப்படிப்பட்ட ஒரு வியப்புக் குறியீடாக இருந்ததால் தான் கடலைச் சுற்றி பல்வேறு கடவுள்கள் உலா வருகின்றனர்.

கிரேக்க புராணக் கதைகளைப் புரட்டிப் பார்த்தால் ஏகப்பட்ட கடல் தெய்வங்கள் காணக்கிடைக்கின்றன. அவை தான் ஹாலிவுட் திரைப்படங்களின் அனிமேஷன் தினவுக்குத் தீனி இடுகின்றன.கண்முன்னால் மாயக்காட்சிகளை விவரிப்பதும், ஒரு மர்ம உலகத்துக்குள் நம்மை பயணிக்க வைப்பதுமாய் ஒரு கமர்ஷியல் விருந்துக்கு இத்தகைய கதைகள் தான் கிரியா ஊக்கிகளாகின்றன‌.

உதாரணமாக குமுக்வே எனும் ஒரு கடல் தெய்வம் ஒன்றுண்டு. அவருக்கு கடலுக்கு அடியில் மிகப்பெரிய ஒரு சாம்ராஜ்யம் இருக்கிறது. சர்வ வல்லமை பொருந்திய கடவுள் அவர். கடல் மீன்களுக்கு அவர்தான் கட்டளையிடுவார். கடலைத் தொட்டு வேண்டுதல் செய்பவர்களைக் குணமாக்கும் வல்லமை அவருக்கு உண்டு. அவருடைய கோட்டையை கடல் சிங்கங்கள் காவல் புரிகின்றன. அவை கடலுக்குள்கர்ஜித்தபடி  நடமாடித் திரிகின்றன. ஒரு மாபெரும் ஆக்டபஸ் அந்த கோட்டையில் காவல் தலைவனாய் இருக்கிறது.

இப்படி ஒரு காட்சியை வாசிக்கும்போதே ஒரு மிகப்பெரிய மாயாஜால காட்சி மனதில் விரிகிறது அல்லவா ? அதைத் தான் இத்தகைய புனைக் கதைகள் செய்கின்றன. இவற்றில் எதுவும்உண்மையில்லை. இவையெல்லாம் மனிதனின் கற்பனை வீதியில் விளைகின்ற கடவுள்கள் தான். இந்தக் கடவுள்களை விதைப்பதும், விளைவிப்பதும், விற்பதும் மனிதர்களே !

உண்மையில் கடல் என்பது கடவுளின் படைப்பு என்பதையே விவிலியம் விளக்குகிறது. கடவுளின் படைப்பின் ஒரு சிறிய பாகமே கடல் ! “கடலும் அவருடையதே; அவரே அதைப் படைத்தார்” என்கிறதுசங்கீதம் 95:5. பிரபஞ்சத்தின் பார்வையில் பூமியும் ஒரு துகளே ! அந்தத் துகளின் பாகமான கடல் கடவுள் பார்வையில் அணுவளவே ! கடவுளின் பார்வையில் அணுவளவான விஷயம், மனிதனுடையபார்வையில் பிரமிப்பின் உச்சம் ! இதுவே கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையேயான வித்தியாசம்.

விவிலியம் கடலை பல விதங்களில், பல வகைகளில் பயன்படுத்துகிறது ! கடக்க முடியாத செங்கடலை இறைவன் வற்றச் செய்கிறார் ! யோர்தான் நதி இரண்டாய் பிரிந்து வழிவிடுகிறது ! அலைகின்றகடலை இறைவனின் வார்த்தை அடங்கச் செய்கிறது ! அமைதியான கடலின் முதுகில் இயேசு நடந்து வருகிறார் ! என விவிலியம் கடலையும், கடல் சார்ந்த இடங்களையும் கலந்தே தனது நற்செய்தியைநகர்த்துகிறது.

இயேசுவின் போதனைகள் பெரும்பாலும் கடற்கரையோரங்களில் தான் நடந்தன ! இயேசுவின் சீடர்கள் பெரும்பாலும் மீன்பிடி தொழிலைச் செய்தவர்களே ! இயேசுவின் போதனைகளிலும் கடலும்கடல்சார் பொருட்களும் இடம்பிடிக்கின்றன ! இப்படி எங்கும் கடல் ஒரு குறியீடாக விவிலியம் முழுவதும் தொடர்கிறது.

யோனாவின் வாழ்க்கை கடலோடு கலந்தது ! திசை மாறிப் போன யோனாவை இறைவன் கடல் வழியாகக் கரை சேர்க்கிறார். உலகின் முதல் நீர்மூழ்கிக் கப்பல் யோனா பயணித்த மீன் தான் ! மீனைவிழுங்கி வாழ்ந்த மனிதர்களின் காலத்தில் மீன் விழுங்கியதும் யோனாவைத் தான். யோனா வின் கதை நமது பார்வைக்கு ஒரு புனைக்கதை போலத் தோன்றும். இயேசுவே யோனாவை தனதுபோதனையில் சுட்டிக்காட்டியதன் மூலம் அதன் உண்மைத் தன்மையை மீண்டும் ஒரு முறை விவிலியம் உறுதிப்படுத்துகிறது !

ஃபால்க்லாந்த் தீவுப்பகுதியில் 1900களில் ஒரு திமிங்கலம் ஒரு மனிதரை விழுங்கி மூன்று நாட்களுக்குப் பின் கடற்கரையில் விடுவித்த வரலாறு உண்டு. தோலில் மட்டும் காயங்களோடு அவர்உயிர்பிழைத்ததாக வரலாறுகள் குறித்து வைத்துள்ளன !

எது எப்படியோ, கடல் என்பதும் கடற்கரை என்பதும் மனித வாழ்க்கையில் தவிர்க்க முடியாத இடங்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. சோர்வுகள் சுற்றப்பட்ட நிலையில் கடற்கரையில் வந்தமரும்மனிதர்கள் அதன் பிரம்மாண்டத்திலும், அதன் காற்றிலும் சோகத்தை மணலோடு சேர்ந்து உதறி விடுவது வெகு இயல்பு.

இந்தக் கடலை இறைவனோடு ஒப்பிட்டால் நமக்கு சில ஆன்மீகப் பாடங்கள் கிடைக்கின்றன.

  1. கடலின்ஆழமும், கடவுளின் நேசமும் !

கடற்கரையில் அமர்ந்து கடலின் பிரம்மாண்டத்தை வியக்கும் அனைவரின் மனதிலும் இருக்கின்ற ஒரு கேள்வி, இத்தனை பிரம்மாண்டம் எப்படி இங்கே அமைதியாய் இருக்கிறது என்பது தான். இதன்ஆழம் என்ன என்பதை யாரால் கண்டுபிடிக்க முடியும் ? கடலுக்குள் மூழ்கிப் போன ஒரு கப்பலைக் கண்டுபிடிக்க மனிதர்களுக்கு பல நூற்றாண்டுகள் தேவைப்படுகின்றன. பலகண்டுபிடிக்கப்படாமலேயே போய்விடுகின்றன ! அந்த அளவுக்கு ஆழமானது கடல் !

கடவுளின் அன்பும் அளவிட முடியாத ஆழமானது ! கரங்களுக்குள் அடக்கி விட முடியாத அளவுக்கு நீளமானது ! கண்ணுக்குத் தெரிந்த ஒரு பொருளுடன் ஒப்பிடவேண்டுமெனில் கடவுளின் அன்பை ஒப்பிடகடலை விட அழகான ஒரு பொருள் கிடைப்பதில்லை. கடவுளின் இயல்புகளைப் பற்றிப் பேசும்போது விவிலியம் கடலை இதனால் தான் உதவிக்கு அழைக்கிறது. கடவுளின் எல்லை ஆழ்கடலை விடஅகலமானது (யோபு 11 9 ) என்கிறது விவிலியம். கடவுளுடைய தீர்ப்புகள் கடல்போல் ஆழமானவை என்கிறது சங்கீதம் !

அன்பு என்பது அமைதியாய் இருக்கும். நமது மனங்களிலும் அத்தகைய ஆழமான ஒரு அன்பு நிலை உருவாக வேண்டும். அந்த அன்பு நீந்த நீந்த தீராததாக, மூழ்க மூழ்க தரையை எட்டாததாக இருக்கவேண்டும்.

  1. அலைகளாய்,செயல்கள்

“கடற்கரையிலேயே இவ்வளவு அலைகள் இருந்தால் கடலுக்கு உள்ளே நடுக்கடலில் ஏகப்பட்ட அலைகள் இருக்கும்   இல்லையா ? ” என அப்பாவின் கையைப் பிடித்து ஒரு முறை கேட்டேன். ‘கரைகள் தான்சலசலக்கும், ஆழ்கடல் அமைதியாய் இருக்கும்’ என்றார். அப்போது அதை என்னால் விளங்கிக் கொள்ளமுடியவில்லை. இப்போது அந்த உண்மை மிக எளிதாய் நமக்கு புரிந்து விடுகிறது.

அன்பின் பிரம்மாண்டம் அமைதியாய் இருக்கிறது. இரக்கத்தின் செயல்கள் அலைகளாய் அலைகின்றன எனலாம். ஆழமான அன்பு கொண்ட கடலில் தான் அலைகள் தொடர்ந்து இயங்கிக் கொண்டேஇருக்கும். ஒரு டம்ளர் நீரில் அலை வருவதில்லை. நீர்த்தேக்கங்களில் மிகச் சிறிய அலைகள் எழும். அன்பின் ஆழம் எங்கே அதிகமாய் இருக்கிறதோ, செயல்களின் வேகமும் அங்கே தான் அதிகமாகஇருக்கும்.

நமது இதயம் அன்பின் கடலாக இருக்கிறதா என்பதை நமது செயல்கள் எனும் அலைகள் எவ்வளவு தொடர்ச்சியாக வீசிக்கொண்டிருக்கின்றன என்பதை வைத்து அறிந்து கொள்ளலாம். அலையடிக்காதகடலாய் நாம் இருந்தால், உடனடியாக நமது இதயத்தின் அன்பை கேள்விக்கு உட்படுத்துவோம். அன்பின் செயல்களை அலைகளால் அறிவிப்போம்.

  1. உப்புக்கரிக்கும்,தப்பை உரைக்கும்

கடல் நீரை அள்ளி கண்களில் தெளித்தால் உறுத்தும் ! நாவில் உப்புக்கரிக்கும். கடலின் அலைகள் சில வேளைகளில் நம்மைப் புரட்டித் தள்ளும். பாய்மரப் பயணங்கள் நம்மை நிலைகுலைய வைக்கும்.கடலுக்குள் பயணிக்கவும், கடவுளுக்குள் பயணிக்கவும் நமக்கு துன்பங்களைச் சகிக்கும் மனநிலை வரவேண்டும். சின்னச் சின்ன அசௌகரியங்களைக் கண்டு பயந்தால் கடல் அலைகளின் அழகைரசிக்க முடியாது. எதிர்பாரா நிகழ்வுகள் வருமோ என அஞ்சினால் கடல்பயணம் கைவராது.

கடலலையில் கால்நனையாமல் வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்களின் சகவாசம் மணலோடு முடிந்து போய் விடுகிறது. கிளிஞ்சல்களோடு திருப்திப்படும் வாழ்க்கை அது ! ஆனால் கடலோடுகலக்க தயாரானால் மட்டுமே இனிமைகள் சொந்தமாகும்.

  1. ஆழங்கள்அழகானவை

கடலில் இருக்கின்ற உயிரினங்களின் வகைகளை மனுக்குலம் இதுவரை கண்டுபிடித்து முடிக்கவில்லை. இன்னும் சுமார் 70% கடல்வாழ் உயிரினங்கள் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை என்கிறது அறிவியல்.இதுவும் ஒரு தோராயக் கணக்கு மட்டுமே. இந்த சதவீதம் 99 விழுக்காடு என்று இருந்தால கூட ஆச்சரியம் இல்லை.

ஆழ்கடலில் மூழ்குபவர்கள் முத்துகளைக் கண்டடைகிறார்கள். புதிய அனுபவங்களைப் பெறுகிறார்கள். யாருக்கும் கிடைக்காத அழகிய புதையல்களை சொந்தமாக்குகின்றார்கள். கடலின் எழிலைவிழிகளுக்கு வழங்குகின்றனர்.

இறை அனுபவமும் அப்படியே. இறை வார்த்தைகளில் மூழ்குபவன் கடல் தரும் வியப்பைப் போல, கடவுள் தரும் வியப்பைக் கண்டு கொள்கிறான். மூச்சடக்கி மூழ்கத் தயாராக இருந்தால், இறைவனதுபிரமிப்பின் அழகைக் கண்டு கொள்ள முடியும்.

  1. தீராதவை!

எத்தனை கோப்பைகளில் அள்ளி அள்ளிக் கரையில் கொட்டினாலும் தீராத ஒன்று கடல் மட்டும் தான். கடவுளின் மன்னிப்பும் அத்தகையதே. நமது பாவங்கள், தவறுகள் கடலில் இருந்து தண்ணீரைஅள்ளி வெளியே கொட்டுகின்றன. ஆனால் கடல் குறைபடுவதில்லை. தண்ணீர் தரமாட்டேன் என தகராறு செய்வதில்லை. வேண்டும் அனைவருக்கும் மன்னிப்பை அளிக்கிறார் இறைவன். முரண்டுபிடிப்பதில்லை.

தீராத அன்பெனும் இறைவனை விடாமல் பற்றிக் கொண்டிருக்கின்றோமா என்பதே கேள்வி. கடல் எனும் கடவுளின் அன்பை, கடல் எனும் கடவுளின் மன்னிப்பை, தன்னை இழந்து மழையாய் பூமியைசிலிர்க்க வைக்கும் நேசத்தை, பொக்கிஷங்களைத் தன்னுள் புதைத்து வைத்து மனிதனை அழைக்கும் மென்மையை நாம் புரிந்து கொள்கிறோமா என்பதே கேள்வி !

கடல் என்பது ஒரு குறியீடு ! இறைவனின் அன்பைப் போல ஈரம் வற்றாத ஒரு இடம். சோகத்தை கரைக்கும் ஒரு இடம். கடலெனும் கடவுளின் அன்பை உணர்வோம், உரைப்போம்.

 

Advertisements
Posted in Articles, Desopakari, Vettimani

காலங்களின் கடவுள் !

Image result for seasons
ஏதாவது ஒரு பொருளை உருவாக்கினால் அதற்கான ‘காப்புரிமையை’ பெறுவது இப்போது நடைமுறையில் இருக்கும் வழக்கம். காலங்களை உருவாக்கிய கடவுள் காலங்களுக்கான காப்புரிமையை வைத்திருக்கிறார். “என் தந்தை தம் அதிகாரத்தால் குறித்து வைத்துள்ள நேரங்களையும் காலங்களையும் அறிவது உங்களுக்கு உரியது அல்ல” என்கிறார் இயேசு (திருத்தூதர் பணிகள் 1:7 ). இறைவன் ஒருவரே காலங்களின் அதிபதி ! எனவே தான் அவரை படைப்புகளின் பிதா, காலங்களின் கடவுள், பருவங்களின் பரமன் என்றெல்லாம் அழைக்கலாம் !

“உலகில் நடக்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சிக்கும் ஒரு காலமுண்டு. பிறப்புக்கு ஒரு காலம், இறப்புக்கு ஒரு காலம்; நடவுக்கு ஒரு காலம், அறுவடைக்கு ஒரு காலம்; கொல்லுதலுக்கு ஒரு காலம், குணப்படுத்தலுக்கு ஒரு காலம் …” என பேசுகின்ற சபை உரையாளர் “கடவுள் ஒவ்வொன்றையும் அதனதன் காலத்தில் செம்மையாகச் செய்கிறார்; காலத்தைப் பற்றிய உணர்வை மனிதருக்குத் தந்திருக்கிறார்” ( சபை உரையாளர் 3 : 1 ..10) என்கிறார்.

பூமி இப்படி இளமையாகவும், வளமையாகவும் இருப்பதற்குக் காரணம் இந்த பருவ மாற்றங்களே என்கிறது விஞ்ஞானம். நமக்காய் இந்த பூமியைப் படைத்த இறைவன் நமது வளமையான வாழ்வுக்காய் பருவங்களைத் தந்திருக்கிறார்.

காலங்கள் ஒன்றை ஒன்றிடமிருந்து பிரிக்கின்றன. இறைவன் ஆதியில் ஒளிப்பிழம்புகளை உருவாக்கி காலங்களை வகைப்படுத்தினார். பிரிவினைகளின் முதல் சுவடு அங்கே வைக்கப்பட்டது. இரவிலிருந்து பகல் பிரிக்கப்பட்டது ! நீரினினின்று நிலம் பிரிக்கப்பட்டது ! காலங்களைப் பிரித்து ஞாலத்தை அழகுபடுத்தினார் இறைவன்.

மனித வாழ்க்கையிலும் பல்வேறு காலங்கள் வந்து செல்கின்றன. சிரிப்பின் வீதிகளில் நடமாடும் காலம், அழுகையின் கரையில் அடைபடும் காலம், உற்சாகத்தின் ஊஞ்சலில் ஆடும் காலம், சோர்வின் படிக்கட்டில் அமரும் காலம் என வாழ்க்கையின் பருவங்கள் அனுபவங்களை அள்ளித் தருகின்றன.

இறைவன் படைத்த இந்த உலகில் நான்கு பருவங்கள் பொதுவானவையாக இருக்கின்றன. வசந்த காலம், இலையுதிர் காலம், வேனிற் காலம், குளிர் காலம் என இந்த‌ நான்கு காலங்களைச் சொல்லலாம். நிலப்பரப்புக்கு ஏற்ப இந்த காலங்களில் மாற்றங்கள் நேர்வதுண்டு. எனினும் பொதுவானவையாய் இருப்பவை இந்த நான்கு பருவ காலங்களே !

மனித வாழ்க்கையையும் ஆன்மீக வெளிச்சத்தில் இந்த நான்கு பருவங்களுக்குள் அடக்கி விடலாம். மழலைக்காலம் எனும் வசந்த காலம், பதின்வயதுக் காலம் எனும் இலையுதிர் காலம், இளமைக்காலம் எனும் வேனிற்காலம், முதுமைக்காலம் எனும் குளிர்காலம் !  அதெப்படி ?

  1. வசந்த காலம் !

வசந்த காலம் என்பது மகிழ்ச்சியின் காலம். துயரங்களைப் பற்றிய சிந்தனையின்றி மரங்கள் வண்ண ஆடை உடுத்தி, கிளையசைத்து, இலை சிரிக்க நம்மை வரவேற்கும் கால்ம். உற்சாகத்துக்குப் பஞ்சம் இல்லாத காலம் இது !

நமது மழலைக்காலம் இந்த வசந்த காலம் போன்றது. கவலைன்னா என்ன என்று கேட்கின்ற காலம். இருப்பதைக் கொண்டு இன்புற்று வாழும் காலம். இறைவனின் ஆசீரை நிறைவாகப் பெற்று களித்திருக்கும் காலம். பெற்றோரின் விரல்பிடித்து நடந்து, எந்த பிரச்சினைகளும் இல்லாலம் திரிகின்ற காலம்.

ஆன்மீக வாழ்க்கையில் இறைவனை அறிகின்ற காலம் இது ! இறைவனிடம் வருகையில் கிடைக்கின்ற உற்சாகமும், புளகாங்கிதமும் அளவிட முடியாதது. தந்தையின் விரல்பிடித்து திருவிழாவில் பலூன் பொறுக்கும் குழந்தையின் பரவசம் இந்த காலத்தின் அற்புதம். இந்தக் காலம் இப்படியே நீடிக்காதா என மனம் ஏங்கும் ! ஆன்மீகத்தின் ஆரம்ப காலம் ! ஆனந்தத்தின் அற்புத காலம்.

  1. இலையுதிர் காலம் !

இலையுதிர்க்காலம் புதுப்பிறப்பின் காலம். தலைகளில் இருக்கும் இலைகளை உதிர்த்து விட்டு மரங்கள் நிராயுதபாணியாய் நிற்கும் காலம். இன்னொரு வசந்த முளைக்காகக் கிளைகள் காத்திருக்கும் காலம். உதிர்தல் இல்லாமல் முளைத்தல் இல்லை. இழத்தல் இல்லாமல் பெறுதல் இல்லை. தியாகம் இல்லாமல் மேன்மை இல்லை !

ஆன்மீகப் பயணத்தின் இரண்டாம் பிறப்பு இலையுதிர்காலம். நம்மிடம் இருக்கின்ற பாவத்தின் களைகளை உதிர்க்கும் காலம். நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் தீமையின் துருக்களை உதறும் காலம். மறுபிறப்பின் முன்னுரை இந்தக் காலத்தில் தான் எழுதப்படுகிறது. பதின்வயதுகளில் ஒருவன் புதுப்பிறப்பெடுத்தால் அவனுக்குள் ஆன்மீகத்தின் அடைமழை நிச்சயம் பொழியும்.

உள்ளே இருக்கின்ற அழுக்குத் தண்ணீரை அகற்றாமல், பாத்திரத்தை மீண்டும் கழுவாமல், நல்ல நீரை நிரப்புதல் சாத்தியமில்லை. பழைய மனிதனின் மரணமே புதிய மனிதனின் ஜனனம். ஆன்மீகத்தின் வளர்நிலைக் காலம் என்பது இலையுதிர்க்காலமே ! இலைகளை உதிர்க்காமல் இருக்கின்ற மரங்கள் வசந்தத்தை வரவேற்பதில்லை !

  1. வேனிற்காலம்.

வேனிற்காலம் வியர்வையின் காலம். உடலின் உறுதியை எல்லாம் சூரியன் வந்து உறிஞ்சிச் செல்லும் காலம். நிழல் கிடைத்தால் நிற்கலாமே என கால்கள் ஏங்கும் காலம். இந்தக் காலத்தில் நமக்கு அதிக சக்தி தேவைப்படும். இந்தக் காலத்தில் தான் வேலைகள் அதீத வேகத்தில் நடக்கும். உலகமே சுறுசுறுப்பாய் இயங்கும் ! பணியே இங்கே பிரதானமாகும்.

ஆன்மீக வாழ்க்கையின் வீரிய காலம். வசந்தத்தின் இனிமையை ரசித்து, பாவத்தின் துருக்களை அகற்றி புதிய மனிதனானபின் வேனிற்காலத்தில் பயணிக்க வேண்டும். பாவம் களைந்த மனிதனே பாவமில்லாத இறைவனைப் பறைசாற்ற முடியும். தனது கர்வத்தின் இலைகளை உதிர்த்த மனிதன் மட்டுமே பணிவின் பாதையில் நடக்க முடியும்.

இந்த வேனிற்காலம் சோர்வுகளைக் கொண்டுவரும். அசதியைக் கொண்டு வரும். நிழல்வேண்டுமென ஏக்கம் கொள்ளும் பாதங்களைக் கொண்டு வரும். எனினும் இந்தக் காலமே நீளமான பகலின் காலம். ஒளியின்றி வழியைப் பற்றிப் போதித்தல் இயலாது ! இது கனிகொடுக்கும் காலம். ஒளிச்சேர்க்கையின் காலம்.

நமது ஆன்மீக வாழ்க்கையில் எந்த அளவுக்கு இந்த வேனிற்காலத்தைப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதைக் கொண்டே நமது ஆன்மீக வாழ்வின் ஆழம் அளவிடப்படும்.

  1. பனிக்காலம்

பனிக்காலம், தனிக்காலம் ! சோர்வின் காலம். வெளியே சென்றால் குளிர் வாட்டியெடுக்கும். சன்னலின் கம்பிகள் வழியே பனிக்காற்று கோலியாத்தின் வாளைப் போல மூர்க்கமாய் மிரட்டும். காதுகளின் கதவுகளை குளிர்க்குத்தீட்டிகள் கூர்மையாய் விரட்டும். பெரிதாக எதையும் செய்ய முடியாத சோர்வின் காலம்.

இது முதுமையின் காலம் எனலாம். போர்வைக்குள் கதகதப்பைத் தேடும் காலம். ஒரு தேனீர் குடித்து, காலத்தை நினைவுகளின் தேர்களில் ஏறிக் கடக்கும் பருவம் இது. மேலை நாடுகளில் வெண் பனியின் யுத்தம் நடக்கும் காலம் இது. சாலைகளை பனிக்கரடி கட்டிப்பிடித்துப் படுத்திருப்பது போல எங்கும் பனிக் குன்றுகளே கண்சிமிட்டும்.

ஆன்மீகப் பயணத்தின் கடைசிக் காலம். வாழ்க்கையின் முதுமைப் பயணம். இறைவனின் அன்பின் அரவணைப்புக்குள் அமைதியாய் இருந்திடவே மனம் துடிக்கும். அந்த கதகதப்பு உணர்வுகளில் உயிரைக் காத்துக் கொள்ளும் காலம். வேனிற்காலத்தில் தேவையானவற்றைச் சேமிக்கும் எறும்புகள் பனிக்காலத்தில் பதட்டப்படாது. அது போல, ஆன்மீக வேனிற்காலத்தில் இறைவனின் பிரியத்துக்குரிய வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர்கள் பரமன் தரும் பனிக்காலத்தில் பதற மாட்டார்கள். அவரது அன்புக்குள் அமைதியாய் இருப்பார்கள்.

இறைவன் நமக்குத் தந்திருக்கும் இயற்கையின் பருவங்கள் நமது வாழ்க்கையை வளமாக்குகின்றன.

ஆன்மீகத்தில் நாம் பயணிக்கும் பருவங்கள் நமது வாழ்க்கையை  அழகாக்குகின்றன.

அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துகள்

*

Posted in Articles, Desopakari

இயந்திர வாழ்க்கை

Image result for Helping poor

இன்றைய வாழ்க்கை இயந்திரத்தனமாகவும், இயந்திரங்களோடும் என்றாகிவிட்டது. தொழில்நுட்ப உலகம் நம்மை மனிதர்களை விட்டு அந்நியப்படுத்தி, மனிதர்களோடு இருப்பது போன்ற மாயையை நமக்குள் உருவாக்கிவிட்டது. நிழல் நட்புகளை நிஜம் என நம்பச் செய்து விட்டது.

இல்லாத ஒன்றை இருப்பது போல நம்புவதில் தொடங்குகிறது நமது ஏமாற்றத்தின் முதல் படி. இருக்கும் ஒன்றை அதற்காக இழக்கத் தொடங்குவதில் அந்த ஏமாற்றம் வளர்ச்சியடைகிறது. அந்த மாயைக்குள் கூடுகட்டிக் குடியிருக்கும் போது வாழ்க்கை அர்த்தமிழக்கிறது.

‘நான் ஸ்டெடி’ என குடிகாரன் சொல்வதைப் போல, நான் டிஜிடல் மாயையில் இல்லை என சொல்பவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் ஐந்தரை இஞ்ச் வெளிச்சத் திரைகளில் டிஜிடல் கயிறுகளால் கட்டப்பட்டிருப்பவர்கள் தான். இது தான் வாழ்க்கையின் இன்றைய நிலை.

எல்லாமே பாஸ்ட் புட் போல சட்டென கிடைக்கவேண்டும் என எதிர்பார்க்கிறது இளைய சமுதாயம். ஏடிஎம் மெஷினுக்கு முன்னால் நிற்கும் பதினைந்து வினாடிகள் கூட அவர்களுக்கு அதீத காத்திருப்பாய்த் தோன்றுகிறது. அதி வேகம் தான் அவர்களை பல இடங்களில் வீழ்ச்சியடைய வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அவர்கள் உணர்வதில்லை.

முகநூலில் முகம் பார்த்து, வாட்சப்பில் குரல் கேட்டு சந்திப்பதற்கு நாள் குறிக்கும் இள வயதுகள் அவசரத்தின் குடுவைகளில் சோதனைச்சால அமிலங்களைப் போல உருமாறி அழிகின்றனர். சட்டென காய்கள் வேண்டுமென போன்சாய் மரங்கள் நடுவது தொடங்கி, சட்டென முடிவு வேண்டுமென டைவர்ஸ் கேட்பது வரை எங்கும் எதிலும் பரபர காட்சிகள் தான்.

ரெண்டு குழந்தைகள் பள்ளிக்கூடம் செல்லும் வீடுகளில் காட்சிகள் ஒரு ராணுவ பரபரப்புடன் தான் இருக்கும். குழந்தைகளை எழுப்புவது முதல், அவர்களை பள்ளிக்கூடம் அனுப்புவது வரை ஒரு மின்னல் பரபரப்பு. பின் அலுவலகம் நோக்கி ஓடும் பெற்றோரின் பரபரப்பு. அலுவலகத்தில் அழுத்தம் கலந்த பரபரப்பு. மாலையில் வீடு நோக்கி ஓடி, குழந்தைகளின் படிப்பு, ஹோம் வர்க், எக்ஸ்ட்ரா கிளாஸ்.. என நள்ளிரவில் படுக்கையில் விழுந்தால் காலையில் அலாரம் அடித்து தொலைக்கும் !

வாழ்க்கை இதயங்களால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலம் போய்விட்டது. இப்போது அவை இயந்திரமயமான கட்டமைப்புக்குள் கட்டுப்பட்டுக் கிடக்கிறது. காத்திருப்பதின் சுகமும், அமைதியாய் அமர்ந்திருப்பதன் நிம்மதியும் இளைய தலைமுறைக்குப் புரிவதே இல்லை. அவர்கள் டிஜிடல் கைகளோடு, துடித்துக் கிடக்கின்றனர்.

உண்மையில் ‘நேரமில்லை’ என நினைக்கும் நாம் செலவிடும் நேரங்களில் பெரும்பாலானவை வீணானவையே ! சந்தேகமெனில் ஒரே ஒரு வேலை செய்யுங்கள். உங்களுடைய போனில் வாட்ஸப், டுவிட்டர், ஃபேஸ்புக் போன்ற அனைத்து உரையாடல், சமூக வலைத்தளங்களை அன் இன்ஸ்டால் செய்து விடுங்கள். ஒரு வாரம் கழிந்து திரும்பிப் பாருங்கள் உங்களுக்கு எக்கச்சக்க டைம் கிடைத்திருக்கும். நீங்கள் இழந்தது என எதுவுமே இருக்காது ! அது தான் யதார்த்தம்.

கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையானது இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கையல்ல. நின்று நிதானித்து இறைவனின் வார்த்தைகளின் படி வாழும் வாழ்க்கை. நல்ல சமாரியன் கதையில் இயந்திரத்தனமாய் ஓடியவர்களை இயேசுவும் கைவிட்டார். நின்று நிதானித்து மனிதநேயப் பணி செய்தவனே பாராட்டப்பட்டார்.

அன்னை தெரேசா ஒருமுறை ஆலயம் சென்று கொண்டிருந்தபோது வழியில் ஒரு முதியவர் சாலையோரம் கிடப்பதைக் கண்டு அவருக்கு உதவி செய்ய ஓடினார். கூட இருந்தவர்கள், ‘திருப்பலிக்கு நேரமாகிறது, திரும்ப‌ வரும் போது பார்த்துக் கொள்ளலாம்’ என்றார்கள். அன்னையோ, ‘நீங்கள் செல்லுங்கள் நான் இயேசுவை இங்கேயே கண்டு கொண்டேன்’ என்றார். நின்று நிதானிப்பவர்களே மனிதர்களில் இயேசுவைக் காண்கின்றனர். இயந்திர ஓட்டங்கள் ஆலயத்திலும் ஆண்டவரைக் காட்டுவதில்லை.

இயந்திர வாழ்க்கை என்பது பொருளாதாரத் தேடல்களுக்காகவும், சுயநலத் தேவைகளுக்காகவும் ஓடுகின்ற வாழ்க்கை. செபத்துக்கான நேரங்களை தொலைக்காட்சிகள்  திருடிக்கொண்ட வாழ்க்கை. ஆலய நேரத்தை தூக்கம் இழுத்துக் கொண்ட வாழ்க்கை. மனிதநேய பணிகளை மொபைல் அழித்து விட்ட வாழ்க்கை. அன்புக்கான நேரங்களை டிஜிடல் சாகடித்த வாழ்க்கை.  இந்த இயந்திர மயமான காலகட்டத்தில் கிறிஸ்தவர்களாகிய நமது வாழ்க்கை எப்படி இருக்க வேண்டும் ?

  1. சந்தித்தல் !

மது அன்பின் வெளிப்பாடுகள் தொய்வின்றித் தொடரவேண்டும். அதுவும் தனிப்பட்ட சந்திப்புகளாக, உரையாடல்களாக, அரவணைத்தல்களாக, அன்புப் பகிர்தல்களாக இருக்க வேண்டும். அதுவே உறவைக் கட்டியெழுப்பும். உதாரணமாக, பல ஆண்டுகளாக நாம் சந்திக்காத எத்தனையோ நண்பர்கள், உறவினர்கள் இருப்பார்கள். அவர்களை திடீரென ஒரு நாள் சென்று பார்த்து அவர்களோடு சில மணி நேரங்கள் செலவிட்டுப் பாருங்கள். வாழ்வின் உன்னதம் புரியும். அன்பு எத்தனை வசீகரமானது என்பதை அறிய முடியும்.

  1. பேசுதல் !

ஒரு காலத்தில் உதாரணமாய்ப் பேசப்பட்ட கிறிஸ்தவக் குடும்ப உறவுகள் இன்றைக்கு மிகப்பெரிய அவமானப் பாதையில் பயணித்துக் கொண்டிருக்கின்றன‌. மனம் விட்டுப் பேசுவதற்கு மனமில்லாமலோ, நேரமில்லாமலோ பயணிக்கின்றனர் இளம் தம்பதியர். இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கை அவர்களுடைய இதயங்களுக்கு இடையே தொழில்நுட்பத்தை இட்டு நிரப்புகிறது. காலம் செல்லச் செல்ல அந்த இடைவெளி பெரிதாக, மணமுறிவுகளின் முற்றத்தில் தம்பதியர் முகம் திருப்பிச் செல்கின்றனர். இந்த சிக்கல்களிலிருந்து விடுபட, மனம் விட்டுப் பேசும் பழக்கத்துக்கு நாம் திரும்ப வேண்டும். டைப் அடிக்கும் வார்த்தைகளில் அல்ல, கரம் பிடிக்கும் வார்த்தைகளில் தான் அன்பின் ஸ்பரிசம் செழிக்கும்.

  1. பகிர்தல்

மனிதநேயத்தின் வேர்களே பகிர்ந்தலின் கிளைகளில் கனிகளை விளைவிக்கும். பகிர்தலின் கனிகளே அன்பின் செயல்களாக மனம் நிறைக்கும். இன்றைய அவசர வாழ்க்கை பகிர்தலைத் தூக்கி பரணில் வைத்து விட்டது. கடைசியாக எப்போது உங்களிடம் இருந்த உணவையோ, உடையையோ, நேரத்தையோ, பொருட்களையோ பகிர்ந்தளித்தீர்கள் என சிந்தியுங்கள். பழைய ஆடைகளை ஒரு ஆதரவற்றோர் இல்லத்தில் கொடுக்கக் கூட மாதக் கணக்கில் தாமதம் செய்கிறோமா இல்லையா ? நிதானிப்போம், பகிர்தலோடு வாழ்ந்தலே பரமனோடு வாழ்தல் என்பதை உணர்வோம்.

  1. மன்னித்தல்

இயந்திர வாழ்க்கையில் நாம் இழந்த ஒரு முக்கியமான விஷயம் மன்னித்தல். நமது கடந்த தலைமுறையினரிடம் இருந்த பொறுமையோ, சகிப்புத்தன்மையோ, விட்டுக் கொடுத்தலோ இந்த தலைமுறையினரிடம் இல்லை. இந்த தலைமுறையினரிடம் கொஞ்சூண்டு மிச்சமிருக்கும் இந்த குணாதிசயங்கள் அடுத்த தலைமுறையினரிடம் அறவே இல்லாமல் போகுமோ எனும் அச்சம் உண்டு. மன்னிப்பை மறுதலித்து வெறுப்பை வளர்க்கவே சமூகமும், ஊடகங்களும் கற்றுத் தருகின்றன. மன்னித்தல் வேண்டுமெனில், நாம் உலகின் போதனைகளை விடுத்து, இறைவனின் போதனைகளை உடுத்த வேண்டும்.

  1. நிதானித்தல்

எதையெடுத்தாலும் சமூக வலைத்தளங்களில் அவற்றைப் பதிவு செய்வதும், அதற்கு எத்தனை லைக்ஸ் ஷேர் வந்தது என கணக்குப் பார்ப்பதும் இன்றைய இளசுகளிடம் இருக்கும் ஒரு போதை. புகழ் போதையின் ஆரம்பகட்டம் இது. சமூக வலைத்தளங்களில் வெறுப்புக் கருத்துகளை தொடர்ந்து படிப்பதும், படைப்பதும் அவர்களுடைய மனங்களில் எதிர்மறை சிந்தனைகளுக்கு எண்ணை வார்த்துக் கொண்டே இருக்கும். அத்தகைய பழக்கங்களை விட்டு ஒழிப்பது இயந்திர வாழ்க்கையிலும் நிம்மதியைக் கொண்டு வரும். நமது சமூக பங்களிப்புகளை நேரடியான சமூகச் செயல்களில் செய்வதே சிறந்தது. சமூக வலைத்தளங்களில் சண்டை போடுவது ஏட்டுச் சுரைக்காயை வைத்து சமையல் செய்வதைப் போன்றதே.

  1. நிஜமணிதல்

இயந்திர வாழ்க்கை கொண்டு வரும் முக்கியமான குணாதிசயம் இரட்டைவேடம் போடுதல். அவசரத்தின் கைக்குள் அலைகின்ற வாழ்க்கையில் பொய்யும், கபடமும் இணைந்தே பயணிக்கின்றன. நிஜம் அமைதியாய் வரும், பொய் புயலாய் வரும். நிஜம் தென்றலாய் வருடும், பொய் கனலாய் சுடும். உள்ளுக்குள் ஒன்றை புதைத்து, முகத்தில் ஒன்றைத் தரித்து வருகின்ற போலித்தனங்களை உதறுவோம். அது தான் நமது வாழ்க்கையை இறைவனை விட்டு தூரமாய் துரத்துகிறது. நிஜத்தை அணிவோம் !

  1. புனிதமாதல் !

இன்றைய வாழ்க்கையில் தேவைப்படுகிற முக்கியமான விஷயம் புனிதத்துவம். அதற்குத் தேவை இறை வார்த்தைகளோடு பயணித்தல். நமது வாழ்க்கையை செபத்தை விட்டும், இறை வார்த்தைகளை விட்டும், இயேசுவை விட்டும் துரத்துகின்ற செயலைத்தான் இன்றைய பரபரப்புகள் செய்கின்றன. அவற்றை மீண்டெடுப்போம். நாளும் நமக்கு முன்னால் விரிக்கப்படுகின்ற வலைகளில் பெரும்பாலானவை சாத்தானுடையவை. அவற்றைக் கண்டுபிடித்து விலக்கும் போது புனிதத்தின் பாதையில் நடைபோட முடியும்.

 

Posted in Articles, Desopakari

காலங்களின் கடவுள் !

Image result for JESUS the lord of time

ஏதாவது ஒரு பொருளை உருவாக்கினால் அதற்கான ‘காப்புரிமையை’ பெறுவது இப்போது நடைமுறையில் இருக்கும் வழக்கம். காலங்களை உருவாக்கிய கடவுள் காலங்களுக்கான காப்புரிமையை வைத்திருக்கிறார். “என் தந்தை தம் அதிகாரத்தால் குறித்து வைத்துள்ள நேரங்களையும் காலங்களையும் அறிவது உங்களுக்கு உரியது அல்ல” என்கிறார் இயேசு (திருத்தூதர் பணிகள் 1:7 ). இறைவன் ஒருவரே காலங்களின் அதிபதி ! எனவே தான் அவரை படைப்புகளின் பிதா, காலங்களின் கடவுள், பருவங்களின் பரமன் என்றெல்லாம் அழைக்கலாம் !

“உலகில் நடக்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சிக்கும் ஒரு காலமுண்டு. பிறப்புக்கு ஒரு காலம், இறப்புக்கு ஒரு காலம்; நடவுக்கு ஒரு காலம், அறுவடைக்கு ஒரு காலம்; கொல்லுதலுக்கு ஒரு காலம், குணப்படுத்தலுக்கு ஒரு காலம் …” என பேசுகின்ற சபை உரையாளர் “கடவுள் ஒவ்வொன்றையும் அதனதன் காலத்தில் செம்மையாகச் செய்கிறார்; காலத்தைப் பற்றிய உணர்வை மனிதருக்குத் தந்திருக்கிறார்” ( சபை உரையாளர் 3 : 1 ..10) என்கிறார்.

பூமி இப்படி இளமையாகவும், வளமையாகவும் இருப்பதற்குக் காரணம் இந்த பருவ மாற்றங்களே என்கிறது விஞ்ஞானம். நமக்காய் இந்த பூமியைப் படைத்த இறைவன் நமது வளமையான வாழ்வுக்காய் பருவங்களைத் தந்திருக்கிறார்.

காலங்கள் ஒன்றை ஒன்றிடமிருந்து பிரிக்கின்றன. இறைவன் ஆதியில் ஒளிப்பிழம்புகளை உருவாக்கி காலங்களை வகைப்படுத்தினார். பிரிவினைகளின் முதல் சுவடு அங்கே வைக்கப்பட்டது. இரவிலிருந்து பகல் பிரிக்கப்பட்டது ! நீரினினின்று நிலம் பிரிக்கப்பட்டது ! காலங்களைப் பிரித்து ஞாலத்தை அழகுபடுத்தினார் இறைவன்.

மனித வாழ்க்கையிலும் பல்வேறு காலங்கள் வந்து செல்கின்றன. சிரிப்பின் வீதிகளில் நடமாடும் காலம், அழுகையின் கரையில் அடைபடும் காலம், உற்சாகத்தின் ஊஞ்சலில் ஆடும் காலம், சோர்வின் படிக்கட்டில் அமரும் காலம் என வாழ்க்கையின் பருவங்கள் அனுபவங்களை அள்ளித் தருகின்றன.

இறைவன் படைத்த இந்த உலகில் நான்கு பருவங்கள் பொதுவானவையாக இருக்கின்றன. வசந்த காலம், இலையுதிர் காலம், வேனிற் காலம், குளிர் காலம் என இந்த‌ நான்கு காலங்களைச் சொல்லலாம். நிலப்பரப்புக்கு ஏற்ப இந்த காலங்களில் மாற்றங்கள் நேர்வதுண்டு. எனினும் பொதுவானவையாய் இருப்பவை இந்த நான்கு பருவ காலங்களே !

மனித வாழ்க்கையையும் ஆன்மீக வெளிச்சத்தில் இந்த நான்கு பருவங்களுக்குள் அடக்கி விடலாம். மழலைக்காலம் எனும் வசந்த காலம், பதின்வயதுக் காலம் எனும் இலையுதிர் காலம், இளமைக்காலம் எனும் வேனிற்காலம், முதுமைக்காலம் எனும் குளிர்காலம் !  அதெப்படி ?

  1. வசந்த காலம் !

வசந்த காலம் என்பது மகிழ்ச்சியின் காலம். துயரங்களைப் பற்றிய சிந்தனையின்றி மரங்கள் வண்ண ஆடை உடுத்தி, கிளையசைத்து, இலை சிரிக்க நம்மை வரவேற்கும் கால்ம். உற்சாகத்துக்குப் பஞ்சம் இல்லாத காலம் இது !

நமது மழலைக்காலம் இந்த வசந்த காலம் போன்றது. கவலைன்னா என்ன என்று கேட்கின்ற காலம். இருப்பதைக் கொண்டு இன்புற்று வாழும் காலம். இறைவனின் ஆசீரை நிறைவாகப் பெற்று களித்திருக்கும் காலம். பெற்றோரின் விரல்பிடித்து நடந்து, எந்த பிரச்சினைகளும் இல்லாலம் திரிகின்ற காலம்.

ஆன்மீக வாழ்க்கையில் இறைவனை அறிகின்ற காலம் இது ! இறைவனிடம் வருகையில் கிடைக்கின்ற உற்சாகமும், புளகாங்கிதமும் அளவிட முடியாதது. தந்தையின் விரல்பிடித்து திருவிழாவில் பலூன் பொறுக்கும் குழந்தையின் பரவசம் இந்த காலத்தின் அற்புதம். இந்தக் காலம் இப்படியே நீடிக்காதா என மனம் ஏங்கும் ! ஆன்மீகத்தின் ஆரம்ப காலம் ! ஆனந்தத்தின் அற்புத காலம்.

  1. இலையுதிர் காலம் !

இலையுதிர்க்காலம் புதுப்பிறப்பின் காலம். தலைகளில் இருக்கும் இலைகளை உதிர்த்து விட்டு மரங்கள் நிராயுதபாணியாய் நிற்கும் காலம். இன்னொரு வசந்த முளைக்காகக் கிளைகள் காத்திருக்கும் காலம். உதிர்தல் இல்லாமல் முளைத்தல் இல்லை. இழத்தல் இல்லாமல் பெறுதல் இல்லை. தியாகம் இல்லாமல் மேன்மை இல்லை !

ஆன்மீகப் பயணத்தின் இரண்டாம் பிறப்பு இலையுதிர்காலம். நம்மிடம் இருக்கின்ற பாவத்தின் களைகளை உதிர்க்கும் காலம். நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் தீமையின் துருக்களை உதறும் காலம். மறுபிறப்பின் முன்னுரை இந்தக் காலத்தில் தான் எழுதப்படுகிறது. பதின்வயதுகளில் ஒருவன் புதுப்பிறப்பெடுத்தால் அவனுக்குள் ஆன்மீகத்தின் அடைமழை நிச்சயம் பொழியும்.

உள்ளே இருக்கின்ற அழுக்குத் தண்ணீரை அகற்றாமல், பாத்திரத்தை மீண்டும் கழுவாமல், நல்ல நீரை நிரப்புதல் சாத்தியமில்லை. பழைய மனிதனின் மரணமே புதிய மனிதனின் ஜனனம். ஆன்மீகத்தின் வளர்நிலைக் காலம் என்பது இலையுதிர்க்காலமே ! இலைகளை உதிர்க்காமல் இருக்கின்ற மரங்கள் வசந்தத்தை வரவேற்பதில்லை !

  1. வேனிற்காலம்.

வேனிற்காலம் வியர்வையின் காலம். உடலின் உறுதியை எல்லாம் சூரியன் வந்து உறிஞ்சிச் செல்லும் காலம். நிழல் கிடைத்தால் நிற்கலாமே என கால்கள் ஏங்கும் காலம். இந்தக் காலத்தில் நமக்கு அதிக சக்தி தேவைப்படும். இந்தக் காலத்தில் தான் வேலைகள் அதீத வேகத்தில் நடக்கும். உலகமே சுறுசுறுப்பாய் இயங்கும் ! பணியே இங்கே பிரதானமாகும்.

ஆன்மீக வாழ்க்கையின் வீரிய காலம். வசந்தத்தின் இனிமையை ரசித்து, பாவத்தின் துருக்களை அகற்றி புதிய மனிதனானபின் வேனிற்காலத்தில் பயணிக்க வேண்டும். பாவம் களைந்த மனிதனே பாவமில்லாத இறைவனைப் பறைசாற்ற முடியும். தனது கர்வத்தின் இலைகளை உதிர்த்த மனிதன் மட்டுமே பணிவின் பாதையில் நடக்க முடியும்.

இந்த வேனிற்காலம் சோர்வுகளைக் கொண்டுவரும். அசதியைக் கொண்டு வரும். நிழல்வேண்டுமென ஏக்கம் கொள்ளும் பாதங்களைக் கொண்டு வரும். எனினும் இந்தக் காலமே நீளமான பகலின் காலம். ஒளியின்றி வழியைப் பற்றிப் போதித்தல் இயலாது ! இது கனிகொடுக்கும் காலம். ஒளிச்சேர்க்கையின் காலம்.

நமது ஆன்மீக வாழ்க்கையில் எந்த அளவுக்கு இந்த வேனிற்காலத்தைப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதைக் கொண்டே நமது ஆன்மீக வாழ்வின் ஆழம் அளவிடப்படும்.

  1. பனிக்காலம்

பனிக்காலம், தனிக்காலம் ! சோர்வின் காலம். வெளியே சென்றால் குளிர் வாட்டியெடுக்கும். சன்னலின் கம்பிகள் வழியே பனிக்காற்று கோலியாத்தின் வாளைப் போல மூர்க்கமாய் மிரட்டும். காதுகளின் கதவுகளை குளிர்க்குத்தீட்டிகள் கூர்மையாய் விரட்டும். பெரிதாக எதையும் செய்ய முடியாத சோர்வின் காலம்.

இது முதுமையின் காலம் எனலாம். போர்வைக்குள் கதகதப்பைத் தேடும் காலம். ஒரு தேனீர் குடித்து, காலத்தை நினைவுகளின் தேர்களில் ஏறிக் கடக்கும் பருவம் இது. மேலை நாடுகளில் வெண் பனியின் யுத்தம் நடக்கும் காலம் இது. சாலைகளை பனிக்கரடி கட்டிப்பிடித்துப் படுத்திருப்பது போல எங்கும் பனிக் குன்றுகளே கண்சிமிட்டும்.

ஆன்மீகப் பயணத்தின் கடைசிக் காலம். வாழ்க்கையின் முதுமைப் பயணம். இறைவனின் அன்பின் அரவணைப்புக்குள் அமைதியாய் இருந்திடவே மனம் துடிக்கும். அந்த கதகதப்பு உணர்வுகளில் உயிரைக் காத்துக் கொள்ளும் காலம். வேனிற்காலத்தில் தேவையானவற்றைச் சேமிக்கும் எறும்புகள் பனிக்காலத்தில் பதட்டப்படாது. அது போல, ஆன்மீக வேனிற்காலத்தில் இறைவனின் பிரியத்துக்குரிய வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர்கள் பரமன் தரும் பனிக்காலத்தில் பதற மாட்டார்கள். அவரது அன்புக்குள் அமைதியாய் இருப்பார்கள்.

இறைவன் நமக்குத் தந்திருக்கும் இயற்கையின் பருவங்கள் நமது வாழ்க்கையைவளமாக்குகின்றன.

ஆன்மீகத்தில் நாம் பயணிக்கும் பருவங்கள் நமது வாழ்க்கையை

அழகாக்குகின்றன.

அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துகள்

*

 

Posted in Articles, Desopakari

நுண்ணறிவா ? விண்ணறிவா ? எது தேவை ?

Image result for robots

ஃபேஸ்புக் நிறுவனம் தனது தளத்தில் கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்க ரோபாட்டிக் மென்பொருட்களை பயன்படுத்தி வருகிறது. அவற்றுக்கு ‘சேட்பாட்’ என்பது பெயர். அதாவது சேட் செய்யும் ரோபாட்கள் என்பதன் சுருக்கம் தான் அது. நாற்பது மொழிகள் அவற்றுக்குள் பதித்து வைக்கப்பட்டுள்ளன. எந்த மொழியைத் தேர்ந்தெடுத்து உரையாடுகிறோமோ அதற்குத் தக்கபடி அதுவும் அதே மொழியில் பதில் தரும்.

சமீபத்தில் ஒரு நிகழ்வு. இப்படிப்பட்ட ரோபாட்களில் இரண்டு ரோபோக்கள் தங்களுக்குள்ளாகவே பேசிக்கொள்ள ஆரம்பித்து விட்டன. அதுவும் மனிதர்கள் புரிந்து கொள்ள முடியாத ஏதோ ஒரு சமிக்ஜை மொழியில் ! இதைப் பார்த்த மென்பொருள் பொறியாளர்கள் அதிர்ந்து போய்விட்டனர். நிலமையின் விபரீதத்தை உணர்ந்த நிறுவனம் அந்த சேட் போட்களை தற்காலிகமாய் செயலிழக்கச் செய்து விட்டது.

ரோபோட்டிக் தொழில்நுட்பம் நாளை மனுக்குலத்துக்கு மாபெரும் அச்சுறுத்தலாய் மாறலாம் என்பதன் ஒரு சின்ன உதாரணம் இது.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்புவரை வெறும் அறிவியல் புனைக் கதைகளிலும், ஹாலிவுட் திரைப்படங்களிலும் மட்டுமே வலம் வந்த ரோபோக்கள் இன்று இலட்சக்கணக்கான வீடுகளில் நுழைந்து விட்டன. எல்லா துறைகளிலும் ரோபோக்களின் ஆதிக்கம் அதிகரித்து விட்டது. ரோபோ என்பது கைகால் வைத்த மனித உருவ ரோபோக்கள் மட்டுமல்ல, செயற்கை நுண்ணறிவோடு வலம் வரும் எல்லா மென்பொருட்களும் இந்த வகையறாவில் வந்து விடுகிறது.

சமீபத்தில் ஒரு குழந்தை வடிவ ரோபோ அறிமுகம் செய்யப்பட்டது. குடும்பத்தில் ஒரு சின்னக் குழந்தையைப் போல இது வாழுமாம். குழந்தைகள் இல்லாத வீடுகளில் இந்த குழந்தைகள் ஒரு செல்லப்பிராணியைப் போல தவழ்ந்து திரியும். பெற்றோரின் உணர்வுகளை உள்வாங்கி அதற்குத் தக்கபடி செயல்பட இவற்றுக்குள் செயற்கை நுண்ணறிவு ஊட்டப்பட்டிருக்கிறது.

தனிமையில் வாடும் இளைஞர்களுக்கும், இளம் பெண்களுக்கும் நட்பு பாராட்ட ‘கம்பேனியன் ரோபோக்கள்’ உருவாக்கப்படுகின்றன. இன்றைய இன்டர்நெட் ஆஃப் திங்க்ஸ், பிக் டேட்டா, ஆகுமென்டட் ரியாலிடி, மெஷின் லேர்னிங், கிளவுட் என எல்லா தொழில்நுட்ப அம்சங்களும் ஆர்டிபிஷியல் இன்டெலிஜென்ட் எனும் செயற்கை நுண்ணறிவுக்குள் நுழைந்து விட்டது.

முன்பெல்லாம் மனிதர்கள் எழுதும் மென்பொருளுக்குத் தக்கபடி தான் ரோபோக்கள் செயல்பட்டு வந்தன. அந்த மென்பொருட்களைத் தாண்டி அவை எதையும் யோசிப்பதில்லை. ஆனால் இன்றைய நவீன ரோபோக்கள் அப்படியல்ல. தங்களுடைய மென்பொருட்களை தாங்களே உருவாக்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. எனவே சூழலுக்கும், அனுபவத்துக்கும் ஏற்ப அவை மென்பொருட்களை சொந்தமாக எழுதிச் சேர்க்கின்றன.  ‘சிற்பமே தன்னை செதுக்கிக் கொள்வது போன்ற’ ஒரு புதுமையான நுட்பம் இது.

உதாரணமாக ஒரு ரோபோ செஸ் விளையாடும் வகையில் வடிவமைக்கப்படுகிறது என வைத்துக் கொள்ளுங்கள். தொடக்கத்தில் அதற்கு அடிப்படை செஸ் அறிவு மட்டுமே இருக்கும். அந்த ரோபோ எதிராளி ஒருவருடன் செஸ் விளையாடும் போது எதிரியின் சிறந்த விளையாட்டு உத்தியைக் கற்றுக் கொண்டு தனக்குள் புதிய மென்பொருளை தனக்குள் எழுதிச் சேர்க்கும்! இப்படி படிப்படியாக தனது அறிவை வளர்த்துக் கொண்டு வெல்ல முடியாத நிலைக்கு உயர்ந்து விடும்.

இப்படி தன்னைத் தானே வலிமைப்படுத்தும் ரோபோக்கள் ஆபத்தானவை என்பது தான் பெரும்பாலான அறிவியலார்களின் கருத்து. இன்றைக்கு இராணுவம். அணு உலைகள், விண்வெளிப் பயணங்கள் என எல்லா இடங்களிலும் ரோபோக்கள் இருக்கின்றன. அவை தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பணியைத் தாண்டி ஒரு பணியை தாங்களாகவே தேர்ந்தெடுக்கும் போது அது எத்தகைய ஆபத்தை விளைவிக்கும் என்பது கணிக்க முடியாததாக இருக்கிறது.

சர்வதேச யுத்தங்களோ, உலகப் பேரழிவுகளோ, அண்ட சராசர நிலைகுலைவுகளோ ஏற்பட சாத்தியங்கள் அதிகம் இருக்கின்றன. தன்னை விட அறிவு குறைந்த விலங்குகளை எப்படி மனிதன் அடக்கி ஆள்கிறானோ, அப்படி தன்னை விட அறிவு குறைந்த  மனிதனை செயற்கை நுண்ணறிவு கருவிகள் அடக்கி ஆள்வது சாத்தியமே. காரணம் இன்றைக்கு கிடைக்கின்ற தகவல்களை மனிதனை விட பல இலட்சம் மடங்கு வேகத்திலும், பல கோடி மடங்கு அதிகமாகவும் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பு அந்த இயந்திரங்களுக்கு உண்டு. இயற்கை வளர்ச்சியில் இருக்கும் மனிதனால் அந்த விஷயத்தில் போட்டி போடவே முடியாது. இதை நான் சொல்லவில்லை உலகில் தலை சிறந்த அறிவியலார் ஸ்டீபன் ஹாக்கின்ஸ் சொல்கிறார்.

இன்றைக்கு நமது ஒவ்வொரு செயல்களையும் கவனித்து நம்மை பிந்தொடரும் நுட்பங்கள் மலிந்து விட்டன. ‘ஆபீஸ் போக நேரமாச்சு’ என காலையில் போன் நோட்டிபிகேஷன் அனுப்புகிறது. மாலையில் ‘வீட்டுக்கு போகலையா ?’ என்கிறது. வார இறுதியில் மதிய நேரம் செய்தி அனுப்பி, ‘நீங்கள் புக் பண்ணின படம் இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் ஆரம்பமாகும். இப்போ கிளம்பினா சரியா இருக்கும்’ என்கிறது. உணவகம் சென்றால், ‘இங்கே இந்த சாப்பாடு நல்லா இருக்கும், சாப்பாடு எப்படின்னு ஃபீட் பேக் குடுங்க’ என நச்சரிக்கிறது. உங்க கூட இருக்கிற நண்பர்கள் சுரேஷ், ரமேஷ் இரண்டு பேருக்கும் ஹாய் சொல்லுங்க என சொல்லி அதிர்ச்சியளிக்கிறது. அடுத்த‌ மாதம் அமெரிக்கா போறீங்களே ஷாப்பிங் எல்லாம் ஓவரா என ஷாக் குடுக்கிறது.

எல்லாம் பிக்டேட்டா, செயற்கை நுண்ணறிவு இவற்றின் உபயம் தான். நமது மொபைலில் இருப்பிடம், அந்த மொபைலைச் சுற்றியிருக்கும் மொபைல்களில் இருப்பிடம், அந்த பிற மொபைல் எண்கள் நமது கான்டாக்டில் இருக்கிறதா எனும் அறிவு, நமது ஜிமெயிலுக்கு வரும் டிக்கெட்களின் தகவல் என எல்லாவற்றையும் அலசி ஆராய்ந்து நமக்குப் பின் ஒரு நிழலாய் இந்த டிஜிடல் கரம் நெருக்கிக் கொண்டே இருக்கிறது.

இவை எல்லாமே பயன் தரும் நோக்கத்தில் உருவாக்கப்பட்டு, பயம் தரும் பாதையில் பயணிப்பது தான் கவலைக்குரியது. ஓட்டுநர் இல்லாத கார், செயற்கைக் கை, ஆபத்தான வேலைகள் செய்தல், காலநிலை கணித்தல், விளையாட்டுப் பயிற்சிக்கு உதவுதல், ஆராய்ச்சிப் பணிகள் என செயற்கை நுண்ணறிவின்  நோக்கங்கள் நல்லவையாகவே இருக்கின்றன. ஆனால் முடிவுகள் தான் வேறு விதமாய் அமைந்து விடுகின்றன.

கடவுளை நிராகரிக்கும் அறிவியல், கருவிகளை அரவணைக்கிறது. இயந்திரத்தை அரவணைக்கும் நவீனம், இதயங்களை நிராகரிக்கிறது. இந்த செயற்கை நுண்ணறிவின் யுகத்தை தவிர்த்து விட முடியாது.  எனில், இந்த செயற்கை நுண்ணறிவு யுகத்தில் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை எப்படி வலுப்படுத்துவது ?

  1. சமத்துவம் காப்போம்!

செயற்கை நுண்ணறிவு சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளை இன்னும் அதிகரிக்கும். கருவிகளை வைத்து செல்வங்களை சேர்ப்பவர்கள் இன்னும் அதிகமாய், பல மடங்கு சேர்ப்பார்கள். கருவிகள் சம்பளம் கேட்பதில்லை, எனவே செலவற்ற வருமானங்கள் ஒரு புறம், வருமானமற்ற செலவினங்கள் ஒரு புறம் என சமூக சமநிலை பாதிக்கப்படும்.

இந்த சூழலில் நாம் சமத்துவம் பேணும் மனம் கொண்டவர்களாக இருக்க வேண்டும். நமக்குள் இருக்கின்ற பாகுபாடுகளின் வேறுபாடுகளை அவிழ்த்து விட்டு சமத்துவத்தின் சட்டையை மாட்டிக் கொள்ள வேண்டும்.

  1. மனிதம் காப்போம் !

இன்றைக்கு நம்மோடு உரையாடுகின்ற பல ஆன்லைன் குரல்களும், ஆன்லைன்  சேட்‍  களும் ரோபோக்களின் கைங்கர்யம் தான். அதை நாம் உணர்வது கூட இல்லை. இன்று அவற்றையெல்லாம் தாண்டி நட்பு ரோபோ, குழந்தை ரோபோ, குடும்ப ரோபோ, காதல் ரோபோ என பல்வேறு ரோபோக்கள் வந்து விட்டன.

இந்த சூழலில் இயந்திர சார்பை கழற்றி விட்டு, சக மனிதர்களோடான உரையாடல்களை அதிகப்படுத்த வேண்டும். சமூகத்தில் நிராகரிக்கப்பட்ட மனிதர்களோடு நேரம் செலவிடுதலே மனிதம் காப்பதன் முதல் பணி. டிஜிடல் வெளியில் மீட்பு விற்கப்படுவதில்லை. மனிதத்தின் பிடியில் மீட்பு நிராகரிக்கப்படுவதில்லை.

  1. புனிதம் காப்போம் !

மனிதர்கள் ஒன்று கூடி பாபேல் கோபுரம் கட்டி தங்களுடைய கர்வத்தை பறை சாற்ற நினைத்தனர். கடவுள் அவர்களை சிதறடித்தார். மனிதர்கள் ஒன்றிணைந்து கர்வத்தை தலையில் சூடும்போது கடவுள் தண்டிக்கிறார். தனக்கும் மக்களுக்கும் இடையே தடையாய் வரும் எதையும் கடவுள் விரும்புவதில்லை. எனவே தான் ஈசாக்கை பலியிட ஆபிரகாமிடம் கடவுள் கட்டளையிடுகிறார். எதையும் இறைவனுக்காய் பலியிடுகையில் ஆன்மீகம் வலுவடைகிறது. இறைவனை எதற்காகவும் பலியிடுகையில் புனிதம் புதைபடுகிறது.

புனிதம் காப்பது என்பது இறைவனோடு நடப்பது. நடப்போம்.

  1. பாதுகாப்போம் !

செயற்கை நுண்ணறிவின் அச்சுறுத்தல் பல்வேறு வகையில் வரலாம். ஒரு விளையாட்டு அடிமைத்தனத்தில் தொடங்கி, ஒரு தேசத்தின் அழிவுத் தனம் வரை இது நீளலாம். இதைக் குறித்த விழிப்புணர்வு கொள்வது மிகவும் அவசியம். எந்த அளவுக்கு, இறைவனோடும், இயற்கையோடும், மனிதர்களோடும் இணைந்து வாழ்கிறோமோ அந்த அளவுக்கு பாதுகாப்பாய் வாழ்வோம் என்று அர்த்தம். தொழில்நுட்பங்கள் தொட்டுக் கொள்ளும் தூரத்தில் இருப்பதே பாதுகாப்பானது, கட்டிக் கொள்ளும் நெருக்கத்தில் வருவது ஆபத்தானது. தேவைக்கு மட்டுமே அவற்றை தேர்ந்தெடுப்போம், ஆசைக்காய் அல்ல !

நமது பாதுகாப்பு செயற்கை நுண்ணறிவோடு அல்ல, இறையெனும் விண்ணறிவோடு இருக்க வேண்டும்.

  1. உறவுகள் காப்போம்

முதியோர்களைப் பாதுகாக்கவும், நோயாளிகளைப் பாதுகாக்கவும் ரோபோக்கள் இருக்கின்றன எனும் செய்திகள் மனித நேயம் உடைய எவரையும் பதற வைக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. அவர்களுக்குத் தேவை பணிவிடை மட்டுமல்ல, பரிவும் தான். அவர்களுக்குத் தேவை உதவிகள் மட்டுமல்ல உறவுகளும் தான். இயந்திர இருப்பை விட அன்பின் அரவணைப்புகள் தானே முக்கியம். உறவுகளை நேசிப்போம். அவர்கள் நம்மை விட்டுப் பிரியும் வரை அவர்களோடு பிரியமாய் இருப்பதே உறவுகளை நேசிப்பதன் வெளிப்பாடு.

உலகில் நிகழும் எந்த மாற்றங்களும் நம்மை அழிவுக்குள் அழைத்துச் செல்லாது. ஆனால் நம் உள்ளுக்குள் நிகழும் மாற்றங்கள் நம்மை அழிவுக்குள்ளும் அழைத்துச் செல்லலாம், வாழ்வுக்குள்ளும் வழிநடத்திச் செல்லலாம்.

எனவே

உள்ளத்தைக் காப்போம்,

உள்ளதைக் காப்போம்.

இறைவனை மட்டுமே இதயத்தில் காப்போம்.

Posted in Articles, Desopakari

மலையாய், நிலையாய் !

Image result

எந்த ஒரு கிறிஸ்தவ நண்பரையும் அழைத்து “பைபிளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள சில மலைகளின் பெயர்களைச் சொல்லுங்கள் “ என்று கேட்டால் நிச்சயம் நான்கைந்து பெயர்களைச்சொல்வார்கள். அதில் சில மலைகள் பொதுவானதாக, பிரபலமானதாக இருக்கும் !   இறைவார்த்தையோடு, இறை வார்த்தை கடந்து வந்த வரலாற்றோடும் மலைகள் எப்போதுமே பயணித்து வந்திருக்கின்றன.

உயரமான இடங்களில் இறைவன் வசிக்கிறார் எனும் சிந்தனை எல்லா இடங்களிலும், எல்லா மதங்களிலும், எல்லா காலத்திலும் இருந்து வந்ததை வரலாறு ஊர்ஜிதப்படுத்துகிறது. இன்றும் பல்வேறு கோயில்கள், ஆலயங்கள், வழிபாட்டு இடங்கள் போன்றவை மலைகளின் மேல் கம்பீரமாய் நிலைபெற்றிருப்பதைக் காண முடிகிறது. அதன் காரணம் மலையின் உச்சியில் சென்றால் கடவுளை நெருங்கி நிற்போம் என மனிதன் கருதிக்கொண்டது தான்.

மலையில் வழிபட வேண்டுமா ? என்பதில் பழைய காலம் உறுதியாய் இருந்தது. இந்த மலையிலா, அந்த மலையிலா என்பது மட்டுமே அப்போதைய கேள்வியாய் இருந்தது ! மலைகள்புனிதத்தின் தலைநிமிர்தல்களாக இருந்தன. மலைகள் ஆன்மீகத்தின் அடையாளங்களாய் இருந்தன. மலைகள் பிரமிப்பின் பிரதிபலிப்புகளாய் இருந்தன. மலைகள் வரலாற்றின்தடங்களாய் இருந்தன.

நோவாவின் காலத்தில் தண்ணீரில் மிதந்த பேழை கடைசியில் இளைப்பாறியது அராத்து மலையின் தலையில் தான். அங்கே இறைவனுக்கு பலியிட்டார் நோவா ! ஒரு புதியஉடன்படிக்கை அங்கே உருவானது. “மனிதரை முன்னிட்டு நிலத்தை இனி நான் சபிக்கவே மாட்டேன். ஏனெனில் மனிதரின் இதயச் சிந்தனை இளமையிலிருந்தே தீமையைஉருவாக்குகின்றது. இப்பொழுது நான் செய்ததுபோல இனி எந்த உயிரையும் அழிக்கவே மாட்டேன்” என இறைவன் தனக்குத் தானே உடன்படிக்கை செய்து கொண்டார்.

பழைய விதைகளிலிருந்து புதிய செடி முளைத்தெழுந்தது. இயேசு மானிட மகனாக பூமியில் பாதம் பதித்தார். அவருடைய போதனைகளின் மையமான ‘மலைப் பிரசங்கம்’ மறக்கமுடியாததாக அமைந்தது. பைபிளை முழுமையாக வாசிக்க முடியாத ஒருவர் அந்த மலைப்பொழிவு சார்ந்த சில அதிகாரங்களை மட்டும் படித்தாலே இயேசுவை முழுமையாய்ப்புரிந்து கொள்ள முடியும் ! இந்த மலை, மனிதர்களோடு இயேசு நேரடியாய் செய்து கொண்ட ஒரு அன்பின் உரையாடலுக்குத் தளம் அமைத்தது!

மோரிய மலையில் ஆபிரகாம் ஈசாக்கைப் பலிகொடுக்க துணிந்தார். இறைவனுக்கும் மேலாக தன்னிடம் எதுவும் இல்லை. மகனே ஆனாலும் அது இறைவனுக்குக் கீழே தான்என்பதை ஆபிரகாம் நிரூபித்தார். மகனையே பலியிட துணிந்த தந்தை மோரிய மலையின் வியப்புக் குறியீடு ! கல்வாரி மலையில் இயேசுவை அவரது தந்தை பலியிட்டார். கடைசி நேரத்தில் தூதர் வந்து நிறுத்தவில்லை. மனிதர்களுடைய மீட்புக்கு மேலாக எதுவும் தான் விரும்பவில்லை என தந்தை செய்து கொண்ட பிரகடனம் அது ! இறைவனுக்காக மகனைப் பலியிட்ட தந்தை அங்கு. மனிதனுக்காகமகனைப் பலியிட்ட தந்தை இங்கு !

இந்த கிறிஸ்து பிறப்பு காலம் நமக்கு ஒரு சுய பரிசோதனையின் காலம். “எருசலேமைச் சுற்றிலும் மலைகள் இருப்பதுபோல, ஆண்டவர் இப்போதும் எப்போதும் தம் மக்களைச் சுற்றிலும் இருப்பார், என விவிலியம் நமக்கு நம்பிக்கை ஊட்டுகிறது. நாம் பிழைகளின் பள்ளத்தாக்குகளை விட்டு விட்டு மீட்பின் மலைகளை ஏறிச் செல்ல வேண்டும் என்பதையே இந்த காலம் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

மலைகள், தவிர்க்க முடியாத விவிலிய கதாபாத்திரங்கள். மலைகளை புறக்கணித்து விட்டு விவிலியத்தை வாசிக்க முடியாது. மலைகள் ஏதோ ஒரு விஷயத்தை நமக்குபூடகமாகச் சொல்கிறது ! நமது ஆன்மீக வாழ்வின் பாடத்தை அது மறைமுகமாய் நமக்கு போதிக்கிறது.

பொதுவாக நாம் காண்கின்ற மலைகளிலிருந்து சில விஷயங்களை நாம் கற்றுக் கொள்வோம்

  1. நிலைத்தன்மை !

லைகள், நிலைத்தன்மை உடையவை. அவை அடிக்கின்ற காற்றுக்கு ஓடிப் போகின்ற பதர்களைப் போல இருப்பதில்லை. பூமியோடு நிலைத்து நிற்பவை. அசையா உறுதியுடன் அமைதியாய் இருப்பவை. கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையும்விசுவாசத்தில், பற்றுறுதியில் நிலைத்தன்மை கொண்டிருக்க வேண்டும். பாறை மீது வீடு கட்டுபவன் பாக்கியவான் ! காரணம் அது அசைக்கப்படுவதில்லை ! நமது விசுவாசத்தின்தன்மை, நிலைக்கின்ற மலையின் தன்மையாய் இருக்கிறதா என்று பார்ப்போம் !

  1. உயரத்தை நோக்கி !

மலைகள் பாதாளத்தை நோக்கி நீள்வதில்லை. அவற்றின் தலை எப்போதுமே விண்ணை நோக்கியே பயணிக்கும். மேகங்களோடு முத்தமிடும். வீழ்கின்ற மழையின் முதல் துளிமலையின் தலையிலோ, அதன் தலையில் முளைத்திருக்கும் செடிகளின் இலையிலோ தான் விழும். கீழானவற்றை நோக்கி அதன் தலை கவிழ்வதில்லை. நமது ஆன்மீகப் பயணமும்எப்போதும் விண்ணை நோக்கியே இருக்க வேண்டும். இறைவனை நோக்கிய பார்வையே, சக மனிதனை நோக்கிய பயணத்துக்கும் நம்மை வழிநடத்தும். நமது நோக்கம்உயர்ந்ததாக, நமது சிந்தனை உயர்வானதாக, நமது பயணம் இறைத்தன்மையுடையதாக இருக்கிறதா என்று சிந்திப்போம்.

  1. சூழல்களை எதிர்கொள்தல் !

பருவங்கள் எதுவானாலும் மலைகள் அசந்து போவதில்லை. பனிகொட்டும் குளிராய் சிலகாலம், வெயில் வாட்டும் நெருப்பில் சில காலம், மழை பெய்யும் ஈரத்தில் சில காலம் எனஎப்படி இருந்தாலும் அது கவலைப்படுவதில்லை. பருவங்களை எதிர்கொண்டு தனது வாழ்க்கையைத் தொடரும். அத்தனை பருவங்கள் மாறி மாறி சுழற்றியடித்தாலும் தனதுஇயல்பிலிருந்து மாறுவதில்லை. நமது ஆன்மீக வாழ்க்கை எப்படி இருக்கிறது. ஆனந்தத்தின் பேரலை அடித்தாலும், சோகத்தின் பேய் மழை பொழிந்தாலும், வெறுப்பின் கொடும்அனல் அடித்தாலும் நமது ஆன்மீக வாழ்க்கை அசைக்கப்படாமல் இருக்கிறதா ? இயல்பு மாறாமல் தொடர்கிறதா ? சிந்திப்போம்.

  1. நதிகளைப் பிறப்பித்தல் !

மலைகளே நதிகளின் துவக்கப் புள்ளி. நாட்டுக்கு வளம் சேர்க்கும் நதிகளை பிறப்பிப்பது மலைகளே ! நீரை தாவரங்களை நோக்கி அனுப்பி வைப்பதால் அதை விளைச்சலின் காரணகர்த்தா என்றும் சொல்லலாம் ! நமது வாழ்க்கையும் பிறருக்கு விளைச்சல் கொடுப்பதாக அமைய வேண்டும். ஆன்மீக வளர்ச்சியை பிறருக்கு அளிப்பதில் நமது செயல்பாடு உற்சாகமாக இருக்கவேண்டும். நற்செய்தி அறிவித்தலின் துவக்கப் புள்ளி நம்மிடமிருந்து தொடங்க வேண்டும் ! சிந்திப்போம் நாம் ஆன்மீக வளம் கொடுக்கும் நதியாக இருக்கிறோமா, வறட்சியைக் கொடுக்கும் தன்மையுடையவர்களாய் இருக்கிறோமா ?

  1. மழையை அழைத்தல் !

மலைகளும், மலைசார்ந்த பகுதியும் தான் அதிக மழைபெறும் நிலங்களாகும். ஓடும் மேகத்தைத் தடுத்து நிறுத்தி மழையை அழைக்கும் வேலையை மலைகள் செய்கின்றன. மலையும் மலைசார்ந்த பகுதிகளும் பச்சைப் பசேல் என செழிப்பாய் இருப்பதன் காரணம் அது தான். வானம் மழையை பொழிகிறது, பூமி பசுமையை அணிகிறது. நமது வாழ்க்கையும் வானக வரங்களைப் பெற்று, நமக்கும் நம்மைச் சுற்றி இருப்பவர்களுக்கும் வளமை தரக்கூடிய வகையில் அமைய வேண்டும். இறைவனின் அருளைப் பெற்று, நம்மைச் சுற்றிய இருளைப் போக்குபவர்களாய் நாம் இருக்கிறோமா ? சிந்திப்போம்.

  • சேவியர்

 

Posted in Articles, Desopakari

ஒருமைப்பாடு

ஒன்று பட்டால் உண்டு வாழ்வு – நம்மில்
ஒற்றுமை நீங்கில் அனைவர்க்கும் தாழ்வு என்பது புகழ்பெற்ற பாரதியார் பாடல்களில் ஒன்று !

Image result for united in christ

ஒற்றுமையாக இருக்க வேண்டும், இணைந்து செயலாற்ற வேண்டும், ஒற்றுமையே பலம் என சின்ன வயது முதலே நாம் கேட்டும், கற்பித்தும் வருகிறோம். ஒற்றுமையாக இருப்பதே சமூகத்துக்கும், நாட்டுக்கும், நமது வளமான எதிர்காலத்துக்கும் நல்லது எனும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை நமக்கு எப்போதுமே உண்டு.

ஒருமைப்பாடு எப்போதும் நல்லதா ? சர்வதேச நாடுகளை வன்முறையால் அழிக்க நினைக்கும் தீவிரவாத இயக்கங்களிடமும் ஒருமைப்பாடு இருக்கிறதே ! விலங்குகளின் பெயரால் ஏழைகளை அழிக்கும் மக்களிடமும் ஒற்றுமை இருக்கிறதே ! நாட்டை கொள்ளையடிக்க நினைக்கும் ஆள்பவர்களிடையேயும் புரிந்துணர்வு இருக்கிறதே ! ஏன், இயேசுவைக் கொல்ல வேண்டும் என முடிவெடுத்த மதத்தலைவர்களிடமும் ஒற்றுமை இருந்ததே ! எனில், ஒருமைப்பாடு என்பது எப்போதும் நல்லது என்று சொல்லி விடமுடியாது !

ஒருமைப்பாடு நன்மையாகவோ, தீமையாகவோ முடியலாம் ! நாம் எதன் அடிப்படையில் ஒன்றுபட்டிருக்கிறோம் என்பதை வைத்தே அது தீர்மானிக்கப்படும். நன்மையின் பக்கம் இணைந்து நிற்பது நன்மையில் முடியும். தீமையின் பக்கம் தலைசாய்த்தால் அது தீமையாகவே முடியும். சுருக்கமாகச் சொல்ல வேண்டுமெனில், இயேசுவின் போதனைகளோடு இசைந்து, இணைந்து நிற்பதே நல்ல ஒற்றுமை, மற்ற அனைத்துமே அழிவுக்கானவையே.

கிறிஸ்தவர்கள் இணைந்து நிற்பது வேறு, கிறிஸ்துவோடு இணைந்து நிற்பது என்பது வேறு. கிறிஸ்தவர்கள் இணைந்து நிற்பது எப்போதும் நல்லது என்று சொல்ல முடியாது. கருப்பர்களுக்கு எதிராக இணைந்து போராடிய அமெரிக்க திருச்சபைகள் ஏராளம். விவிலியம் எதிர்க்கின்ற பாலியல் உரிமைகளுக்காக இணைந்து போராடிய இறைமக்கள் ஏராளம். இவையெல்லாம் வாழ்வுக்கான ஒன்றுமையல்ல ! எனில், எதன் அடிப்படையில் ஒருமைப்பாடு கொள்வது நல்லது ?

1. தூய ஆவியின் ஒருமைப்பாடு

“முழு மனத்தாழ்மையோடும் கனிவோடும் பொறுமையோடும் ஒருவரையொருவர் அன்புடன் தாங்கி, அமைதியுடன் இணைந்து வாழ்ந்து, தூய ஆவி அருளும் ஒருமைப்பாட்டைக் காத்துக்கொள்ள முழு முயற்சி செய்யுங்கள்” என்கிறது எபேசியர் 4:2,3 வசனங்கள்.

நாம் ஒரே ஆவியால் ஒரே உடலாய் இருக்கும் படி திருமுழுக்குப் பெற்றவர்கள். தூய ஆவியானவரின் வழிகாட்டுதலில் இணைந்து வாழ்வது அற்புதமான வாழ்க்கை. தூய ஆவி அருளும் ஒருமைப்பாடு என்பது, அவரது கனிகளின் படி வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்வதே ! இயேசுவின் மரணத்துக்குப் பின், அச்சத்தால் பயந்து கிடந்த அப்போஸ்தலர்களை இணைத்து, வலுவூட்டியவர் தூய‌ ஆவியானவர் ! அந்த தூய அவையானவரின் ஒருமைப்பாடு நமக்கு வலிமையையும், சரியான வழியையும் காட்டும்.

2. கொடியில் கிளைகளாகும் ஒருமைப்பாடு.

நானே திராட்சைக்கொடி, நீங்கள் அதன் கிளைகள் என்றார் இயேசு. திருச்சபையின் மக்கள் அனைவருமே இயேசு எனும் கொடியின் கிளைகளே ! அந்த கிளைகள் பார்வைக்கு வேறுபடுகின்றன. அவற்றின் செயல்பாடுகள் வேறுபடுகின்றன. ஆனால் இலக்கு ஒன்றே ! செடியோடு இணைந்தே இருப்பது. செடியோடு இணைந்தே வளர்வது. கொடியை விட்டு தனியே செல்கின்ற கிளை விறகாகும். அதில் ஆன்மீக பச்சையம் இருப்பதில்லை.

இயேசு எனும் உடலில் உறுப்புகள் நாம். உடலின் உறுப்புகள் பலவானாலும் அவை எப்போதுமே இணைந்து உடலின் நலனுக்காகவே செயல்படும். ஒவ்வொரு உறுப்பும் ஒவ்வொரு பணி செய்யும், சில உறுப்புகள் உடலுக்கு உள்ளே ஒளிந்திருக்கும், சில வெளிப்படையாய் இருக்கும். எப்படி இருந்தாலும் எல்லாமே ஒரே நோக்கத்துக்காகச் செயல்படும் ஒருமைப்பாட்டுடன் இருக்கும். அத்தகைய ஒருமைப்பாடு வேண்டும்.

3. விவிலிய நூல் காட்டும் ஒருமைப்பாடு !

ஒருமைப்பாடு என்பது எப்படி இருக்கவேண்டும் என்பதற்கு விவிலிய நூலே நமக்கு ஒரு சான்றாக இருக்கிறது. விவிலிய நூல் சுமார் 40 ஆசிரியர்களால், சுமார் 2000 ஆண்டு இடைவெளிகளில், மூன்று கண்டங்களிலிருந்து, மூன்று மொழிகளில் எழுதப்பட்ட எழுத்துகளின் தொகுப்பு. ஆனாலும் விவிலியத்தின் உள்ளார்ந்த சாராம்சமோ, அது சொல்லும் மீட்பின் சேதியோ சற்றும் விலகவில்லை என்பது வியப்பானது.

விவிலியம் இறைவனின் நூல் என்பதற்கும், விவிலியம் ஒரு அற்புதமான இசைவில் உதாரணம் என்பதற்கும் இதைவிடப் பெரிய சான்று தேவையில்லை. நமது ஒருமைப்பாடு காலத்தால், நிலத்தால், மொழியால் வேறுபட்டாலும் இத்தகைய ஒரே சிந்தனையுடையதாய் அமைய வேண்டும்.

4. தன்னலமற்ற ஒருமைப்பாடு.

உலக ஒருமைப்பாடுகள் பெரும்பாலும் லாப நோக்கத்துக்கானவையே. ஒரு பிஸினஸ் ஆனாலும் சரி, ஒரு அலுவலக வேலையானாலும் சரி, அல்லது வேறெந்த பணியாய் இருந்தாலும் சரி. லாப நோக்கங்களும், சுயநல கணக்குகளுமே பார்ட்னர்ஷிப் களை உருவாக்கும். ! ஆனால் இறைவன் விரும்பும் ஒருமைப்பாடு சுயநலமற்ற சிந்தனைகளின் விளைவாக இருக்க வேண்டும்.

“கட்சிமனப்பான்மைக்கும் வீண் பெருமைக்கும் இடம் தர வேண்டாம். மனத் தாழ்மையோடு மற்றவர்களை உங்களிலும் உயர்ந்தவராகக் கருதுங்கள்.” என்கிறது பிலிப்பியர் 2:3. அடுத்தவரை உயர்வாய்க் கருதும் இடத்தில் சுயநல சிந்தனைகள் செயலிழக்கும்.

5. விசுவாசத்தில் ஒருமைப்பாடு

“அதனால் நாம் எல்லாரும் இறை மகனைப் பற்றிய அறிவிலும் நம்பிக்கையிலும் ஒருமைப்பாட்டை அடைவோம்.( எபேசியர் 4:13 )” என்கிறது விவிலியம். கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையின் அடிப்படை இறைமகன் மீதான விசுவாசமே ! அந்த விசுவாசத்தின் மீது கட்டியெழுப்பப்படாத எந்த கட்டிடமும் நிலைப்பதில்லை.

விசுவாசத்தின் மீதான ஒற்றுமையின்மை இன்று புதிது புதிதாக பல்வேறு திருச்சபைகளும், குழுக்களும், இயக்கங்களும் உருவாகக் காரணமாக இருக்கிறது. இயேசுவை நம்பாத கிறிஸ்தவர்கள் பெருகி வரும் காலம் இது என்பது கவலைக்குரியது. விசுவாசத்தில் ஒருமைப்பாடை நாம் கட்டியெழுக்க முன்வரவேண்டும்.

6. அன்பில் ஒருமைப்பாடு.

இயேசு நமக்கு கிறிஸ்தவத்தின் சாராம்சத்தை இரண்டே இரண்டு கட்டளைகளாகக் கொடுத்தார். கடவுளை முதன்மையாய் நேசி, மனிதனை முழுமையாய் நேசி என அதைச் சுருக்கமாய்ப் புரிந்து கொள்ளலாம். “உடன் பிறப்புகள் போன்று ஒருவருக்கொருவர் உளங்கனிந்த அன்பு காட்டுங்கள்” என்கிறது உரோமையர் 12:10. “தூய உள்ளத்தோடு ஒருவருக்கொருவர் ஆழ்ந்த அன்பு காட்டுங்கள்” என்கிறது 1 பேதுரு 1:22

ஆழமான அன்பு கிறிஸ்தவ ஒருமைப்பாட்டை வலுப்படுத்தும். குடும்பங்களில் தொடங்கி, திருச்சபைகளில் வளர்ந்து, சமூகத்தில் பரவும் இந்த அன்பு தான் கிறிஸ்தவர்களை அடையாளப்படுத்த வேண்டும். அத்தகைய அன்பு கொள்வதில் ஒருமைப்பாட்டோடு இருக்க வேண்டும்.

7. சாட்சியில் ஒருமைப்பாடு

கிறிஸ்தவர்களுடைய சாட்சி வாழ்க்கை இரண்டு பிரிவுகள் கொண்டது. ஒன்று, தூய்மையான வாழ்க்கை வாழ்ந்து அதன் மூலம் இயேசுவுக்கு வாழும் சாட்சியாவது. இரண்டு, இயேசுவை உலகெங்கும் பறைசாற்றி அவரது அன்பை வார்த்தைகளின் மூலம் வெளிப்படுத்துவது.

“நீங்கள் ஒருவர் மற்றவருக்குச் செலுத்தும் அன்பிலிருந்து நீங்கள் என் சீடர்கள் என்பதை எல்லாரும் அறிந்து கொள்வர்” என்றார் இயேசு. இது வாழ்க்கையின் மூலம் இயேசுவை பறை சாற்றுவது. “உலகெங்கும் சென்று நற்செய்தியை அறிவியுங்கள்” என்பது வார்த்தையின் மூலம் நற்செய்தியை பறைசாற்றுவது. இந்த இரண்டு பணிகளுக்காகவும் நாம் ஒன்றிணைய வேண்டும்.

8. இறைமகிமைக்காய் ஒன்றுபடுதல்

எதைச் செய்தாலும் இறைவனின் புகழுக்காகவே, மகிமைக்காகவே செய்ய வேண்டும் என்பது ஆன்மீகப் பாடம். ” நீங்கள் அனைவரும் ஒருமனப்பட்டு, நம் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்துவின் கடவுளும் தந்தையுமானவரை ஒருவாய்ப்படப் போற்றிப் புகழ்வீர்கள்” எனும் உரோமர் 15:6 அதை தெளிவாக்குகிறது.

நமது வாழ்க்கை இறைவனுக்கு புகழ்பாடுவதாக இருக்க வேண்டும். நாம் செய்கின்ற மனிதநேயப் பணிகள், அன்பின் பணிகள், சமூகப் பணிகள், ஆன்மீகப் பணிகள் அனைத்தையுமே இறைவன் பெயரால் செய்யப் பழகுவோம். அதில் வருகின்ற புகழையும், பெருமையையும், மாட்சியையும் அப்படியே இறைவனின் பாதத்தில் சமர்ப்பிப்போம். இந்த சிந்தனைகளோடு நாம் ஒன்று பட வேண்டும்.

9. பணியில் ஒன்றிணைவோம்.

இறைபணியில் ஒன்றிணைய வேண்டும் என்பது இறைமகனின் விருப்பமாகும். இணைந்து செயலாற்ற வேண்டும் என்பதற்காகத் தான் திருச்சபை எனும் அமைப்பை இறைமகன் உருவாக்கினார். அதன்மூலம் நாம் அன்புப் பணிகளைச் செய்ய வேண்டும் என்பதே அவரது எதிர்பார்ப்பு.

ஐந்து அப்பத்தை ஆசீர்வதித்துத் தருகிறார் இயேசு. அதை பிறருக்கு பகிர்ந்தளிப்பதில் பணியாற்றுகின்றனர் சீடர்கள். இன்றும் இறைமகனின் ஆசீர் நமக்கு தரப்பட்டிருக்கிறது, அதை பிறருக்கு ஆசீர்வாதமாய் அளிக்கும் கடமை நமக்கு உண்டு. அந்த பணியில் நாம் ஒன்றுபட வேண்டியது அவசியம்.

10. செபத்தில் ஒன்றிணைவோம்.

“உங்களுள் இருவர் மண்ணுலகில் தாங்கள் வேண்டும் எதைக் குறித்தும் மனமொத்திருந்தால் விண்ணுலகில் இருக்கும் என் தந்தை அதை அவர்களுக்கு அருள்வார்.ஏனெனில் இரண்டு அல்லது மூன்று பேர் என் பெயரின் பொருட்டு எங்கே ஒன்றாகக் கூடியிருக்கின்றார்களோ அங்கே அவர்களிடையே நான் இருக்கிறேன் என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்” என்றார் இயேசு !

மனமொத்த செபத்தை இயேசு முன்மொழிகிறார். கூடி செபிக்கும்போது செபம் தன்னலத் தேவைகளைத் தாண்டியதாக மாறி விடுகிறது. செபத்தில் ஒன்றிணைவது நமது ஆன்மீக வாழ்க்கையைச் செழுமையாக்கும்.

 

Thanks : Desopakari