Posted in Christianity, Desopakari

குழந்தைகளும், இறைமாட்சியும் !

குழந்தைகளும், இறைமாட்சியும் !

*

குழந்தைகள் !

இந்த வார்த்தையே நமது மன வெளிகளில் புன்னகை விதைகளைத் தூவும் வல்லமை படைத்தது. எத்தனை பெரிய சோகத்தின் அலைகள் நமது பாலை வெளிகளில் புரண்டு படுத்தாலும், ஒரு சின்னக் குழந்தையின் புன்னகைக் கைக்குட்டை கிடைத்தால் அந்த சோகம் புதையுண்டு போய்விடும். மழலைகளோடு விளையாடுகையில் மலைபோன்ற மன பாரங்கள் கூட பழுத்த இலை போல உதிர்த்து பறந்து மறையும். 

குழந்தைகள் வாழ்வில் இருளான தாழ்வாரங்களை புன்னகைத் தூரிகை கொண்டு வெள்ளையடிக்கப் பிறந்தவர்கள். வாழ்வின் அழுக்கான சுவர்களைத் தங்கள் ஆனந்தக் கிறுக்கல்களால் புதுப்பிப்பவர்கள்.  அவர்கள் விண்ணகத்தின் விழுதுகள், மண்ணகத்தின் விருதுகள். குழந்தைகள் வாழ்வில் இருளான தாழ்வாரங்களை புன்னகைத் தூரிகை கொண்டு வெள்ளையடிக்கப் பிறந்தவர்கள். வாழ்வின் அழுக்கான சுவர்களைத் தங்கள் ஆனந்தக் கிறுக்கல்களால் புதுப்பிப்பவர்கள்.  அவர்கள் விண்ணகத்தின் விழுதுகள், மண்ணகத்தின் விருதுகள். 

குழந்தைகள் உறவுப் பாலங்கள். பல குடும்பங்களிடையே இருக்கின்ற உறவு விரிசல்கள் ‘குழந்தைகளின்’ வருகையோடு விடைபெறுவதை நாம் காண்கிறோம். பகையின் வாள்வீச்சுகளால் பிரிந்து கிடக்கும் உறவின் உதிரத் துளிகள் குழந்தைகளின் வருகையோடு நட்பு பாராட்டுவதையும் புதுப்பிப்பவர்கள காண்கிறோம். உறவின் பிணைப்புகளான , குழந்தைகள் இதயங்களின் இணைப்பான்கள் !  

இப்படிப்பட்ட வாழ்வின் உன்னதமான குழந்தைகள் சமூகத்தின் உன்னதமான நிலையில் இருக்கிறார்களா என்றால் இல்லை என்று துயரத்துடன் முனக வேண்டியிருக்கிறது. சரியான ஊட்டச்சத்து கிடைக்காமல் உயிரிழக்கும் குழந்தைகள் ஆண்டுக்கு சராசரி  31 இலட்சம். அதாவது வளரும் நாடுகள், வளர்ந்து வரும் நாடுகள், பிந்தங்கிய நாடுகள் இவற்றில் வாழும் 5 வயதுக்கு உட்பட்ட குழந்தைகளில் 45 விழுக்காடு குழந்தைகள் வாழ்வை இழக்கின்றனர் ! இது யூனிசெஃப் பின் அதிகாரபூர்வ புள்ளி விவரம்.  

உலக அளவில் கடந்த பல ஆண்டுகளாக சேர்க்கப்பட்ட புள்ளி விவரங்களைக் கொண்டு ஒரு சராசரியை உருவாக்கினால் நமக்கு அதிச்சியூட்டும் ஒரு தகவல் கிடைக்கிறது. ஒவ்வொரு பத்து வினாடிக்கும் ஒரு குழந்தை எங்கோ ஒரு மூலையில் பசியால் இறந்து கொண்டிருக்கிறது என்பது தான் அது ! 

குழந்தைகள் மீதான பாலியல் வன்முறைகள், குழந்தைகள் மீதான கல்வித் தாக்குதல், குழந்தைகள் மீதான சுகாதாரத் தாக்குதல் என அவர்களின் உலகம் போர்க்களத்தில் எரிந்து கொண்டிருப்பதைப் பற்றி பேசிக்கொண்டே இருக்கலாம். எந்த குழந்தை இறைவனின் வரமாக, பூமியின் புன்னகைக் கரமாக இருக்கிறதோ, அந்த பட்டாம்பூச்சிக் குழந்தைகளின் சிறகுகளைப் பாதுகாக்கும் வலிமை நமது சுயநலச் சமூகத்துக்கு இல்லாமல் போய்விட்டது என்பது தான் துயரம். 

குழந்தைகளைப் பாதுகாக்க வேண்டியதும், அவர்களை அடுத்த நிலைக்காகத் தயாராக்க வேண்டியதும் நமது கடமைகளில் ஒன்று என்பதை உணரவேண்டும். நமது குடும்பங்களில், நமது உறவினர்களிடையே, நமது நண்பர்களிடையே, நமது அயலாரிடையே உதவி தேவைப்படும் குழந்தைகளை நெஞ்சோடு அரவணைத்தாலே சமூகப் பரவலாய் அந்த அன்பின் செயல் பற்றிப் படரும். 

குழந்தைகள் !

இயேசு குழந்தைகளை இறைமாட்சியின் அடையாளங்களாகப் பார்த்தார். குழந்தைகளை விண்வாழ்வுக்கான போதனையின் மையமாகப் பார்த்தார். 

  1. குழந்தைகளை ஏற்பது, இறைமாட்சியின் அடையாளம்.

சிறுபிள்ளைகளுள்ஒன்றைஎன்பெயரால்ஏற்றுக்கொள்பவர்எவரும்என்னையேஏற்றுக்கொள்கிறார் ( மார்க் 9 : 37 )

இயேசுவின் இந்தப் போதனையானது முதல் மூன்று நூற்றாண்டுகளில் கிறிஸ்தவர்களிடையே மிகப்பெரிய உந்துதலை உருவாக்கியதாய் வரலாறு சொல்கிறது. ஆதரவற்ற குழந்தைகள், தேவையில் உழலும் குழந்தைகள், புறக்கணிக்கப்பட்ட குழந்தைகள் போன்றவர்களை ‘கிறிஸ்துவின் பெயரால் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்” என ஏற்றுக் கொண்டு அவர்களை தங்கள் குழந்தைகளைப் போல வளர்க்கும் சூழல் ஆரம்ப கால கிறிஸ்தவர்களிடையே மிக அதிகமாய் இருந்தது. அந்தப் பழக்கம் பின்னர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் விடைபெற்று விட்டது என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

இன்றைக்குக் குழந்தைகளைப் பாதுகாப்பதோ, அவர்களுக்கு உதவுவதோ அனாதை இல்லங்களில் பணியாகவோ, தொண்டு நிறுவனங்களின் பணியாகவோ ஒதுக்கப்பட்டு விட்டது. நமது சிந்தனைகளை இறைவனின் போதனையோடு ஒருமுறை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்போம். இயேசுவின் பெயரால் சிறு பிள்ளை ஒன்றின் தேவையை முழுமையாய் சந்திக்கும் வாய்ப்பு நமக்குக் கிடைத்தால் ஏற்றுக் கொள்வோமா ? அதுவே இயேசுவையும், தந்தையும் ஒரு சேர ஏற்றுக் கொள்ளும் வாய்ப்பு என்பதை உணர்வோமா ?

  1. குழந்தையாய் மாறுவது, இறை மாட்சியின் அடையாளம்

நீங்கள்மனந்திரும்பிச்சிறுபிள்ளைகளைப்போல்ஆகாவிட்டால்விண்ணரசில்புகமாட்டீர்கள்எனஉறுதியாகஉங்களுக்குச்சொல்கிறேன் “ ( மத்தேயு 18 : 3 ) என்றார்இயேசு

குழந்தைகளைப் பற்றி அறிய வேண்டுமெனில் குழந்தைகளைப் போல மாறவேண்டும் என்கிறது உளவியல். குழந்தைகளோடு விளையாடும்போது அவர்களோடு தரையில் தவழ்ந்து விளையாடவேண்டும் என்கிறது மருத்துவம். குழந்தைகளோடு பழகும் போது அவர்களிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ளலாம் எனும் சிந்தனையோடு பழக வேண்டும் என்கிறது தத்துவயியல். குழந்தைகளைப் போல மாறினால் மட்டுமே விண்ணகம் என்கிறது ஆன்மிகம். 

சிறு பிள்ளைகள் எதற்கும் தந்தையின் அனுமதியை எதிர்பார்க்கும். தன் தேவைகளைத் தந்தையிடம் கேட்கும். தனது விருப்பங்களை அன்னையிடம் முன்வைக்கும். தனக்கு எது தேவையென்றாலும் அதை பெற்றோர் நிறைவேற்ற வேண்டும் என வந்து நிற்கும். தனது இயலாமையை முழுமையாய் ஏற்றுக் கொண்டு தனது பெற்றோரைச் சார்ந்து வாழ்வதே குழந்தைகளின் இயல்பு. 

நாம் நமது சுயத்தைக் கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு, மனம் மாறி குழந்தைகளைப் போல, இறைவனையே சரணடையும் நிலை வேண்டும் என்கிறார் இயேசு. அடித்தாலும் தாயின் முந்தானையைக் கட்டிக் கொண்டே அழும் குழந்தையைப் போல, தண்டித்தாலும் இறைவனின் பாதத்தையே பற்றிக் கொள்ளும் நிலை வேண்டும் என்கிறார்.  குழந்தைகளின் இயல்புகளான கள்ளம் கபடமின்மை, பழி பகை உணர்ச்சியின்மை, கசப்பை மறக்கும் தன்மை என பட்டியலிடும் அனைத்துமே இறை மாட்சியை நாம் வெளிப்படுத்தத் தேவையானவை என்பதைப் புரிய வைக்கிறார்.

  1. நடுநாயகமாய்குழந்தைகள், இறைமாட்சியின்அடையாளம்.

ஒரு சிறு பிள்ளையை அழைத்து அவர்கள் நடுவில் நிறுத்தி,… இந்தச் சிறு பிள்ளையைப்போலத் தம்மைத் தாழ்த்திக் கொள்பவரே விண்ணரசில் மிகப் பெரியவர் ( மத்தேயு 18 : 1-4 ) என்றார் இயேசு.

விண்ணகத்தில் பெரியவன் யார் எனும் கேள்வி எழுந்தபோது இயேசு சிறுபிள்ளையை அழைத்து அவர்களின் நடுவே நிறுத்துகிறார். குழந்தைகளை பெரியவர்களின் மையமாக்கி புதுமை செய்கிறார் இயேசு.  குழந்தைகள் இறைவனால் தரப்படுபவர்கள், குழந்தைகள் இறைவனால் பாதுகாக்கப்படுபவர்கள், குழந்தைகள் பெற்றோரால் வளர்க்கப்பட வேண்டியவர்கள், அவர்கள் மனுக்குலத்தின் மையம் ! 

குழந்தைகள் வாழ்வின் மையம். அந்த அச்சாணியை நிலைகுலைய வைப்பவர்கள் மீது இயேசுவின் கோபம் எழுகிறது. அத்தகைய இடறல் உண்டாக்குபவர்கள் கழுத்தில் எந்திரக் கல்லோடு கடலுக்குள் மூழ்கடிக்கப்பட வேண்டும் எனும் மிகக் கடுமையான வார்த்தைப் பிரயோகத்தை இயேசு பயன்படுத்துகிறார். சிறுவர்களைப் பாவத்துக்கு அழைத்துச் செல்வது மன்னிக்க முடியாத பாவம் என்பதை இயேசு அழுத்தம் திருத்தமாய்ச் சொல்கிறார்.

நமது வாழ்வின் மையமாக குழந்தைகள் இருப்பது இறைமாட்சியின் அடையாளம். குழந்தையின் இயல்புகளும், குழந்தைகளின் வாழ்வும், குழந்தைகள் மீதான கரிசனையும், குழந்தைகள் மீதான தார்மீகப் பொறுப்பும் நமக்கு இருப்பது அவசியம்.

  1. சிறுவரைப்பெருமையாய்க்கருதுங்கள், அதுஇறைமாட்சியின்அடையாளம்

இச்சிறியோருள்ஒருவரையும்நீங்கள்இழிவாகக்கருதவேண்டாம்; கவனமாயிருங்கள்! இவர்களுடையவானதூதர்கள்என்விண்ணகத்தந்தையின்திருமுன்எப்பொழுதும்இருக்கின்றார்கள் ( மத்தேயு 18 :10 ) என்கிறார்இயேசு.

சிறுவர்களுக்கான வானதூதர்கள் விண்ணகத்தில் இருக்கிறார்கள் ! அவர்கள் தங்கள் தூபங்களிலிருந்து வேண்டுதல் எனும் புகையை எழுப்புகிறார்கள் ! விவிலியத்துக்கு வெளியே உள்ள பல நூல்கள் வானதூதர்களைப் பற்றி மிக அழகாக வியப்பாகப் பேசுகின்றன. ஏனோக்கின் நூல் எனும் புத்தகம் வானதூதர், இயேசு, இரண்டாம் வருகை, விண்ணகத்தில் நடப்பது என்ன போன்ற பல விஷயங்களை நுணுக்கமாகப் பேசுகிறது. இந்த நூல் புதிய ஏற்பாட்டிலும் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது என்பது நாம் அறிந்ததே. 

சிறுவரை இழிவாகக் கருதுவது என்பது இயேசுவையே இழிவாகக் கருதுவதைப் போல. சிறுவர்களை மரியாதையுடன் அழைக்க வேண்டுமா, மரியாதையுடன் நடத்த வேண்டுமா, வார்த்தைகளின் கனிவுடன் பேச வேண்டுமா, அவர்களை நம்மை விட குறைந்தவர்களாகப் பார்க்க வேண்டுமா, குழந்தைத் தொழிலார்களாய் நடத்த முடியுமா ? , அவர்கள் கருத்துகளை மதிக்க வேண்டுமா ? எனும் அத்தனை கேள்விகளுக்குமான விடையாக இந்த வசனம் அமைகிறது. 

சிறுவரை பெருமைக்குரியவராகக் கருதுங்கள், காரணம் அவர்களே விண்ணகம் நுழைவது எப்படி என்பதைத் தங்கள் வாழ்வின் மூலம் நமக்கு விளக்கிச் சொல்கின்றனர். 

  1. சிறுபிள்ளைபோல்ஏற்பது, இறைமாட்சியின்அடையாளம்

இறையாட்சியைச்சிறுபிள்ளையைப்போல்ஏற்றுக்கொள்ளாதோர்அதற்குஉட்படமாட்டார்எனநான்உறுதியாகஉங்களுக்குச்சொல்கிறேன் ( லூக்கா 18 : 17 ) என்றார்இயேசு.

இயேசுவின் வாழ்க்கையில் சிறுவர்களை நலமாக்கி, சிறுவர்களின் பேய் விரட்டி, சிறுவர்களை ஆசீர்வதித்து, உயிர்ப்பித்து, போதித்து இரண்டறக் கலந்து வாழ்ந்ததை நாம் பார்க்கலாம். ஒருவகையில் இயேசுவே ஒரு குழந்தையாய்த் தான் இந்த பூமியில் வாழ்ந்தார். அதனால் தான், ‘நமக்கு ஒரு பாலகன் பிறந்தான்’ என விவிலியம் இயேசுவை ஒரு பாலகனாக நமக்கு அறிமுகம் செய்கிறது. 

சிறுவர்களின் வாயால் ஓசானா என புகழப்படுவதை இறைமகன் இயேசுவின் எருசலேம் பயணம் நமக்கு படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. 

சிறுவர்கள் தங்களுக்குக் கிடைக்கும் பொருட்களை உலக அளவீடுகளின் படி அளவிட்டு ஏற்பதில்லை, முழுமையாய் ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். இறையாட்சி என்பது கேள்விகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு விடைபெறும் விஷயமல்ல, அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டு செயல்படும் விசுவாசம் என்பதையே இயேசு நமக்குப் புரிய வைக்கிறார். 

சிறுவர்களுக்கு மறைக் கல்வியை சிறுவயதிலிருந்தே போதிக்க வேண்டும் எனும் கருத்தை நான்காம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த புனித ஜெரோம் அழுத்தமாகவே பதிவு செய்திருந்தார். இன்றைக்கு நமது திருச்சபைகள் சிறுவர்களை முக்கியத்துவப்படுத்துகின்றன. சிறுவர் ஞாயிறுபள்ளிகள், மறைக்கல்விகள் போன்றவை அவர்களை களப்பணியாற்றவும் கற்றுக் கொடுக்கின்றன. சிறுவர்களின் பயணமும், பங்களிப்பும் இறைவனுக்கு மாட்சியை அளித்துக் கொண்டே இருக்கின்றன. 

சிறுவர்களை ஏற்றுக் கொள்வோம், அதன் மூலம் இறைமகன் விரும்பிய மாட்சியை அவருக்கு அளிப்போம்

*

சேவியர்

Posted in Christianity, Desopakari

பேரிடர் காலங்களில், பேரன்பு பகிர்தல்

பேரிடர் காலங்களில், பேரன்பு பகிர்தல்

நற்செய்தி அறிவித்தல் எப்போதுமே ஒரே மாதிரி இருந்ததில்லை. காலத்துக்குத் தக்கபடி அது தன்னை மாற்றியமைத்துக் கொண்டே இருக்கிறது.  ஒவ்வொரு காலத்திலும் ஒவ்வொரு விதமான நற்செய்தி அறிவித்தல் நடந்ததை வரலாறு நமக்குச் சொல்லித் தருகிறது. படுகொலை செய்யப்படுவோம் என தங்கள் உயிருக்குப் பயந்து அறைகளில் அடைபட்டு ஆரம்ப காலங்களில் மக்கள் நற்செய்தியை அறிவித்தார்கள், வழிபாடுகளை நடத்தினார்கள். குகைகள், மலைப்பிரதேசங்கள் போன்ற இடங்களிலும் ஒளிந்து ஒளிந்து நற்செய்தியை அறிவித்தார்கள்.

பல குறியீடுகளை ஆதிகாலக் கிறிஸ்தவர்கள் பயன்படுத்தினார்கள். குறிப்பாக மீன் குறியீடு அந்தக் காலத்தில் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு குறியீடாய் இருந்தது. மீன் அடையாளம் வரையப்பட்ட இடங்களை ஆராதனை இடங்களாக ரகசியக் கிறிஸ்தவர்கள் புரிந்து கொண்டார்கள். அத்தகைய இடங்களில் அவர்கள் மறைந்திருந்து நற்செய்தியை அறிவித்தார்கள். 

பைபிள் இல்லாத, எதுவும் எழுத்து வடிவம் பெறாத அந்தக் காலகட்டத்தில் பெரும்பாலும் செவி வழிச் செய்திகளே நற்செய்திகளாய் மக்களுக்குப் பகிரப்பட்டு வந்தன. பவுலின் காலத்தில் நற்செய்தி அறிவித்தல் பரவலான வீச்சை அடைந்தது. எல்லா இடங்களுக்கும் சென்று போதிக்க முடியாத அந்தக் காலகட்டத்தில் பவுல் கடிதங்களை எழுதி பல இடங்களுக்கும் அனுப்பினார். அதுவே நற்செய்தியின் அதிகாரப்பூர்வ அறிவிப்பாக அமைந்தது. பைபிளில் இடம்பெற்று இன்று வரை நம்மை வழிநடத்தியபடியும் இருக்கிறது.

கடவுள் நம்மை ஒவ்வொரு காலகட்டத்துக்கும் ஏற்ப பயன்படுத்துகிறார். பேசுவதற்கான சூழலில் பேச அழைக்கிறார், எழுதுவதற்கான சூழலில் எழுத அழைக்கிறார், செயல்களுக்கான சூழலில் செயல்பட அழைக்கிறார். அவரது அழைப்பு எப்படி இருக்கிறதோ அதற்குத் தக்கபடி நாம் நம்மை ஒப்புக்கொடுப்பது ஒன்றே நற்செய்தி அறிவித்தலுக்கான அடிப்படையாய் அமைகிறது.

பேரிடர் காலங்கள் எப்போதுமே ஆன்மீகச் செழுமையை அதிகரித்திருக்கின்றன. எகிப்தில் நானூறு ஆண்டுகள் சுகமான இறைச்சியும் அப்பமும் சாப்பிட்டு வாழ்ந்து வந்த எபிரேயர்களுக்கு விடுதலை தேவைப்படவில்லை. எப்போது நுகத்தடி கடினமானதோ அப்போது தான் பக்தி அதிகரித்தது. அப்போது தான் செபம் அதிகரித்தது. அப்போது தான் கடவுளின் வல்லமை செயல்பட்டது. விடுதலை கிடைத்தது. நசுக்க நசுக்க அதிகரிக்கும் மூட்டைப் பூச்சி போல அழிவின் விளிம்பில் தான் ஆன்மீகம் விஸ்வரூபம் எடுக்கிறது. 

ஒன்றை மட்டும் நாம் மனதில் எழுதவேண்டும். சர்வதேச அழிவைக் கொண்டு வரும் கோவிட் அல்ல கொள்ளை நோய் ! பாவமே அதை விடப் பெரிய கொள்ளை நோய். நம்மை முழுமையாய் அழிக்கும் வல்லமை பாவத்துக்கே உண்டு. ஆனால், ஒரு மகிழ்ச்சியான விஷயம் என்னவென்றால் அதற்கு தடுப்பூசி நமக்கு உண்டு. இறைமகன் இயேசுவின் இரத்தமே அது. 

இப்போதைய பேரிடர் காலமும் நமக்கு அதைத் தான் கற்றுத் தருகிறது. சமூக இடைவெளி போல, பாவத்தை விட்டு விலகியிருப்பதை அது நமக்குக் கற்றுத் தருகிறது. சுத்தமான செயல்களைச் செய்ய வேண்டும், தப்பித் தவறி கூட பாவம் நம் மீது படிந்து விடக்கூடாது என்பதில் சானிடைசர் பயன்படுத்தும் அக்கறை தேவைப்படுகிறது. தவறானவற்றைப் பேசாமல் இருக்கும் முகக் கவசம் தேவைப்படுகிறது. வருமுன் காக்கும் கபசுரக் குடிநீர் போலவோ, மாத்திரைகள் போலவோ நமக்கு இறைவார்த்தைகள் தேவைப்படுகின்றன. 

இன்றைய கோவிட் காலம் நமது நற்செய்தி அறிவித்தலை முடக்கியிருப்பதாக பலரும் நினைக்கிறார்கள். உண்மையில் உலகெங்கும் நற்செய்தி பரவுதலுக்கான ஒரு புதிய விதையை இந்த காலம் நமக்கு வழங்கியிருக்கிறது. இந்தக் கால கட்டத்தில் புதுமையான பல வகைகளில் நற்செய்தி அறிவித்தல் நடைபெறுகிறது. 

  1. ஆன்லைன் ஆராதனைகள். 

‘திருச்சபை’ என்பது இறைமக்களின் கூட்டம், அது ஒரு கட்டிடம் அல்ல எனும் உண்மை இந்த காலகட்டத்தில் மீண்டும் ஒரு முறை அழுத்தமாய் எழுதப்படுகிறது. ரெண்டு கோடி ரூபாய் செலவாக்கிக் கட்டுகின்ற மணிக்கூண்டு அல்ல, விசாலமாய்க் கட்டுகின்ற ஆலயம் அல்ல. இறைமக்கள் இறைவனைத் தேடி வருகின்ற கூடுகை தான் திருச்சபை. அதை இன்றைய டிஜிடல் உலகம் யதார்த்தமாக்கிக் காட்டியிருக்கிறது. ஆராதனைகள் ஆன்லைன் வசதிகளில் வரும்போது பல மக்கள், பல முறை பார்க்கவும் முடிகிறது. தவிர்க்க முடியாத காரணங்களால் ஒரு நேரத்தைத் தவற விட்டவர்கள் இன்னொரு நாள் அதைப் பாக்கவும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது

யூடியூப், ஃபேஸ்புக், சமூக வலைத்தளங்கள் போன்றவையெல்லாம் ஆன்மிக வளர்ச்சிக்குப் பயன்படும் எனும் புரிதல் இன்றைக்கு திருச்சபைக்கு வந்திருக்கிறது. சாதி இன பேதங்களற்ற வீதியில் ஆராதனைகள் நடக்கின்றன. ஆலயங்களுக்குள் நிலவி வந்த சாதீய குழுக்களெல்லாம் டிஜிடல் வெளியில் காணாமல் போய்விட்டன. ஒரு சமத்துவ நற்செய்தி பரிமாறப்படுகிறது.

  1. டிஜிடல் கற்றல் 

ஆலய குழுக்கள், பைபிள் ஸ்டடி போன்ற செயல்களெல்லாம் ஆன்லைன் வீடியோக்கள் மூலம் நடப்பதால் எல்லோருமே பங்குபெற முடிகிறது. ஊர்ல இல்ல, வெளியூர்ல இருக்கேன் எனும் சாக்குப் போக்குகள் இன்றி ஸூம் கால்களோ, கூகிள் டியோவோ, டீம்ஸோ எல்லாரையும் வீடியோ கால் மூலமாக இணைக்கிறது. பல நாடுகளில் இருப்பவர்கள் கூட சொந்த ஊரிலுள்ள ஒரு குழுவோடு இணைகின்ற ஒரு சூழலையும் இது உருவாக்கித் தருகிறது. 

நல்ல செய்தி வழங்கும் நபர்களை ஒரு செய்திக்காக அணுகுவது எளிதாக இருக்கிறது. அதிக செலவில்லாமல், பயணத்தின் அலைச்சல் ஏதும் இல்லாமல் அவர்களும் இந்தப் பணியைச் செய்ய வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது. நற்செய்தி அறிவித்தலும், நற்செய்தியை அறிந்து கொள்தலும் ஒருவகையில் எளிதாகியிருக்கிறது என்றே சொல்லலாம்.

  1. அன்பின் செயல்கள்

பேரிடர் காலங்கள் அன்பின் செயல்களை அதிகப்படுத்துவதற்கான காலங்கள். மக்கள் வாழ்வாதாரங்களை இழந்து மிகக் கடுமையான சூழலில் வாழ்கின்றனர். முன்பெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு அன்பின் செயல்களைச் செய்ய நமக்கு இன்றைக்கு வாய்ப்புக் கிடைத்திருக்கிறது. அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்த வேண்டும். செயல்களால் அறிவிக்கும் நற்செய்தியே மிக முக்கியமானது என்பதை இயேசு பல முறை குறிப்பிடுகிறார். செயல்களற்ற விசுவாசம் செல்லரித்துப் போகும், செயலுடன் கூடிய விசுவாசமே விண்ணகத்தில் செல்வமாய் மாறும். இந்த உண்மையைப் புரிந்து கொள்ள இந்த பேரிடர் காலம் நமக்கு அழைப்பு விடுக்கிறது.

நற்செய்தி அறிவித்தலை கரம் கூப்பும் நிலையிலிருந்து, கரம் நீட்டும் நிலைக்கு பேரிடர் காலம் கொண்டு வந்திருக்கிறது. நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் மக்களுக்கு என்ன தேவை என்பதை அறிந்து அவர்களுக்கு உதவும் மனநிலையை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும்.

  1. வீடியோ பதிவுகள் 

டிஜிடல் நற்செய்தி அறிவித்தலிலுள்ள ஒரு மிகப்பெரிய குறைபாடு என்னவெனில் நேருக்கு நேர் நாம் பேசும்போது கிடைக்கின்ற அன்னியோன்யமும், உடல் மொழிப் பரிமாற்றமும் கிடைக்காது என்பது தான். நேரடியான செய்தி நீண்ட நேரம் இருந்தால் கூட ரசிக்கும்படியாய் இருப்பதற்குக் காரணம் அந்த நேரடி அனுபவம் தான். டிஜிடல் வெளியில் வீடியோக்கள் மிகச் சுருக்கமாக, நேரடியாக ஒரு விஷயத்தை ஒரு நிகழ்வின் மூலமாகவோ, ஒரு கதையின் மூலமாகவோ சொல்வதாக இருப்பது சிறப்பானது. இன்றைக்கு நீண்டநேரம் வீடுகளிலேயே அடைபடும் சூழல் நிலவுகிறது. அப்போது நற்செய்தியை இத்தகைய சிறு வீடியோக்கள், சிறு குறுச் செய்திகள் போன்றவை சுமந்து செல்லும். 

எவ்வளவு புதுமையாக அந்தச் செய்தியைச் சொல்ல முடியும் என்பதைப் பொறுத்து அந்த செய்தி பலரை சென்றடையும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இறைவனின் அருளை நாடினால் அவர் இதில் மிகத் தெளிவான வழியைக் காட்டுவார் என்பதில் சந்தேகமில்லை. 

  1. தனித்திருக்கிறோம், தனியாக அல்ல !

நாம் வீடுகளில் தனித்திருக்கிறோம். தனியாக அல்ல, நம்முடன் இறைவன் இருக்கிறார்.  இறைவன் எங்கே இருக்கிறார் ? இறைவன் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார் ? எனும் கேள்விகள் தேவையற்றவை. மீனுக்குள் மூழ்கிக் கிடந்த போது யோனா, கடவுளைப் புகழ்ந்தார். நமது அறைகள் அதை விட வசதியானவை. நற்செய்தி அறிவித்தலுக்காகவும், மக்களுக்காகவும், உலகிற்காகவும் செபிக்க நமக்கு மாபெரும் வாய்ப்பைத் தருகிறது. 

நாம் விலகியிருக்கிறோம், உலகின் நெருக்கத்திலிருந்து, ஆனால் கடவுளின் அன்பிலிருந்து அல்ல. நாம் அடைபட்டுக் கிடக்கிறோம், ஆனால் இறைவனில் சுதந்தரமாய் இருக்கிறோம். இந்த உணர்வு ஒன்றே போதும் நம்மை எந்த சூழ்நிலையும் நற்செய்தி அறிவித்தலுக்குத் தயாராக்கும். இயேசு வாழ்நாளில் பயணித்த தூரம் சுமார் 200 மைல்கள் என்கிறது வரலாற்றுக் கணக்கு, இன்றைய டிஜிடல் வசதிகளோ கண நேரத்தில் நம்மை பல்லாயிரம் மைல்கள் பயணிக்க வைக்கிறது. இந்த சூழ்நிலையை இறைவனின் அருளுடன் பயன்படுத்துவோம். 

பேரிடர் காலம் அச்சத்தின் காலமல்ல, இறைவனின் பேரன்பைப் பறைசாற்றும் காலம்.

*

சேவியர்

Desopakari Oct 2020

Posted in Articles, Desopakari

அன்பின்றி அமையாது சமத்துவம் !

அன்பின்றி அமையாது சமத்துவம் !

*

இறைவனின் உயிர்மூச்சான மனிதன், இறைவனின் இயல்பான அன்பினால் கட்டியெழுப்பப்பட வேண்டும். அந்த அடித்தளம் இல்லையேல் மற்ற அனைத்து விஷயங்களும் தனது அர்த்தத்தை இழந்து விடும். 

நீதி, நேர்மை, சமத்துவம், சகோதரத்துவம் என நாம் பேசுகின்ற, அல்லது அறைகூவல் விடுக்கின்ற அத்தனை விஷயங்களும் அன்பு எனும் இழையினால் கட்டப்படவில்லையேல் வெறும் சட்டத்தின் சடங்காக மாறிப் போய்விடும்.  அன்பே உண்மையான சமத்துவத்தைக் கட்டியெழுப்ப முடியும். அன்பின்றி கட்டியெழுப்பப்படும் சமத்துவம் எப்போதுமே வலிமையானதாய் விளங்க முடியாது. 

அன்பும், அதன் விளைவான மனித நேயமும் மரணித்துப் போவதால் தான் உலகம் அதிர்ச்சிகரமான ஏற்றத்தாழ்வுகளுடன் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இயற்கையை ஆள மனிதனைப் படைத்தார் கடவுள், மனிதனோ மனிதனை ஆள்வதையே முதல் பணியாகக் கொள்கிறான். சக மனிதனின் வீழ்ச்சியோ, அழிவோ சலனப்படுத்தாத சமூகத்தை அலகையின் பணித்தளம் என சத்தமாய்ச் சொல்லலாம். 

உலகின் மாபெரும் பணக்காரர்களான 1% மக்களிடம் இருக்கும் தொகை 690 கோடி பேரிடம் இருக்கும் மொத்த செல்வத்தை விட இரண்டு மடங்கு அதிகம் என்கிறது ஒரு புள்ளி விவரம்.  உலக மக்கள் தொகையே 765 கோடி தான் என்பதை நினைவில் கொள்க. இதில் 73 கோடி பேர் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே தங்கள் வாழ்க்கையை புதைத்துக் கொண்டு வதைபடுபவர்கள் தான். செல்வர்களைத் தாலாட்டும் உலக அரசு, அவர்களுக்கான வரிகளில் நிறைய சலுகைகளைச் செய்வதாகவும் ஒரு அறிக்கை சொல்கிறது. 

உலகிலுள்ள மக்களில் 50 சதவீதம் மக்களுடைய ஒரு நாள் சராசரி வருமானம் 350 ரூபாய்கள் என்கிறது ஆய்வு ஒன்று. இது வளர்ந்த நாடுகள், வளரும் நாடுகள், பிந்தங்கிய நாடுகள் என ஒட்டுமொத்த மக்களின் மீதான புள்ளி விவரம். 

உலக அளவில் ஐந்து சிறுவர்களில் ஒருவருக்கு கல்வி மறுக்கப்படுகிறது. அவர்களுடைய எதிர்காலக் கனவானது பொருளாதாரத்தின் கோரப்பற்களில் அரைபட்டு சிதைந்து விடுகிறது. இதில் மாணவிகளின் எண்ணிக்கை, மாணவர்களின் எண்ணிக்கையை விட 21 விழுக்காடு அதிகம் என்பது கவனிக்கத் தக்கது. 

செல்வந்தர்களின் ஏகபோக சொகுகு வாழ்க்கைக்கு கோடிகள் கொட்டப்படும் ஒவ்வொரு நாளிலும், அடிப்படை மருத்துவ வசதிக்குக் காசில்லாமல் சுமார் 10000 பேர் இறக்கிறார்கள் என்பது எவ்வளவு பெரிய துயரம் ! ஒவ்வொரு ஆண்டும் மருத்துவச் செலவுகளினால் சுமார் 10 கோடி பேர் வறுமைக்குள் விழுகிறார்கள் என்பது எவ்வளவு பெரிய கொடுமை !

வறுமைக்கும், வளமைக்கும் இடையேயான பள்ளத்தாக்கு மிகவும் அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. சுவர்க்கத்தில் இருந்த ஏழை இலாசருக்கும் நரகத்தில் இருந்த செல்வந்தருக்கும் இடையே இருந்த நிரப்ப முடியாத மாபெரும் பள்ளம் போல தான் இன்றைய உலகிலும் இருக்கிறது. இங்கே ஏழைகள் நரகத்திலும், செல்வர்கள் சொர்க்கத்திலும் இருக்கிறார்கள் என்பது தான் வித்தியாசம். 

சமூக ஏற்றத்தாழ்வு என்பது அழிக்க முடியாத கோடு அல்ல, ஒரு ஒரு அரசியல் தேர்வு ! சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் களைய வேண்டியதே அரசியல் தலைவர்களின் கடமை, ஆனால் அதை தொடர்ந்து நழுவ விடும்போது தெரிந்தோ தெரியாமலோ சமூக ஏற்றத்தாழ்வுக்கு அவர்கள் துணை சென்று கொண்டே இருக்கிறார்கள். 

இப்படி பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வு ஒரு புறம் மக்களை நசுக்க, பாலியல் வேறுபாடுகளும், இன வேறுபாடுகளும், நிற வேறுபாடுகளும், சாதீய வேறுபாடுகளும் மக்களை இன்னொரு புறமிருந்து நசுக்கித் தள்ளுகிறது. முடவனின் கால்களில் கட்டப்படும் சங்கிலிகளைப் போல இவை ஏழைகளை வாழுமிடத்திலேயே கல்லறை கட்டிக்கொள்ள நெட்டித் தள்ளுகின்றன. 

சமத்துவம் என்றும், மனிதநேயம் என்றும் குரல்கொடுப்பவர்கள் இன்றைக்கு அரிதாகிவிட்டார்கள். சமநிலையற்ற வாழ்க்கையே இயல்பான ஒன்று என ஏற்கப் பழகிவிட்டார்கள். அதனால் தான் ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்கு எதிரான குரல் இன்று ஒலிப்பதில்லை. அப்படி ஒலிக்கின்ற குரல்வளைகளும் பூட்ஸ் கால்களால் நசுக்கப்பட்டு அங்கொன்றும் இங்குமாக புதைபட்டுப் போகின்றன. 

இந்த சூழலில் விவிலியம் நமக்கு என்ன கற்றுத் தருகிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகிறது. கிறிஸ்தவத்தின் பார்வையில் சமத்துவம் என்றால் என்ன எனும் தெளிவையும் பெற்றுக் கொள்தல் தேவையாகிறது. 

  1. வேறுபாடு அற்றவர்கள் 

“இனி உங்களிடையே யூதர் என்றும் கிரேக்கர் என்றும், அடிமைகள் என்றும் உரிமைக் குடிமக்கள் என்றும் இல்லை; ஆண் என்றும் பெண் என்றும் வேறுபாடு இல்லை; கிறிஸ்து இயேசுவோடு இணைந்துள்ள நீங்கள் யாவரும் ஒன்றாய் இருக்கிறீர்கள்” என்கிறது பைபிள். 

கிறிஸ்தவர்கள் எனும் வட்டத்துக்குள், பாகுபாடு என்பது இல்லை. கிறிஸ்துவுக்குள் இருக்கின்ற அனைவருமே ஒன்றாய் இருக்கிறார்கள் என்பதே இதன் பொருள். கிறிஸ்தவம் சொல்லும் சமத்துவத்துக்கும் உலகம் கற்பிக்கும் சமத்துவத்துக்கும் வேறுபாடு உண்டு. இறைவனின் படைப்பில் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளனர். அவற்றில் வேறுபாடுகள் உண்டு. ஆனால் இயேசு எனும் தலைமையின் கீழ் அனைவரும் சமம். 

இயேசு எனும் செடியில் இணைந்த கிளைகளாய் அனைவரும் சமம். யாரும் யாருக்கும் உயர்ந்தவர்கள் இல்லை, யாரும் யாரை விடவும் தாழ்ந்தவர்களும் இல்லை. எந்த பெரிய கிளையாய் இருந்தாலும், வெட்டப்பட்டால் விறகு தான். எந்த ஒரு கிளையும் இன்னொரு கிளையைத் தாழ்வாக நினைக்கக் கூடாது. காரணம் செடியானது தாவரத்தின் அத்தனை கிளைகளுக்குமாய் தன் வேர்கள் உறிஞ்சும் நீரைப் பகிர்ந்தளிக்கிறது. 

  1. இணைந்து வாழ படைக்கப்பட்டவர்கள்.

கடவுளுடைய படைப்பில் ஒவ்வொருவரும், பிறருக்காகப் படைக்கப்பட்டவர்கள். எதுவுமே தனித்தனியே இயங்குவதற்கானதல்ல. ஆதாம் பெயரிட்ட விலங்குகள் முதல், உலகின் கடைசி மனிதன் வரை இயற்கையோடும், பிறரோடும் இணைந்து வாழவேண்டும் என்பதற்காகவே படைக்கப்பட்டவர்கள். இணைந்து வாழ்பவர்களே விண்ணகம் செல்கிறார்கள் என்பதையே இயேசு மறைமுகமாய் இறுதித் தீர்வை நிகழ்வின் மூலமாகச் சொல்கிறார். 

“ஆண்டவரோடு இணைக்கப்பட்ட நிலையில் ஆணின்றிப் பெண்ணில்லை; பெண்ணின்றி ஆணில்லை” என்கிறது விவிலியம். அயலாய் உவமையில் பிறருக்காய் வாழ்வதன் தேவையை விளக்குகிறது விவிலியம். மொத்தத்தின் விவிலியமானது தனித்து வாழும் செல்வந்தர்களை நிராகரித்து விட்டு, இணைந்து வாழும் ஏழைகளுக்காகவே பேசுகிறது. 

  1. சமமாய் பார்க்கப்படுபவர்கள்

கடவுள் அவர் ஓர வஞ்சனை செய்வதில்லை என்கிறது இணைச்சட்டம். ஒருவரை வாழவைத்து இன்னொருவரை வீழ வைக்கும் செயலை கடவுள் செய்வதில்லை. அதை மனிதனே தேர்ந்தெடுக்கிறான். களஞ்சியங்களின் அளவைப் பெரிதாக்குவது மனிதனின் செயல். இதயத்தின் அளவைப் பெரிதாக்கச் சொல்வதே இறைவனின் இயல்பு. இந்தக் குறுகியப் புவி வாழ்க்கையில் மனிதன் பிறருக்காய் வாழ்வதில் தான் விண்ணுல வாழ்வுக்கான நுழைவே நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. 

தன்னைப் போல அயலானை நேசி எனும் இயேசுவின் வார்த்தையானது மனித நேயத்தின் முக்கியத்துவத்தை விளக்கும் ஒற்றை போதனை. அதில் தான் ஒட்டு மொத்த இயேசுவின் வாழ்க்கையும் அடங்கியிருக்கிறது. இயேசுவின் வாழ்க்கை அன்பும் சமத்துவமும் கலந்த கூட்டுறவாய் இருப்பதை ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் நாம் காணலாம். தன்னைப் போல அயலானை நேசிப்பது என்பது தனது நிலைக்கு ஏழைகளையும், நிராகரிக்கப்பட்டவர்களையும் தூக்கிக் கொண்டு வருவது தான். 

  1. அமைதியாய் வாழவேண்டியவர்கள்

“அனைவருடனும் அமைதியாய் இருக்க முயலுங்கள்; தூய்மையை நாடுங்கள். தூய்மையின்றி எவரும் ஆண்டவரைக் காணமாட்டார்” என்கிறது பைபிள். அமைதியாய் வாழ்வது என்பது அன்பைப் பகிர்வதே. பசியாய் இருக்கும் ஒருவரிடம், நலமே சென்று வா என்பதல்ல, அவன் நலமாய் வாழ என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்வதே தேவை என்கிறது பைபிள். அனைவருடனும் அமைதியாய் வாழ்வது என்பது பிறருடைய வாழ்க்கையில் அடிக்கின்ற புயல்களை அடக்க உதவுவது தான். 

தூய்மையை நாடுபவர்கள் பிறர் நலம் பேண வேண்டும். தன்னலம் துறந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும். ஏழை இலாசர்களைக் கவனிக்காத செல்வந்தர்களும், வறியவர்களைப் புறக்கணிக்கும் வலியவர்களும் நிச்சயமாய் இறைவனின் ஆட்சியில் பங்கு கொள்வதில்லை. அன்பும் சமத்துவமும் நிறைந்த ஒரு சமூகத்தைக் கட்டியெழுப்ப தன்னால் முடிந்த அளவு பங்களிப்பு செய்ய வேண்டியது சமூக அழைப்பல்ல, ஆன்மீக அழைப்பு என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். 

  1. எல்லோரும் எல்லாம் செய்வதல்ல சமத்துவம்.

“பணியாளர் தலைவரைவிடப் பெரியவர் அல்ல; தூது அனுப்பப்பட்டவரும் அவரை அனுப்பியவரை விடப் பெரியவர் அல்ல” என்கிறார் இயேசு. சமத்துவம் என்பது ஒரே பணியைச் செய்வதல்ல. சமத்துவம் என்பது அன்பின் அடிப்படையில் அனைவரும் சமம் என நடத்துவதே. அதனால் தன் பணி என்று வரும்போது ,”அப்பாலே போ சாத்தானே’ என்று கடிந்து கொண்ட இயேசு, அன்பு எனும் அடிப்படையில் சீடர்களின் கால்களைக் கூட கழுவுகிறார். 

சமத்துவம் என்பது எல்லோரையும் முக்கியமானவர்களாக நினைப்பது. எல்லோரும் இறைவனின் சாயல் என நினைப்பது. எல்லோரும் நம்மைப் போன்ற மனிதர்கள் என நினைப்பது. எல்லோருமே இயேசு எனும் உடலின் உறுப்புகள் என உணர்வது. எப்போது நாம் இயேசுவோடு இணைந்து வாழவில்லையோ அப்போது சமத்துவம் நம்மிடமிருந்து விடைபெறுகிறது என்பது தான் யதார்த்தம்.

சமத்துவமும், அன்பும் கலந்த சமூகத்தைக் கட்டியெழுப்ப, நாம் முதலில் செய்ய வேண்டியது இறைமகன் இயேசுவோடு முழுமையாக இணைந்து வாழ்வதே

*

சேவியர்

ஆகஸ்ட் 6,2020

 

Posted in Articles, Desopakari

இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்வு 

*

திருமணம் முடிந்து தனது மனைவியை வீட்டுக்கு அழைத்து வருகின்ற கணவன் முதலில் என்ன செய்வார் ? திருமணத்துக்கு முன்பே தங்குமிடத்தை தயாராக்கி, அதில் தேவையான அளவு முன்னேற்பாடுகளைச் செய்து  வைத்திருப்பார். அதே போல தான், நாம் இந்த உலகத்தில் நுழையும் முன்பே இறைவன் இயற்கையைப் படைத்து நமக்காகத் தயாராக்கி வைத்திருந்தார்.  

இயற்கையின் அம்சமாகவே மனிதன் இருக்கிறான். அவன் இல்லாமையிலிருந்து உருவாகவில்லை, அவன் மண்ணின் துகள்களிலிருந்து இறைவனின் மூச்சுக் காற்றினால் உருவாகிறான். இயற்கையிலிருந்து படைக்கப்பட்டதால் அவன் இயற்கையின் பாகமாகவே இருக்கிறான். படைக்கப்படும் முன் மண்ணாக இருந்த மனிதன், படைக்கப்பட்ட பின் குயவனாகிய இறைவனின் கையிலிருக்கும் மண்ணாக இருக்கிறான், மரணத்துக்குப் பின் மீண்டும் அவன் மண்ணின் பாகமாகவே மாறிப் போகிறான். இப்படி, மனிதனின் படைப்பும், மனிதனின் பணியும், மனிதனின் இறப்பும் எல்லாமே இயற்கையின் பாகமாக இருக்கின்றன. 

மனிதனுக்கு கடவுள் இட்ட முதல் பணியே விலங்குகளுக்குப் பெயர் சூட்டு விழா தான். விலங்குகள் ஆதாமிடம் வருகின்றன, ஆதாம் அவற்றுக்கு பெயரிடுகிறான். அவன் இட்ட பெயரே அவற்றின் பெயராய் ஆனது என்கிறது விவிலியம். மனிதன் இயற்கையோடு இயைந்து தான் தனது நாட்களை நகர்த்தத் துவங்குகின்றான். 

மனிதனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட முதல் வேலையே விவசாயம் தான். அவன் நிலத்தைப் பயன்படுத்தி வாழ்க்கையை நடத்த வேண்டிய சூழலுக்குத் தள்ளப்படுகிறான். நெற்றி வியர்வை நிலத்தில் விழ அவன் தனது வேலையை ஆரம்பிக்கிறான். இயற்கை அவனை ஏற்றுக் கொள்கிறது. மனித வாழ்க்கை இயற்கையை விட்டு விலகி இருக்கவில்லை. இயற்கையோடு கலந்தே இருந்தது. இயற்கை வேறு, மனிதன் வேறு எனும் சூழல் இருக்கவில்லை. 

கடவுள் இயற்கையைப் படைத்தது மனிதன் இயற்கையைப் பயன்படுத்தி வாழவேண்டுமென்பதற்காகவே. பண்படுத்தவும், பயன்படுத்தவும் மனிதனுக்கு இறைவன் கட்டளை கொடுக்கிறார்.  ஆனால் மனிதன் இயற்கையோடு இணைந்து வாழ்வதை விட்டு விட்டு, இயற்கையை இழந்து வாழத் துவங்கிவிட்டான் என்பதே கவலையான உண்மையாகும். 

இயற்கையைப் பயன்படுத்தி வாழ்வதை விட்டு விட்டு, இயற்கையைப் பாழ்படுத்தி வாழத் துவங்கி விட்டான் என்பதே கவனிக்க வேண்டிய உண்மையாகும்.

ஏன் நாம் இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்க்கை வாழவேண்டும் ?

சுருக்கமான பதில் வேண்டுமெனில், “கடவுள் இயற்கையோடு இயைந்து தான் வாழ்ந்தார், எனவே நாமும் வாழ வேண்டும்” என சொல்லலாம். கடவுள் தனது வல்ல செயல்களுக்காக இயற்கையைப் பயன்படுத்தினார். தனது கோபத்தைக் காட்ட இயற்கையைப் பயன்படுத்தினார். தனது நேசத்தைக் காட்ட இயற்கையைப் பயன்படுத்தினார். 

உதாரணமாக, எகிப்திலிருந்து இஸ்ரேல் மக்களை கடவுள் மீட்டுக் கொண்டு வரும் போது இயற்கையையே பயன்படுத்துகிறார். தவளைகள் வருகின்றன, கொசுக்கள் வருகின்றன, வண்டுகள் வருகின்றன, நோய்கள் வருகின்றன, கொப்பளங்கள் வருகின்றன, வெட்டுக்கிளிகள் வருகின்றன என இயற்கையே பெரும்பாலும் இறைவனின் திட்டத்திற்கு உதவிக்கு வருகின்றன.

அந்தக் காலகட்டத்தில் ஒரு மாபெரும் எரிமலை பூமிக்குள் வெகுண்டெழுந்ததாகவும் அதன் விளைவாக எழுந்தவையே இந்த பத்து வாதைகள் எனவும் சில ஆய்வாளர்கள் நம்புகின்றனர். அதாவது, இயற்கையைக் கொண்டே இயற்கையின் மாற்றங்களை இறைவன் உருவாக்குகிறார். இயற்கையின் கரங்களைப் பிடித்துக் கொண்டே விடுதலையின் வாசல்களை இறைவன் திறக்கின்றார்.  

படைப்புகளெல்லாம் இறைவனின் மகத்துவத்தை புகழ்ந்து பாடுகின்றன. அவரது மாட்சியை அறிக்கையிடுகின்றன. அவர் வரைந்த கோட்டை விட்டு வெளியே வருவதில்லை. பிரபஞ்சத்தின் அத்தனை கோள்களும் அவரது கட்டளையை அட்சர சுத்தமாய் கடைபிடிக்கின்றன.

அவர் சொன்னால் கழுதை பேசியது, காகம் உணவு சப்ளை செய்தது, மீன் நீர்மூழ்கிக் கப்பலாய் மாறி மனிதனை சுமந்து சென்றது, கழுத்தில் பணத்தைச் சுமந்து வந்து பரிசளித்தது, கரடி மூர்க்கம் காட்டியது, சிங்கம் வாயை மூடியது என அத்தனை படைப்புகளுமே அவரது வார்த்தையை மீறியதில்லை. 

அவர் பிறந்த போது வானின் நட்சத்திரம் வழிகாட்டியது. அவர் வாழ்ந்தபோது நீர் அவரது பாதங்களைத் தாங்கிக் கொண்டது. அவர் இறந்த போது உறைந்த காற்றும், உறங்கிய ஒளியும் மாபெரும் மயான அமைதியை உருவாக்கின. இயேசு இயற்கையை விட்டு விடவில்லை. 

அவரது போதனைகளிலெல்லாம் இயற்கையே வாழ்ந்திருந்தது. அவரது உவமைகளெல்லாம் இயற்கையின் பக்கங்களில் தான் நிரம்பியிருந்தன. விதைகள் அவரது உதவிக்கு வந்தன, நிலம் அவருக்கு கை கொடுத்தது, வானத்துப் பறவைகளும், வயல்வெளி மலர்களும் கூட வந்தன எங்கும் அவர் எளிய மக்களின் சார்பாக நின்று இயற்கையோடு பயணித்தார்.

மனிதன் இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்க்கை வாழவேண்டும் என்பதே இறைவனின் விருப்பமாக இருந்தது. இயற்கையோடு மனிதன் இயைந்து வாழ்ந்தபோது இயற்கையிலிருந்து அவன் கற்றுக் கொண்டான். இயற்கையின் மாற்றங்கள் அவனுக்குத் தெரிந்தன. இயற்கையின் அதிர்வுகள் அவனால் உணரப்பட்டன. இயற்கையை விட்டு விலக விலக பிரபஞ்சத்தோடான தொப்புழ் கொடி உறவு அறுபடத் துவங்கியது. அவனது வாழ்க்கையில் இயற்கையின் தேவை மறக்கடிக்கப்பட்டது. பெற்ற அன்னையை அனாதை இல்லத்தில் விடுகின்ற மகனைப் போல, இயற்கையை அவன் கவனிப்பின்றி உதறிவிடுகிறான். 

விலங்கிடம் வினவுக; உமக்கு அது கற்றுக்கொடுக்கும்; வானத்துப் பறவை உமக்கு அறிவுறுத்தும்  அல்லது மண்ணில் ஊர்வனவற்றிடம் பேசுக; அவை உமக்குக் கற்பிக்கும். ஆழியின் மீன்கள் உமக்கு அறிவிக்கும். என்கிறது யோபு நூல். இயற்கையோடு இணைந்து வாழவேண்டும், இயற்கையிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பதையே இது காட்டுகிறது. 

மனித வாழ்க்கை மகத்துவத்தை இழக்கக் காரணம் இயற்கையை விட்டு விலகி, செயற்கையின் தோளில் ஏறிப் பயணித்தது தான். இன்று மீண்டும் மனித வாழ்க்கை இயற்கையை நோக்கித் திரும்பியிருக்கிறது. இயற்கை உணவுகளும் இயற்கை மருத்துவங்களும் மீண்டும் மனித சிந்தனையில் நுழைந்திருக்கின்றன. 

கடவுள் இயற்கையைப படைத்த போது கால நிலைகளுக்கு ஏற்ப மனிதனுக்கு காய்கனிகளைக் கொடுத்தார், வாழ்வியலுக்கு ஏற்ப இயற்கை பருவங்களைக் கொடுத்தார். நாம் இயற்கையோடு கரம் கோத்து வாழ விரும்பினார். ஆனால், நாமோ செயற்கையின் ஆதிக்கத்தால் எதையும் சாதிக்கலாம் என நினைத்தோம். ஆனால் உண்மை அதுவல்ல என்பது நமக்கு இப்போது விளங்கத் துவங்கியிருக்கிறது.

இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்க்கை வாழும்போது மகிழ்ச்சி அதிகரிக்கும், ஆரோக்கியம் அதிகரிக்கும், மன அழுத்தம் குறையும், சிந்தனை வளரும் என்றெல்லாம் மருத்துவம் பட்டியலிடுகிறது.

கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் ஏன் இயற்கையோடு இயைந்து வாழவேண்டும் ? 

ஏனெனில் அது கடவுளின் படைப்பு ! கடவுளின் படைப்போடு நாம் கரம்கோர்த்து வாழ்வதே சிறப்பானது. கடவுள் கொடுத்த ஞானத்தைப் பயன்படுத்தி அதை நாம் செயல்படுத்த வேண்டும் !

அது கடவுளைப் புகழ்கின்றது !! இயற்கையும், படைப்புகளும் இறைவனைப் புகழ்வதாக விவிலியம் நமக்கு விளக்குகிறது. இறைவனைப் புகழ்கின்ற இயற்கையோடு நாம் இயைந்து வாழவேண்டும்.

அது கடவுளுக்குக் கட்டுப்படுகிறது !!! காற்றும் கடலும் நிசப்தமாகிறது, கடல் பிளவுபட்டு வழிவிடுகிறது, வானமும் பூமியும் கீழ்ப்படிகின்றன ! கடவுளுக்குக் கீழ்ப்படிவற்றோடு இயைந்து வாழவேண்டும்.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக இயற்கையோடு வாழவேண்டும் என்பது இறைவன் நமக்கிட்ட கட்டளை. இயற்கையைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதைப் பல இடங்களில் விவிலியம் நமக்குச் சொல்கிறது. 

இயற்கையோடு இயைந்து வாழ்வோம். 

அது நமது உடலையும், உள்ளத்தையும் வலுப்படுத்தும். 

இயற்கையை நேசிப்போம், ஏனெனில் இறைவன் அதை நேசிக்கிறார்.

*

சேவியர்

 

Posted in Articles, Desopakari

கிறிஸ்து அருளும் விடுதலை

கிறிஸ்து அருளும் விடுதலை

*

 

விடுதலையை வெறுக்கின்ற மனிதர்கள் இல்லை. அடிமைத்தனங்களின் சங்கிலிகளையல்ல, விடுதலையின் வெளிச்சத்தையே இதயங்கள் விரும்புகின்றன. ஆனால் எது விடுதலை என்பதில் தான் பெரும் குழப்பம்.

கிறிஸ்தவம் விடுதலையைத் தான் முன்மொழிகிறது. மனிதன் தான் அடிமைத்தனத்தை அரவணைக்கத் துடிக்கிறான். கடவுள் மனிதனைப் படைத்தபோது சுதந்திர மனிதனாகத் தான் படைத்தார். அனைத்தையும் ஆள்கின்ற பொறுப்பை அவனிடம் ஒப்படைத்தார். ஒரு மரத்தின் கனியைத் தவிர, அனைத்தையும் புசிக்கலாம் எனும் கட்டளை அவனுக்குத் தரப்படுகிறது. அந்த விடுதலை சூழலை அவன் புரிந்து கொள்ளவில்லை. மறுக்கப்பட்டதை, நெருங்குவதே விடுதலை என நினைத்தான்.

தனக்கு ஏன் ஒரு விஷயம் மறுக்கப்படுகிறது ? அதை நான் எடுத்துக் கொள்வதில் என்ன தப்பு ? ஏதோ ஒரு மர்மம் அதற்குள் ஒளிந்திருக்கிறது. ஒருவருக்குத் தெரிந்த ஒரு ரகசியம் எனக்கும் தெரிந்தால் என்ன தவறு போன்ற சிந்தனைகள் முதல் மீறுதலை நோக்கி அவனை நகர்த்தியது. பழம் சுவைத்ததை விடுதலை என நினைத்தான், ஆனால் அது அடிமைத்தனத்துக்கான அழைப்பு என்பதை அவன் அறிந்திருக்கவில்லை.

விடுதலையை மனிதன் விரும்பவேண்டுமெனில், அடிமைத் தனத்தின் கஷ்டத்தை அவன் உணர வேண்டும். தான் அடிமை நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளாத ஒரு மனிதனால், விடுதலை வாழ்வுக்குள் நுழைய முடியாது. எகிப்தில் நானூறு ஆண்டுகள் அடிமை நிலையில் இருந்தார்கள் இஸ்ரேல் மக்கள். அவர்களுக்கு தேவையான இறைச்சியும், உணவும் கிடைத்தது. நிம்மதியாய் வாழ்ந்தார்கள். விடுதலை வாழ்வை நோக்கி நகரவில்லை. காரணம், அடிமைத்தனத்தின் உஷ்ணம் அவர்களுக்கு உறைக்கவில்லை.

அடிமை நிலையில் தலைமுறை தலைமுறையாய் இருப்பவர்களுக்கு அந்த நிலை பழகிவிடுகிறது. அதன் பின் விடுதலை கொடுத்தால் கூட, அதை விட அடிமை நிலையே வசதியானது என நினைக்க ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள்.

யானையைப் பழக்குபவர்கள் முதலில் யானையின் காலில் ஒரு சங்கிலியைக் கட்டி அதை ஒரு மரத்தோடு பிணைத்து வைப்பார்கள். யானை அந்த கட்டிலிருந்து விடுபட முயற்சித்துக் கொண்டே இருக்கும். ஒரு கட்டத்தில் இனிமேல் அந்த சங்கிலியிலிருந்து விடுதலை பெற முடியாது என முடிவு கட்டி விடும். அதன் பின் அந்த சங்கிலியை உடைக்க அது முயற்சியே செய்யாது. இப்போது பாகன் அந்த சங்கிலியைக் கழற்றிவிட்டு, ஒரு சின்ன கயிறைக் கொண்டு அதைக் கட்டி வைப்பான். இழுத்தாலே அறுந்து விடும் கயிறாய் இருக்கும். ஆனால் யானை இழுக்காது. அப்படித் தான் அடிமை நிலையிலேயே தொடர்ந்து இருக்கும் மனிதன் தான் அடிமையாய் இருப்பதையே மறந்து விட்டு, அந்த சூழலோடு தன்னை இணைத்துக் கொள்கிறான்.

விடுதலை என்பது எதையும் செய்வதற்காய்க் கிடைக்கின்ற அங்கீகாரமல்ல, சரியானதைச் செய்வதற்காகக் கிடைக்கின்ற ஞானம். நமக்கு இறைவன் சரியானதைத் தேர்ந்தெடுக்கும் ஞானத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார். நாம் விடுதலையாய் இருக்கிறோமா ? அல்லது அடிமையாய் இருக்கிறோமா ? என்பதை நமது தேர்வுகள் காட்டிக் கொடுக்கின்றன. கல்லை அப்பமாய் மாற்றச் சொன்னபோது, இயேசு மறுத்தார். அற்புதம் செய்வதற்குக்கான உரிமையை அவர் கையில் எடுக்கவில்லை, எது சரியானதோ அதைத் தேர்ந்தெடுத்தார். ஆனால், ஏவாளும் ஆதாமும் அங்கே தவறிப் போனார்கள்.

“எல்லாவற்றையும் செய்ய எனக்கு உரிமையுண்டு”; ஆனால், எல்லாம் நன்மை தரக்கூடியவையல்ல” என்றார் பவுல். விடுதலை என்பது, எல்லாவற்றையும் செய்வதில் அல்ல, சரியானதைச் செய்வதில் தான் அடங்கியிருக்கிறது. பட்டத்தின் சுதந்திரம் வானத்தில் பறப்பதில் இருக்கிறது. ஆனால் நூலை உடைத்து விட வேண்டுமென அது கருதும் கணத்தில், அந்த விடுதலையானது அழிவுக்குள் அழைத்துச் செல்கிறது.

விடுதலை வேண்டுமெனில், நாம் அடிமையாய் தான் இருக்கிறோம் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். “உங்களுக்கு விடுதலை கிடைக்கும்’ என நீர் எப்படிச் சொல்லலாம்? நாங்கள் யாருக்கும் ஒருபோதும் அடிமைகளாய் இருந்ததில்லை” என்று யூதர்கள் இயேசுவிடம் சொன்னார்கள். உண்மையில் அவர்கள் அப்போது கூட ரோம ஆளுகைக்கு உட்பட்டிருந்தார்கள். ஆனால், “ ஆபிரகாமின் சந்ததியர் நாங்கள். யாருக்கும் அடிமையாய் இருந்ததில்லை” என்றார்கள்.

இயேசு அவர்களிடம், “பாவம் செய்யும் எவரும் பாவத்துக்கு அடிமையாய் இருக்கிறான்” என்றார். பாவம் என்கின்ற அடிமைத்தனத்திலிருந்து தூய்மை எனும் தளத்துக்கு மனிதனை அழைத்துச் செல்லவே இயேசு வந்தார். “நானே வழியும் உண்மையும் ஜீவனும்” என்ற இயேசு, ““என் வார்த்தைகளை நீங்கள் தொடர்ந்து கடைப்பிடித்து வந்தால் உண்மையில் என் சீடர்களாய் இருப்பீர்கள்; உண்மையை அறிந்தவர்களாயும் இருப்பீர்கள். உண்மை உங்களுக்கு விடுதலை அளிக்கும்” என்றார். கிறிஸ்து அருள்கின்ற விடுதலையானது, உண்மையை அறிவதால் கிடைக்கின்ற விடுதலை. அதாவது, இயேசுவை அறிவதால் கிடைக்கின்ற விடுதலை.

இயேசு தருகின்ற விடுதலையானது, நம்மைப் பிணைத்திருக்கும் சங்கிலிகளிலிருந்து அல்ல. இதயத்தைப் பிணைத்திருக்கும் சங்கிலிகளிலிருந்து. இதயத்தை துருப்பிடிக்கச் செய்கின்ற அத்தனை விஷயங்களையும் விட்டு விடுவதில் அந்த விடுதலை இருக்கிறது. பாவத்தின் பதுங்கு குழிகளில் படுத்துக் கிடப்பவர்களுக்கு விடுதலையின் வெளிச்சம் கிடைப்பதில்லை. இயேசுவின் வருகை, பாவத்தின் குழியில் இருந்தவர்களை, புனிதத்தின் வழிகளில் நிறுத்தியது. அந்த விடுதலை நம் இதயத்தின் கடினத்தை இளகச் செய்து, இனிமையை இறக்குமதி செய்கிறது.

இயேசு தருகின்ற விடுதலையானது நம்மை சோம்பேறிகளாக்குவதாக இல்லாமல், சுறுசுறுப்பாய்ப் பணி செய்பவர்களாக மாற்ற வேண்டும். நான் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றேன் எனும் எனும் உறுதியானத, பிறருக்காய் பயனுள்ள வாழ்க்கையைத் தொடர்வதாக இருக்க வேண்டும். கூண்டை விட்டு வெளியே வந்த பறவையானது, மரங்களை நோக்கிப் பறக்க வேண்டுமே தவிர மீண்டும் அந்தக் கம்பிகளுக்குள் அடைபட விரும்பக் கூடாது. அதே போல நமது புனித வாழ்வின் தொடக்கமானது சிலுவை மரத்தை நோக்கிய பயணமாக இருக்க வேண்டும் பழைய பாவச் சிறைகளைத் தேடுவதாய் இருக்கக் கூடாது.

அந்தப் பயணத்தில் தான் மனித நேயம் நிரம்பியிருக்கிறது. சக மனித கரிசனை நிரம்பியிருக்கிறது. கிறிஸ்து தந்த விடுதலையானது நம்மை விண்ணகத்தின் கதவுகளுக்குள் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். அந்தப் பயணமானது அடிமை நிலையில் இருக்கின்ற மக்களை விடுதலைக்குள் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். விடுதலை என்பது, தப்பித்தல் மட்டும் அல்ல ! விடுதலை என்பது பிறரைத் தப்ப வைத்தல் !!

இயேசு அருளும் சுதந்திரம் என்பது, அனுமதிக்கப்பட்ட அடிமைத்தனம். அதாவது, அனைத்தையும் படைத்த இறைவனுக்கு அடிமையாய் இருப்பதால் விளைகின்ற விடுதலை. நமது சுய விருப்பங்களுக்கும், சிற்றின்பங்களுக்கும் அடிமையாய் இருக்கும் போது பாவத்தின் அறைகளில் அடைபடுகிறோம். இறை விருப்பங்களுக்கும், பேரின்பங்களுக்கும் அடிமையாய் இருக்கும் போது நாம் பரமனின் அறைகளில் அடைபடுகிறோம். ஒரு வகையில், இறைவனின் அடிமை என்பதே இறைவனில் விடுதலை என்பது.

கடவுளின் அடிமையாய் இருக்கும்போது நம்மிடமிருக்கின்ற பாவத்தின் அச்சமும் விலகும், அச்சம் எனும் பாவமும் விலகும். விசுவாசம் எனும் விளை நிலத்தில் நடப்படும் போது தான் அறுவடை அமோகமாக இருக்கும். விதைப்பவனின் உரங்களை உள்வாங்கிக் கொள்ளும் போது தான் தாவரங்களின் வாழ்க்கை கனிகொடுக்கும். இல்லையேல் களை விடுக்கும்.

இயேசு எனும் உண்மையை நாம் அறிந்து கொள்வோம். அனைத்து அதிகாரத்தையும் பெற்ற அவர் அனைத்தையும் செய்யவில்லை. இயேசு விடுதலையாக்கும்போது தான் நாம் மெய்யான விடுதலையைப் பெற்றுக் கொள்ள முடியும். அறைபட்ட அவரே விடுதலைசெய்யும் வலிமை பெற்றவர். புதைபட்ட அவரே நம்மை உயிர்த்தெழச் செய்ய வல்லவர். பாவியாக்கப்பட்ட அவரே நம்மைப் புனிதமாக்க வல்லவர். அவமானப்பட்ட அவரே நமது அவமானங்களைத் துடைக்க வல்லவர். முட்கிரீடம் சூட்டப்பட்ட அவரே நமக்கு ராஜ கிரீடம் சூட்ட வல்லவர். இந்த உண்மையை முழுமையாய்ப் புரிந்து கொள்வோம்.

இயேசு அருளும் விடுதலையைப் பெற்றுக் கொள்வோம். அது கால்களைத் தறித்து விட்டு வீல் சேர் வழங்கும் சுதந்தரமல்ல. அது கண்களைப் பிடுங்கிவிட்டு கலர் பென்சில் தரும் சுதந்திரமல்ல. இறைவனின் சட்டங்களுக்குள் பாவத்தின் திட்டங்களை முறியடித்து வாழும் வாழ்வு. அதற்கு நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் ஒன்றே ஒன்று.

இறைவனிடம் நம்மை முமுமையாய் ஒப்படைத்தல் !

*

சேவியர்