Posted in Articles, Miracles of JESUS

இயேசு செய்த புதுமைகள் : பத்துத் தொழுநோயாளர்கள்

இயேசு செய்த புதுமைகள். பத்துத் தொழுநோயாளர்கள் நோய் நீங்கப்பெறுதல்

Image result for jesus heals 10 lepers

லூக்கா 17 : 11 முதல் 19 வரை

இறைவார்த்தை

இயேசு எருசலேமுக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தபோது கலிலேய, சமாரியப் பகுதிகள் வழியாகச் சென்றார். ஓர் ஊருக்குள் வந்தபொழுது, பத்து தொழுநோயாளர்கள் அவருக்கு எதிர்கொண்டு வந்து, தூரத்தில் நின்று கொண்டே,

“ஐயா! இயேசுவே, எங்களுக்கு இரங்கும்” என்று உரக்கக் குரலெழுப்பி வேண்டினார்கள்.

அவர் அவர்களைப் பார்த்து, “நீங்கள் போய் உங்களைக் குருக்களிடம் காண்பியுங்கள்” என்றார். அவ்வாறே அவர்கள் புறப்பட்டுப் போகும்போது அவர்கள் நோய் நீங்கிற்று. அவர்களுள் ஒருவர் தம் பிணி தீர்ந்திருப்பதைக் கண்டு உரத்த குரலில் கடவுளைப் போற்றிப் புகழ்ந்துகொண்டே இயேசுவிடம் திரும்பி வந்தார்;

அவருடைய காலில் முகங்குப்புற விழுந்து அவருக்கு நன்றி செலுத்தினார். அவரோ ஒரு சமாரியர்.

இயேசு, அவரைப் பார்த்து, “பத்துப் பேர்களின் நோயும் நீங்கவில்லையா? மற்ற ஒன்பது பேர் எங்கே? கடவுளைப் போற்றிப் புகழ அன்னியராகிய உம்மைத் தவிர வேறு எவரும் திரும்பிவரக் காணோமே!” என்றார். பின்பு அவரிடம், “எழுந்து செல்லும், உமது நம்பிக்கை உமக்கு நலமளித்தது” என்றார்.

சிந்தனை

இயேசுவின் புதுமைகள் எப்போதுமே வித்தியாசமான அனுபவங்களாகவும், புதுமையான பாடங்களை நமக்குக் கற்றுத் தரும் நிகழ்வுகளாகவும் அமைந்து விடுகின்றன. இந்தப் புதுமையின் வாயிலாகவும் அவர் நமக்குள் பல சிந்தனைகளை விதைக்கின்றார்.

1. இயேசு கடைசியாக எருசலேமுக்கு வருகின்ற பயணம் இது. இதன்பின் அவர் தனது சிலுவைச் சாவுக்குள் நுழையப் போகிறார். மீட்புக்கு விலையாக தனது உயிரையே அளிக்கப் போகிறார். இந்த பயணத்தை அவர் சமாரியப் பகுதிகளின் வழியாக நடத்துகின்றார். பிரிவினையால் பிரிந்து கிடக்கின்ற எருசலேம், சமாரியா போன்றவற்றுக்கு ஒரு இணைப்புப் பாலமாக இயேசுவின் கடைசிப் பயணம் அமைகிறது. அந்த கடைசிப் பயணத்திலும் அவர் தனது சிந்தனையையும், கரிசனையையும் மக்கள் மீதிருந்து திருப்பவில்லை. சீடர்களுக்கு அதன் மூலமாக பாடங்களைக் கற்றுக் கொடுப்பதையும் நிறுத்தவில்லை.

நமது வாழ்க்கைப் பயணம் எப்படி இருக்கிறது ? பிரிவினை மனங்களுக்கு இடையே பாலமாய் அமைகிறதா ? வாழ்வின் எந்த சூழலிலும் நமது பார்வை ஏழை எளியவர்கள் மீதே இருக்கிறதா ? தேவை என வருபவர்களை நோக்கியே நமது கரிசனை இருக்கிறதா ? இத்தகைய கேள்விகளை நாம் நமக்குள் எழுப்ப வேண்டும். அதற்கான விடைகளைக் கண்டறித்து நமது தவறுகளை சரிசெய்ய வேண்டும்.

2. பத்து தொழுநோயாளிகள் இயேசுவை எதிர்கொள்கின்றனர். தொலைவில் நின்று கொண்டே அவரை நோக்கி ஐயா, இயேசுவே என அழைக்கின்றனர். அதே மனிதர் நலம் பெற்று இயேசுவிடம் வருகையில் அவரை மீட்பராகக் கண்டு கொள்கிறார். தொலைவில் இருந்து பார்க்கும் போது இயேசு போதகராகவும், சமூக சீர்திருத்தவாதியாகவும், புரட்சிவாதியாகவும், போர்வீரராகவும், ஆசிரியராகவும் பல வடிவங்களில் காட்சியளிக்கிறார். ஆனால் அவரது பாதத்தில் பணிகையில் மட்டுமே அவர் நமக்கு மீட்பராய் மாறிப் போகிறார்.

நமது வாழ்க்கை எப்படி இருக்கிறது ? இயேசுவோடு நமக்கு இருக்கின்ற உறவு எப்படி இருக்கிறது ? அவரை தொலைவில் இருந்து பார்த்து திருப்திப் பட்டுக் கொள்கிறோமா? அவரது அருகில் வந்து பணிந்து அவரில் சரணடைகிறோமா ? என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். தொலைவில் இருந்து பார்த்து வியக்க இயேசு ஒன்றும் தத்துவஞானி அல்ல ! அரவணைத்துக் காக்கும் ஆண்டவர் என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

3. பத்து தொழுநோயாளிகளும் ஒன்றாக இணைந்து நின்று இயேசுவிடம் வேண்டுகின்றனர். அவர்கள் சரியான நபரைத் தேடி வந்திருந்தனர். சரியான விண்ணப்பத்தை வைக்கின்றனர். ஒரே குரலாக தங்கள் வேண்டுதலை அவரிடம் சமர்ப்பிக்கின்றனர். தேவைகள் எழுகையில் இறைவனை நாடி வரவேண்டும் என்பதையும், இறைவனை நாடி வந்தபின் நமது தேவைகளை ஒருமித்த சிந்தனையில் அவரிடம் எடுத்து வைக்க வேண்டும் என்பதையும் இது உணர்த்துகிறது.

நமது விண்ணப்பம் எப்படி இருக்கிறது ? திருச்சபையாய் இணைந்து வருகின்ற நாம் நமக்குள் வேற்றுமை எண்ணங்களை களைந்து விட்டு இயேசுவிடம் விண்ணப்பம் வைக்கிறோமா ? ஒரே குரலாய், ஒரே மனமாய் நாம் இயேசுவை வேண்டுகின்றோமா ? சிந்திப்போம்.

4. தொழுநோய் என்பது பாவத்தின் அடையாளம் என பார்க்கப்பட்ட காலகட்டம் அது. பத்து தொழுநோயாளியர் இணைந்து இருந்தனர் என்பது பாவம் செய்யும் மக்கள் அனைவரும் அந்த பாவத்தின் காரணமாக இணைந்து வாழ்வார்கள் என்பதன் குறியீடாகவும் எடுத்துக் கொள்ளலாம். பாவம் இணைக்கிறது. பாவம் மக்களை பாவத்தின் கரங்களால் இணைத்துக் கட்டுகிறது. புனிதம் இயேசுவின் உடலோடு நம்மை இணைப்பது போல, பாவம் பாவத்தின் பள்ளத்தாக்கில் நம்மை புதைக்கிறது.

நமது வாழ்க்கை எப்படிப்பட்ட நபர்களின் சங்கமத்தில் அமைகிறது ? நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் நபர்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள் ? அவர்கள் ஆன்மீக தாகம் உடையவர்களா அல்லது சிற்றின்ப மோகம் உடையவர்களா ? அவர்கள் பாவத்தைத் தேடுபவர்களா ? அல்லது பரமனைத் தேடுபவர்களா ? என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். இணைந்து வாழ்தல் நல்லது தான் ஆனால் அது புனிதத்தின் இணைப்பாய் இருக்க வேன்டும். கூடி வாழ்ந்தால் கோடி நன்மை என்பது உலக மொழி, இறைவனோடு கூடி வாழ்ந்தால் மட்டுமே கோடி நன்மை என்பது ஆன்மீக மொழி.

5. “நீங்கள் போய் உங்களைக் குருக்களிடம் காண்பியுங்கள்” என்கிறார் இயேசு ! ‘நீங்கள் நலம் பெறுவீர்கள்’ என சொல்லவில்லை. தொட்டு சுகம் கொடுக்கவில்லை. வெறுமனே குருக்களிடம் அவர்களை அனுப்பி வைக்கிறார் இயேசு. குருக்கள் தான் ‘தீண்டத்தகாதவர்கள்’ என சான்றளித்து இவர்களை ஒதுக்கி வைத்தவர்கள். அப்படி ஒதுக்கியவர்களாலேயே ‘இவர்கள் தூய்மையானவர்கள்’ என பறை சாற்ற வைக்கிறார் இயேசு. நமது எதிரியையே நமக்கு சான்று அளிப்பவனாய் மாற்றும் இறைவனின் வல்ல செயல் அது.

அவர்கள் அந்த வார்த்தையை நம்பி செல்கின்றனர். குருக்களைச் சென்று சேரும் போது என்ன நடக்கும் என அவர்கள் பதட்டப்படவில்லை. ‘சுகம் கொடுங்கள், அப்புறம் போகிறோம்’ என நிற்கவில்லை. வார்த்தையின் அடிப்படையில் அவர்கள் பயணிக்கின்றனர். பயணத்தில் அவர்கள் சுகம் பெற்றுக் கொள்கின்றனர்.

நாமும் நமது பாவ வாழ்க்கையை விட்டு விலக வேண்டுமெனில் இயேசுவின் வார்த்தைகளை நம்பிப் புறப்பட்டுச் செல்ல வேண்டியது தேவையாகிறது. இயேசுவின் வார்த்தைகளை நம்பிப் பயணிக்கும் போது பயணம் நம்மை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சுத்தமாக்கும். இயேசுவின் வார்த்தை நமது பாவக் கறைகளை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்க் கழுவி நம்மை தூய்மையாக்கும். நமது பயணம் இயேசுவின் வார்த்தையின் அடிப்படையில் இருக்கிறதா ?

6. ஒருவர் மட்டும் திரும்பி வருகிறார். பாவம் இணைத்து வைத்தது, புனிதம் விலக்கி வைக்கிறது. ஒன்பது பேர் வராமல் போனதற்கு ஆயிரம் காரணம் இருக்கலாம். ஆனால், ஒருவர் திரும்பி வந்ததற்கு ஒரே ஒரு காரணம் தான் உண்டு. அது அவருக்கு இயேசுவின் மீது இருந்த ‘அன்பும், நன்றி உணர்வும்’ ! தான் நலமடைந்ததை உணர்ந்த கணத்திலேயே, அவர் தனது பயணத்தை ஒரேயடியாகத் திருப்பி, இயேசுவை நோக்கி ஓடினார். இயேசுவின் பாதத்தில் விழுந்து பணிந்தார். விண்ணப்பம் வைத்த போது பத்து பேரோடு சேர்ந்து தொலைவில் நின்று இயேசுவை வேண்டியவர், இப்போது இயேசுவின் பாதத்தில் இயேசுவை அருகில் பார்க்கிறார். ஒரு தனிப்பட்ட அனுபவத்துக்குள் அவர் கடந்து செல்கிறார்.

நாம் எப்படி இருக்கிறோம். அந்த ஒன்பதில் ஒருவராகவா ? அல்லது அந்த ஒன்பதை விட்டு வந்த ஒருவராகவா ? இந்த கேள்வி நமக்கு ஒரு புதிய பாதையை உருவாக்கித் தரும். யாரையெல்லாம் நாம் விட்டு விலக வேண்டும் ? யாரை நாம் நாடித் தேட வேண்டும் ? என்பது நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய விஷயம். பாவத்தால் கட்டப்பட்டிருக்கும் கூட்டத்தை விட்டு விலகலாம். நம்மோடு இணைந்து இயேசுவைத் தேடி ஓடாதவர்களை விட்டு விலகலாம். இயேசு எப்போதுமே கூட்டத்திலிருந்து ஒருவரை தேர்ந்தெடுக்கிறார். ஆபிரகாம், நோவா, யோபு என பட்டியல் மிகப்பெரிது. நாம் கூட்டத்தோடு இருந்தாலும் இயேசு இல்லையேல் தனித்து விடப்பட்டவர் ஆவோம். தனியே இருந்தாலும் இயேசுவோடு இருந்தால் இணைந்து இருப்பவர் ஆவோம் என்பதை புரிந்து கொள்வோம்.

7. நன்றி உடையவர்களாக நாம் இருக்க வேண்டும். கடவுள் நமக்கு எத்தனையோ நன்மைகளை வாரி வாரி வழங்குகிறார். நாம் ஒவ்வொரு சின்னச் சின்ன விஷயத்துக்கும் நன்றியுடையவர்களாக இருக்க வேண்டும். அந்த பழக்கம் நம்மை இறைவனோடு இன்னும் இறுக்கமாய் இணைக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

நமது நன்றி உணர்வு எப்படி இருக்கிறது. இன்றைய தினம், இந்த கணம் இது நமக்கு இறைவன் தந்திருக்கும் மாபெரும் வரம். இதற்காக நாம் இயேசுவுக்கு நன்றி செலுத்தினோமா ? நமக்கு எத்தனையோ நன்மைகளைச் செய்திருக்கும் நமது சக மனிதர்களுக்கு நாம் நன்றியை வஞ்சகமில்லாமல் வழங்குகிறோமா ? சிந்திப்போம்.

8. நலம் பெற்றவர்களில் ஒருவர் தான் நலமடைந்ததை உணர்ந்த கணத்திலேயே கடவுளைப் புகழ ஆரம்பிக்கிறார். இயேசுவிடம் வந்து சேரும் வரை காத்திருக்கவில்லை. புதிய மாற்றம் அவரை உடனடியாக கடவுளைப் புகழும் மனநிலைக்குக் கொண்டு வருகிறது. அதுவும் உரத்த குரலில் அவர் கடவுளை மகிமைப்படுத்தினார். ஒரு சமாரியன் கடவுளைப் புகழ்வதும், அதுவும் உரத்த குரலில் புகழ்வதும் அன்றைக்கு நடக்காத செயல்கள். அதை அந்த மனிதர் செய்தார். காரணம் அவர் இயேசுவின் அன்பை சுவைத்திருந்தார்.

நமது வாழ்க்கையில் இறைவன் மாற்றங்களைக் கொண்டுவரும் போது நமது வாழ்க்கைப் பயணம் முழுவதும் அவருக்கு புகழ்ச்சியை வழங்க வேண்டும். மாற்றத்தை உணர்ந்த கணத்திலேயே இறைவனைப் போற்றும் நிமிடம் துவங்க வேண்டும். தாமதங்கள் நன்மையைத் தருவதில்லை. நமது வாழ்க்கையை மறுபரிசீலனை செய்வோம். நமது செயல்களில் இறைபுகழ்ச்சியை வைப்போம்.

9. “பத்துப் பேர்களின் நோயும் நீங்கவில்லையா? மற்ற ஒன்பது பேர் எங்கே? ” என இயேசு கேட்கிறார். “குருக்களிடம் காட்டுங்கள்” என்பதே அவர் அவர்களுக்கு இட்ட கட்டளை. மற்ற ஒன்பது யூதர்களும் அதன் அடிப்படையில் கோயிலுக்குப் போயிருக்கலாம். குருக்களிடம் காட்டியிருக்கலாம். சட்டங்களை நிறைவேற்றியிருக்கலாம். ஆனால் ஒருவர் மட்டும் சட்டத்தை விட மேலாய் இறைவனை தேடுகிறார். நன்றியை கேட்டுப் பெற்றுக் கொள்பவரல்ல இயேசு ! ஆனால் கேட்காமல் கொடுக்க வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பவர் என்பதையே இந்த வசனம் மிகத்தெளிவாய் விளக்குகிறது.

நமது வாழ்க்கை, சட்டங்களின் அடிப்படையிலான சம்பிரதாய வாழ்க்கையாய் அமைந்து விடக் கூடாது. எப்போதும் இயேசுவைத் தேடுகின்ற ஒரு அன்பின் வாழ்க்கையாய் அமைய வேண்டும். நாம் சட்டங்களில் தவறினாலும் அன்பின் இணையும் போது வலிமையாகிறோம். அன்புக்கு மேலானது சட்டமல்ல, சட்டத்துக்கு மேலானதே அன்பு ! சாதி, இன வேற்றுமைகளைக் கடந்து நாம் இறைவனை நாடி வரவேண்டும். அப்படி வருபவர்களை இயேசு எந்த பாகுபாடும் இன்றி அரவணைத்துக் கொள்கிறார்.

10. “எழுந்து செல்லும், உமது நம்பிக்கை உமக்கு நலமளித்தது” என நன்றி செலுத்திய நபரிடம் சொல்கிறார் இயேசு. பத்துபேருமே நம்பிக்கையுடன் தான் சென்றனர். பத்து பேருமே பிணி நீங்கப் பெற்றனர். இப்போது திரும்பி வந்து நன்றி செலுத்திய நபர் சிறப்பாக நலம் பெறுகிறார். நோயில் ஆணிவேர் அவரிடமிருந்து பிடுங்கப்படுகிறது. மீட்பு ( இரட்சிப்பு) அவருக்கு வழங்கப்படுகிறது.

நலம் பெற வேண்டும் எனும் ஆர்வத்தில் இயேசுவைத் தேடி விட்டு, நலம் கிடைத்ததும் அவரை விட்டு விட்டு விலகி விடுகின்ற மனநிலை தவறானது. உடல்நலம் உலக வலிமையைத் தரும். இறை பலமே விண்ணக வாழ்வைத் தரும். எல்லாவற்றுக்கும் நன்றியுடையவர்களாகவும், மீண்டும் மீண்டும் அவரை நாடித் தேடுபவர்களாகவும் நாம் இருக்க வேண்டும்.

இந்த சிந்தனைகளை மனதில் இருத்துவோம்.

*

 

Advertisements
Posted in Articles, Miracles of JESUS

இயேசு செய்த புதுமைகள் : பெத்சாய்தாவில் பார்வையற்ற ஒருவர் நலமடைதல்

mentrees

இயேசு செய்த புதுமைகள்

பெத்சாய்தாவில் பார்வையற்ற ஒருவர் நலமடைதல்

மார்க் 8:22..26

அவர்கள் பெத்சாய்தா வந்தடைந்தார்கள். அப்பொழுது சிலர் பார்வையற்ற ஒருவரை இயேசுவிடம் கொண்டுவந்து, அவரைத் தொடும்படி வேண்டினர்.

அவர் பார்வையற்றவரது கையைப் பிடித்து ஊருக்கு வெளியே அழைத்துச் சென்றார். அவருடைய விழிகளில் உமிழ்ந்து கைகளை அவர்மேல் வைத்து, “ஏதாவது தெரிகிறதா?” என்று கேட்டார்.

அவர் நிமிர்ந்து பார்த்து, “மனிதரைப் பார்க்கிறேன். அவர்கள் மரங்களைப் போலத் தோன்றுகிறார்கள். ஆனால் நடக்கிறார்கள்” என்று சொன்னார். இயேசு மீண்டும் தம் கைகளை அவருடைய கண்களின்மீது வைத்தார். அப்போது அவர் நலமடைந்து முழுப் பார்வை பெற்று அனைத்தையும் தெளிவாகக் கண்டார்.

இயேசு அவரிடம், “ஊரில் நுழைய வேண்டாம்” என்று கூறி அவரை அவருடைய வீட்டிற்கு அனுப்பிவிட்டார்.

*

இயேசுவின் புதுமைகள் ஒவ்வொன்றும் நம்மை வியப்புக்குள் அழைத்துச் செல்லும் அனுபவமாக இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு முறையும் இயேசுவிடம் நம்பிக்கையோடு வருகின்ற மக்கள் தங்களுடைய வேண்டுதல்கள் நிறைவேற்றப்பட்ட திருப்தியோடு திரும்பிச் செல்கின்றனர். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் இயேசுவின் குணமாக்கும் முறை சீடர்களையும், மக்களையும் வியப்புக்கும் கேள்விகளுக்கும் உள்ளாக்கி விடுகின்றன. “கண்ணிருந்தும் நீங்கள் காண்பதில்லையா? (மார்க் 8:18) ” என சற்று நேரத்திற்கு முன்பு தான் சீடர்களிடம் அவர் கேட்டிருந்தார். இப்போது இந்த அதிசயம் அவர்களுக்கு மறைமுகமாய் சொல்லப்பட்ட பாடமாகவும் எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

இயேசு செய்த அற்புதங்கள், நமது வாழ்வில் அற்புதங்களை விளைவிக்க வேண்டுமெனில் அவை கூறும் மறைவான உண்மைகளை நாம் கண்டு கொள்தல் அவசியம். அப்படி மறை உண்மைகளைக் கண்டு கொள்ள நாம் தூய ஆவியானவரின் வெளிப்படுத்துதலை தொடர்ந்து நாடுபவர்களாக இருக்க வேண்டும்.

இந்த அற்புதமும் நமக்கு பல்வேறு ஆன்மீகப் புரிதல்களைக் கற்றுத் தருகிறது.

1. பார்வையற்ற ஒரு நபரை இயேசுவிடம் கொண்டு வந்து அவரைக் குணமாக்க இயேசுவிடம் வேண்டுகின்றனர் நண்பர்கள். ஆன்மீகப் பார்வை இழந்த நண்பர்களை நாம் இயேசு எனும் வெளிச்சத்தின் முன் கொண்டு வரவேண்டிய கடமை உணர்வு உடையவர்களாக இருக்க வேண்டும்.

அதே போல, ஆன்மீக இருளில் நாம் இருக்கும் போது நம்மை இயேசு எனும் வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வருகின்ற நண்பர்கள் சிலர் இருப்பார்கள். அவர்களைச் சார்ந்தும், அவர்களுக்கு நன்றியுடையவர்களாகவும் நாம் இருக்க வேண்டும். உலக விஷயங்களுக்கும், கேளிக்கைகளுக்கும் கொண்டு செல்லும் நண்பர்கள், “பலர்” இருப்பார்கள். அவர்களைத் தவிர்த்து விட்டு நம்மை இயேசுவிடம் திரும்பத் திரும்ப அழைத்து வரும் அந்த “சிலர்” மீது நமது கவனமும், சார்பும் இருக்க வேண்டும். அப்போது தான் நமது வாழ்க்கை சரியான வழியில் தொடர்ந்து நடக்கும்.

2. “உம் திருச்சட்டத்தில் வியப்பானவற்றை நான் கண்டுணருமாறு என் கண்களைத் திறந்தருளும்.( உமது வேதத்திலுள்ள அதிசயங்களை நான் பார்க்கும்படிக்கு, என் கண்களைத் திறந்தருளும்.) என்கிறது விவிலியம். நாம் ஆன்மீக வெளிச்சம் விழாத மனிதர்களாக இருக்கிறோம். வேதத்தின் அதிசயங்களைக் காண முடியாமல் நமது கண்கள் அடைபட்டுக் கிடக்கின்றன. அவற்றை இயேசுவின் தொடுதல் மட்டுமே திறக்க முடியும்.

தூய ஆவியின் கரம்பிடித்தலோடு இன்று நமது அகக்கண்கள் திறக்கப்பட வேண்டும். அப்போது தான் மறை உண்மைகள் நமது கண்களுக்கு மறைவாய் இருக்காமல் வெளிப்படத் துவங்கும். அதற்காக நாம் இயேசுவை நாடி வருபவர்களாக இருக்க வேண்டும்.

3. இயேசு பார்வையற்றவருடைய கரத்தைப் பிடித்து ஊருக்கு வெளியே அழைத்துச் சென்றார். இயேசுவிடம் வருகின்ற நபர்களை அவர் கரம் பிடித்து அழைத்துச் செல்பவராக இருக்கிறார். நம்பிக்கையற்ற கூட்டத்திலிருந்து தனியே அழைத்துச் செல்கிறார். ‘நீ ஊருக்கு வெளியே வா’ என அவரிடம் இயேசு சொல்லவில்லை. ‘இவரைக் கூட்டி வாருங்கள்’ என சீடர்களிடம் சொல்லவில்லை. அவரைக் கூட்டி வந்த மனிதர்களிடமும் அந்த பொறுப்பை ஒப்படைக்கவில்லை. தானே அவரது கரத்தைப் பிடித்து அழைத்துச் செல்கிறார். இது ஒரு அற்புத அனுபவம்.

நாமும் இயேசுவிடம் வரும்போது அவர் நமது கரம் பிடித்து அழைத்துச் செல்கிறார். நம்பிக்கையற்றோர் கூட்டத்திலிருந்து நம்பிக்கையின் நாட்டுக்கு. கவலையின் கூடாரத்திலிருந்து மகிழ்வின் தோட்டத்துக்கு. அழிவின் உலையிலிருந்து, வாழ்வின் நிலைக்கு. குழப்பத்தின் பிடியிலிருந்து தெளிவின் பாதைக்கு. அவர் நமது கரத்தைப் பிடித்து அழைத்துச் செல்கிறார். அவரை நாடி வரவேண்டியது மட்டுமே நமது வேலை ! இயேசு நமது கரத்தைப் பிடித்து அழைத்துச் செல்கிறார் எனில் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம் ! ஏதோ ஒரு அதிசயத்தை நாம் காணப் போகிறோம் !

4. இயேசு அவருடைய விழிகளில் உமிழ்ந்து அவரைத் தொடுகிறார். இயேசு ஒவ்வொருவரையும் ஒவ்வொரு விதமாக தொடுகிறார். ஒவ்வொருவரையும் ஒவ்வொரு விதமாய் குணமாக்குகிறார். அவருடைய வழிகள் நமது வழிகளைப் போல இருப்பதில்லை. ஏன் அவர் அப்படி செய்கிறார் என்பதை அவர் வெளிப்படுத்தாமல் நாம் உணரவும் முடியாது. ஆனால் அவர் என்ன செய்தாலும் அதற்காக நம்மை முழுமையாய் ஒப்படைப்பதில் இருக்கிறது நமது நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடு.

நமது வாழ்க்கையை நாம் முழுமையாய் இறைவனிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும். அடுத்த நபருக்கு அவர் அளித்த கொடைகளையோ, நன்மைகளையோ, ஆசீர்வாதங்களையோ அடிப்படையாய் வைத்து அவர் நமக்குச் செய்யப்போகும் நலன்களை சிந்திக்கக் கூடாது. அல்லது, ‘இப்படி கடவுள் செய்வதில்லையே’ என சந்தேகம் கொள்வதும் கூடாது. ஒவ்வொருவரையும் இறைவன் ஒவ்வொரு விதமாய் ஆசீர்வதிப்பார் எனும் நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டியது அவசியம்.

5. ‘ஏதாவது தெரிகிறதா ?’ எனும் இயேசுவின் கேள்வி அவரது தாழ்மையையும், அவரது அன்பையும் எடுத்துக் காட்டுகிறது. ‘தன்னிடம் வல்லமை இல்லை’ என்பதல்ல இயேசுவின் கேள்வியின் பொருள், அந்த வல்லமை உன்னில் செயலாற்றியிருக்கிறதா என்பதை அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வமே அது. அவரது வல்லமை நம்மில் செயலாற்றியிருக்கிறதா என்பதை அறிந்து கொள்ள அவர் ஆர்வமாய் இருக்கிறார்.

அவரது தொடுதலும் அவரது வல்லமையும் நம்மை ஒரு புதிய அனுபவத்துக்கு கொண்டு செல்லும். அந்த அனுபவத்தை அவரோடு பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டுமென இயேசு விரும்புகிறார். இதுவரை காணாத ஆன்மீகத்தின் வெளிச்சத்தை அவரது தொடுதலினால் நாம் கண்டு கொள்கிறோமா ? இதுவரை நம்மை வந்தடையாத உண்மைகள் நம்மை வந்தடைகிறதா ? இருளின் பள்ளத்தாக்கில் கிடந்த நாம், ஒளியில் மேட்டுக்கு ஏறிவந்திருக்கின்றோமா ? இயேசு நம்மிடம் விசாரிப்பவராய் இருக்கிறார்.

6. அந்த மனிதர் முழுமையாய்ப் பார்வையடையவில்லை. அதை அவர் இயேசுவிடம் வெளிப்படையாக ஒத்துக் கொள்கிறார். ‘மனிதர்கள் நடக்கும் மரங்களாய் இருக்கிறார்கள்’ என்கிறார் அவர். ஆன்மீக இருட்டிலிருந்து வெளியே வருகின்ற அனுபவம் அலாதியானது. ஆனால் முழுமையான தெளிவான பார்வை கிடைக்கவில்லையேல், இயேசுவிடம் அதை ஒப்புக் கொள்வது மிகவும் முக்கியம். நாம் நமது குறைகளை, பலவீனங்களை, நமது யதார்த்தத்தை ஒப்புக்கொள்ளும் போது பெரிய அதிசயங்கள் நமக்காய் காத்திருக்கும்.

இறைவனின் அருகாமை நமக்கு இறைவார்த்தையின் பொருளையோ, ஆன்மீகத்தின் பாதையையோ மெல்ல மெல்ல காட்டித் தரும். அதை முழுமையாய் தெளிவாய் அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வத்தை நாம் வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். அப்போது தான் இயேசு நம்மிடமிருந்து எதிர்பார்க்கும் வாழ்க்கையை நாம் வாழ முடியும்.

மீட்பு என்பது சட்டென கிடைக்கும் அனுபவம், மீட்பின் வழியில் நடப்பது என்பது தொடர்ச்சியாய் கிடைக்கும் அனுபவம். பாதைக்குக் கீழ் பரவும் வெளிச்சம் போல, ஆன்மீக வெளிச்சத்தின் வழியில் தொடர்ந்து நடந்திட வேண்டும்.

7. இயேசு இரண்டாவது முறையாக அவரது ‘கண்களில்’ தொட்டபோது அவருடைய கண்கள் தெளிவடைய பார்வையை தெளிவாகப் பெற்றுக் கொண்டார். இறைவனின் இரண்டாம் தொடுதல் நமக்கு தெளிவான பார்வையைப் பெற்றுத்தரத் தேவையாகிறது. பல வேளைகளில் நாம் இறைவனின் தொடர் தொடுதலுக்காகக் காத்திருப்பதில்லை. ஒரு முறை கிடைத்த அனுபவத்தோடு திருப்திப்பட்டு விடுகிறோம்.

இரண்டாவது தொடுதல் என்பது இயேசுவின் இயலாமையின் வெளிப்பாடல்ல, அவரது அன்பின் வெளிப்பாடு. “நான் பார்வை பெறவேண்டும்” என இந்த மனிதர் சொல்லவில்லை. அவரது நண்பர்கள் தான் வேண்டுகின்றனர். அவரது விசுவாசத்தின் பலவீனம் அவருக்கு இரண்டாவது தொடுதலில் தேவையை உருவாக்கியிருக்கலாம். நாம் அனைவருமே விசுவாசத் தேவையில் இருக்கிறோம். பல வேளைகளில் தடுமாறுகிறோம். இயேசுவின் இரண்டாம் தொடுதல் நிச்சயம் வேண்டும் எனும் உண்மையை உணர்கிறோமா ?

8. ஊரில் நுழைய வேண்டாம் என இயேசு அவரை அனுப்பி வைக்கிறார். பழைய வாழ்க்கையை விட்டு வெளியே வந்தபின் மீண்டும் அந்த பழைய வாழ்க்கைக்குள் நுழையும் ஆர்வத்தை நாம் காட்டக் கூடாது. இயேசு நம்மைக் கரம்பிடித்து, நமது வாழ்க்கையில் ஆன்மீகப் பார்வையைக் கொண்டு வந்தபின் மீண்டும் இருட்டுக்குள் வாழ செல்லக் கூடாது என்பதே இயேசு சொன்ன அறிவுரை.

நமது வாழ்க்கை இயேசுவின் தொடுதலுக்கு முன், இயேசுவின் தொடுதலுக்குப் பின் என இரண்டு பிரிவாக இருக்க வேண்டும். தொடுதலுக்குப் பின்னான தூய வாழ்வு, பழைய வாழ்க்கையோடு கலந்து விடாமல் இருக்க வேண்டும். புதிய ரசத்தைப் பழைய தோற்பையில் ஊற்றி வைப்பது ஆபத்தானது. பழைய ஆடையிலுள்ள கிளிசலில், புதிய ஆடையை ஒட்டுப் போடுதல் பயனளிக்காது. எனவே புது வாழ்க்கை பெற்ற நாம் பழைய பாவத்தின் அழுக்குகளைத் தேடி செல்லக் கூடாது.

9. பார்வையற்ற நபரை இயேசுவிடம் கொண்டு வருகின்ற நபர்கள் அவரைத் தொடுமாறு வேண்டுகின்றனர். இயேசு எப்படி நலமளிக்க வேண்டும் எனும் ஒரு சிந்தனையை அவர்களுடைய மனதில் அவர்கள் வைத்திருக்கின்றனர். ஆனால் இயேசுவோ அவருக்கென ஒரு வழியை வைத்திருக்கிறார். இரண்டாவது தொடுதல் தவறல்ல என்பதை சீடர்களுக்கு புரிய வைக்கிறார். முதல் முறையில் எல்லாம் சரியாய் அமைந்து விடவேண்டுமெனும் கட்டாயமில்லை என அவர் புரிய வைக்கிறார்.

நாமும் பல வேளைகளில், ‘இயேசுவே இது எனக்கு வேண்டும், இப்படி வேண்டும்’ என இயேசுவுக்கு கட்டளையிடுகிறோம். அல்லது அவருக்குத் தெரியாதது போல நாம் அவருக்குக் கற்றுக் கொடுக்க முயல்கிறோம். அது தவறான அணுகுமுறை. நமது தேவைகளை இயேசுவிடம் சொல்ல வேண்டும், அதற்கான தீர்வை அவர் பார்த்துக் கொள்வார்.

10. கடைசியாக இயேசு, அந்த மனிதரை வீட்டிற்கு அனுப்பி வைக்கிறார். அவருடைய பார்வையின் மகிழ்ச்சியை அவரது குடும்பம் அனுபவிக்க வேண்டும் என இயேசு விரும்புகிறார். அவரது மகிழ்ச்சி இல்லத்தில் நிரம்ப வேண்டும் என அவர் ஆசிக்கின்றார்.

நமது வாழ்க்கையிலும் நமக்குக் கிடைக்குன்ற ஆன்மீக வெளிச்சங்கள் முதலில் நமது குடும்பத்தினரிடம் ஒளிரப்பட வேண்டும். அவர்களும் இறைவனின் வெளிச்சத்தில் நடக்க வேண்டும். நற்செய்தி முதலில் குடும்பத்தில் பகிரப்பட வேண்டும். குடும்பங்கள் குட்டித் திருச்சபைகளாக உருவாகும் போது தான் சமூகம் அதன் பலனை அனுபவிக்கும்.

இந்த சிந்தனைகளை மனதில் இருத்துவோம்.

*

 

Posted in Articles, Miracles of JESUS

இயேசு செய்த புதுமைகள் : பெத்சாய்தாவில் பார்வையற்ற ஒருவர் நலமடைதல்

Image result for mark 8:22-26

மார்க் 8:22..26

அவர்கள் பெத்சாய்தா வந்தடைந்தார்கள். அப்பொழுது சிலர் பார்வையற்ற ஒருவரை இயேசுவிடம் கொண்டுவந்து, அவரைத் தொடும்படி வேண்டினர்.

அவர் பார்வையற்றவரது கையைப் பிடித்து ஊருக்கு வெளியே அழைத்துச் சென்றார். அவருடைய விழிகளில் உமிழ்ந்து கைகளை அவர்மேல் வைத்து, “ஏதாவது தெரிகிறதா?” என்று கேட்டார்.

அவர் நிமிர்ந்து பார்த்து, “மனிதரைப் பார்க்கிறேன். அவர்கள் மரங்களைப் போலத் தோன்றுகிறார்கள். ஆனால் நடக்கிறார்கள்” என்று சொன்னார். இயேசு மீண்டும் தம் கைகளை அவருடைய கண்களின்மீது வைத்தார். அப்போது அவர் நலமடைந்து முழுப் பார்வை பெற்று அனைத்தையும் தெளிவாகக் கண்டார்.

இயேசு அவரிடம், “ஊரில் நுழைய வேண்டாம்” என்று கூறி அவரை அவருடைய வீட்டிற்கு அனுப்பிவிட்டார்.

*

இயேசுவின் புதுமைகள் ஒவ்வொன்றும் நம்மை வியப்புக்குள் அழைத்துச் செல்லும் அனுபவமாக இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு முறையும் இயேசுவிடம் நம்பிக்கையோடு வருகின்ற மக்கள் தங்களுடைய வேண்டுதல்கள் நிறைவேற்றப்பட்ட திருப்தியோடு திரும்பிச் செல்கின்றனர். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் இயேசுவின் குணமாக்கும் முறை சீடர்களையும், மக்களையும் வியப்புக்கும் கேள்விகளுக்கும் உள்ளாக்கி விடுகின்றன. “கண்ணிருந்தும் நீங்கள் காண்பதில்லையா? (மார்க் 8:18) ” என சற்று நேரத்திற்கு முன்பு தான் சீடர்களிடம் அவர் கேட்டிருந்தார். இப்போது இந்த அதிசயம் அவர்களுக்கு மறைமுகமாய் சொல்லப்பட்ட பாடமாகவும் எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

இயேசு செய்த அற்புதங்கள், நமது வாழ்வில் அற்புதங்களை விளைவிக்க வேண்டுமெனில் அவை கூறும் மறைவான உண்மைகளை நாம் கண்டு கொள்தல் அவசியம். அப்படி மறை உண்மைகளைக் கண்டு கொள்ள நாம் தூய ஆவியானவரின் வெளிப்படுத்துதலை தொடர்ந்து நாடுபவர்களாக இருக்க வேண்டும்.

இந்த அற்புதமும் நமக்கு பல்வேறு ஆன்மீகப் புரிதல்களைக் கற்றுத் தருகிறது.

1. பார்வையற்ற ஒரு நபரை இயேசுவிடம் கொண்டு வந்து அவரைக் குணமாக்க இயேசுவிடம் வேண்டுகின்றனர் நண்பர்கள். ஆன்மீகப் பார்வை இழந்த நண்பர்களை நாம் இயேசு எனும் வெளிச்சத்தின் முன் கொண்டு வரவேண்டிய கடமை உணர்வு உடையவர்களாக இருக்க வேண்டும்.

அதே போல, ஆன்மீக இருளில் நாம் இருக்கும் போது நம்மை இயேசு எனும் வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வருகின்ற நண்பர்கள் சிலர் இருப்பார்கள். அவர்களைச் சார்ந்தும், அவர்களுக்கு நன்றியுடையவர்களாகவும் நாம் இருக்க வேண்டும். உலக விஷயங்களுக்கும், கேளிக்கைகளுக்கும் கொண்டு செல்லும் நண்பர்கள், “பலர்” இருப்பார்கள். அவர்களைத் தவிர்த்து விட்டு நம்மை இயேசுவிடம் திரும்பத் திரும்ப அழைத்து வரும் அந்த “சிலர்” மீது நமது கவனமும், சார்பும் இருக்க வேண்டும். அப்போது தான் நமது வாழ்க்கை சரியான வழியில் தொடர்ந்து நடக்கும்.

2. “உம் திருச்சட்டத்தில் வியப்பானவற்றை நான் கண்டுணருமாறு என் கண்களைத் திறந்தருளும்.( உமது வேதத்திலுள்ள அதிசயங்களை நான் பார்க்கும்படிக்கு, என் கண்களைத் திறந்தருளும்.) என்கிறது விவிலியம். நாம் ஆன்மீக வெளிச்சம் விழாத மனிதர்களாக இருக்கிறோம். வேதத்தின் அதிசயங்களைக் காண முடியாமல் நமது கண்கள் அடைபட்டுக் கிடக்கின்றன. அவற்றை இயேசுவின் தொடுதல் மட்டுமே திறக்க முடியும்.

தூய ஆவியின் கரம்பிடித்தலோடு இன்று நமது அகக்கண்கள் திறக்கப்பட வேண்டும். அப்போது தான் மறை உண்மைகள் நமது கண்களுக்கு மறைவாய் இருக்காமல் வெளிப்படத் துவங்கும். அதற்காக நாம் இயேசுவை நாடி வருபவர்களாக இருக்க வேண்டும்.

3. இயேசு பார்வையற்றவருடைய கரத்தைப் பிடித்து ஊருக்கு வெளியே அழைத்துச் சென்றார். இயேசுவிடம் வருகின்ற நபர்களை அவர் கரம் பிடித்து அழைத்துச் செல்பவராக இருக்கிறார். நம்பிக்கையற்ற கூட்டத்திலிருந்து தனியே அழைத்துச் செல்கிறார். ‘நீ ஊருக்கு வெளியே வா’ என அவரிடம் இயேசு சொல்லவில்லை. ‘இவரைக் கூட்டி வாருங்கள்’ என சீடர்களிடம் சொல்லவில்லை. அவரைக் கூட்டி வந்த மனிதர்களிடமும் அந்த பொறுப்பை ஒப்படைக்கவில்லை. தானே அவரது கரத்தைப் பிடித்து அழைத்துச் செல்கிறார். இது ஒரு அற்புத அனுபவம்.

நாமும் இயேசுவிடம் வரும்போது அவர் நமது கரம் பிடித்து அழைத்துச் செல்கிறார். நம்பிக்கையற்றோர் கூட்டத்திலிருந்து நம்பிக்கையின் நாட்டுக்கு. கவலையின் கூடாரத்திலிருந்து மகிழ்வின் தோட்டத்துக்கு. அழிவின் உலையிலிருந்து, வாழ்வின் நிலைக்கு. குழப்பத்தின் பிடியிலிருந்து தெளிவின் பாதைக்கு. அவர் நமது கரத்தைப் பிடித்து அழைத்துச் செல்கிறார். அவரை நாடி வரவேண்டியது மட்டுமே நமது வேலை ! இயேசு நமது கரத்தைப் பிடித்து அழைத்துச் செல்கிறார் எனில் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம் ! ஏதோ ஒரு அதிசயத்தை நாம் காணப் போகிறோம் !

4. இயேசு அவருடைய விழிகளில் உமிழ்ந்து அவரைத் தொடுகிறார். இயேசு ஒவ்வொருவரையும் ஒவ்வொரு விதமாக தொடுகிறார். ஒவ்வொருவரையும் ஒவ்வொரு விதமாய் குணமாக்குகிறார். அவருடைய வழிகள் நமது வழிகளைப் போல இருப்பதில்லை. ஏன் அவர் அப்படி செய்கிறார் என்பதை அவர் வெளிப்படுத்தாமல் நாம் உணரவும் முடியாது. ஆனால் அவர் என்ன செய்தாலும் அதற்காக நம்மை முழுமையாய் ஒப்படைப்பதில் இருக்கிறது நமது நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடு.

நமது வாழ்க்கையை நாம் முழுமையாய் இறைவனிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும். அடுத்த நபருக்கு அவர் அளித்த கொடைகளையோ, நன்மைகளையோ, ஆசீர்வாதங்களையோ அடிப்படையாய் வைத்து அவர் நமக்குச் செய்யப்போகும் நலன்களை சிந்திக்கக் கூடாது. அல்லது, ‘இப்படி கடவுள் செய்வதில்லையே’ என சந்தேகம் கொள்வதும் கூடாது. ஒவ்வொருவரையும் இறைவன் ஒவ்வொரு விதமாய் ஆசீர்வதிப்பார் எனும் நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டியது அவசியம்.

5. ‘ஏதாவது தெரிகிறதா ?’ எனும் இயேசுவின் கேள்வி அவரது தாழ்மையையும், அவரது அன்பையும் எடுத்துக் காட்டுகிறது. ‘தன்னிடம் வல்லமை இல்லை’ என்பதல்ல இயேசுவின் கேள்வியின் பொருள், அந்த வல்லமை உன்னில் செயலாற்றியிருக்கிறதா என்பதை அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வமே அது. அவரது வல்லமை நம்மில் செயலாற்றியிருக்கிறதா என்பதை அறிந்து கொள்ள அவர் ஆர்வமாய் இருக்கிறார்.

அவரது தொடுதலும் அவரது வல்லமையும் நம்மை ஒரு புதிய அனுபவத்துக்கு கொண்டு செல்லும். அந்த அனுபவத்தை அவரோடு பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டுமென இயேசு விரும்புகிறார். இதுவரை காணாத ஆன்மீகத்தின் வெளிச்சத்தை அவரது தொடுதலினால் நாம் கண்டு கொள்கிறோமா ? இதுவரை நம்மை வந்தடையாத உண்மைகள் நம்மை வந்தடைகிறதா ? இருளின் பள்ளத்தாக்கில் கிடந்த நாம், ஒளியில் மேட்டுக்கு ஏறிவந்திருக்கின்றோமா ? இயேசு நம்மிடம் விசாரிப்பவராய் இருக்கிறார்.

6. அந்த மனிதர் முழுமையாய்ப் பார்வையடையவில்லை. அதை அவர் இயேசுவிடம் வெளிப்படையாக ஒத்துக் கொள்கிறார். ‘மனிதர்கள் நடக்கும் மரங்களாய் இருக்கிறார்கள்’ என்கிறார் அவர். ஆன்மீக இருட்டிலிருந்து வெளியே வருகின்ற அனுபவம் அலாதியானது. ஆனால் முழுமையான தெளிவான பார்வை கிடைக்கவில்லையேல், இயேசுவிடம் அதை ஒப்புக் கொள்வது மிகவும் முக்கியம். நாம் நமது குறைகளை, பலவீனங்களை, நமது யதார்த்தத்தை ஒப்புக்கொள்ளும் போது பெரிய அதிசயங்கள் நமக்காய் காத்திருக்கும்.

இறைவனின் அருகாமை நமக்கு இறைவார்த்தையின் பொருளையோ, ஆன்மீகத்தின் பாதையையோ மெல்ல மெல்ல காட்டித் தரும். அதை முழுமையாய் தெளிவாய் அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வத்தை நாம் வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். அப்போது தான் இயேசு நம்மிடமிருந்து எதிர்பார்க்கும் வாழ்க்கையை நாம் வாழ முடியும்.

மீட்பு என்பது சட்டென கிடைக்கும் அனுபவம், மீட்பின் வழியில் நடப்பது என்பது தொடர்ச்சியாய் கிடைக்கும் அனுபவம். பாதைக்குக் கீழ் பரவும் வெளிச்சம் போல, ஆன்மீக வெளிச்சத்தின் வழியில் தொடர்ந்து நடந்திட வேண்டும்.

7. இயேசு இரண்டாவது முறையாக அவரது ‘கண்களில்’ தொட்டபோது அவருடைய கண்கள் தெளிவடைய பார்வையை தெளிவாகப் பெற்றுக் கொண்டார். இறைவனின் இரண்டாம் தொடுதல் நமக்கு தெளிவான பார்வையைப் பெற்றுத்தரத் தேவையாகிறது. பல வேளைகளில் நாம் இறைவனின் தொடர் தொடுதலுக்காகக் காத்திருப்பதில்லை. ஒரு முறை கிடைத்த அனுபவத்தோடு திருப்திப்பட்டு விடுகிறோம்.

இரண்டாவது தொடுதல் என்பது இயேசுவின் இயலாமையின் வெளிப்பாடல்ல, அவரது அன்பின் வெளிப்பாடு. “நான் பார்வை பெறவேண்டும்” என இந்த மனிதர் சொல்லவில்லை. அவரது நண்பர்கள் தான் வேண்டுகின்றனர். அவரது விசுவாசத்தின் பலவீனம் அவருக்கு இரண்டாவது தொடுதலில் தேவையை உருவாக்கியிருக்கலாம். நாம் அனைவருமே விசுவாசத் தேவையில் இருக்கிறோம். பல வேளைகளில் தடுமாறுகிறோம். இயேசுவின் இரண்டாம் தொடுதல் நிச்சயம் வேண்டும் எனும் உண்மையை உணர்கிறோமா ?

8. ஊரில் நுழைய வேண்டாம் என இயேசு அவரை அனுப்பி வைக்கிறார். பழைய வாழ்க்கையை விட்டு வெளியே வந்தபின் மீண்டும் அந்த பழைய வாழ்க்கைக்குள் நுழையும் ஆர்வத்தை நாம் காட்டக் கூடாது. இயேசு நம்மைக் கரம்பிடித்து, நமது வாழ்க்கையில் ஆன்மீகப் பார்வையைக் கொண்டு வந்தபின் மீண்டும் இருட்டுக்குள் வாழ செல்லக் கூடாது என்பதே இயேசு சொன்ன அறிவுரை.

நமது வாழ்க்கை இயேசுவின் தொடுதலுக்கு முன், இயேசுவின் தொடுதலுக்குப் பின் என இரண்டு பிரிவாக இருக்க வேண்டும். தொடுதலுக்குப் பின்னான தூய வாழ்வு, பழைய வாழ்க்கையோடு கலந்து விடாமல் இருக்க வேண்டும். புதிய ரசத்தைப் பழைய தோற்பையில் ஊற்றி வைப்பது ஆபத்தானது. பழைய ஆடையிலுள்ள கிளிசலில், புதிய ஆடையை ஒட்டுப் போடுதல் பயனளிக்காது. எனவே புது வாழ்க்கை பெற்ற நாம் பழைய பாவத்தின் அழுக்குகளைத் தேடி செல்லக் கூடாது.

9. பார்வையற்ற நபரை இயேசுவிடம் கொண்டு வருகின்ற நபர்கள் அவரைத் தொடுமாறு வேண்டுகின்றனர். இயேசு எப்படி நலமளிக்க வேண்டும் எனும் ஒரு சிந்தனையை அவர்களுடைய மனதில் அவர்கள் வைத்திருக்கின்றனர். ஆனால் இயேசுவோ அவருக்கென ஒரு வழியை வைத்திருக்கிறார். இரண்டாவது தொடுதல் தவறல்ல என்பதை சீடர்களுக்கு புரிய வைக்கிறார். முதல் முறையில் எல்லாம் சரியாய் அமைந்து விடவேண்டுமெனும் கட்டாயமில்லை என அவர் புரிய வைக்கிறார்.

நாமும் பல வேளைகளில், ‘இயேசுவே இது எனக்கு வேண்டும், இப்படி வேண்டும்’ என இயேசுவுக்கு கட்டளையிடுகிறோம். அல்லது அவருக்குத் தெரியாதது போல நாம் அவருக்குக் கற்றுக் கொடுக்க முயல்கிறோம். அது தவறான அணுகுமுறை. நமது தேவைகளை இயேசுவிடம் சொல்ல வேண்டும், அதற்கான தீர்வை அவர் பார்த்துக் கொள்வார்.

10. கடைசியாக இயேசு, அந்த மனிதரை வீட்டிற்கு அனுப்பி வைக்கிறார். அவருடைய பார்வையின் மகிழ்ச்சியை அவரது குடும்பம் அனுபவிக்க வேண்டும் என இயேசு விரும்புகிறார். அவரது மகிழ்ச்சி இல்லத்தில் நிரம்ப வேண்டும் என அவர் ஆசிக்கின்றார்.

நமது வாழ்க்கையிலும் நமக்குக் கிடைக்குன்ற ஆன்மீக வெளிச்சங்கள் முதலில் நமது குடும்பத்தினரிடம் ஒளிரப்பட வேண்டும். அவர்களும் இறைவனின் வெளிச்சத்தில் நடக்க வேண்டும். நற்செய்தி முதலில் குடும்பத்தில் பகிரப்பட வேண்டும். குடும்பங்கள் குட்டித் திருச்சபைகளாக உருவாகும் போது தான் சமூகம் அதன் பலனை அனுபவிக்கும்.

இந்த சிந்தனைகளை மனதில் இருத்துவோம்.

*

 

Posted in Articles, Miracles of JESUS

இயேசு செய்த புதுமைகள் : காதுகேளாதவர் நலம்பெறுதல்

Image result for mark 7 31 37

மார்க் 7 :31..37

மீண்டும் இயேசு தீர் பகுதியை விட்டு, சீதோன் வழியாகச் சென்று தெக்கப்பொலி பகுதி நடுவே வந்து, கலிலேயக் கடலை அடைந்தார். காது கேளாதவரும் திக்கிப்பேசுபவருமான ஒருவரைச் சிலர் அவரிடம் கொண்டு வந்து, அவர்மீது கைவைத்துக் குணமாக்குமாறு அவரை வேண்டிக் கொண்டனர்.

இயேசு அவரைக் கூட்டத்திலிருந்து தனியே அழைத்துச் சென்று, தம் விரல்களை அவர் காதுகளில் இட்டு, உமிழ்நீரால் அவர் நாவைத் தொட்டார்.

பிறகு வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்து, பெருமூச்சு விட்டு, அவரை நோக்கி “எப்பத்தா” அதாவது “திறக்கப்படு” என்றார்.

உடனே அவருடைய காதுகள் திறக்கப்பட்டன; நாவும் கட்டவிழ்ந்தது. அவர் தெளிவாகப் பேசினார். இதை எவருக்கும் சொல்ல வேண்டாமென்று அவர்களுக்கு அவர் கட்டளையிட்டார். அவரது கட்டளைக்கு நேர்மாறாக இன்னும் மிகுதியாய் அவர்கள் அதை அறிவித்து வந்தார்கள்.

அவர்கள் அளவு கடந்த வியப்பில் ஆழ்ந்தவர்களாய் , “இவர் எத்துணை நன்றாக யாவற்றையும் செய்து வருகிறார்! காதுகேளாதோர் கேட்கவும் பேச்சற்றோர் பேசவும் செய்கிறாரே!” என்று பேசிக்கொண்டார்கள்.

***

இயேசுவின் எல்லா புதுமைகளும் ஏதோ ஒரு புதிய செய்தியை தனக்குள் பொதிந்து வைத்திருக்கிறது. இந்தப் புதுமையும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. இதுவும் நமக்கு பல்வேறு ஆன்மீக சிந்தனைகளையும் புரிதல்களையும் தருகிறது.

1. “காது கேளாதவரும் திக்கிப்பேசுபவருமான ஒருவரைச் சிலர் அவரிடம் கொண்டு வந்து, அவர்மீது கைவைத்துக் குணமாக்குமாறு அவரை வேண்டிக் கொண்டனர்” ! கிறிஸ்தவர்களின் முக்கியமான பணி தேவையில் உழலும் மனிதர்களை இயேசுவிடம் கொண்டு வருவதே. அது ஆன்மீகத் தேவையாகவோ, உலகத் தேவையாகவோ இருக்கலாம். காது கேளாத நபருக்கு இயேசுவின் வார்த்தைகள் கேட்கப்படாமலேயே இருந்தன‌. திக்கிப் பேசும் நாவும் இயேசுவைப் பற்றிய வார்த்தைகளைப் பேசமுடியாமல் தடுத்தது. இயேசுவிடம் செல்ல வேண்டும் என்பதைக் கூட அவர் அறியாமல் இருந்திருக்கலாம். அத்தகைய நபர்களுக்கு வழிகாட்டும் நல்ல ஆன்மீக நண்பர்கள் தேவைப்படுகின்றனர்.

நம்மைச் சுற்றி எத்தனையோ மனிதர்கள் தேவையில் உழல்பவர்களாக இருக்கிறார்கள். பல வேளைகளில் அவர்களை மருத்துவ மனைகளுக்குக் கொண்டு செல்ல ஆர்வம் காட்டும் நாம், இயேசுவிடம் அழைத்து வர ஆர்வம் காட்டுவதில்லை. இயேசுவிடம் அழைத்து வருதல் என்பது மதமாற்றமல்ல, அவரது மனதில் ஏற்பட வேண்டிய விசுவாச மாற்றம்.

2. அவரை இயேசுவிடம் அழைத்து வந்ததுடன் தங்கள் பணி முடிந்தது என நண்பர்கள் நினைக்கவில்லை, அவர் மேல் கைவைத்துக் குணமாக்குமாறு இயேசுவை வேண்டுகின்றனர். அவர்களுடைய வேண்டுதலுக்கு இயேசு செவிமடுக்கிறார்.

பிறருக்காக இறைவனிடம் வேண்டுவது நம்மிடம் இருக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான குணம். ஒருவருக்கு இயேசுவை அறிமுகம் செய்து வைத்தவுடன் நமது பணி நிறைவடைந்து விடுவதில்லை. அவருக்காக இயேசுவோடு நாம் மன்றாட வேண்டும். தன்னலம் இல்லாத செபங்கள் இறைவனுக்குப் பிரியமானவை. அவற்றை இறைவனின் செவிகள் ஆனந்தத்துடன் ஏற்றுக் கொள்கின்றன. சமூகத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்ட இந்த மனிதனை இயேசுவிடம் அழைத்து வந்து, அவருக்காக வேண்டுதல் செய்யும் இந்த நண்பர்களைப் போல நாம் இருக்கிறோமா ?

3. இயேசு அவரைக் கூட்டத்திலிருந்து தனியே அழைத்துச் செல்கிறார். தனது புதுமைகள் விளம்பரங்களுக்கானவை அல்ல என இயேசு வெளிப்படுத்துகிறார். இந்த அற்புதத்தைக் கண்டு மக்கள் மீண்டும் தன்னை அரசனாக்கும் எண்ணம் கொள்ளக் கூடாது எனவும் அவர் நினைத்திருக்கலாம். அல்லது அங்குள்ள மக்களின் இதயங்கள் கடினமாக இருந்திருக்கலாம். எது எப்படியோ, இயேசு அந்த நபரைத் தனியே அழைத்துச் செல்கிறார்.

நமது வாழ்க்கையிலும் இயேசு பல வேளைகளில் நம்மை தனியே அழைக்கிறார். அவருக்கும் நமக்கும் இடையேயான தனிப்பட்ட உரையாடல், உறவு, அன்பு எல்லாவற்றையும் அவர் யாசிக்கிறார். அந்த நபரை அழைத்து வந்த மக்களைக் கூட அவர் சேர்த்துக் கொள்ளவில்லை. குடும்பம், சமூகம், ஆலயம், திருச்சபை என பல அமைப்புகளோடு நாம் இணைந்தே பயணிக்கிறோம். சில வேளைகளில் இயேசு நம்மைத் தனியே அழைக்கிறார். அத்தகைய தனிப்பட்ட உறவு மிக மிக அவசியம். இயேசுவுக்கும் நமக்குமான தனிப்பட்ட உறவு எப்படி இருக்கிறது என்பதை பரிசீலனை செய்வது மிக மிக முக்கியம்.

4. “தம் விரல்களை அவர் காதுகளில் இட்டு, உமிழ்நீரால் அவர் நாவைத் தொட்டார்” இது இயேசு தன்னை அந்த மனிதனின் நிலைக்கு இறக்கி அவரோடு உறவாடும் தருணம் அது. காதுகேட்காத நபருக்கு இயேசுவின் வார்த்தைகள் புரியாது. அவருக்கு இயேசுவின் செய்கைகளின் அர்த்தம் விளங்காது. எனவே “உனது குறைகளை நான் அறிகிறேன். உன் காதுகள் அடைபட்டிருக்கின்றன. நாவு கட்டப்பட்டிருக்கிறது என்பதை அறிகிறேன்” என இயேசு அந்த மனிதனோடு உறவாடுகிறார், உரையாடுகிறார்.

நாம் எத்தனை கொடிய பாவிகளாய் இருந்தாலும் இயேசு நம்மை நிராகரிக்காமல் பாவியின் உருவம் எடுத்து நம்மை மீட்க வந்தார். நமக்காக அவர் பாவியாகவே ஆனார். எத்தனை பெரிய புனிதராய் இருந்தாலும் இயேசுவின் வெளிச்சத்தில் பாவிகளே !. அத்தகைய நம்மோடு இயேசு நமக்குப் புரியும் விதமாகப் பேசுகிறார். அதைக் கேட்க நாம் தயாராய் இருக்கிறோமா ? அதே போல, நாம் பிறரோடு பேசும்போது அவர்களுடைய நிலைக்கு இறங்கிச் சென்று அவர்களோடு நட்பு கொள்கிறோமா ? ஆழமாய்ச் சிந்திக்க வேண்டிய விஷயம் இது !

5. உமிழ்நீரால் அவனுடைய நாவை இயேசு தொடுகின்ற நிகழ்வு அவனுடைய விசுவாசத்தைச் சோதித்தறியும் நிகழ்வு. எச்சிலால் நம்மை யாரேனும் தொடுவதை நாம் விரும்புவதில்லை. அதை அவமானமாகக் கருதுகிறோம். அதை ஏற்றுக் கொள்பவர் தன்னை ஒரு அடிமையின் நிலைக்கு இறக்கி தாழ்மையின் உச்சமாகிறார். இந்த மனிதனுக்கு இயேசுவின் மீது நம்பிக்கை இருக்கிறதா ? அல்லது நண்பர்களின் கட்டாயத்தினால் இங்கே வந்திருக்கிறானா என்பதை இயேசு இந்த தொடுதல் மூலம் சோதித்து அறிகிறார். அந்த மனிதரோ எந்தவிதமான எதிர்ப்பு உணர்வையும் காட்டாமல் இயேசுவின் செயல்களுக்கு தன்னை முழுமையாய் அர்ப்பணிக்கிறார்.

நமது வாழ்க்கையில் இயேசு செய்கின்ற ஏதேனும் செயல்கள் நமக்கு வெறுப்பைத் தருகின்றனவா ? ‘இப்படித் தான் என் வாழ்க்கை அமையணுமா ?’ எனும் எரிச்சலின் குரல் எழுகிறதா ? நமது எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ப நமது நாட்கள் அமைவதில்லை. ஆனால் இறைவன் நமக்கென வைத்திருக்கும் வாழ்க்கையோ நிச்சயம் எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் மேலானதாகவே இருக்கும். அவர் எது வேண்டுமானாலும் செய்யட்டும் என தன்னை அவரிடம் ஒப்படைப்பவர்களே மிகப்பெரிய ஆன்மீக உயரத்தை எட்டுவார்கள்.

6. இயேசு வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்தார் ! தந்தையின் விருப்பமின்றி அவர் எதையும் செய்வதில்லை என்பதன் அடையாளம் அது. தனக்கு முன்னால் நிற்கின்ற அந்த மனிதருக்கு இயேசு ஒரு பாடத்தைக் கற்றுக் கொடுக்கிறார். செய்பவர் நானல்ல, என் மூலமாய் செயலாற்றுபவர் விண்ணகத் தந்தையே எனும் பாடம். தூரத்தில் இருந்து பார்க்கும் மக்களும், அருகில் இருந்து பார்க்கும் இந்த நபரும் இயேசுவின் இந்த செயலை மனதுக்குள் பதித்துக் கொள்கின்றனர்.

நமது வாழ்விலும் ஒவ்வொரு செயலையும் விண்ணகத் தந்தையின் விருப்பத்தின்படி செய்கிறோமா ? இந்த ஒரு கேள்விக்கான பதில் “ஆம்” என அமைந்தால் நமது ஆன்மீக வாழ்க்கை ஆழமாய் இருக்கிறது என அர்த்தம். வானத்தைப் பார்க்காமல் நாம் பூமியில் செய்கின்ற எந்த செயல்களுமே எதிர்பார்த்த பலனைத் தருவதில்லை. எல்லா செயல்களுக்கும் இறைவனுக்கு நன்றி சொல்ல கற்றுக் கொள்வோம்.

7. இயேசு பெருமூச்சு விட்டார் ! பெருமூச்சு விடுதல் அடுத்தவருடைய வேதனையில் தன்னை இணைத்துக் கொள்ளும் நிகழ்வு. எல்லாருடைய கஷ்டங்களுக்கும் நாம் பெருமூச்சு விடுவதில்லை. நாம் மிகவும் அன்பாக இருக்கும் நபர்களின் கவலைகள் மட்டுமே நம்மைப் பெருமூச்சு விட வைக்கும். இயேசு பிறருடைய கஷ்டங்களோடு தன்னை இணைத்துக் கொள்கிறார். அதுவே பெருமூச்சாய் வெளிப்படுகிறது. பலரும் உணரும் வண்ணம் அந்த பெருமூச்சு இருக்கிறது என்பது அவரது ஆழமான அன்பையே காட்டுகிறது.

நமது வாழ்க்கை பிறருடைய வேதனையில் நம்மையும் இணைத்துக் கொள்வதாக இருக்க வேண்டும். அடுத்தவர்களுடைய தேவைகள் நம்முடைய தேவையாய், அடுத்தவர்களுடைய ஏக்கம் நமது ஏக்கமாய், அடுத்தவர்களின் வலி நமது வலியாய் மாறிப்போவதே, “தன்னைப் போல அயலானையும் நேசி” எனும் இயேசுவின் போதனையில் வெளிப்பாடு. அத்தகைய ஆழமான அன்பு பிறர் மீது எழுகிறதா ? இல்லையேல் நமது வாழ்க்கையை சட்டென சலவை செய்வோம். அன்பினால் சரி செய்வோம்.

8. “எப்பத்தா” அதாவது திறக்கப்படு என இயேசு அந்த மனிதரை நோக்கிக் கூறுகிறார். அவர் சொன்னது அந்த மனிதரிடமல்ல, அவருடைய குறைபாட்டின் மீது. அல்லது அவரைப் பிடித்திருந்த கட்டுகளின் மீது. அது அசுத்த ஆவியாகவோ, உடல் பலவீனமாகவோ இருக்கலாம். அப்போது அவனது காதுகள் திறக்க, நாவின் கட்டவிழ்கிறது.

இயேசுவின் வருகை நமக்கும் கடவுளுக்கும் இடையே இருந்த அத்தனை கதவுகளையும் திறப்பதாக அமைந்தது. சிலுவையில் இயேசு நமது பாவங்களுக்காக‌ உயிர்விட்டபோது ஆலயத்தின் திரைச்சீலை இரண்டாகக் கிழிந்தது. இறைவனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையே இருந்த மதில் சுவர் உடைபட்டது. கதவு திறக்கப்பட்டது.

இன்று நமது வாழ்வில் கடவுளுக்கும் நமக்கும் இடையே என்ன இருக்கிறது ? எவையெல்லாம் அவரை நம்மிடமிருந்து பிரிக்கின்றன ?. அனைத்தையும் பார்த்து இயேசு, “எப்பத்தா” என்கிறார். நமது பாவம், நமது கோபம், நமது ஈகோ, நமது வெறுப்பு, நமது ஆசைகள், நமது மாயைகள் அனைத்தையும் பார்த்து இயேசு “எப்பத்தா” என்கிறார். அவை திறக்கப்படும். அப்போது இயேசுவுக்கும் நமக்கும் இடையேயான உறவு நெருக்கமாகும். இறைவனின் அன்பினின்று நம்மைப் பிரிக்கும் அத்தனை கதவுகளையும் இறைவன் முன்னால் வைப்போம். அவரது வார்த்தையால் கதவுகள் திறக்கும், உறவுகள் பிறக்கும்.

9. இயேசுவின் வார்த்தை வலிமையுடையது. அது சொன்ன செயலைச் செய்யாமல் திரும்புவதில்லை. அவனுடைய காது திறக்கிறது, வாய் சரியாகிறது. அத்துடன் நிற்கவில்லை. அவன் பேச ஆரம்பிக்கிறான். கண்பார்வை இல்லாத ஒருவனுக்கு கண்பார்வை கிடைத்தால் சட்டென பார்க்கலாம். ஆனால் பேச்சு அப்படியல்ல. ஒலியை முதன் முதலில் கேட்கிறான், மொழியை முதன் முதலில் அறிகிறான். அவனுக்கு பேசும் பயிற்சி கிடைக்கவில்லை. ஆனால் சரளமாய்ப் பேசுகிறான். எல்லாமே அற்புதமாய் நிகழ்ந்து விடுகின்றன.

இறைவனின் அருள், இறைவனின் தொடுதல், இறைவனின் வார்த்தை செய்யும் அதிசயம் இது தான். அது மருத்துவத்தின் படிப்படியான மாற்றம் அல்ல. இறைவனின் அதிரடியான மாற்றம். ஒரு வினாடியில் அனைத்தையும் புதுப்பிக்கும் மாற்றம். பாவக் கறைகளை ஒரே ஒரு வினாடியில் அழித்து நம்மைப் புதுப்பிறப்பாக்கும் மாற்றம். நாம் தேடவேண்டியது இந்த மாற்றத்தைத் தான்.

10. “எவருக்கும் சொல்ல வேண்டாம்” என இயேசு கட்டளையிடுகிறார். பேச முடியாத நிலையில் அவன் இருந்தபோது அவனுக்கு பேச அனுமதி இருந்தது. பேச இயலும் நிலைக்கு வந்தபோது பேச அனுமதி இல்லை. ஆனால் அவர்கள் கட்டளையை மீறுகின்றனர். எங்கும் இயேசுவை அறிவிக்கின்றனர். இது ஒரு பாவச் செயலே. நமது பார்வைக்கு நல்லது என தெரிவது இறைவனின் பார்வைக்கு நல்லது எனத் தெரிய வேண்டியதில்லை. இயேசுவின் கட்டளைகளை அப்படியே செயல்படுத்துவதே நமது அழைப்பு. நமது புரிதலுக்கு ஏற்ப அதை மாற்றுவதல்ல.

மக்கள் வியப்படைகின்றனர். ஆனால் அவர்கள் இயேசுவை மெசியாவாக உணரவில்லை. ‘ஏசாயா’ இறைவாக்கினரின் வார்த்தைகள் செயல்வடிவம் பெறுவதை அறியவில்லை. நமது வாழ்க்கையும் வியந்து போய் விலகிச் செல்வதாய் இருக்கக் கூடாது. வியந்து போய் நெருங்கி வருவதாய் இருக்க வேண்டும். இயேசுவின் தொடுதல் வரை எதுவும் பேசலாம். இயேசுவின் தொடுதலுக்குப் பின், நமது வார்த்தைகள் இறைவனின் கட்டளைகளுக்கு உட்பட்டே இருக்க வேண்டும்.

இந்த சிந்தனைகளை மனதில் இருத்துவோம்.

*

 

Posted in Articles, Miracles of JESUS

இயேசு செய்த புதுமைகள் : நாலாயிரம் பேருக்கு உணவு அளித்தல்

இயேசு செய்த புதுமைகள் : நாலாயிரம் பேருக்கு உணவு அளித்தல்
மாற் 8:1 – 10

மத்தேயு 15 : 29 முதல் 39 வரை.

Image result for feeding 4000 jesus

இயேசு அவ்விடத்தை விட்டு அகன்று கலிலேயக் கடற்கரை வழியாகச் சென்று அங்கே ஒரு மலையின் மீது ஏறி அமர்ந்தார். அப்பொழுது பெருந்திரளான மக்கள் அவரிடம் வந்தனர். அவர்கள் தங்களோடு கால் ஊனமுற்றோர், பார்வையற்றோர், உடல் ஊனமுற்றோர், பேச்சற்றோர், மற்றும் பிற நோயாளர் பலரையும் அவர் காலடியில் கொண்டுவந்து சேர்த்தனர். அவர்களை அவர் குணமாக்கினார்.

பேச்சற்றோர் பேசுவதையும் உடல் ஊனமுற்றோர் நலமடைவதையும் பார்வையற்றோர் பார்க்கிறதையும் கண்டு மக்கள் கூட்டத்தினர் வியந்து இஸ்ரயேலின் கடவுளைப் போற்றிப் புகழ்ந்தனர்.

இயேசு தம் சீடரை வரவழைத்து, “நான் இம்மக்கள் கூட்டத்தின்மீது பரிவு கொள்கிறேன். ஏற்கெனவே மூன்று நாள்களாக இவர்கள் என்னுடன் இருக்கிறார்கள். உண்பதற்கும் இவர்களிடம் எதுவும் இல்லை; இவர்களைப் பட்டினியாய் அனுப்பிவிடவும் நான் விரும்பவில்லை; அனுப்பினால் வழியில் தளர்ச்சி அடைந்துவிடலாம்” என்று கூறினார்.

அதற்குச் சீடர்கள் அவரிடம், “இவ்வளவு திரளான மக்களுக்கு அளிக்கப் போதுமான உணவு நமக்குப் பாலைநிலத்தில் எங்கிருந்து கிடைக்கும்?” என்று கேட்டார்கள். இயேசு அவர்களைப் பார்த்து, “உங்களிடம் எத்தனை அப்பங்கள் உள்ளன?” என்று கேட்டார். அவர்கள், “ஏழு அப்பங்கள் உள்ளன; சில மீன்களும் இருக்கின்றன” என்றார்கள்.

தரையில் அமருமாறு மக்களுக்கு அவர் கட்டளையிட்டார். பின்பு அந்த ஏழு அப்பங்களையும் மீன்களையும் எடுத்து, கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தி, பிட்டு, சீடர்களிடம் கொடுக்க, அவர்களும் மக்களுக்குக் கொடுத்தார்கள்.

அனைவரும் வயிறார உண்டனர். மீதியாய் இருந்த துண்டுகளை ஏழு கூடைகள் நிறைய எடுத்தனர். பெண்களும் சிறு பிள்ளைகளும் நீங்கலாக நாலாயிரம் ஆண்கள் உண்டனர். பின்பு அவர் மக்கள் கூட்டத்தினரை அனுப்பிவிட்டுப் படகேறி மகத நாட்டு எல்லைக்குள் சென்றார்.

*

விளக்கம்

இயேசு ஐந்து அப்பங்களையும், இரண்டு மீன்களையும் கொண்டு ஐயாயிரம் ஆண்கள், மற்றும் பெண்கள் குழந்தைகளுக்கு உணவளித்த நிகழ்ச்சி சமீபத்தில் தான் நடந்திருந்தது. இப்போது நாலாயிரம் பேருக்கு இயேசு அதே போல அதிசயமாய் உணவளிக்கிறார். அனைவரும் வயிறார உண்கிறார்கள். மீதியை ஏழு கூடைகள் நிறைய எடுக்கின்றனர். அதற்கு முன் அவரை நாடி வருகின்ற ‘எல்லா’ நோயாளிகளுக்கும் அவர் நலமளிக்கிறார்.

இந்த விவிலியப் பகுதி நமக்கு சில ஆன்மீக சிந்தனைகளை தருகிறது.

1. இயேசுவை நாடி மக்கள் பல்வேறு சிந்தனைகளோடும், எதிர்பார்ப்புகளோடும் வருகின்றனர். இயேசுவிடமிருந்து ‘நலம்’ பெறவேண்டும் எனும் முதன்மைச் சிந்தனையோடு வருகின்றவர்கள் இயேசுவை நெருங்குகின்றனர். இயேசு அவர்களுடைய விண்ணப்பத்தை ஏற்று அனைவரையும் நலமளிக்கிறார்.

இயேசுவிடம் நமது உலக வாழ்க்கை சார்ந்த பிரச்சனைகளுக்காகச் செல்லும்போது அவர் நிராகரிப்பதில்லை. என்ன நோய், எவ்வளவு தீவிரம், யாருக்கு நோய் என்பதையெல்லாம் பார்க்காமல் அனைவருக்கும் நலமளிக்கிறார். ‘நல்லோர் மேலும் தீயோர் மேலும் பெய்கின்ற மழை’ போல இறைவனின் நோய்தீர்க்கும் கருணை எந்த பாகுபாடும் இல்லாமல் அனைத்து மக்கள் மீதும் இருக்கிறது.

2. “பேச்சற்றோர் பேசுவதையும் உடல் ஊனமுற்றோர் நலமடைவதையும் பார்வையற்றோர் பார்க்கிறதையும் கண்டு மக்கள் கூட்டத்தினர் வியந்து இஸ்ரயேலின் கடவுளைப் போற்றிப் புகழ்ந்தனர்.”

இந்த மனநிலை மிகவும் முக்கியமானது ! ஆசீர்வாதங்களை இறைவன் மூலமாக நமக்குப் பெற்றுத் தரும் கருவிகளாக பலர் இருக்கின்றனர். ஆனால் “போற்றுதலும், புகழ்ச்சியும், மகிமையும், மாட்சியும்” நாம் இறைவனுக்கு மட்டுமே செலுத்த வேண்டும். பெற்றுத் தருபவர்களிடம் நாம் காட்ட வேண்டியது அன்பு மட்டுமே. ‘அழகிய படத்தை வரைந்ததற்காக யாரும் பென்சிலைப் பாராட்டுவதில்லை. வரைந்தவரையே பாராட்டுவார்கள்’ என்கிறார் அன்னை தெரேசா. ஊழியர்கள் மூலமாகப் பெறுகின்ற நன்மைகளுக்கு, ஊழியர்களை அல்ல, இறைவனைப் போற்றிப் புகழ்பவர்களாக‌ இருக்க வேண்டியது மிக மிக முக்கியம்.

3. ‘மூன்று நாட்களாக’ இயேசுவின் போதனைகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த மக்கள் மீது இயேசு பரிவு கொள்கிறார். அந்த மக்கள் இயேசுவிடம் விண்ணப்பம் எதையும் வைக்கவில்லை. இயேசுவிடம் வந்து தங்கிவிடுகின்றனர். அவர்களுடைய தேவையை இயேசுவே அறிந்து கொள்கிறார். “ஆகவே அனைத்திற்கும் மேலாக அவரது ஆட்சியையும் அவருக்கு ஏற்புடையவற்றையும் நாடுங்கள். அப்போது இவையனைத்தும் உங்களுக்குச் சேர்த்துக் கொடுக்கப்படும்” என்பதே இயேசுவின் வாக்கு. இயேசுவின் காலடியில் எதையும் எதிர்பார்க்காமல் இருக்கும் மனிதர்கள் எந்த விண்ணப்பமும் வைக்கத் தேவையில்லை, இயேசுவே அவர்களுக்குத் தேவையானதைத் தருவார்.

நாம் இயேசுவின் அருகே எவ்வளவு நேரம் அமர விரும்புகிறோம். ஆலயத்தில் சில மணி நேரங்கள் அமர்வது அசௌகரியமாக இருக்கிறதா ? விவிலியத்தை சில நிமிடங்களுக்கு மேல் வாசிப்பது அசதியாய் இருக்கிறதா ? மனதில் சில கேள்விகளை எழுப்புவோம். நமது வாழ்வின் ஒவ்வொரு வினாடியும் அவரது பாதத்தில் சமர்ப்பித்தால் நாம் எதையும் கேட்காமலேயே நமக்குத் தேவையானவற்றை இயேசு தருகிறார்.

4. “இயேசு தம் சீடரை வரவழைத்து, “நான் இம்மக்கள் கூட்டத்தின்மீது பரிவு கொள்கிறேன்” என கூறுகின்றார். 5000 பேருக்கு உணவளித்த நிகழ்ச்சியை சிறிது காலம் முன்பு தான் சீடர்கள் கண்டிருந்தார்கள். அப்போது மாலை வேளையில் இயேசு மக்களுக்கு உணவளித்திருந்தார். இந்த முறை, சீடர்கள் இயேசுவிடம் முதல் நாள் மாலையில் வந்து மக்களுக்கு உணவளிக்குமாறு கேட்கவில்லை. இரண்டாம் நாளும் கேட்கவில்லை. மூன்றாம் நாளும் கேட்கவில்லை. கடைசியில் இயேசுவே சீடர்களை அழைத்து தனது கரிசனையைச் சொல்கிறார்.

பிறருடைய தேவைகளுக்காக நாம் இயேசுவிடம் செல்பவர்களாக இருக்க வேண்டும். “இயேசு என்ன செய்ய முடியும்” என்பதை அறிந்த பின்பும், பிறருக்காக பரிவு கொள்ளாமல் இருப்பது பாவம். நல்ல சமாரியன் கதையில் அதைத் தான் இயேசு சொன்னார், ‘பிறருக்காகப் பரிவு கொள்’ ! அந்த சிந்தனை நமக்கு இருக்க வேண்டும். நமது தேவைகளை இயேசு சந்திப்பார், எனினும் பிறருக்காக நாம் கரிசனை கொள்ளவேண்டும் என்பதை அவர் எதிர்பார்க்கிறார்.

5. “நான் இம்மக்கள் கூட்டத்தின்மீது பரிவு கொள்கிறேன். ஏற்கெனவே மூன்று நாள்களாக இவர்கள் என்னுடன் இருக்கிறார்கள். உண்பதற்கும் இவர்களிடம் எதுவும் இல்லை; இவர்களைப் பட்டினியாய் அனுப்பிவிடவும் நான் விரும்பவில்லை; அனுப்பினால் வழியில் தளர்ச்சி அடைந்துவிடலாம்” என்கிறார் இயேசு ! மக்கள் கொண்டு வந்திருந்த உணவுகள் கொஞ்சம் கொஞ்சம் இருந்திருக்கலாம். ஓரிரு நாட்களில் முழுமையாய் நிறைவடைந்து ஒன்றுமில்லை எனும் நிலைக்கு வந்திருக்கலாம் ! இப்போது இயேசு மக்களின் தேவையைச் சந்திக்க களமிறங்குகிறார்.

நம்மால் இனிமேல் ஒன்றும் செய்ய முடியாது ! நம் கையில் எதுவும் இல்லை !! எனும் நிலையில் இருக்கும் போது இறைவன் வரம் தருகிறார். நம்மால் முடியும் எனும் நிலை முடிந்த பின் தான், இறைவனின் செயலாற்றும் கரம் துவங்கும். என்னிடம் ஒன்றும் இல்லை, என்னை நிரப்பும் என அவரிடம் சரணடையும் போது இயேசு நிறைவாக்குகிறார்.

6. மூன்று நாட்கள் இயேசுவோடு இருக்கின்றனர் மக்கள். முந்தைய ‘5000 பேருக்கு உணவளிக்கும் நிகழ்வில்’ ஒரே ஒரு நாள் மக்கள் இயேசுவோடு இருந்தார்கள். ‘இயேசு உண்மையிலேயே அப்பத்தைக் கொடுத்தாரா ?’ எனும் சந்தேகம் யாருக்காகவது எழுந்திருந்தால், இந்த நிகழ்ச்சியில் அது முடிந்திருக்கும். பாலை நிலத்தில் மூன்று நாட்கள் ! இயேசுவின் பாதத்தில் மூன்று நாட்கள். யாரிடமும் எதுவும் இல்லை. பாலை நிலத்தில் எதுவும் வாங்கவும் முடியாது ! இப்போது ஒரு புதுமை மட்டுமே பசியாற்ற முடியும் எனும் நிலை !

நமது வாழ்வில் சில வேளைகளில் நடக்கின்ற இறைவனின் ஆசீர்வாதத்தை, ‘எதேச்சை’ என்றோ, ‘லக்’ என்றோ பெயரிட்டு அழைக்கிறோம். சில நிகழ்வுகள் நமக்கு பளிச் என உணர்த்துகின்றன, இவை இறைவனின் கருணை என்பதை ! அதை அறிந்து கொள்ள, ‘நாம் ஒன்றுமில்லை, நம்மால் ஒன்றும் முடியாது’ எனும் தாழ்மையின் மனநிலை நம்மிடம் இருக்க வேண்டும்.

7. ““இவ்வளவு திரளான மக்களுக்கு அளிக்கப் போதுமான உணவு நமக்குப் பாலைநிலத்தில் எங்கிருந்து கிடைக்கும்?” ” எனும் சீடர்களின் கேள்வி வியப்பூட்டுகிறது. இதே போன்ற அற்புதத்தைக் கண்டிருந்தபின்பும், அதே போன்ற ஒரு சூழலில் அவர்களுடைய மனநிலை இன்னும் பழைய இடத்திலேயே நிற்கிறது. ஏதோ ஒரு முறை நடந்தது, இனிமே நடக்காது என நினைப்பது போல இருந்தது அவர்களுடைய பதில் ! ஐயாயிரம் ஆண்களுக்கு உணவளித்த இயேசு, நாலாயிரம் பேருக்கும் அதே போல உணவளிப்பார் என்பதை நம்ப மறுக்கிறது அவர்களுடைய மனம்.

நமது வாழ்விலும் பிறருக்கு இறைவன் செய்த எத்தனையோ அதிசயங்களை சாட்சிகளாய் கேட்கிறோம். அது ஏதோ ஒரு சிலருக்கு மட்டுமே இயேசு கொடுப்பது, ஏதோ ஒரு சூழலில்மட்டும் இயேசு கொடுத்தது, இனிமேல் அது சாத்தியமில்லை என நினைத்து விடுகிறோம். கேட்பவர் இறைவன் என்பதை மறந்து விடுகிறோம். விசுவாசத்தை ஆழமாய் இதயத்தில் நட தயங்குகிறோம். உணவு கிடைப்பது பாலை நிலத்திலிரிந்தும் அல்ல, விளை நிலத்திலிருந்தும் அல்ல, இறைவனின் கரத்திலிருந்து எனும் உண்மையே நாம் உணரவேண்டிய அடிப்படை !

8. இந்த முறை சீடர்களிடம், “ஏழு அப்பங்கள் உள்ளன; சில மீன்களும் இருக்கின்றன” ! மக்களுக்கு உணவு தீர்ந்து விடுகிறது, ஆனாலும் சீடர்களிடம் ஏழு அப்பங்கள் இருக்கின்றன ! அவர்கள் மக்களோடு பகிரவில்லையா ? அல்லது பகிராமல் வைத்திருக்க வேண்டியது தான் இறைவனின் திட்டமா ? எது எப்படியெனினும், இருப்பதையெல்லாம் “முழுமையாய்” இறைவனிடம் அவர்கள் கொண்டு வருகின்றனர். கடந்த முறை ஐந்து அப்பத்தால் ஐயாயிரம் பேர், எனவே இந்த முறை நாலாயிரம் பேருக்கு நான்கு அப்பம் போதும் என சீடர்கள் கணக்கிடவில்லை ! இருப்பதை அனைத்தையும் இயேசுவிடம் கொண்டு வருகின்றனர்.

நம்மிடம் இருப்பது எதுவோ அதை முழுமையாய் இறைவனிடம் கொடுப்பது தான் புதுமையின் துவக்கம். கொஞ்சத்தைக் கொடுப்பதில் அற்புதம் நிகழ்வதில்லை. நெஞ்சத்தைக் கொடுப்பதில் மாற்றம் நிகழும். இருப்பதையெல்லாம் அவரிடம் கொடுத்தால், கொடுத்ததையெல்லாம் அவர் பலமடங்காக்குகிறார். முழுமையாய் கொடுக்க வேண்டும் என்பதே ஒரே எதிர்பார்ப்பு.

9. மக்களை தரையில் அமரச் செய்கிறார் இயேசு. கடந்த முறை புல்தரையில், இப்போது கட்டாந்தரையில். இது வேறு ஒரு பருவத்தில் நிகழ்கிறது என்பதன் குறிப்பு ! மக்களிடம் இயேசு எதிர்பார்ப்பதெல்லாம் சிறிய விஷயங்களே ! அப்பத்தை எடுத்து “கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தி, பிட்டு, சீடர்களிடம் கொடுக்க, அவர்களும் மக்களுக்குக் கொடுத்தார்கள்”

எதையும் தந்தையிடம் சொல்லி, அவருக்கு நன்றி செலுத்தி துவங்கும் பழக்கம் இறைவன் நமக்குச் சொல்லித் தரும் பாடம். எல்லாமே இறைவன் தந்தவை, அவற்றைப் பயன்படுத்தும் போது இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டும். அப்போது தான் அது ஆசீர்வதிக்கப் பட்டதாய் மாறும் !! அப்பத்தை உடைக்கிறார் இயேசு ! ‘உடைபட்டால் தான் பணியாற்ற முடியும், பிறரின் பசியாற்ற முடியும்’ என்பதே அந்த‌ அப்பத்தை உடைக்கும் நிகழ்வு. சீடர்கள் கையில் வந்தபின் அந்த அப்பங்கள் பலுகிப் பெருகுகின்றன. காரணம் இப்போது அவை வெறும் அப்பங்களல்ல, இறைவனின் அற்புதங்கள்.

10. அனைவரும் வயிறார உண்டனர். மீதியாய் இருந்த துண்டுகளை ஏழு கூடைகள் நிறைய எடுத்தனர் என்கிறது பைபிள். இறைவன் தரும்போது நிறைவு என்பது சர்வ நிச்சயம். தேவைக்கு அதிகமாய் மீதியும் நிறைவானதாகவே வரும். ஏழு அப்பங்களை அப்படியே வைத்திருந்தால் ஏழு பேருக்குக் கூட பசியாற்றாது, ஆனால் இறைவனின் கரம் தொட்டுத் திரும்பி வருகையில் நினைத்துப் பாக்க முடியாத அளவுக்கு அது பயனளிக்கிறது.

இறைவன் தருகின்ற ஆசீர் முழுமையானது. நிறைவானது. மிகுதியானது. ஒவ்வொருவரையும் அறிந்து நல்குவது. “இவர்களுள் சிலர் நெடுந்தொலையிலிருந்து வந்துள்ளனர்” என இயேசு சொல்வதாய் மாற்கு நூல் குறிப்பிடுகிறது. பல்லாயிரம் பேர் கூடியிருக்கும் அந்த கூட்டத்தில் கூட ஒவ்வொரு நபரையும் இயேசு அறிந்து வைத்திருந்தார் என்பதையே இது விளக்குகிறது. இது மிகப்பெரிய ஆறுதலை நமக்கு அளிக்கிறது.

இந்த சிந்தனைகளை மனதில் இருத்துவோம்.

*

 

Posted in Articles, Miracles of JESUS

இயேசு செய்த புதுமைகள் 16 : கானானியப் பெண்ணின் மகள் நலமடைதல்

(மாற் 7:24 – 30)

மத்தேயு 15:21..28

Image result for canaanite woman

இயேசு அங்கிருந்து புறப்பட்டுத் தீர், சீதோன் ஆகிய பகுதிகளை நோக்கிச் சென்றார். அவற்றின் எல்லைப் பகுதியில் வாழ்ந்து வந்த கானானியப் பெண் ஒருவர் அவரிடம் வந்து, “ஐயா, தாவிதீன் மகனே, எனக்கு இரங்கும்; என் மகள் பேய் பிடித்துக் கொடுமைக்குள்ளாகி இருக்கிறாள்” எனக் கதறினார்.

ஆனால் இயேசு அவரிடம் ஒரு வார்த்தைகூட மறுமொழியாகச் சொல்லவில்லை. சீடர்கள் அவரை அணுகி, “நமக்குப் பின்னால் கத்திக்கொண்டு வருகிறாரே, இவரை அனுப்பிவிடும்” என வேண்டினர்.

அவரோ மறுமொழியாக, “இஸ்ரயேல் குலத்தாருள் காணாமற்போன ஆடுகளாய் இருப்போரிடமே நான் அனுப்பப்பட்டேன்” என்றார்.

ஆனால் அப்பெண் அவர்முன் வந்து பணிந்து, “ஐயா, எனக்கு உதவியருளும்” என்றார்.

அவர் மறுமொழியாக , “பிள்ளைகளுக்குரிய உணவை எடுத்து நாய்க் குட்டிகளுக்குப் போடுவது முறையல்ல” என்றார். உடனே அப்பெண், “ஆம் ஐயா, ஆனாலும் தங்கள் உரிமையாளரின் மேசையிலிருந்து விழும் சிறு துண்டுகளை நாய்க்குட்டிகள் தின்னுமே” என்றார்.

இயேசு மறுமொழியாக, “அம்மா, உமது நம்பிக்கை பெரிது. நீர் விரும்பியவாறே உமக்கு நிகழட்டும்” என்று அவரிடம் கூறினார். அந்நேரம் அவர் மகளின் பிணி நீங்கியது.

விளக்கம்

தொடர் நற்செய்தி அறிவித்தல், நலமளித்தல் போன்ற நிகழ்வுகளால் சீடர்கள் சோர்வடைகின்றனர். அவர்களுக்கு ஓய்வு தேவை என்பதை அறிந்த இயேசு, சுமார் ஐம்பது மைல் தொலைவிலுள்ள பகுதிக்குச் செல்கிறார். அது யூதர்கள் அல்லாத பிற இன மக்கள் வாழும் பகுதி.

அங்கும் இயேசுவின் வருகையை அறிந்து கொள்கின்ற ஒரு பெண் இயேசுவை அணுகி தன் மகளை நலமாக்க விண்ணப்பம் வைக்கிறார். இயேசு அவளுடைய விசுவாசத்தின் ஆழத்தைக் கண்டு வியந்து அவளுடைய மகளுக்கு நலமளிக்கிறார்

இந்த புதுமை நமக்கு சில படிப்பினைகளைச் சொல்லித் தருகிறது.

1. கனானேயப் பெண்ணின் அணுகுமுறை எப்படி செபிக்க வேண்டும் என்பதை நமக்குச் சொல்லித் தருகிறது. அவள் முதலில் தனது சமூக, மத, கலாச்சாரக் கட்டமைப்புகளைத் தாண்டி இயேசுவின் முன்னால் வருகிறாள். ஒரு பெண் ஒரு மதகுருவின் முன்னால் நிற்க அந்தக் காலத்தைய சமூகம் அனுமதிக்கவில்லை. ஒரு பிற இன பெண் யூதத் தலைவரின் முன்னால் நிற்பது அதை விட கடினம். தான் வாழ்கின்ற சமூகத்தின் நடுவினிலே அனைத்தையும் மறுதலித்து விட்டு இன்னொரு மத தலைவரை பணிவது மிக மிகக் கடினம். ஆனால் அந்தப் பெண் அனைத்து உலகத் தடைகளையும் மீறி, விண்ணகத் தலைவரின் முன்னால் வருகிறாள்.

நமது வாழ்க்கையில் நாம் இயேசுவைத் தேடும்போது நமது சமூக, மத, மொழி, இன, குடும்ப கட்டுப்பாடுகள் நம்மை கட்டிப் போடுகிறதா ? அனைத்தையும் மீறி, பல இடங்களில் அவமானங்களையும் எதிர்ப்புகளையும் சந்தித்தாலும் இயேசுவின் முன்னால் வருகிறோமா ? அத்தகைய தேடலும், அத்தகைய உறுதியும் நிச்சயம் நமக்குத் தேவை.

2. இயேசுவின் மௌனம் நமது விசுவாசத்தைச் சோதிக்கும் ஆயுதம். அத்தகைய சூழல்களில் உடைந்து விடாத விசுவாசம் கொண்டிருக்க வேண்டியது அத்தியாவசியம். கனானியப் பெண்ணின் கதறலை, இயேசுவின் மௌனம் மௌனமாய் எதிர்கொள்கிறது. கதறலுக்கு மௌனம் ஒரு முரணான பதில். சீடர்களுக்கு அது புரியாத புதிர். ஒரு கதறலை, ஒரு தாயின் கண்ணீர் புலம்பலை இயேசு மௌனத்தால் எதிர்கொள்வதை இப்போது தான் அவர்கள் சந்திக்கின்றனர்.

நமது விண்ணப்பங்களுக்கு பதிலாக வருகின்ற இறைவனின் மௌனம் நமது விசுவாசத்தை வலுப்படுத்தவும், இறைவன் மீதான நம்பிக்கையையும் உறவையும் ஆழப்படுத்தவும் செய்ய வேண்டும். அது நமது விசுவாசத்தை வலுவிழக்கச் செய்யக் கூடாது. கப்பல் செய்யத் துவங்கிய நோவாவுக்கு அதன் பின் பல நீண்ட ஆண்டுகள் கடவுளின் மௌனம் மட்டுமே பதிலாய் வந்தது. எனினும், அழைப்பையும், விசுவாசத்தையும் அவர் விட்டு விடவில்லை. இன்னும் ஆழமாய்ப் பற்றிக் கொண்டார். இறைவனின் மௌனத்தை விசுவாச வளர்ச்சிக்கான படிக்கட்டாய் எடுத்துக் கொள்ளப் பழகுவோம்.

3. இயேசுவோடு நெருக்கமாய் இருப்பதாய் காட்டிக்கொள்கின்ற ஆன்மீக தலைவர்கள் சில வேளைகளில் நமது விசுவாசத்தை அசைப்பதுண்டு. இயேசுவின் சீடர்கள் கனானேயப் பெண்ணுக்காக இயேசுவிடம் பரிந்து பேசவில்லை. கனானேயப் பெண்ணின் தேவையைத் தீர்த்து வையுங்கள் என விண்ணப்பிக்கவில்லை. ‘கத்திக் கொண்டு வரும்’ தொந்தரவை தீர்க்க மட்டுமே நினைத்தார்கள். நலமளிக்கிறாரா ? இல்லையா என்பது அவர்களுக்கு இரண்டாம் பட்சம். மக்கள் தங்கள் மீது வைத்திருக்கும் ‘நல்லவர்கள்’ எனும் பிம்பம் உடைந்து விடுமோ எனும் கவலை இருந்திருக்கலாம். ‘இரக்கமற்றவர்கள்’ எனும் முத்திரை விழுமோ எனும் பயமும் இருந்திருக்கலாம். ஆனாலும் அந்தப் பெண்ணின் பார்வை இயேசுவின் மீதே இருந்தது, சீடர்களின் மீது அல்ல !

நமது பார்வை எங்கே இருக்கிறது ?. இயேசு மௌனமாய் இருக்கிறார். நமது ஆன்மீகத் தலைவர்கள் நமக்கு ஆறுதலாய் இருக்கவில்லை. நமது விசுவாசத்தில் நாம் பின் வாங்குகிறோமா ? இல்லை நாம் இயேசுவின் மீது வைத்த பார்வையை விலக்காமல் இருக்கிறோமா ?

3. கனானேயப் பெண்ணின் தொடர் வேண்டுதலை, “இஸ்ரயேல் குலத்தாருள் காணாமற்போன ஆடுகளாய் இருப்போரிடமே நான் அனுப்பப்பட்டேன்” எனும் இயேசுவின் பதில் தடுத்து நிறுத்தியது. மூன்றாவது தடங்கல் அவளுடைய செபத்துக்கு நேராய் எழுந்தது. ஆனால் இப்போது அவள் இயேசுவின் முன்னால் வந்து பணிகிறாள். மூன்றாவது தடை அவளை பின்னோக்கிச் செல்ல வைக்கவில்லை, இயேசுவின் முன்னால் வந்து மண்டியிட வைக்கிறது ! பின்னால் இருந்தபோது எழுந்த கதறல் ஒலி, இப்போது விண்ணப்பமாய் உருமாறிவிட்டது. இயேசுவை நெருங்க நெருங்க, நமது கதறல் மெல்லிய விண்ணப்பமாய், பணிவான வேண்டுதலாய் மாறிவிடுகிறது.

நாம் இயேசுவை நமது தேவைகளின் கதறலோடு பின் தொடருகிறோம். அவரது மௌனம் நம்மை அலட்டுகிறது, ஆன்மீக தலைவர்களின் பதில் நம்மை சோர்வடையச் செய்கிறது, இயேசுவின் பதில் நம்மை பதற வைக்கிறது ! எனினும் இயேசுவைப் பின் செல்கிறோமா ? இயேசுவின் அன்பை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளாத அந்த கானானேயப் பெண்ணின் விசுவாசம், புரிந்து கொண்ட நம்மிடம் இருக்கிறதா ?

4. “பிள்ளைகளுக்குரிய உணவை எடுத்து நாய்க் குட்டிகளுக்குப் போடுவது முறையல்ல” எனும் இயேசுவின் பதில் அந்தக் காலத்தில் பிரபலமாய் இருந்த‌ ஒரு பழமொழி ! இஸ்ரயேல் மக்களுக்காக வந்த மீட்பை பிற இனத்தாருக்குக் கொடுக்கும் காலம் வரவில்லை என்கிறார் இயேசு. நாய்க்குட்டிகளுக்கு உணவைக் கொடுக்க மாட்டேன் என்பதல்ல அதன் பொருள். முதலில் பிள்ளைகள், பிறகு நாய்க்குட்டிகள் எனும் உலக வழக்கையே இயேசு சொன்னார். தனது வருகையின் நோக்கம் இஸ்ரயேலரின் மீட்பு, அதன்பின்பே பிற இனத்தாரின் மீட்பு என்பதையே அவரது பதில் சொன்னது.

கானானேயப் பெண்ணின் விசுவாசம் ‘குழந்தை மீதான பரிதவிப்பா’, ‘இயேசுவின் மீதான பெரும் நம்பிக்கையா ?’ என்பதை உரசிப் பார்த்தது இயேசுவின் கேள்வி. அவள் கோபம் கொள்ளவில்லை அவள் தாழ்மை கொண்டாள். தன்னை ஒரு நாய்க்குட்டியாய் அவள் ஏற்றுக் கொண்டாள். “ஆம் ஐயா” என தனது நிலையை அவள் ஒத்துக் கொண்டாள். இயேசுவை நாடி வரும் ஒவ்வொருவருக்கும் அந்தத் தாழ்மை இருக்க வேண்டியது அவசியம். நமது தொடர் வேண்டுதல்கள் தாழ்மையோடு இருக்கின்றனவா ?

5. “தங்கள் உரிமையாளரின் மேசையிலிருந்து விழும் சிறு துண்டுகளை நாய்க்குட்டிகள் தின்னுமே” என கானானேயப் பெண் இயேசுவிடம் சொல்கிறாள். “தாவீதின் மகனே” என அழைத்த பெண், இப்போது உரிமையாளரே என அழைக்கிறார். தன்னை அடிமையாக, நாய்க்குட்டியாக பாவித்துக் கொண்ட அந்த பெண் உரிமையாளரின் கனிவை எதிர்பார்த்து நிற்கிறாள்.

அனைத்திற்கும் உரிமையாளர் இயேசுவே ! அந்த சிந்தனையோடு நாம் இறைவனை நாடுகிறோமா ? அவரது கருணை இருந்தால் எத்தகைய சிக்கலையும் கடந்து விட முடியும் எனும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையோடு இயேசுவை அணுகுகிறோமா ?

6. “தங்கள் உரிமையாளரின் மேசையிலிருந்து விழும் சிறு துண்டுகளை நாய்க்குட்டிகள் தின்னுமே” எனும் பதிலின் வழியாக அந்தப் பெண் இயேசுவிடம் தனக்கு பதில் உடனே வேண்டும் என்கிறாள். “பிள்ளைகள் தின்ற பின்பு மிஞ்சுவது அல்ல, பிள்ளைகள் தின்னும் போதே சிந்துவது” என அவள் கேட்கிறாள். அவளது விசுவாசம் இயேசுவின் உடனடி ஆசீர்வாதம். அதற்காக விடாமல் இயேசுவைப் பற்றிக் கொள்கிறாள், பணிவின் பள்ளத்தாக்கில் தன்னை இட்டுக் கொள்கிறாள்.

நமது வேண்டுதல் பணிவோடும், தொடர்ந்த துணிவோடும் இருக்கிறதா ? நான் அருகதையற்றவன், உமது மேஜையிலிருந்து சிந்தும் துணிக்கைகள் வேண்டும் என சொல்கிறோமா ? “உமது ஆடையின் நுனி போதும், உமது வார்த்தையின் ஒலி போதும்” என விசுவாசத்தைக் காட்டிய மாந்தர்கள் போல நாம் செயல்படுகிறோமா ?

7. அம்மா, உமது நம்பிக்கை பெரிது. நீர் விரும்பியவாறே உமக்கு நிகழட்டும் , என்கிறார் இயேசு. நாய்க்குட்டியாய் உருவகிக்கப்பட்டவள் விசுவாசத்தின் வலிமையால் ‘அம்மா’ என அழைக்கப்படும் நிலைக்கு உயர்த்தப்படுகிறாள். அவளது விருப்பமும் நிறைவேற்றப்படுகிறது. அவளது மகளின் நிலை சீராகிறது. “அந்நேரம்” அவளது மகள் நலம்பெறுகிறாள். இப்போது பந்தியில் சிந்தியதை அல்ல, பரமனின் பந்தியிலேயே ஆசீரைப் பெற்றுக் கொள்கிறாள் அவள்.

விசுவாசமே மலைகளை அசைக்கும் ! விசுவாசமே இயேசுவின் இதயத்தையும் அசைக்கும். யூதமக்கள் நிராகரிப்பின் மனதோடு அலைகையில் பிற இனத்தார் விசுவாசத்தின் விழுதுகளைப் பற்றித் திரிந்தது இயேசுவுக்கு வியப்பை ஏற்படுத்துகிறது. நமது விசுவாசம் எப்படி இருக்கிறது ?

8 ஒரு தாயின் பிரார்த்தனை எப்படிப்பட்டதாக இருக்கவேண்டும் என்பதை கானானியப் பெண்ணின் பிராத்தனை நமக்கு சொல்லித் தருகிறது. எத்தனை தடைகள் இருந்தாலும், எத்தனை மௌனம் பதிலாய் வந்தாலும், கூட இருக்கும் ஆன்மீகத் தலைவர்கள் தடுத்தாலும், இறைவனே நமக்கு எதிராய் இருப்பதாய்த் தோன்றினாலும் விடாமல் அவரைப் பற்றிக் கொள்ளும் விசுவாசம் இருக்க வேண்டும். மூன்று குணாதிசயங்கள் செபத்தில் நிச்சயம் இருக்க வேண்டும். பணிவு, விடாமுயற்சி மற்றும் விசுவாசம். இந்த மூன்றும் இருந்தால் அந்த செபம் இயேசுவால் அங்கீகரிக்கப்படும் என்பதையே இந்த நிகழ்வு காட்டுகிறது.

பல நேரங்களில் நமது செபங்கள் ஒரு கடமையின் வெளிப்பாடாகவோ, நமது மனசாட்சியைத் தடவிக் கொடுக்கும் நிகழ்வுகளாகவோ, குற்ற உணர்ச்சியை அழிக்கும் ஆயுதமாகவோ அமைந்து விடுகிறது. கடமைக்காக பேசும் மகனின் உரையாடல் தந்தையை பிரியப்படுத்துவதில்லை. ஆத்மார்த்த அன்போடு பேசும் பழக்கத்தை உருவாக்கிக் கொள்ளவேண்டும். உரிமையோடும், விசுவாசத்தோடும் அவரைத் தொடரும் வலிமையை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். தாழ்மை, தொடர் செபம் மற்றும் ஆழமான விசுவாசம் மூன்றும் நம்மிடம் இருக்கிறதா ?

9 இந்த புதுமையில் இயேசுவே வானிலிருந்து இறங்கி வந்த உணவாகவும் காட்சியளிக்கிறார். இஸ்ரயேல் மக்களுக்காக வந்த மீட்பர், பிற இனத்தாரான நமக்கு மீட்பராகவும் மாறிய நிகழ்ச்சியாகவும் இதை எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

இயேசு எனும் உணவு நமக்காக இன்று தரப்பட்டிருக்கிறது. அந்த உணவு பிள்ளைகள் எனும் உரிமையோடு இன்று நமக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. இயேசு எனும் செடியின் கிளைகளாக இருக்கிறோம், பந்தியின் கீழ் நாய்க்குட்டிகளாக அல்ல. நமது வாழ்க்கையும், விசுவாசமும் எப்படி இருக்கிறது என்பதை சீர்தூக்கிப் பார்க்க வேண்டும்.

10. ஓய்வு தேடிச் சென்ற இயேசு ஓய்வை விட்டு விட்டு மனித நேயப் பணியைச் செய்கிறார். இயேசு எப்போதும் தந்தையோடு செபத்தில் ஒன்றித்திருந்தார். இந்த கானானேயப் பெண்ணின் மகளைக் குணமாக்கும் பொருட்டு தந்தை இயேசுவை இங்கே அனுப்பியிருக்கலாம். தந்தையிடம் பெற்றுக் கொள்வதை மட்டுமே செய்து வந்த இயேசு இங்கும் அதையே நிறைவேற்றுகிறார் எனக் கொள்ளலாம். அதன்பின் உடனே இயேசு அந்த இடத்தை விட்டு அகன்று கலிலேயக் கடற்கரைக்கு வருகிறார்.

நமது வாழ்க்கையும் எப்போதும் செபத்தில் இறைவனோடு ஒன்றித்திருக்கும் வகையில் அமைய வேண்டும். அப்போது நமது செயல்கள் இறைவனுக்கு பிரியமான வகையில் அமையும்.

இந்த சிந்தனைகளை மனதில் இருத்துவோம்.

*

 

Posted in Articles, Miracles of JESUS

இயேசு செய்த புதுமைகள் 15 : ஐயாயிரம் பேருக்கு உணவு அளித்தல்

Image result for jesus feeds 5000

(மாற் 6:30 – 44; லூக் 9:10 – 17; யோவா 6:1 – 14)

இயேசு அங்கிருந்து புறப்பட்டுப் படகிலேறிப் பாலைநிலத்திலுள்ள தனிமையான ஓர் இடத்திற்குச் சென்றார். இதைக் கேள்விப்பட்ட திரளான மக்கள் ஊர்களிலிருந்து கால்நடையாக அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர்.

இயேசு அங்குச் சென்றபோது பெருந்திரளான மக்களைக் கண்டு அவர்கள்மீது பரிவுகொண்டார்; அவர்களிடையே உடல் நலமற்றிருந்தோரைக் குணமாக்கினார். மாலையானபோது, சீடர் அவரிடம் வந்து, “இவ்விடம் பாலைநிலம் ஆயிற்றே, நேரமும் ஆகிவிட்டது. ஊர்களுக்குச் சென்று தங்களுக்குத் தேவையான உணவு வாங்கிக்கொள்ள மக்கள் கூட்டத்தை அனுப்பிவிடும்” என்றனர்.

இயேசு அவர்களிடம், “அவர்கள் செல்ல வேண்டியதில்லை; நீங்களே அவர்களுக்கு உணவு கொடுங்கள்” என்றார். ஆனால் அவர்கள் அவரைப் பார்த்து, “எங்களிடம் இங்கே ஐந்து அப்பங்களும் இரண்டு மீன்களும் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை” என்றார்கள். அவர், “அவற்றை என்னிடம் இங்கே கொண்டு வாருங்கள்” என்றார்.

மக்களைப் புல்தரையில் அமருமாறு ஆணையிட்டார். அவர் அந்த ஐந்து அப்பங்களையும் இரண்டு மீன்களையும் எடுத்து, வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்து, கடவுளைப் போற்றி, அப்பங்களைப் பிட்டுச் சீடர்களிடம் கொடுத்தார். சீடர்களும் மக்களுக்குக் கொடுத்தார்கள். அனைவரும் வயிறார உண்டனர்.

எஞ்சிய துண்டுகளைப் பன்னிரண்டு கூடைகள் நிறைய எடுத்தனர். பெண்களும் சிறு பிள்ளைகளும் நீங்கலான உணவுண்ட ஆண்களின் தொகை ஏறத்தாழ ஐயாயிரம்.


இயேசு செய்த புதுமைகளில் இந்த புதுமைக்கு ஒரு சிறப்புத் தகுதி உண்டு. மத்தேயு, மார்க், லூக்கா, யோவான், எனும் நான்கு நற்செய்திகளிலும் இடம்பெற்றுள்ள ஒரே புதுமை இது தான் ! இது அந்தக் காலத்தில் மிகவும் பிரபலமாகியிருக்க வேண்டும்.

திருமுழுக்கு யோவான் படுகொலை செய்யப்படுகிறார். அவருடைய ஆதரவாளர்களும், அவரை தலைவராய் நினைத்தவர்களும் தளர்ந்து போகின்றனர். இன்னொரு புறம் இயேசுவின் சுகமாக்கும் வல்லமையும், போதனைகளும் மக்களை உற்சாகப்படுத்துகின்றன. எனவே திரள் திரளான மக்கள் இயேசுவின் போதனைகளைக் கேட்க அவரைப் பின் தொடர்கின்றனர்.

திருமுழுக்கு யோவானின் படுகொலை இயேசுவை மனதளவில் கலக்கமடையச் செய்திருக்க வேண்டும். அவர் தனிமையான இடத்துக்குச் செல்ல விரும்பினார். இயேசு தனிமையான இடத்துக்குச் செல்வது துயருற்று அழவோ, ஒளிந்து கொள்ளவோ அல்ல. தந்தையிடம் செபித்து பணிவாழ்வுக்கான ஊக்கத்தைப் பெற.

அந்த சூழலிலும் தன்னை நோக்கி மக்கள் வந்ததைக் கண்ட இயேசு அவர்களுக்குப் போதிக்கத் தொடங்கினார். மக்கள் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தனர். நேரம் போய்க்கொண்டே இருந்தது. மாலையானது. எல்லோருக்கும் பசி ! சீடர்கள் மக்களுக்குப் பசிக்குமே, இங்கே எதுவும் கிடைக்காதே, அனுப்பி விடுங்கள் என இயேசுவிடம் கூறுகின்றனர்.

போதித்துக் கொண்டிருந்த இயேசுவின் பசி யாருக்கும் தெரியவில்லை. இயேசு அதைப்பற்றிக் கவலைப்படவும் இல்லை. நாற்பது நாள் உண்ணா நோன்பு இருக்குமளவுக்கு அவரது மனம் வலிமையாய் இருந்தது.

“நீங்களே உணவு கொடுங்கள்” என்ற இயேசு, அங்கே இருந்த ஐந்து அப்பம் இரண்டு மீனை ஆசீர்வதித்து சீடர்களிடம் கொடுக்க, சீடர்கள் பரிமாற, அப்பம் பெருகிக் கொண்டே இருந்தது. மக்கள் அனைவரும் வயிறார உண்டனர். பன்னிரண்டு கூடைகள் நிறைய மீதியும் கிடைத்தது ! இயேசு வெறுமனே நமது தேவைகளை நிறைவேற்றுபவர் மட்டுமல்ல, தேவைக்கு அதிகமாகவே கொடுப்பவர்.

ஐயாயிரம் ஆண்கள் இருந்த கூட்டம் அது. மனைவி குழந்தைகள் என ஏராளமானவர்கள் வந்திருக்கக் கூடும். எப்படியும் பத்தாயிரம் முதல் இருபதாயிரம் வரை மக்கள் இருந்திருக்கலாம். அவர்களுக்குப் பசியாற்றியது, ஐந்து அப்பங்களும் இரண்டு மீனும் அல்ல ! இறைவனின் பரிவும், அன்பும்.

தன்னிடமிருந்த ஐந்து அப்பங்களும் இரண்டு மீன்களும் பல்லாயிரம் பேருக்குப் பசியாற்றி, தன் முன்னால் பன்னிரண்டு கூடைகள் நிறைய நிரம்பி வழிந்ததைக் கண்ட அந்த சிறுவனுக்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சியும், வியப்பும், பரவசமும் இருந்திருக்கும் !!! அதே சிறுவன் செய்த செயலை நாமும் செய்தால், அதே பரவசம் நம்மையும் பற்றிக் கொள்ளலாம்.

இந்த நிகழ்வு நமக்கு பல்வேறு ஆன்மீக சிந்தனைகளைக் கற்றுத் தருகிறது.

1. ஓய்வு கொள்ள நினைக்கும் இயேசு, மக்கள் தன்னைத் தேடி வருகையில் அவர்கள் மீது அன்பு கொள்கிறார். பரிவு கொள்கிறார். தன்னுடைய விருப்பத்தை, தன்னுடைய ஓய்வை, தன்னுடைய தனிப்பட்ட நேரத்தை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு, மக்களுக்காய் அந்த நேரத்தைச் செலவிடுகிறார். தன்னைத் தேடி வரும் மக்களை, ‘நாளைக்கு வாங்க’ என அனுப்பி வைப்பவர் இயேசு அல்ல ! எப்போதெல்லாம் மக்கள் வருகிறார்களோ, அப்போதெல்லாம் அவர்களுக்குச் செலவிட அவரிடம் நேரம் இருந்தது ! அதுவே சுயநலமற்ற அன்பு !

பிறர் நம்மைத் தேடி வரும்போது நம்முடைய அசௌகரியங்களை விலக்கி வைத்து விட்டு, அவர்களுக்காக நேரம் செலவிட நாம் தயாராக இருக்க வேண்டும்.

2. “ஊர்களுக்குச் சென்று தங்களுக்குத் தேவையான உணவு வாங்கிக்கொள்ள மக்கள் கூட்டத்தை அனுப்பிவிடும்”. என சீடர்கள் இயேசுவிடம் சொல்கின்றனர். அதன் காரணம், மக்கள் மீதான சீடர்களின் கரிசனையாகவோ, அவர்களுக்கு நம்மால் உணவு கொடுக்க முடியாதே எனும் யதார்த்தமாகவோ இருக்கலாம். சீடர்கள் மக்களுக்காக பேசியதால், சீடர்கள் மூலமாகவே இயேசு மக்களின் தேவையை நிவர்த்தி செய்கிறார்.

பிறருடைய தேவைகளுக்காக நாம் இயேசுவிடம் வேண்டும் போது, நம்மைக் கொண்டே பிறருடைய துயரை தீர்த்து வைக்க இயேசு கரம் கொடுக்கிறார். பிறருக்காக நாம் தொடர்ந்து இயேசுவிடம் மன்றாட தயாராக வேண்டும்.

3. “எங்களிடம் இங்கே ஐந்து அப்பங்களும் இரண்டு மீன்களும் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை” என சீடர்கள் சொன்னார்கள். உண்மையில் அவர்களிடம் அப்பங்கள், மீன்களோடு இயேசுவும் இருந்தார். இயேசு ஒரு இடத்தில் இருக்கும்போது எத்தகைய குறைவுகளும் அபரிமிதமாய் வளர்ச்சியடைந்து விடும். பலவீனத்தில் பலத்தை புகுத்துவது இறைவனின் பணி.

எந்த ஒரு எண்ணுடனும் முடிவிலியை கூட்டும் போது, முடிவிலியே விடையாய் வருவது போல, நம்மிடமிருக்கும் எந்த ஒரு விஷயத்துடனும் இயேசுவை கூட்டும் போது முடிவிலியாய் அது மாறிவிடுகிறது. நமது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு விஷயத்துடனும் இயேசுவை இணைத்துக் கொள்ள நாம் எப்போதும் தயாராய் இருக்க வேண்டும். அதற்கு இயேசு எப்போதும் நம்முடன் இருக்க வேண்டும்.

4. அந்த மாபெரும் கூட்டத்தில் ‘அப்பங்களையும், மீன்களையும்’ வைத்திருந்தவன் ஒரு சின்னப் பையன். ஐயாயிரம் பேர் எனும் கணக்கில் அவன் எண்ணப்படவில்லை. அவனிடம் உணவு இருக்கும் என யாரும் நினைத்துப் பார்த்திருக்கவும் முடியாது. அவன் தான் அந்த மாபெரும் கூட்டத்துக்கு உணவு கொடுத்தவனாக மாறிப் போனான் !

வாழ்க்கையில் யாரையும் நாம் குறைவாய் எடை போடவே கூடாது. எதிர்பாராத இடத்திலிருந்து மிகப்பெரிய ஆன்மீக ஆசீர்வாதங்கள் நமக்குக் கிடைக்கலாம். எந்த ஒரு எளிய மனிதர் மூலமாகவும் மிகப்பெரிய மறுமலர்ச்சியை உருவாக்கும் வலிமை இயேசுவுக்கு உண்டு. அவர் எப்போதுமே வலியவர்களை விட எளியவர்களையே தனது பணிக்காய் பயன்படுத்துகிறார்.

5. சிறுவன் தன்னிடமிருந்த அனைத்தையும் அப்படியே ஒப்படைக்கிறான். தனக்கென எதையும் அவன் வைத்திருக்கவில்லை. சுயநல சிந்தனைகள் ஏதும் அவனிடம் இல்லை. பிறருக்குப் பயன்படுவதற்காக தன்னிடமிருக்கும் அனைத்தையும் இழந்து விடவும் அவன் தயாராய் இருந்தான். எங்கும் அவன் தன்னை முன்னிலைப்படுத்தவில்லை. அவனுடைய பெயர் எங்கும் குறிப்பிடப்படவும் இல்லை !

நாமும் நம்மிடம் இருக்கும் அனைத்தையும் இறைவனிடம் முழுமையாய் ஒப்படைக்கும் மனம் கொண்டவர்களாக இருக்க வேன்டும். எவையெல்லாம் நாம் இறைவனிடம் ஒப்படைக்கிறோமோ அவையெல்லாம் வளர்ச்சியடைகின்றன. நம்முடைய உலகப் பொருட்களையும், ஆன்மீக தேவைகளையும் முழுமையாய் இறைவனிடம் ஒப்படைத்தால் அது நமக்கும் பிறருக்கும் மிகப்பெரிய ஆசீர்வாதமாய் மாறிவிடும்.

6. இயேசு அந்த அப்பங்களையும், மீன்களையும் எடுத்து தந்தையைப் போற்றினார். சிறுவன் இயேசுவிடம் ஒப்படைத்ததை, இயேசு தந்தையிடம் ஒப்படைத்தார். பின்னர் அப்பங்களைப் பிட்டு சீடர்களிடம் கொடுத்தார்கள். இயேசுவின் கைகளில் ஒப்படைக்கப்பட்ட பொருள், தந்தையின் ஆசீர்வாதங்களை வாங்கிக் கொண்டு சீடர்களின் கைகளில் திரும்ப வந்தது. இப்போது அது ஒருவருடைய பசி அடக்குவதாக இல்லாமல், பல்லாயிரம் மக்களின் தேவை தீர்க்கும் உணவாக மாறிவிட்டிருந்தது.

நமது வாழ்க்கையில் கிடைக்கின்ற அனைத்து விஷயங்களும் இயேசுவின் கரங்களில் நாம் ஒப்படைத்தபின், அவரது ஆசீரோடு திரும்பக் கிடைத்தால் அது மிக அதிக பயனளிப்பதாக மாறிவிடும். இறைவனின் ஆசீர் பெறாமல் நம்மிடம் இருக்கும் எந்தப் பொருளுமே மிகுந்த பயனளிப்பதில்லை. அனைத்தையும் இறைவனின் ஆசீரோடு பயன்படுத்தும் மனதை நாம் பெற வேண்டும்.

7. இயேசுவின் ஆசீரோடு வந்த அப்பங்கள், சீடர்களின் கைகளில் வந்தபின் தான் அது புதுமையாய் மாறுகிறது. இயேசு ஆசீர்வதித்தபோது அப்பங்கள் பலுகிப் பெருகவில்லை. இயேசு உடைத்த அப்பங்களை சீடர்களிடம் கொடுத்தார். சீடர்களின் கைகளில் அவை பெருகத் துவங்கின. சீடர்களின் கையால் அவை பிறருக்கு ஆசீர்வாதமாய் மாறின. சீடர்களின் பகிர்தலால் அவை பன்மடங்கு அதிகரித்தன.

இயேசு நம்மிடம் தருகின்ற பொருட்களை நாம் பகிர்தல் குணத்தோடு அணுக வேண்டும். பிறருக்குப் பகிர்ந்தளிக்க அளிக்க இறைவனின் அருளால் அது மக்களுக்கு ஆசீர்வாதமானதாக மாறிவிடும். இறைவன் தருகின்ற அப்பம், நமது கைகளில் பொத்தி வைக்க அல்ல, பிறருக்குப் பகிர்ந்தளிக்க எனும் சிந்தனை நமக்கு வேண்டும்.

8. கைகளில் போதுமான உணவு இல்லை, ஆனாலும் மக்களை பந்தியமரச் சொன்னார் இயேசு. அந்த சின்ன கட்டளையை அவர்கள் அப்படியே நிறைவேற்றினார்கள். புதுமையின் கதவுகள் திறக்க, கீழ்ப்படிதலின் செயல்கள் நடைபெற வேண்டும். இயேசு நம்மிடம் எதிர்பார்ப்பது சின்னச் சின்ன நம்பிக்கைகளை. கடுகளவு விசுவாசத்தை. அதன் வெளிப்பாடான அன்பின் செயல்களை. அதன் பயனாக நாம் அடைவதோ மலையளவு ஆசீர்வாதங்களை.

இயேசு சொன்னார் எனும் காரணத்துக்காக, ஒரு மழலையைப் போல கேள்வி கேட்காமல் கீழ்ப்படியும் மனம் இருந்தால் ஆன்மீகத்தின் உயர்நிலையை நாம் தொட்டு விட்டோம் என்று பொருள். ‘அது அந்தக்கால மக்களுக்கானது’, ‘இது இந்தக்காலத்துக்கு சரி வராது’ என சாக்குப்போக்குகள் சொல்வோமென்றால் விசுவாசத்தின் கடைசிப் படிக்கட்டில் உழல்கிறோம் என்று அர்த்தம்.

9. ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கூடியிருந்த மாபெரும் கூட்டம் அது. பாலை நிலம். மன்னாவை பாலை நிலத்தில் பொழிந்த இறைவன், இப்போது பாலை நிலத்தில் அப்பத்தைப் பகிர்ந்தளிக்கிறார். தொலைவில் இருந்தவர்களுக்கு அது வெறும் உணவாய் தெரிந்தது. அருகில் இருந்தவர்களுக்கு மட்டுமே அது ‘இயேசுவின் அற்புதம்’ எனும் உண்மை தெரிந்தது.

இயேசு நமது வாழ்வில் செய்கின்ற அற்புதங்களைக் கண்டு கொள்ள வேண்டுமெனில் நாம் இயேசுவோடு நெருங்கி இருக்க வேண்டும். தொலைவில் இருந்தால் “எப்படியோ நமது தேவைகள் நிறைவேற்றப்பட்டன” என்றே எண்ணுவோம். அருகில் இருந்தால் மட்டுமே “இறைவனின் அருளால் அனைத்தும் நடந்தன” எனும் உண்மை புரியும். எப்போதும் இறைவனோடு நெருங்கி இருக்க வேண்டும். நம்முடைய முதன்மையான நேரங்களை நாம் இயேசுவுக்காய் கொடுத்தால், நமக்கு முதன்மையான இடத்தை அவர் தருவார்.

10. சீடர்களுக்கும் இயேசுவுக்கும் மிகப்பெரிய வித்தியாசம் உண்டு. ‘நமது வழிகளில்… ‘ நாம் யோசிப்போம். ‘அவர் வழி..’ என தனியே ஒன்று உண்டு என்பதை நாம் புரிந்து கொள்வதில்லை.

* மக்களை அனுப்பி விடுவோம், என்பது சீடர்களின் குரல்
* மக்களை அமர வையுங்கள், என்பது இயேசுவின் பதில்

* நம்மிடம் உணவு இல்லை, என்பது சீடர்களின் குரல்
* நம்மிடம் தந்தை உண்டு, என்பது இயேசுவின் பதில்.

நம்மிடம் என்ன இல்லை என்பதை சீடர்கள் பார்த்தார்கள். நாம் சிந்திக்காத ஒரு வழியில் இறைவன் செயலாற்ற மாட்டார் என அவர்கள் தப்புக்கணக்கு போட்டார்கள். இயேசுவோ அனைத்தையும் தனது ஆச்சரியமான பாதைகளில் செயல்படுத்தினார்.

நமது வாழ்க்கையில் இறைவன் செயலாற்றுவதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமெனில் நமது வழிகளில் அவரை வலுக்கட்டாயமாய் இழுக்கக் கூடாது ! அவருடைய வழிகளில் நாம் அவரைப் பின் தொடர்ந்து செல்ல வேண்டும்.

இந்த சிந்தனைகளை மனதில் கொள்வோம். அனைத்தையும் அவரில் ஒப்படைத்து அவரோடு நெருங்கி வாழ்வோம்.

*