Posted in Sunday School

பயனில்லாதவனா நான் ?

Image result for two friends talking

காட்சி 1

( இரண்டு நண்பர்கள் .. அருள் & ஸ்டீபன்…

ஸ்டீபன் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது இன்னொருவர் பின்னாலிருந்து அழைக்கிறார்… )

அருள் : ஸ்டீபன்… ஸ்டீபன்… டேய்… நில்லுப்பா..

ஸ்டீபன் : ஹேய்.. அருள் எப்படி இருக்கே ?

அருள் : நல்லா இருக்கேண்டா… நீ எப்படி இருக்கே ?

ஸ்டீபன் : நான் நல்லாதாண்டா இருக்கேன். உன்னை தான் ஆளையே புடிக்க முடியல… எங்கே போயிருந்தே ?

அருள் : இங்கே தாண்டா இருக்கேன்… வேலை தேடி நாலு இடம் போக வேண்டி இருக்கிறதனால நாம மீட் பண்ண முடியாம போயிடுது.

ஸ்டீபன் : வேலை தேடியா ? ஏன் இப்போ இருக்கிற வேலைக்கென்ன குறைச்சல் ?

அருள் : அந்த வேலையை விட்டு தூக்கிட்டாங்கடா !

ஸ்டீபன் : என்னடா சொல்றே ? வேலையை விட்டு தூக்கிட்டாங்களா ?

அருள் : ஆமாடா… அது ஒரு பெரிய கதை !

ஸ்டீபன் : என்னடா இது ! பெட் ரோல் விலை ஏறிடுச்சுன்னு சொல்ற மாதிரி சர்வ சாதாரணமா சொல்றே ?

அருள் : என்ன பண்ண சொல்றே ? ஷாக் ஆயிட்டா மட்டும் ஜாப் கிடைச்சுடுமா என்ன ?

ஸ்டீபன் : ஆமா ஏன் வேலையை விட்டு தூக்கினாங்க ? நீ அங்கே சீனியர் ஆச்சே.. நல்ல பேரு வேற இருக்கு !

அருள் : என்னத்த சொல்றது ? போன வருஷம் ஏதோ டிஜிடல் டிரான்ஸ்பர்மேஷன் பண்றோம்ன்னு சொல்லி எல்லாத்தையும் கம்ப்யூட்டர் மயம் ஆக்கினாங்க, கால்வாசி பேரு காலி. ஆறு மாசம் கழிச்சு ஆட்டோமேஷன் பண்றேன்னு சொன்னாங்க, ஆளு பாதி காலி. இப்போ ரோபோட்டிக்ஸ் கொண்டு வராங்களாம்… மிச்சம் இருந்ததுலயும் கால்வாசி காலியாயிடுச்சு.

ஸ்டீபன் : என்னடா சொல்றே ? ரோபோவா ? நீ பெயிண்டிங் கம்பெனில தானே இருக்கே ? இங்கே எப்படி ரோபோ ?

அருள் : நீ விஷயம் தெரியாதவனா இருக்கேடா.. ரோபோ கைல பக்கெட்டை குடுத்தா ஒரு சொட்டு கூட கீழா சிந்தாம அஞ்சு நிமிஷத்துல ஒரு சுவரை அழகா பெயிண்ட் பண்ணிடுது. எந்த பெயிண்டிங்கை புரோக்ராம் பண்ணி குடுத்தாலும் சுவத்துல அந்த பெயிண்டிங்கை ரெண்டு நிமிஷத்துல வரஞ்சுடுது. மொத்தத்துல நாம நாலு வாரம் செய்ற வேலையை அது நாலு மணி நேரத்துல செய்யுது.

ஸ்டீபன் : ம்ம்.. இருந்தாலும் நீ கொஞ்சம் பிளீஸ் பண்ணி கேட்டிருக்கலாம்டா.. நீ செம ரேட்டிங் வாங்கற பையன் தானே ?

அருள் : கேட்டேன்… ஒரு கண்டிஷன் போட்டாங்க. சண்டே எல்லாம் கம்பெனிக்கு வரணும்ன்னு சொன்னாங்க. சர்ச் இருக்குன்னு சொன்னேன். போகாம இருக்க முடியாதான்னு கேட்டாங்க. சர்ச்சுக்கெல்லாம் ரோபோவை அனுப்ப முடியாது சார்ன்னு சொன்னேன். கடுப்பாயிட்டான் போல ( சிரிக்கிறான் ) கையோட லெட்டர் குடுத்து அனுப்பிட்டான்.

ஸ்டீபன் : சர்ச்ல தான் கடவுள் இருக்காரா என்ன ? உன் உடம்பே தேவாலயம் தான்னு சொல்லுது பைபிள். சண்டே வேலைக்கு போறதுல என்ன தப்பு ? நீ கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணியிருக்கலாம் டா…

அருள் : இப்படி தாண்டா சாத்தான் டெம்ட் பண்ணுவான். இயேசு கிட்டயே வசனம் பேசி வாங்கிக் கட்டிகிட்டவன் அவன். இப்போ சண்டே சர்ச்சுக்கு போக வேண்டாம்ன்னு தோணும், அப்புறம் எந்த டேவும் சர்ச்சுக்கு போக வேண்டாம்ன்னு தோணும், அப்புறம் சர்ச் எதுக்குன்னு தோணும்.. அப்புறம் ஆண்டவர் எதுக்குன்னு தோணும்…

ஸ்டீபன் : ஓ.. இவ்ளோ மேட்டர் இருக்கா ?

அருள் : ஆமாடா.. இந்த மாதிரி டெம்டேஷனை எல்லாம் முளையிலேயே கிள்ளி எறியணும். இல்லேன்னா, படிப்படியா நாம கடவுளை விட்டு தூரமா போயிடுவோம். கடவுளுக்காக எதை வேணும்னாலும் விட்டுக் குடுக்கலாம். ஆனா கடவுளுளை எதுக்காகவும் விட்டுக்கொடுக்கக் கூடாதுடா…

ஸ்டீபன் : நான் விட்டுக்குடுக்கச் சொல்லல, கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணலாம்ன்னு தான் சொன்னேன்….

அருள் : ஆமா… கடவுள் விஷயத்துல மட்டும் எல்லாருக்கும் இந்த அட்ஜஸ்ட்மெண்ட் ஈசியா வருது. ஏன்னு தெரியல. முதல்ல தேவனையும் அவருடைய ராஜ்யத்தையும் தேட தான் பைபிள் சொல்லுது. அட்ஜெஸ்ட்மென்ட் அவரை இரண்டாம் இடத்துக்கு தள்ளிடும். அது பாவம் !

ம்ம்.. புரியுது புரியுது..சரி.. நான் ஒரு ஐடியா சொல்றேன். கேக்கறியா ?

அருள் : சொல்லுடா… ஐடியா சொல்றதுக்கெல்லாம் பர்மிஷன் கேக்கற ஒரே ஆள் நீதாண்டா…

ஸ்டீபன் : பஞ்ச் டயலாக் இருக்கட்டும்.. எனக்கு தெரிஞ்ச ஒரு கன்சல்டன்சி இருக்கு. சீக் அண்ட் ஃபைண்ட் ந்னு. அங்கே போய் பேசிப் பாப்போம். அவங்க சீக்கிரம் ஏதாச்சும் ஒரு நல்ல வேலையை கண்டு பிடிச்சு குடுப்பாங்க.

அருள் : கண்டிப்பாடா.. போலாம். வர்க் அவுட் ஆவுதா பாப்போம்.

காட்சி 2

கன் சல்டன்சியில் மேனேஜர் மற்றும் ஒரு செக்கரட்டரி இருக்கிறார்கள்.

மேனேஜர் : ( ஒரு கணினி முன்னால் அமர்ந்து தட்டிக் கொண்டிருக்கிறார் ) என்னப்பா இன்னிக்கு ஆபீசே வெறிச்சோடிப் போய் இருக்கு.. நமக்கு போணி ஏதும் தேறாது போலிருக்கே.

செக்கரட்டரி : ஆமா சார்.. இன்னிக்கு எல்லாருக்கும் வேலை கிடைச்சுச்சா ? இல்லை நாடு திருந்திருச்சா ? இல்ல வேலையில்லா திண்டாட்டம் ஒழிஞ்சுடுச்சா ? ஒண்ணுமே புரியலையே.

மேனேஜர் : ம்ம்ம்.. வெட்டியா ஒக்காந்திருக்க வேண்டியிருக்கு.

செக்கரட்டரி : வெட்டியா இல்ல சார்.. வெட்டியான் மாதிரி ஒக்காந்திருக்க வேண்டியிருக்கு. எப்படா பொணம் வரும், நமக்கு வேலை வரும்ங்கறது மாதிரி.

மேனேஜர் : ஏய்.. உன் வாய்ல நல்ல வார்த்தையே வராதா… பொணம் கிணம்ன்னு

(அப்போது கதவு தட்டும் ஓசை )

மேனேஜர் : போய் கதவை திறடா… ஏதோ பொணம் வந்திருக்கு… சே..சே..யாரோ வந்திருக்காங்க… ( உங் கூட சேர்ந்தா நான் வெட்டியானாவே ஆயிடுவேன் போல ..)( முணுமுணுக்கிறார் )

( அருளும், ஸ்டீபனும் உள்ளே வருகின்றார்கள் )

மேனேஜர் : ( சிரித்த முகத்துடன் ) வாங்க…வாங்க…வாங்க.. உக்காருங்க.

செக்கரட்டரி : சார் நமக்கு ஒரு போணி கிடைச்சிருக்கு ஹிஹி ( மெதுவாக )

அருள் : வணக்கம் சார்… ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கீங்க சார்…

செக்கரட்டரி : நோயாளியைப் பாத்தா டாக்டர் சந்தோசப்படறதில்லையா ? ஆட்டுக்குட்டியைப் பாத்தா கசாப்புக்கடைக்காரன் சந்தோசப்படறதில்லையா…

மேனேஜர் ( அவரை முறைக்கிறார் ) கொஞ்சம் பேசாம இருக்கீங்களா .. சார் நீங்க உக்காருங்க.

( இருவரும் உட்கார்கிறார்கள் )

மேனேஜர் : சொல்லுங்க என்ன விஷயம்.. வாட் கேன் ஐ டூ பார் யூ.

செக்கரட்டரி : சார் தமிழ்லயே பேசுங்க.. அவங்களுக்கு இங்கிலீஸ் தெரியுமோ தெரியாதோ… பயந்துடப் போறாங்க

மேனேஜர் ( முறைக்கிறார் ) : கொஞ்சம் அந்த பக்கம் தள்ளி நில்லுப்பா நீ.

அருள் : சார்… எனக்கு வேலை போயிடுச்சு.. அதான் உங்க கிட்டே வந்து ஏதாச்சும் சேன்ஸ் இருக்கான்னு கேக்க வந்தோம்.

மேனேஜர் : வெரி குட்… வெரிகுட்…

அருள் : வேலை போனது வெரிகுட் ஆ சார்.

மேனேஜர் : நோ..நோ.. எங்கிட்டே வந்தது…. வெரிகுட் ந்னு சொன்னேன். ஒரு நல்ல வேலை புடிச்சுடலாம். டோண்ட் வொரி.. டோண்ட் வரி.. ஐ வில் டேக் கேர்.

செக்கரட்டரி : சார் தமிழ்ல்ல…. ( மேனேஜர் முறைக்க அமைதியாகிறார் )

அருள் : தேங்க்யூ சார்.

மேனேஜர் : எவ்ளோ நாளா வேலையில்லாம இருக்கீங்க. (கம்ப்யூட்டரில் தட்டுகிறார்… )

அருள் : ஒரு ரெண்டு மாசமா சார்.

மேனேஜர் : டூ மந்த்ஸ்… ஓ.. நோ.. அப்போ நீங்க ஒரு யூஸ்லெஸ் பர்சன் இப்போதைக்கு.

அருள் : அப்படியெல்லாம் இல்ல சார்.. ஏன் அப்படி சொல்றீங்க..

மேனேஜர் : நோ..நோ நான் சொல்லல, என் கம்ப்யூட்டர் சொல்லுது. பணம் இல்லாதவன்னா யூஸ்லெஸ் ந்னு இது சொல்லுது. பணம் இல்லேன்னா யாரு மதிக்கிறது தம்பி… எனக்கு ஃபீஸ் தர பணம் இருக்கா ?

அருள் : எல்லாம் இருக்கு சார்… இவ்ளோ நாள் சமாளிச்சுட்டேன்.. ரொம்ப நாள் ஆயிடுச்சு.. அதனால சீக்கிரம் ஒரு வேலை வாங்கணும் ..

மேனேஜர் : வெரிகுட்… செல்ஃப் ரியலைசேஷன் வந்திருக்கு.. வெரி குட். அப்போ கொஞ்சம் பெட்டரான யூஸ்லெஸ் ந்னு சொல்லலாம்.

அருள் : சார்.. ஐம் நாட் யூஸ்லெஸ்.. ஐம் காட்ஸ் சைல்ட்.. நான் கடவுளோட பிள்ளை. எப்பவுமே யூஸ்லெஸ் கிடையாது.

மேனேஜர் : ஓ.. காட்ஸ் சைல்டா… அதை ஏன் முதல்லயே சொல்லல.. அந்த கேட்டகிரில ஏதாச்சும் வேலை இருக்கா பாக்கறேன் ( கம்ப்யூட்டரில் தட்டிப் பார்க்கிறார் ) காட்ஸ் சைல்ட் ந்னு எந்த வேலையும் இல்லையேப்பா… காட்ஸ் சைல்ட் க்கு எவ்ளோ சம்பளம் குடுப்பாங்க.

அருள் : சார்.. அது வேலை இல்ல சார்.. வேலை செய்து அந்த பேரை வாங்க முடியாது. அது இலவசமா கிடைக்கிறது.

மேனேஜர் : ஃபிரீயாவா ?

அருள் : ஆமா சார்… யார் வேண்டுமானாலும் பிரீயா அதை வாங்கிக்கலாம்…

மேனேஜர் ( குழப்பமாய் தலையைச் சொறிகிறார் ) : இதென்னடா நமக்குத் தெரியாத புது வேலை ???

செக்கரட்டரி : செக்யூரிடி கார்டா இருக்குமோ சார் ?

மேனேஜர் : அதுக்கு சம்பளம் இருக்கேப்பா…

அருள் : சார்…. காட்ஸ் சைல்ட் ங்கறது ஒரு ஆசீர்வாதம், ஒரு உயர்வான நிலை, ஒரு டிவைன் ஸ்டேட்டஸ், அரசனுக்கு மகன் மாதிரி…

மேனேஜர் : ஓ… இங்கிலாந்து மஹாராணிக்கு மகன் மாதிரி… ம்ம்.. ஓகே ஓகே… எப்படி கிடைச்சுது அந்த வேலை ? எவ்ளோ குடுத்தீங்க ? ரொம்ப கஷ்டமோ ?

அருள் : சார்.. இதெல்லாம் காசு குடுத்து கிடைக்கிறதில்லை… கஷ்டமே இல்லாத விஷயம் அது. இஷ்டம் இருந்தா போதும். கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டு கிறிஸ்தவனா மாறுற எல்லாருக்கும் கிடைக்கிறது தான்.

மேனேஜர் ( உற்சாகமாகிறார் ) : ஓ.. நீ கிறிஸ்டியனா ? என்னப்பா அதை முதல்ல சொல்ல வேண்டாமா ? டைம் வேஸ்ட் பண்ணிட்டியே…ச்சே..ச்சே..ச்சே… ( கம்யூட்டரில் வேகமாகத் தட்டுகிறார் )… சூப்பர்ப்பா.. உனக்கு வேலை கிடைச்சாச்சு….

அருள் : என்ன சார் சொல்றீங்க ?

மேனேஜர் : ( கம்யூட்டரைப் பார்த்துக் கொண்டே ) ஆமாப்பா… நற்செய்தி டிவி சானல்ல நாலு வேலை காலி இருக்கு… டிரம்பெட் பத்திரிகைல ரிப்போர்ட்டர் வேலை காலியிருக்கு… ரெண்டு மூணு சர்ச்ல உதவியாளர் வேலை காலியிருக்கு….

அருள் : சார்… வெயிட் வெயிட்… கிறிஸ்டியன்னு சொன்னா உடனே சர்ச்ல வேலைன்னு ஆரம்பிக்காதீங்க.. எங்க வேலை செய்றதுங்கறது முக்கியம் இல்லை. எல்லா இடத்துலயும் கிறிஸ்டியனா இருக்கலாம்.. இப்போ, நான் ஒரு பெயிண்டர் அதுக்கு ஏதாச்சும் வேலை இருக்கா ?

மேனேஜர் : இல்லப்பா.. இங்கெல்லாம் வேலை செஞ்சா எப்பவும் கடவுளை நினைச்சுட்டே இருக்கலாம் இல்லையா.. அதான் சொன்னேன்…. நான் நிறைய பேரை சேத்து விட்டுருக்கேன்.. நல்ல கமிஷன் கூட தந்திருக்காங்க..

அருள் : சார்.. எங்கே வேலை செஞ்சாலும் அது கடவுளுக்காகத் தான் செய்யணும். அதை தான் பைபிள் சொல்லுது. வேலை இல்லாம இருந்தா கூட கடவுளுக்காக வேலை செய்யலாம்..

மேனேஜர் : குழப்பறியேப்பா.. வேலை இல்லாம இருக்கும்போ எப்படி வேலை செய்வே ?

அருள் : ஏழைகளுக்கு என்ன செஞ்சாலும் அது கடவுளுக்குச் செஞ்சதுன்னு கடவுள் சொல்லியிருக்காரு சார்… நான் முடிஞ்ச அளவுக்கு அடுத்தவங்களுக்கு ஹெல்ப் பண்ணிட்டு இருக்கேன்..அதைத் தான் சொன்னேன்.

மேனேஜர் : சம்பளம் இல்லாத வேலை தானே ?

அருள் : சார் சம்பளம் இந்த உலக தேவையை நிறைவேத்தறதுக்கு. சம்பளம் இருந்தாலும் இல்லாட்டாலும் நான் கடவுளோட பிள்ளைங்கறது மாறப் போறதில்லையே ?

மேனேஜர் : உன் கேஸ் கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருக்குப்பா.. காட்ஸ் சைல்ட் ந்னு சொல்றே… அது பிரியா கிடைச்சுதுன்னு சொல்றே… எல்லா வேலையிலயும் கடவுளுக்கு வேலை செய்வேன்னு சொல்றே… வேலையில்லாட்டா கூட கடவுளுக்கு வேலை செய்வேன்னு சொல்றே… என்னையே யோசிக்க வெச்சுட்டியேப்பா..

அருள் : சார்… வேலை போச்சு, மார்க் போச்சு, வீட்ல சண்டை போடறாங்க, பிரண்ட்ஸ் விட்டுட்டு போயிட்டாங்க ந்னு சின்னச் சின்ன விஷயத்துக்கெல்லாம் கவலைப்பட மாட்டேன். ஏன்னா எல்லாத்தையும் விட பெரிய அங்கீகாரம் தான் கடவுளோட பிள்ளைங்கற அங்கீகாரம். அது இருக்கும்போ நான் எதுக்கு சின்னச் சின்ன விஷயங்களைப் பற்றி கவலைப்படணும்.

செக்கரட்டரி : அதாவது பிளைட்ல போகும்போ ஏன் புல் தடுக்கும் ந்னு பயப்படணும்ன்னு சொல்றாரு சார்.

மேனேஜர் : இப்போ தாண்டா நீ ஒரு நல்ல வார்த்தை பேசியிருக்கே !

செக்கரட்டரி : நல்லவங்க கூட பேசிட்டிருக்கும்போ தான் சார் நல்ல வார்த்தை வரும்

(மேனேஜர் முறைக்கிறார் )

அருள் : சார்.. அதெல்லாம் இருக்கட்டும் சார். என்னோட கடமைகளை நிறைவேற்ற வேண்டி இருக்கும். ஏதாச்சும் என்னோட திறமைக்கு தக்க வேலை இருந்தா சொல்லுங்க சார். கடவுளுக்கு சித்தம் இருந்தா கிடைக்கட்டும்.

மேனேஜர் : கண்டிப்பா…. டீட்டெயில்ஸ் எல்லாம் நோட் பண்ணிட்டேன்பா… நான் அப்படியே என்னோட ஹெட் ஆபீஸுக்கு அனுப்பி ஏதாச்சும் வேலை இருக்கான்னு பாத்து சொல்றேன்… நீ கவலைப்படாம போயிட்டு வா…

அருள் : தேங்க்யூ சார்…

( இருவரும் எழுந்து வெளியே போகிறார்கள் )

மேனேஜர் : யப்பா செக்கரட்டரி… வேலை இல்லாம ரெண்டு மாசமா சுத்திட்டிருக்கான்.. ஆனாலும் எவ்ளோ கூலா, நிதானமா, சந்தோசமா இருக்கான் பாத்தியா ?!

செக்கரட்டரி : ஆமா சார்… ரொம்ப ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

மேனேஜர் : அவன் ஏதோ காட்ஸ் சைல்ட் ந்னு சொன்னான்ல, அதான் அதுக்கு காரணம்ன்னு நினைக்கிறேன்.

செக்கரட்டரி : ஆமா சார்… அதான் நானும் நினைக்கிறேன்…

மேனேஜர் : நாமும்… எப்படியாச்சும் காட்ஸ் சைல்ட் ஆயிடணும்பா… அது எப்படின்னு கண்டுபிடிப்போம்.

செக்கரட்டரி : கண்டிப்பா சார்.. எனக்கும் அதான் தோணிச்சு… அப்போ தான் எப்பவுமே சந்தோசமா இருக்க முடியும். இல்லேன்னா உங்க கிட்டே வேலை செய்யும்போ எப்படி சந்தோசமா இருக்கிறது ?

மேனேஜர் முறைக்கிறார் : உன்னையெல்லாம் திருத்தவே முடியாதுடா…

———

பின் குரல் :

வாழ்வில் மிக உன்னதமான நிலை என்பது ராஜாதி ராஜாவாம் இயேசுவின் பிள்ளைகள் எனும் நிலை தான். மற்ற எல்லா வெற்றிகளும், தோல்விகளும் சாதாரணமானவை. தற்காலிகமானவை. இறைவனின் பிள்ளைகள் என்பதே உன்னதமான உயர்ந்த நிலை.

நம் தந்தை நம்மிடம் எத்துணை அன்பு கொண்டுள்ளார் என்று பாருங்கள். நாம் கடவுளின் மக்களென அழைக்கப்படுகிறோம்; கடவுளின் மக்களாகவே இருக்கிறோம் என்கிறது 1 யோவான் 3 :1.

இந்த நிலை நமக்கு இறைவனால் இலவசமாகக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. “நீங்கள் அந்த அருளாலேயே நம்பிக்கையின் வழியாக மீட்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள். இது உங்கள் செயல் அல்ல; மாறாக இது கடவுளின் கொடை என்கிறது எபேசியர் 2 : 8”.

எனவே நாம் இறைவனின் பிள்ளைகள் எனும் நிலையை அடைவோம். அதன் மூலம் வாழ்க்கையை இனிமையாய் எதிர்கொள்வோம். நன்றி.

Advertisements
Posted in Sunday School

Skit : மாற்றம் ! இயேசுவால் வரும்.

Image result for jesus and barabbas

 

காட்சி 1

 

நபர் 1 : நீ விடுதலையானது ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கு ! நம்முடைய போராட்டத்தை இன்னும் வலிமையா நாம முன்னெடுத்துச் செல்லணும்.

நபர் 2 : கண்டிப்பா… இந்த ரோம ராஜ்யத்துக்கு எதிரா யூதர்களின் கொடி பறக்கணும்

நபர் 3 நாம யாருக்கும் அடிமை இல்லைங்கறதை அவர்களுக்கு நிரூபிச்சுக் காட்டணும்.

நபர் 4 : ( அமைதியாய் இருக்கிறார் )

நபர் 1 : புரட்சி வெடிச்சா தான் பூமி சிரிக்கும். நம்ம தலைமுறைக்கான வழியை நாம தான் உருவாக்கணும்

நபர் 2 : நம்ம தலைமுறைக்கு மட்டுமல்ல, வருங்கால தலைமுறைக்கும் நாம தான் வழிகாட்டணும்

நபர் 3 : அடக்குமுறைக்கு அடங்கி, ஒடுங்கி, கிடக்கிற வாழ்க்கை போதும்ன்னு ஒதுக்கி வெச்சுட்டு நம்முடைய போராட்டத்தைத் தீவிரப்படுத்தணும்.

நபர் 4 : ( அமைதியாய் இருக்கிறார்.. எதையோ யோசிக்கிறார்… )

நபர் 1 : ஆயுதம் ஏந்தாம ஆதாயம் இல்லை ! அதை ஆளும் வர்க்கத்துக்குப் புரிய வைப்போம்.

நபர் 2 : உண்மை தான், வன்முறைதான் வழிமுறை. வன்முறையைக் கையில் எடுக்காதவரைக்கும், விடுதலையை நாம சுவாசிக்க முடியாது.

நபர் 3 : நமக்கு முன்னாடி எத்தனையோ பேர் களம் கண்டு இறந்திருக்காங்க, சாவுக்கு அஞ்சாம நாம சாதிக்கணும்.

நபர் 4 : ( அமைதியாய் இருக்கிறார் )

நபர் 1 : எங்கெல்லாம் அடக்குமுறை உண்டோ, அங்கெல்லாம் அத்துமீறல்களும் உண்டு. நமக்கு எதிரா இருக்கிற அடக்குமுறையையும் நாம அத்துமீறலால தான் தாண்டவேண்டியிருக்கு.

நபர் 2 : (நபர் 4 ஐப் பார்த்து ) சிறையில உனக்கு ஏதாச்சும் பிரச்சினை குடுத்தாங்களா ?

நபர் 3 : நீ விடுதலையானதைக் கேட்டதும் எங்களாலயே நம்ப முடியல. இது நம்ம இயக்கத்துக்கு மிகப்பெரிய உந்துதலைத் தந்திருக்கு ! நாம நம்மோட போராட்டத்தைத் துரிதப்படுத்தற நேரம் வந்தாச்சு

நபர் 4 : ( அமைதியாய் இருக்கிறான் )

நபர் 1 : ஏன்.. பேசாம இருக்கீங்க ? ஏதாவது சொல்லுங்க.. உங்க அமைதி குழப்பத்தை உருவாக்குது.

நபர் 2 : தீவிரமா யோசிக்கிறதைப் பாத்தா. அடுத்த திட்டம் அதி பயங்கரமா இருக்கும் போலிருக்கே

நபர் 4 : (அமைதியான குரலில் ) எது போராட்டம் ? எதுக்காக போராடறோம் ? வாழ்க்கைல எது முக்கியம் ? யார் முக்கியம்? ( சொல்லி விட்டு போகிறார்… அப்போது நண்பர்கள் அழைக்கின்றனர் )

நபர் 3 : இவன் என்னடா இப்படி சொல்லிட்டு போறான்.. பரபாஸ்…பரபாஸ்…பரபாஸ்….. ( உரத்த குரலில் கூப்பிடுகிறான். அப்போது தான் அந்த கதாபாத்திரம் பரபாஸ் என்பது மக்களுக்குத் தெரிகிறது. )

 

 

காட்சி 2

( மக்கள் முன்னிலையில் பரபாஸ் பேசுகிறான் )

பரபாஸ் : மக்களே கேளுங்கள்… என் பெயர் பரபாஸ் ! விடுதலைப் போராட்ட வீரன் என்று கர்வம் கொண்ட தருணங்கள் உண்டு. கொலைகாரன் என்று மக்களால் விமர்சிக்கப்பட்ட தருணங்கள் உண்டு. கலகக்காரன் என்று ஆளும் வர்க்கத்தால் முத்திரை குத்தப்பட்ட கணங்களும் உண்டு.

மக்களில் ஒருவர் : நீ தான் கொலைகாரன் ஆச்சே ! உன்னை எப்படி விடுவிச்சாங்க ?

பரபாஸ் : மக்கள் மன்றத்துல ஆளுநர் பிலாத்து மக்களைப் பார்த்து கேள்வி கேட்டார். பரபாஸ் வேணுமா ? இயேசு வேணுமா ? யாரை விடுவிக்கணும்ன்னு ! மக்கள் எல்லாம் பரபாஸ் ந்னு சொன்னாங்க. என்னால நம்ப முடியல. மக்களுக்கு என்மேல அவ்வளவு பாசமான்னு யோசிச்சேன். அப்புறம் தான் புரிஞ்சுது, அது என்மேல வெச்ச பாசமல்ல, இயேசு மேல வெச்ச வெறுப்புன்னு !

ம.ஒ : நீ தான் பெரிய விடுதலை வீரனாச்சே.. இப்போ என்ன மக்கள் மத்தியில நின்னு பேச ஆரம்பிச்சிருக்கே !?

பரபாஸ் : என் வாழ்க்கையோட அர்த்தம் என்னன்னு புரியாம இருந்துது. உங்களுக்குத் தெரியுமா ? என்னோட முழு பேரு ஜீஸஸ் பரபாஸ் ! அந்த மாமனிதரோட பெயரை என்னோட பெயருக்கு முன்னால போட எனக்கு அருகதையே இல்லை.

ம.ஒ : ஓ.. இப்போ நீ இயேசுவோட ஆளா ? பெயருக்கு புது விளக்கம் எல்லாம் சொல்றே ?

பரபாஸ் : விளக்கம் சொல்லணும்ன்னா இன்னும் சொல்லலாம். பரபாஸ் ந்னு சொன்னா அந்த பெயருக்கு தந்தையின் மகன்னு அர்த்தம். ஜீஸஸ் பரபாஸ் ந்னு சொன்னா, ஜீஸஸ் தந்தையின் மகன்னு அர்த்தம். அந்தப் பெயரை எனக்கு என்னோட பெற்றோர் வெச்சதுக்கு ஒரு காரணம் இருந்திருக்குன்னு இப்போ தான் புரியுது.

ம.ஒ : புரியலையே.. கொஞ்சம் விளக்கமா சொல்லுங்க..

பரபாஸ் : இயேசு.. விண்ணகத் தந்தையின் மகன்.. அந்த உண்மையைத் தான் என்னோட பெயர் சொல்லுது. அன்னிக்கு இயேசுவை சிலுவையில் அறையச் சொல்லிட்டு என்னை விடுவிச்சாங்க, நான் அன்னிக்கு என்ன பண்ணினேன் தெரியுமா ? நேரா இயேசுவை சிலுவையில் அறையப் போற இடத்துக்கு போனேன். அங்கே அவரை நேருக்கு நேரா பாத்தேன்.

ம. ஒ : இதெல்லாம் நம்பும்படியா இல்லையே ?

பரபாஸ் : நம்புறதும் நம்பாததும் உங்க விருப்பம். ஆனா இயேசு அன்னிக்கு என்னை உற்றுப் பாத்தாரு. ‘உனக்காக நான் சிலுவையில் அறையப்படறேன்’ ந்னு சொல்ற மாதிரி இருந்துச்சு அந்த பார்வை. எனக்கு உடம்பெல்லாம் கூசிடுச்சு. முதல் முறையா குற்ற உணர்ச்சி எனக்கு வந்துச்சு.

ம.ஒ : அதுக்கு நீங்க, ஒண்ணும் செய்ய முடியாதுல்ல.. மக்கள் தானே இயேசுவை சிலுவையில் அறையச் சொன்னாங்க.

பரபாஸ் : உண்மை தான். ஆனா, எனக்காக இரத்தம் சிந்தி உயிர்விட ஒருவர் இருக்கிறார் என்கிறது எனக்கு ரொம்ப மனசுக்கு கஷ்டமா இருந்துச்சு. அன்னிக்கு ராத்திரி ஒரு கனவு கண்டேன்.

ம.ஒ : கனவா ? என்ன கனவு

பரபாஸ் : ஒரு வெளிச்சம். அந்த வெளிச்சத்துல இருந்து ஒரு குரல் வருது. பரபாஸ்…பரபாஸ்.. ந்னு ஒரு குரல். ‘சொல்லுங்க.. நீங்க யாரு’ ந்னு கேட்டேன் நான் . நான் தான் இயேசு.. ந்னு அந்தக் குரல் சொல்லிச்சு. ‘இயேசுவைத் தான் சிலுவைல அறைஞ்சு கொன்னுட்டாங்களே’ ந்னு சொன்னேன். அது மூணு நாளைக்கு முன்னாடி. இப்போ நான் உயிர்த்து விட்டேன். நீ அதை மக்களுக்கு அறிவி. உனக்காக நான் உயிர் தந்தேன், எனக்காக நீ குரல் தா.. என அந்த குரல் சொல்லிச்சு.. திடுக்கிட்டு முழிச்சேன்.

ம.ஒ : சுவாரஸ்யமா இருக்கு.. அப்புறம் என்னாச்சு ?

பரபாஸ் : காலைல வெளியே ஓடி சீடர்கள் கிட்டே போலாம்ன்னு பாத்தா, ‘இயேசு உயிர்த்து விட்டார்’ ங்கற நியூஸ் வெளியே பரவிட்டு இருந்துச்சு. ‘சீடர்கள் இயேசுவோட உடலைத் தூக்கிட்டு போனதாவும் சிலர் பேசிகிட்டாங்க’ . ஆனா உண்மை என்னான்னு எனக்கு தெரியும். அது கனவுலயே தெரிஞ்சுடுச்சு.

ம.ஒ: இயேசு உயிர்த்ததை அப்போ நீங்க நம்பறீங்க

பரபாஸ் : நிச்சயமா நம்பறேன். அவருடைய கருணை தான் என்னோட இந்த நிலமைக்குக் காரணம். எனக்காக உயிர் கொடுத்தவர் மனுக்குலம் முழுமைக்காகவும் உயிரைக் கொடுத்து மீட்பை வாங்கிக் கொடுத்தார். அந்தக் கிருபையை நான் எப்பவுமே மறக்க மாட்டேன். நீங்களும் இயேசு உயிர்த்ததை நம்பணும். அது தான் மீட்புக்கு அடிப்படை

ம.ஒ : நீங்க தான் இயேசுவை நேரடியா பாத்திருக்கீங்க… இதுக்கு அப்புறம் என்ன பண்ணணும் ?

பரபாஸ் : நன்றியுள்ளவர்களா இருக்கணும். அதான் முக்கியமான தேவை. போரட்டம் என்பது ரோமர்களை எதிர்ப்பதுன்னு நினைச்சுட்டு இருந்தேன். இல்லைன்னு இயேசுவோட பார்வை விளக்கிச்சு. போராட்டம் என்பது நம்மோடு நடத்துவது. நம் பாவங்களோடு நடத்துவது. ந்னு புரிஞ்சுகிட்டேன்.

ம.ஒ : ஓ. அதனால தான் இப்படி மக்கள் கூடற இடத்துல எல்லாம் வந்து போதனை பண்ணிட்டு இருக்கீங்களா ?

பரபாஸ் : உண்மையைச் சொல்வது என் பணி. உணர்வதும் உணராதது உங்கள் விருப்பம். நான் வரேன்

(பரபாஸ் போகிறான் )

பின் குரல்

இயேசுவுக்குப் பதிலாய் விடுவிக்கப்பட்ட பரபாஸ் அதன் பின் என்ன செய்திருப்பான் எனும் ஒரு கற்பனைக் கதையே இந்த நாடகம். அவருடைய பெயர் ஜீஸஸ் பரபாஸ் என்கிறது வரலாற்று நூல்கள். அவர் இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்டதைக் கண்டதாகவும், அதன் பின் இயேசுவைப் பின்பற்றியதாகவும் பரம்பரைக் கதைகள் உண்டு. அந்த நிகழ்வுகளே இந்த குறுநாடகத்தின் அடிப்படை. இயேசுவின் கருணையை உணர்ந்து நன்றியுடையவர்களாய் வாழ்வோம்.

Posted in Sunday School

Skit : நன்றி மறப்பது நன்றன்று

நன்றி மறப்பது நன்றன்று

 

Image result for 10 lepers

_______

( ஒரு நபர் அங்கும் இங்கும் ஓடி…. எல்லாவற்றையும் அதிசயமாய் பார்க்கிறார்.. ரசிக்கிறார்.. தொட்டுப் பார்க்கிறார் )

நபர் 1 : வாய்… இந்த கடைங்க எல்லாம் எவ்வளவு அழகா இருக்கு. பக்கத்துல வந்து பாக்கும்போ தான் அதோட அழகு தனியா தெரியுது.

ஓ.. இந்த குளத்துல இருந்து தண்ணீரை குடிக்கிறது ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கு.

வாவ்… தொழுகைக்கூடம் …. ம்ம்ம்ம். எவ்ளோ நல்லா இருக்கு….

( அங்கும் இங்கும் ஓடி சில வினாடிகள் ரசிக்கிறார். அப்போது நபர் 2 உள்ளே வருகிறார் )

நபர் 2 : யோவ்.. யோவ்.. நில்லு நில்லு.. நானும் பாத்துட்டே இருக்கேன். அங்க ஓடறே, இங்க ஓடறே.. அது நல்லாயிருக்குன்னு சொல்றே.. இது நல்லாயிருக்குன்னு சொல்றே… நீ நார்மலா தான் இருக்கியா ?

நபர் 1 : (சிரித்துக் கொண்டே ) இப்போ நார்மலா தான் இருக்கேன்.

நபர் 2 : அப்போ அமைதியா இரு.. ஓவரா ஓடிட்டு திரியாதே..

நபர் 1 : என்னோட நிலமை உங்களுக்கு வந்தா, நீங்களும் இப்படித் தான் ஓடியிருப்பீங்க.

நபர் 2 : அப்படி என்ன நிலமை ? உனக்கு கண்ணு இல்லாம இருந்துச்சா ? இப்போ தான் பார்வை கிடைச்சிருக்கா ? அதனால தான் இதெல்லாம் பாத்ததும் பரவசம் ஆயிட்டியா ?

நபர் 1 : இல்லை.. இல்லை.. கண்ணெல்லாம் இருந்துச்சி. ஆனா பாக்க குடுத்து வைக்கல. கையெல்லாம் இருந்துச்சு, தொட்டுப் பாக்க குடுத்து வைக்கல.

நபர் 2 : யோவ்.. ஓவரா குழப்பாதே… வெளியூர் போயிருந்தியா ? இப்போ தான் இந்த ஊருக்கு வரியா ? அதனால தான் இதையெல்லாம் பாத்து ஆச்சரியப்படறியா ?

நபர் 1 : ஹா..ஹா.. நான் இந்த ஊர் காரன் தான்.. வெளியூருக்கும் போகல, உள்ளூருலயும் தங்கல…

நபர் 2 : ஓ.. புரிஞ்சு போச்சு.. நீ லூசு தானே ?

நபர் 1 : ( கொஞ்சம் அமைதியாய்… பின் அவரைப் பார்த்து மெல்லிய குரலில் ) நான் ஒரு தொழுநோயாளி….

( நபர் 2 : சட்டென பின்னால் போகிறார் )

நபர் 1 : பயப்பட வேண்டாம்… என் கையைப் பாருங்க ! இதை விட தெளிவான கையைப் பாக்க முடியுமா ? ஒரு சின்ன அடையாளம் கூட இல்லாம தொழுநோய் போயிடுச்சு இல்லையா ?

நபர் 2 : ( மெதுவாக நெருங்கி வந்து பார்க்கிறார் ) ஆமா.. ஒண்ணும் தெரியலையே… நிஜமாவே தொழுநோயாளியா இருந்தீங்களா ? நம்பவே முடியல…

நபர் 1 : ஆமா… ஊருக்கு வெளியே நாங்க ஒரு பத்து தொழுநோயாளிகள் சேர்ந்திருந்தோம். வாழ்க்கை அவ்ளோதான்னு நினைச்சிருந்தப்போ ஒரு அதிசயம் நடந்துச்சு..

நபர் 2 : ஓ.. உனக்கு மட்டும் தான் அதிசயமா ? மத்த ஒன்பது பேரும் அப்படியே தான் இருக்காங்களா ?

நபர் 1 : இல்லை இல்லை.. பத்து பேருக்குமே சரியாயிடுச்சு.

நபர் 2 : வாவ்.. அப்போ நாலைஞ்சு வருசமா மருந்து எடுத்துட்டு இருந்தீங்களா ? யாருசரி பண்ணினது ? என்ன மருந்து குடுத்தாங்க….

நபர் 1 : நோ.. நோ…. மருந்தும் எடுக்கல, மருத்துவமனைக்கும் போகல, எல்லாமே சட்டுன்னு சரியாயிடுச்சு.

நபர் 2 : சட்டுன்னு சரியாச்சா ? என்ன சொல்றீங்க ? அப்போ ஏதாச்சும் தொழுகைக்கூடமோ, மந்திரக் கூடமோ போனீங்களா ? எதுவுமே இல்லாம குணமாக சான்சே இல்லையே…

நபர் 1 : இல்லப்பா… உனக்கு விஷயமே தெரியாதா ? ஒரு காலத்துல நான் அசுத்தம் வருது, அசுத்தம் வருது .. ந்னு கத்திட்டு தான் ஊருக்குள்ளயே வரணும். அப்படி தான் வாழ்ந்துட்டு இருந்தேன். தண்ணி கூட கைநீட்டி வாங்கக் கூடாது, ஊரு பக்கம் தலை வெச்சும் படுக்கக் கூடாது அப்படித் தான் இருந்தேன்.

நபர் 2 : அதெல்லாம் தெரியுமே ! நீங்க முழுக்க சுகமாகி, சுத்தீகரிக்கும் சடங்கெல்லாம் முடிச்சு, குரு உங்களை சுத்தமானவன் ந்னு சொல்லி பிரகடனப் படுத்தினா தான் நீங்க ஊருக்குள்ளயே வரமுடியும். அதுவும் ஒரு ஆறு மாசம் தனியா இருந்து மீண்டும் அந்த நோய் வரலைன்னு தெரிஞ்சா தான் இப்படி முழுசா ஊருக்குள்ள சுதந்திரமா சுத்த முடியும்.

நபர் 1 : ஆமா.. நான் குணமாகி ஆறுமாசம் தாண்டிடுச்சு.. அதனால தான் இன்னிக்கு முழு சுதந்திரத்தோட இங்கே ஓடிட்டிருக்கேன்.

நபர் 2 : ஓ.. அப்படியா மகிழ்ச்சி… மகிழ்ச்சி.. வைத்தியர் பேரை நீங்க இன்னும் சொல்லல..

நபர் 1 : ஓ.. அது ரொம்ப ஆச்சரியமான கதைப்பா… நான் எந்த மருந்தும் குடிக்கல, எந்த வைத்தியர் கிட்டேயும் போகல. ஒரு நாள் இயேசு அந்தப்பக்கமா வந்தப்போ தூரத்துல இருந்து கத்தினோம். ‘இயேசுவே… கொஞ்சம் இரக்கம் வையுங்க’ ந்னு கத்தினோம்

நபர் 2 : இயேசுவா ? அவரு குருக்களை எல்லாம் திட்டிட்டு இருப்பாரே… ஓ… அவரு இதெல்லாம் பண்ணுவாரா ?

நபர் 1 :… நான் இந்த அதிசயத்தை எதிர்பாக்கல. அவரு பக்கத்துல வந்து பேசுவாரா ? ஏதாச்சும் கிடைக்குமா ? ந்னு தான் யோசிச்சேன். அவரு பக்கத்துல வரல, ‘நீங்க போய் குருக்கள் கிட்டே உங்களை காட்டுங்க’ ந்னு அனுப்பி வெச்சாரு.

நபர் 2 : குருக்கள் கிட்டயா ? எதுக்கு ? நீங்க அங்கேயெல்லாம் போக கூடாதுல்ல…

நபர் 1 : ஆமா.. இருந்தாலும் இயேசு சொல்றாரேன்னு ஓடிப் போனோம். போற வழியிலேயே எங்க எல்லாருக்குமே நோய் முழுசா தீந்துடுச்சு.. ஒரே அதிர்ச்சி…

நபர் 2 : ஓ.. என்ன சொல்றீங்க… அப்புறம் அப்புறம் என்னாச்சு ( பரபரப்பாய் )

நபர் 1 : அவங்க எல்லாம் குரு கிட்டே ஓடினாங்க.. அவங்க வீட்ல பிள்ளைங்க, மனைவி, சொந்தக்காரங்க, நண்பர்கள் எல்லாரையும் பாக்கற ஆவேசம் அவங்களுக்கு இருந்துச்சி.

நபர் 2: கண்டிப்பா இருக்கும்ல… நீ யும் ஓடியிருப்பியே..

நபர் 1 : நானும் ஓடினேன்.. ஆனா நான் திரும்பி இயேசு கிட்டே ஓடினேன். என்னால அந்த நன்றி உணர்ச்சியை கட்டுப்படுத்த முடியல. அவரோட கருணையை என்னால நம்ப முடியல. அவரு நல்லாயிருக்கியா ந்னு கேட்டிருந்தாலே நன்றி சொல்லியிருப்பேன்.. நல்லாக்கினாரே.. அவருக்கு எப்படி நன்றி சொல்லாம இருக்க முடியும். அதனால ஓடினேன். ஓடினேன்.. அவரை தூரத்துல பாத்ததும் அழுகை வந்துச்சு.. கத்திகிட்டே ஓடினேன்… அப்படியே தரையில விழுந்து நன்றி சொன்னேன்.

நபர் 2 : ஓ.. ரொம்ப நெகிழ்ச்சியா இருக்கு. அவரு என்ன சொன்னாரு ?

நபர் 1 : நீ மட்டும் தான் குணமானியா ? மற்றவங்க எங்கே ? ந்னு கேட்டாரு. ஒரு சமாரியன் மட்டும் நன்றி செலுத்த வந்திருக்கானே ? மற்ற யூதர்களெல்லாம் எங்கே போயிட்டாங்கன்னு அவருக்கு வருத்தம்.

நபர் 2 : ஓ.. நீ மட்டும் தான் அதுல சமாரியனா ? ஆச்சரியம் தான்.

நபர் 1 : ஆமா.. உன்னோட நம்பிக்கை உன்னை சுகமாக்கிடுச்சு.. எழும்பி போ .. ந்னு பாராட்டி அனுப்பி வெச்சாரு.. அப்புறம் தான் நான் குருவைப் பாக்க போனேன். அங்கே அந்த ஒன்பது பேரையும் காணல. ஏற்கனவே போயிட்டாங்க போல.

நபர் 2 : வாவ்.. ஆச்சரியம் தான். நானும் இயேசுவைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கேன். ஆனா வேற மாதிரி கேள்விப்பட்டிருக்கேன். குழம்பவாதின்னு தான் என் நண்பர்கள் எல்லாரும் சொல்றாங்க. அவரு அதிசயம் செய்றதையெல்லாம் நான் நம்பினதில்லை. ஆனா நீ சொல்றதைக் கேட்டா ஆச்சரியமா தான் இருக்கு.

( அப்போது இரண்டு பேர் ஓடி வருகிறார்கள் )

நபர் 3 : ( நபர் 2 டம் ) டேய்… உன்னை எங்கெல்லாம் தேடறதுடா… எங்கே போயிட்டே…

நபர் 2 : இங்கே தாண்டா இருக்கேன்… என்ன விஷயம் பரபரப்பா ஓடி வரீங்க

நபர் 4 : எல்லாம் நல்ல விஷயம் தாண்டா.. ரொம்ப நாளா நாம எதிர்பார்த்த விஷயம்… இன்னிக்கு நடக்க போவுது.

நபர் 2 : ஓ.. அப்படி என்னடா விஷயம் சொல்லு.. ரொம்ப காக்க வைக்காதே… ( அவசரமாய் )

நபர் 3 : அவனை புடிச்சுட்டாங்க.. நம்ப முடியலைல்ல…. இன்னிக்கு குளோஸ் பண்ணிடுவாங்க..

நபர் 2 : யாரை டா ?

நபர் 4 : டேய்…. இயேசுவை டா.. நம்ம ஏரியால வந்து நம்ம குருக்களைப் பத்தியெல்லாம் திட்டிட்டு திரிஞ்சாரே அந்த மனுஷனைத் தான். இனிமே விடவே மாட்டாங்க.

நபர் 1 : (பதட்டமாக ) என்னது இயேசுவை புடிச்சுட்டாங்களா ? ஏன் ? ஏன் ? அவரு என்னய்யா கெடுதல் பண்ணினாரு ? அவரு எல்லாருக்கும் நல்லது தானே பண்ணினாரு ?

நபர் 3 : இவன் யாருடா ? இவன் எப்படி உன் கூட இருக்கான் ? பாத்தா நம்ம ஆளு மாதிரி இல்லையே…

நபர் 2 : இவரு ஒரு தொழுநோயாளிடா.. இப்போ நல்ல சுகம் கிடைச்சு சந்தோசமா இருக்காரு. அவருக்கு சுகம் கொடுத்தது இயேசுவாம்

நபர் 4 : இயேசுவா ? என்னடா சொல்றே

நபர் 1 : ஆமாங்க.. அவரு தான் எனக்கும் என் கூட இன்னும் ஒன்பது பேருக்கும் சுகம் கொடுத்தாரு, பிளீஸ் அவரை விட்டுட சொல்லுங்க. அவரு யாருக்கும் எந்த கெடுதலும் பண்ணினதில்லை. நல்லதை மட்டும் தான் பேசறாரு, செய்றாரு.. பிளீஸ்

நபர் 3 :யோய்.. தள்ளி நில்லுய்யா.. டேய் (நபர் 2 பார்த்து )..நாம போலாம்.. வரியா ? இன்னிக்கு அவரை சிலுவைல அறைய சான்ஸ் இருக்கு.

நபர் 1 : ஐயோ.. சிலுவையிலயா.. வேணாம்யா.. பிளீஸ்.. தடுத்துடுங்கய்யா.. அவரு ரொம்ப நல்லவருய்யா.. பிளீஸ்.. நானும் வரேன்.. நாம போய் அவருக்கு சப்போர்ட் பண்ணுவோம்.

நபர் 4 : நீ வரவேணாம்.. நீ இங்கயே இரு…

நபர் 1 : ஐயா. அவரோட அன்பை மறந்துடாதீங்க.. அவரோட கருணையை மறந்துடாதீங்கய்யா.. நன்றியோட இருங்கய்யா… பிளீஸ்.. என்னையும் உங்க கூட கூட்டிட்டு போங்கய்யா..

நபர் 2 : ஆமாப்பா.. இவன் சொல்றதைப் பாத்தா இயேசு நல்லவரு மாதிரி தான் தெரியுது.. நாம அவரை சப்போர்ட் பண்ணலாம்.

நபர் 3 : உனக்கும் கிறுக்கு புடிச்சிருச்சு.. நீயும் இவன் கூடவே கெட…

( அவர்கள் இருவரையும் தள்ளி விட்டு விட்டு போகின்றனர் )

நபர் 1 : ஐயா.. விட்டிடுங்கய்யா.. வேணாம்யா… அவரை ஒண்ணும் பண்ணிடாதீங்கய்யா… ( பின்னாலேயே போகின்றனர் )

*

பின்குரல் :

இயேசுவின் கருணை பாரபட்சம் இல்லாமல் எல்லா இனத்தவருக்கும் கிடைக்கிறது. அதை ஏற்றுக் கொள்வதும், அதற்காய் நன்றியுடையவர்களாய் இருப்பதும் நாம் செய்ய வேண்டிய முக்கியமான காரியங்களாகும். பத்து தொழுநோயாளிகளில் ஒருவனைப் போல, திரும்பி வரவேண்டும். நன்றி மறக்காதவர்களாக.

Posted in Sunday School

skit : கிருபையும், நன்றியும்

காட்சி 1

( ஆஸ்பிட்டலில் டாக்டருக்காகக் காத்திருக்கின்றனர், விக்டர் அவனுடைய அம்மா மற்றும் அப்பா )

விக்டர் : அப்பா..

அப்பா : என்னப்பா ?

விக்டர் : பயமா இருக்குப்பா…

அப்பா : டேய், நாம இங்கே வந்ததே உன்னோட பயத்தைப் போக்கத் தான். இங்கே வந்து கூட உனக்குப் பயமா இருக்கா ?

விக்டர் : ஆமாப்பா… எனக்கு தான் எதைப் பாத்தாலும் பயமா இருக்குமே ! டெய்லி பிரண்ட்ஸ் கிண்டல் பண்ணுவாங்க. எப்படியாவது இந்தப் பயத்தைப் போக்கணும், அதனால தான் டாக்டரைப் பாக்கவே ஒத்துகிட்டேன். ஆனா இப்போ இந்த ஆஸ்பிடலைப் பார்த்தாலே பயமா இருக்கு.

அம்மா : பயப்படாதேப்பா.. எல்லாம் சரியாயிடும். இந்த டாக்டர் பயங்களை விரட்டறதுல ஸ்பெஷலிஸ்ட். பயப்படாதே.

( அப்போது டாக்டர் அங்கே வருகிறார் )

டாக்டர் : ஹாய்…ஹாய்…ஹாய்…ஹாய்…ஐ ஆம் சைக்காட் டிரிஸ் டாக்டர் சைக்கோ சங்கரலிங்கம்… சொல்லுங்க என்ன விஷயம் ? யாருக்கு என்னபிரச்சினை !

அப்பா : பிரச்சினை பையனுக்கு தான் டாக்டர்

டாக்டர் : … சொல்லுங்க என்ன பிராப்ளம் ?

அம்மா : பையனுக்கு  … எதைப் பாத்தாலும் பயம் டாக்டர்.

டாக்டர் : எதையெல்லாம் பாத்தா பயப்படுவான் ?

அப்பா : அவனுக்கு எல்லாமே பயம் தான் டாக்டர்.. வீட்ல நைட்ல கரண்டு போச்சுன்னா பயப்படுவான்.

டாக்டர் : ஓ.. அதுக்கு பேரு நைக்டோ போபியா…  நைட்ல நிறைய மெழுகுவர்த்தி கொளுத்து வெளிச்சமா வெச்சுக்கலாம்… நார்மலாயிடுவான்.

அம்மா : இல்ல டாக்டர்.. அப்படி டிரை பண்ணினோம். அந்த ஷேடோ இருக்குல்ல,  மெழுகு வெளிச்சத்துல வருமே… அதைப்பாத்தா பயப்படுவான்.

டாக்டர் : ஓ.. அது ஷியோ ஃபோபியா… நம்ம நிழலைப் பாத்து நம்மளே பயந்து ‘ஐயோ’ அப்படி கத்திடுவோம்… ம்ம்ம்… அப்போ சீக்கிரமாவே தூங்க வெச்சுடலாம். என்ன சொல்றீங்க

அப்பா : தூங்கவும் பயப்படுவான் டாக்டர். முழிப்போமா, இல்லையான்னு ஒரு பயம் அவனுக்கு.

டாக்டர் : ஓ… மை காட்.. அதுக்கு பேரு சோம்னி ஃபோபியா… தூங்கவே பயப்படுவாங்க. தூக்கத்துல செத்துபோயிடுவோமோன்னு பயப்படுவாங்க. நிறைய ஆக்டிவிடீஸ் பண்ண வெச்சா சரியாயிடுவாங்க.

அம்மா : அதென்ன டாக்டர்… நீச்சல்ல சேத்தோம்.. நீந்த பயப்படறான்

டாக்டர் : அது அக்வாஃபோபியா…

அப்பா : சைக்ளிங் போக சொன்னா, வண்டிகளைப் பாத்து பயப்படறான்

டாக்டர் : அது ஓச்சோஃபோபியா…

அம்மா : டாக்டர்.. உங்க கிட்டே போபியோ பேரெல்லாம் கேக்க வரல, அந்த போபியா போகுமா இல்லையான்னுசொல்லுங்க.

டாக்டர் : வந்தவுடனே போகுமான்னு கேட்டா எப்படி ? கொஞ்சம் கொஞ்சமா தான் போவும்.

இந்த சைக்கோ சங்கரலிங்கம் ஒரு விஷயத்தை சொல்ல மாட்டான்.. சொன்னா.. செய்யாம விடமாட்டான்.  நீங்கபோயிட்டு அடுத்த மாசம் வாங்க. போறதுக்கு முன்னே பீஸ் கட்ட மறக்காதீங்க..

விக்டர் : டாக்டர் பீஸை பாத்தா அப்பாவுக்கே பயம் வருது. அதுக்கு பேரு ஃபீஸோ ஃபோபியா தானே ?

டாக்டர் : ஹா..ஹா..ஹா. ஃபண்ணி ஃபெல்லோ..

*

காட்சி 2

( விக்டர் ஒரு இடத்தில் சோகமாக அமர்ந்திருக்கிறான் ஒருவர் வருகிறார்.  )

ஆள்: என்ன விக்டர்.. இங்கே வந்து உக்காந்திருக்கே ?

விக்டர் : ஒண்ணுமில்லண்ணே

ஆள்  : ரொம்ப டல்லா இருக்கியே.. என்னாச்சுப்பா

விக்டர் : புதுசா என்ன இருக்க போவுது… எல்லாம் நம்ம பய மேட்டர் தான்.

ஆள் : என்ன பயம் கொஞ்சம் புரியற மாதிரி சொல்லுப்பா.

விக்டர் : என்னை எல்லாரும் பயந்தாங்கொள்ளின்னு கூப்டுவாங்க. அதுல ஒரு அர்த்தம் இருக்கு. எனக்கு எதைப் பத்தாலும்பயமா வரும்.

ஆள் : ஏன்பா பயம் வருது ?

விக்டர் : ஏதாவது ஆயிடுமோன்னு எப்பவும் பயமா இருக்கும்.

ஆள் : அதுக்கு காரணம் விசுவாசக் குறைவுப்பா… உன் பயத்தைப் போக்க ஒரே ஒரு வழி தான் உண்டு.

விக்டர் : சொல்லுங்கன்னே என்ன வழி ?

ஆள் : நீ சின்ன பிள்ளையா இருக்கும்போ அப்பா உன்னை கடைக்கு கையைப் புடிச்சு கூட்டிட்டு போவாரு , பயமாஇருக்குமா ?

விக்டர் : அப்பா கையை புடிச்சிருந்தா பயம் இல்லையே.. ஏதாச்சும் பிரச்சினை வந்தா அவரு பாத்துப்பாருல்ல.

ஆள் : இது தான் நம்பிக்கை. நம்ம அப்பா நம்மை பத்திரமா பாத்துப்பாருங்கற நம்பிக்கை. அதான் உன்னோடதைரியத்துக்கு காரணம்.

விக்டர் : ஆமா உண்மை தான்.

ஆள் : அதே போல, இயேசு நம்ம கூட இருக்கிறாரு. எப்பவும் நம்மை பாத்துக்கிறாருங்கற நம்பிக்கை இருக்கில்ல ? அது தான்விசுவாசம். அந்த விசுவாசம் இருந்தா நாம எதுக்கும் பயப்பட மாட்டோம்.

விக்டர் : நீங்க என்ன சொல்ல வரீங்க ?

ஆள் : “இதோ! உலக முடிவுவரை எந்நாளும் நான் உங்களுடன் இருக்கிறேன்” ந்னு இயேசு உயிர்த்தபின்னாடி சொன்னாரு. அவரோட கிருபை ரொம்ப உயர்ந்தது.  அதை நம்பினா இயேசு நம்ம கூட கடைசி வரைக்கும் இருப்பார்.

விக்டர் : ம்ம்ம் .. நீங்க சொல்றது புரியுது.. ஆனாலும்…

ஆள் : இத பாரு தம்பி… மரணத்தைப் பற்றி பயப்படவே கூடாது. இயேசு நமக்காக பாடுபட்டு இரத்தம் சிந்தி மரித்து நம்மபாவங்களை கழுவினாருன்னு நம்பறியா…

விக்டர் : கண்டிப்பா… அதுல என்ன சந்தேகம்.

ஆள் : அப்போ என்ன பயம் ? இந்த வீட்ல வாழ்க்கை முடிஞ்சா இன்னொரு சூப்பர் வீட்டுக்கு போகப் போறோம் அவ்வளவுதானே ! அது சந்தோசப்பட வேண்டிய விஷயமில்லையா ?

விக்டர் : புரியுது அண்ணே.. பயத்தோட கிளைகளை வெட்றதுல பயன் இல்லை. அதோட வேரை வெட்டணும். அதுக்கு அவரோட கிருபையை நம்பி நாம  கடவுளை நெருங்கி வரணும். அப்படித் தானே !

ஆள் : பக்காவா சொன்னே தம்பி. நீ பயந்தாங்கொள்ளி இல்லை, இறைவனோட பிள்ளை. இன்னிக்கே போய் நல்லா பிரேயர்பண்ணு, இயேசுவை நம்பு… பயமெல்லாம் போயிடும்.

விக்டர் : அண்ணே எனக்கு இப்பவே பயம் பாதி போயிடுச்சு.. .ரொம்ப நன்றின்னே..

ஆள் : நன்றியை எனக்கு சொல்லாதேப்பா.. இயேசப்பாக்கு சொல்லு.  நம்ம வாழ்க்கையால அவருக்கு நன்றி சொல்லணும்.

விக்டர் : வாழ்க்கையாலன்னா ?

ஆள் : அவருக்கு பிரியமான ஒரு வாழ்க்கையை நீ வாழ்ந்தா போதும். அது தான் அவருக்கு நீ செய்ற நன்றிக்கடன்.

விக்டர் : கண்டிப்பான்னே.. இனி என் வாழ்க்கைல புதிய மாற்றத்தை நீங்க பாப்பீங்க. நான் வரேன்.

*

பின் குரல்

அமெரிக்காவிலுள்ள ஹேனா வில்சன் எனும் இறை மனிதருக்கு எப்போதும் பயம். மரணத்தைக் குறித்த பயம். பலமருத்துவர்களை சந்தித்தும் ஒன்றும் நடக்கவில்லை. ஒரு நாள் புளோரிடாவிலுள்ள யூத் கான்ஃபரப்ஸ் ஒன்றில் வெறுமனேஅமர்ந்திருந்தபோது அந்த பிரசங்கியார் ஒரு சொன்னார். “இயேசு சாவை தன் கரங்களால் குத்தி ஒரு வழியை உருவாக்கினார்.  அந்த வழியின் வழியாக நாம் சாவைக் கடந்து வாழ்வுக்குள் செல்ல வழி செய்தார்”. இந்த வாக்கியம் அவரதுபயத்தை முற்றிலும் நீக்கியது. எங்கள் குறு நாடகத்துக்கு அதுவே கருவாகவும் அமைந்தது. இறைவனின் கருணையை புரிந்து கொள்வோம், அவருக்கு நன்றியுடையவர்களாய் வாழ்வோம். நன்றி. வணக்கம்.

.

Posted in Sunday School

இன்று இயேசு பிறந்தால்…

modern nativity

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இயேசு மாட்டுக் கொட்டிலில் பிறந்த கதை நமக்குத் தெரியும். மனுக்குலத்தின் மீட்புக்காக தந்தையாம் கடவுள் தனது ஒரே மகனை உலகிற்கு அனுப்பி அவர் மூலமாக நம்மை மீட்டுக் கொண்டார்.
ஒருவேளை அந்த நிகழ்வு அன்று நடக்காமல், இன்றைய தொழில்நுட்ப உலகில் நடந்திருந்தால் எப்படி இருந்திருக்கும் ? என்று ஒரு சின்ன கற்பனை

இப்போது பார்ப்போம்.

காட்சி 1

( யோசேப்பும், மரியாவும் வீட்டில் இருக்கிறார்கள் )
யோசேப்பு போனைப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறார்.. அப்போது மேரி..

மேரி : அந்த போனை கீழே வைக்கவே மாட்டீங்களா ? எப்பவும் வாட்ஸப்பு, ஃபேஸ்புக்குன்னே இருக்கிறது. நைட் புல்லா தூங்க விடாம டொய்ங்.. டொய்ங்ன்னு நோட்டிபிகேஷன் வேற.

யோசேப்பு : நோ.. நோ.. நான் வாட்ஸப் பாக்கல, டுவிட்டர்ல ஒரு முக்கியமான நியூஸ் பாத்திட்டிருக்கேன்.

மேரி : ஆமா.. டுவிட்டரோ, ஃபேஸ்புக்கோ, வாட்ஸப்போ.. சும்மா மீம்ஸ் போட்டு டைம் வேஸ்ட் பண்ணிட்டே இருப்பாங்க.. அதுக்கு ஏன் டைம் வேஸ்ட் பண்றீங்க..

யோசேப்பு : மேரி..மேரி… அதை விடு.. நான் சொல்றதை கேளு.. ரொம்ப முக்கியமான விஷயம்.

மேரி : சொல்லுங்க, என்ன அப்படி தலை போற விஷயம் ?
யோசேப்பு : நாம நம்ம சொந்த ஊருக்கு போணும் போலிருக்கு..

மேரி : ஏன் யாரையாச்சும் பாக்கணுமா ? இல்ல ஊர்ல யாருக்காச்சும் உடம்பு சரியில்லையா ? ஏன் திடீர்ன்னு ஊருக்கு ?

யோசேப்பு : ஒரு புதிய ஜி.ஓ வந்திருக்கு.. கவர் மெண்ட் ஆர்டர் பாக்கலையா ?
மேரி : இல்லையே .. என்ன விஷயம் ?
யோசேப்பு : நம்ம ஆதார் கார்ட் ரெஜிஸ்ட்ரேஷனுக்கு டிசம்பர் 31 கடைசி நாளாம். அதனால உடனே நாம அங்க போயாவணும்.

மேரி : ஐயோ.. டிசம்பர் 31 ஆ… அது கஷ்டமாச்சே… எனக்கு… 25ம் தியதி தான்….

யோசேப்பு : ம்… தெரியும்… தெரியும்… என்ன பண்றது.. இந்த ஆதார் மேட்டர் கட்டாயமாயிடுச்சு… போய் தான் ஆவணும். எல்லாரும் அவங்க அவங்க சொந்த ஊர்ல போய் தான் இந்த வேலையைப் பண்ண வேண்டியிருக்கு.
மேரி : ஐயோ… என்னால முடியாது… எனக்கும் சேத்து நீங்களே ரெஜிஸ்டர் பண்ணிட்டு வந்துடுங்களேன்..
யோசேப்பு : அட அறிவுக் கொழுந்தே.. ஆதார் எடுக்கணும்ன்னா, கை ரேகை வைக்கணும். இது பயோமெட் ரிக் சமாச்சாரம். உன் கைரேகையை நான் எப்படி கொண்டு போறது.
மேரி : ஓ.. வேற வழியே இல்லையா ? டேட் எக்ஸ்டண்ட் பண்ண மாட்டாங்களா ?
யோசேப்பு : அதெல்லாம் பண்ண மாட்டாங்க. கேட்டா, டெலிவெரி டேட்டையும் ஆதார் டேட்டையும் எக்ஸ்டண்ட் பண்ண முடியாதுன்னு சொல்லுவாங்க..

மேரி : சரி கவலைப்படாதீங்க.. போயிட்டு வந்துடுவோம். ஆன்லைன்ல ரெண்டு ட்ரெயின் டிக்கெட் போடுங்க. எதுக்கும் ஏசில இருந்தா நல்லது.. கொஞ்சம் செக் பண்ணுங்க.
( யோசேப்பு.. மொபைலில் புக் பண்ண பார்க்கிறார் )
யோசேப்பு : ஓ..மை..காட் ! என்னாச்சு ? எல்லா டிரெயின்லயும் வெயிட்டிங் லிஸ்ட் நானூறு ஐநூறுன்னு காட்டுது.
மேரி : ஓ.. எல்லாரும் சீக்கிரம் புக் பண்ணிட்டாங்க போல … ஓ… ஸ்பெஷல் டிரெயின் ஏதாச்சும் விட்டுருக்காங்களா பாருங்க !
யோசேப்பு : ( பார்க்கிறார்… ) ஆமா ரெண்டு டிரெயின் விட்டிருக்காங்க.. கைநாட்டு எக்ஸ்ப்ரஸ், ஆதார்கே ஆயியே ன்னு… ஆனா ( இழுக்கிறார்… ) அதுலயும் வெயிட்டிங் லிஸ்ட் தான்…
மேரி : தட்கால்ல டிரை பண்ணலாமா ?
யோசேப்பு : தட்காலை நம்பி காத்திருக்கிறதும், மயிலிறகு குட்டி போடும்ன்னு காத்திருக்கிறதும் ஒண்ணு தான். அதெல்லாம் கிடைக்காது.

மேரி : போதும் டயலாக் அடிச்சது.. இப்ப என்ன தான் பண்றது ? ரெட் பஸ் ல பாருங்க, நல்ல மல்டி ஆக்ஸில்ல ஸ்லீப்பர் பஸ் இருந்தா, ரெண்டு புக் பண்ணுங்க. அது கண்டிப்பா கிடைக்கும்.
யோசேப்பு : ஆமா.. பஸ்ல கிடைக்க சான்ஸ் இருக்கு… ( பார்த்து விட்டு ) அடடா.. அதுவும் எல்லாமே புக்காயிடுச்சு ! என்ன பண்றது ?

மேரி : என்னங்க இது… இப்படி ஆயிடுச்சே.. இப்போ என்ன பண்ண ?

யோசேப்பு : வேற வழியில்ல… , நாம ஏதாச்சும் லோக்கல் பஸ்ஸோ, வேனோ புடிச்சு போக வேண்டியது தான் !
மேரி : கடைசி டைம்ல இப்படியெல்லாம் அலைஞ்சிட்டுருக்கிறதே எனக்கு புடிக்கல… என்ன பண்ண, அட்லீஸ்ட்.. அங்க ஒரு ஹோட்டலாவது புக் பண்ணுங்க. அப்புறம் அதுவும் புக் ஆச்சு, புல் ஆச்சு குய்யோ முய்யோன்னு புலம்பாதீங்க

யோசேப்பு : ( பார்த்து விட்டு, பதட்டமாய் ) – ஐயோ.. மேரி… உனக்கு என்ன கரி நாக்கா ? நீ சொன்னது மாதிரியே… ஹோட்டல்ல ரூம்ஸ் எல்லாமே புக் ஆயிடுச்சு !
மேரி : ஓ..மை..காட்… அப்போ என்ன தான் பண்றது ? எப்படி தான் போறது ? எங்க தான் தங்கறது ? ஆதார் வேணும்ன்னு சொல்றவங்க அதுக்கு ஒரு வசதி செஞ்சு தரமாட்டாங்களா ?
யோசேப்பு : ம்ம்ம்.. சரி, நீ இந்த டைம்ல டென்ஷன் ஆகாதே. எல்லாத்தையும் நான் பாத்துக்கறேன். அங்கே ஏதாவது சின்ன லாட்ஜ், மேன்ஷன் ஏதாச்சும் இருக்கும் அங்க தங்கிக்கலாம்.
மேரி : சரி.. என்னவோ, பாத்துக்கோங்க. வானதூதர் சொல்லி பிறக்கப்போற குழந்தை. பெரிய லீடரா வருவாருன்னு கடவுள் சொல்லியிருக்காரு. இந்த டைம்ல லாங் டிராவல்னா பயமா இருக்கு…. அவருக்கு ஏதும் ஆயிட கூடாது !
யோசேப்பு : கடவுளோட குழந்தைம்மா இது…. கடவுள் பாதுகாப்பாரு.. தைரியமா இரு !

*

காட்சி 2

(யோசேப்பும், மரியாவும், குழந்தை இயேசுவும் ஒரு பார்க்கிங் கராஜில் )

மேரி : நாம பயந்தமாதிரியே ஆயிடுச்சு பாத்தீங்களா ? கடைசில லாட்ஜும் கிடைக்கல, மேன்ஷனும் கிடைக்கல … எங்கயும் இடம் கிடைக்கல. நல்ல வேளை இந்த பாழடைஞ்ச பார்க்கிங் கேரேஜ் ஆவது கிடைச்சுது. இல்லேன்னா என்ன ஆயிருக்கும் !
யோசேப்பு : ஆமா உண்மை தான் ! இந்த நேரத்துல பையன் பொறந்தது கொஞ்சம் கஷ்டம் தான். ஆனா கடவுளோட திட்டத்துக்கு நாம எதுவும் சொல்ல முடியாது.
மேரி : ஒரே டஸ்டா இருக்கு.. பையனுக்கு இன்ஃபக்‌ஷன் ஏதும் வராம இருக்கணும்…. ஒரே கிரீஸ் நாற்றமும், ஆயிஸ் ஸ்மெல்லுமா இருக்கு…. வண்டியோட உடைஞ்ச பார்ட்ஸ் வேற கால்ல குத்துது…
யோசேப்பு : எல்லாம் கொஞ்ச நாளைக்கு தானே… ஊருக்கு போயிட்டோம்னா எல்லாம் சரியாயிடும்.
மேரி : ம்ம்ம்.. அது வரைக்கும் தாக்கு பிடிக்கணும்ல….
யோசேப்பு.. .. டென்ஷனாகாதேம்மா….. எல்லாத்தையும் கடவுள் பாத்துப்பாரு.
மேரி : அட… டென்ஷனெல்லாம் இல்லே ஜோ… ? அதெல்லாம் எப்பவோ போயிடுச்சு. பையன் முகத்தை பாத்த உடனே அப்படி ஒரு சந்தோசமாயிடுச்சுங்க… சொல்ல முடியாத ஒரு சமாதானம் எனக்குள்ள வந்துடுச்சு. என்ன ஒரு தெய்வீகக் களை இல்லையா ?
யோசேப்பு : உண்மை தான்… அந்த முகத்துலயே இறை சாயல் தெரியுது.
மேரி : இவனைப் பற்றி கபிரியேல் தூதர் சொன்னதை யோசிச்சிட்டிருக்கேன்… சயின்ஸ் பிக்‌ஷன் ஸ்டோரி மாதிரி இருக்கு…. சொன்னதெல்லாம் அப்படியே நடக்குது.
யோசேப்பு : ( போனை நோண்டுகிறார் ) ஹேய்…மேரி…மெரி…. வாவ்… நம்மை பையனோட போட்டோவை ஃபேஸ் புக் ல போட்டேன்ல..
மேரி : ஆமா.. த மிராக்கிள் பேபி… கிரியேட்டர் இன் த கராஜ் ன்னு போட்டீங்களே ! அதானே….
யோசேப்பு : ஆமா, அதுக்கு செம ரெஸ்பான்ஸ். ஆயிரத்து நானூறு லைக்ஸ் கிடைச்சிருக்கு, அறுநூறு  ஷேர் கிடைச்சிருக்கு ! பொறந்த உடனே பாப்புலராயிட்டான் பாரு உன் பையன் !
மேரி : அப்படியா ? சூப்பர்.. அதான் அப்போ வைரலா ?
யோசேப்பு : ஆமா… பொறந்த உடனையே உலகை திரும்பிப் பாக்க வெச்சுட்டானே நம்ம பையன் !

மேரி : ஆமால்ல… அப்படியே இன்ஸ்டாகிராம்லயும் போட்டு வையுங்க…. டுவிட்டர் வால்லயும், லிங்க்ட் இன்லயும் கூட போடுங்க… .பையன் புகழ் பரவட்டும்..
யோசேப்பு : ஓகே… கண்டிப்பா.. போட்டுடுவோம்…

( அப்போது மூன்று பேர் வருகின்றனர் )

நபர் 1 : எக்ஸ்கியூஸ் மி… த மிராகிள் பேபி… வீடு இது தானே ?
யோசேப்பு : ஆமா, நீங்க யாரு ?
நபர் 2 : நாங்க ஐடில வேலை பாக்கறோம்.
யோசேப்பு : ஐடி லயா ? அங்கே என்ன வேலை ?
நபர் 2 : இடையர்கள் இரவு முழுக்க விழித்திருந்து ஆடு மேய்க்கிறது போல, நாங்க நைட் புல்லா முழிச்சிருந்து code மேய்ப்போம்.
யோசேப்பு : சரி, கோடு அடிக்கிறதை விட்டுட்டு எதுக்கு கேரேஜ் கதவை தட்டறீங்க ? அதுவும் ஒரு பழைய கேரேஜ் கதவை.

நபர் 1 : மிராகிள் பேபியைப் பாக்க வந்தோம்…
யோசேப்பு : அதான் சொன்னீங்க… ஏன் மிராக்கிள் பேபியைப் பாக்கணும் ? ஏதாச்சும் காரணம் ?
நபர் 3 : நாங்க வேலைபாத்துட்டு இருந்தப்போ எங்களுக்கு டுவிட்டர்ல ஒரு நோட்டிபிகேஷன் வந்துச்சு. மூணு பேருக்குமே ஒரே நேரத்துல வந்துச்சு.. அது டிவைன் நோட்டிபிகேஷன்.
யோசேப்பு : (ஆச்சரியமாய்.. ) அப்படி என்ன நோட்டிபிகேஷன் ? ஒரே நேரத்துல எல்லாருக்கும் ? டிரெண்டிங் மெசேஜா …
நபர் 1 : நோ..நோ… ஃபாலோ த மிராகிள் பேபி… அவரை வணங்குங்கள் ன்னு ஒரு நோட்டிபிகேஷன். அது யாருடா மிராகிள் பேபின்னு தேடினப்போ தான் உங்க டுவிட்டர் போஸ்ட் பாத்தேன்.

யோசேப்பு : ஆமா.. அதை நான் தான் போஸ்ட் பண்ணினேன்… பட்.. என்னோட அட் ரஸ் எதையும் குடுக்கலையே… செக்யூரிடி பிராப்ளம் வரும்ன்னு.. நீங்க எப்படி கண்டு பிடிச்சீங்க…
நபர் 2 : ஐயா… இப்போ டெக்னாலஜி வளந்துடுச்சு…உங்க போட்டோவை எடுத்து ‘ஜியோ லொக்கேஷன் டீகோடிங் போட்டு பாத்தோம்… இந்த அட் ரஸ் கிடைச்சுது. அதை அப்படியே ஜிபிஎஸ் ல போட்டு வந்துட்டோம். சிம்பிள்.
யோசேப்பு : ஓ மை காட்… ரொம்ப கேர்புல்லா இருக்கணும் போல. ஒரு செல்பில இவ்ளோ சிக்கலா ?
நபர் 2 : சரி மிஸ்டர் ஜோசப். நாங்க அந்த குழந்தையைப் பாக்கலாமா ?
யோசேப்பு : கண்டிப்பா.. எனக்கு எல்லாமே ஆச்சரியமா இருக்கு.. வாங்க, வாங்க வந்து பாருங்க.
நபர் 1 : ( பார்த்து விட்டு ) வாவ்.. வாட் எ பியூட்டிபுள் பேபி… ஸோ க்யூட்யா… ஹி ஈஸ் லைக் அ டால் பிரம் ஹெவன்…
நபர் 2 : வாங்க… வணங்குவோம்….
( அவர்கள் மூன்று பேரும் வந்து வணங்குகின்றனர் , பின் பாக்கெட்களிலிருந்து செல்போனை எடுத்து செல்பி எடுக்கின்றனர் … )
நபர் 3 : நல்ல கிளியரா… கொஞ்சம் செல்பி எடுத்துப்போம்… சோசியல் மீடியா பட்டையை கெளப்பணும். லைட்டிங் கொஞ்சம் கம்மியா இருக்கு.. நீ கொஞ்சம் தள்ளி நில்லு…
நபர் 1 : ( யோசேப்பைப் பார்த்து ) அங்கிள் நீங்களும் பக்கத்துல வாங்க, ஒரு செல்பி எடுத்துக்கலாம் ! “செல்பி வித் த சேவ்யர்” ன்னு போட்டுக்கலாம்.
யோசேப்பு : கண்டிப்பா, மேரி.. கம்… பையனை எடுத்துக்க… ( எல்லோரும் ஒரு குரூப் செல்ஃபி எடுக்கின்றனர் )
நபர் 1 : ஸ்மைல் பிளீஸ்….
( அனைவரும் செல்பி எடுத்துக் கொள்கின்றனர் )

காட்சி 3

( ஏரோது மந்திரிசபை )

ஒருவர் : தலைவரே.. மூணு எத்திக்கல் ஹேக்கர்ஸ் வந்திருக்காங்க..
ஏரோது : அதென்ன எத்திக்கல் ஹேக்கர்ஸ் ?
ஒருவர் : நெட்வர்க், சோசியல் மீடியா இதுல வர செய்திகளை எல்லாம் தங்களோட டெக்னாலஜி அறிவால தோண்டி எடுத்து ரகசியம் கண்டுபிடிக்கிறவங்க. அந்த தகவல்களை எங்கே சேமிச்சு வெச்சிருந்தாலும் கண்டுபிடிக்கிறதுல கில்லாடிங்க.
ஏரோது : சரி.. அவங்க எதுக்கு இங்க வந்திருக்காங்க ?
ஒருவர் : மிராக்கிள் சைல்டை பாக்கணுமாம்
ஏரோது : மிராக்கிள் சைல்டா ? அது யாருப்பா அது ?
ஒருவர் : டுவிட்டர்ல அது தான் இப்போ நேஷனல் லெவல்ல டிரென்டிங்கா இருக்காம்.. அதனால இங்க வந்திருக்காங்க. ஜிபிஎஸ் படி நம்ம ஏரியா தான் காட்டுச்சாம். இங்க வந்தா நெட்வர்க் கிடைக்கலயாம்.. சோ, நேரா நம்ம இடத்துக்கு வந்துட்டாங்க.
ஏரோது : இங்கே நமக்கு என்ன தெரியும் ? ஃபிரீ வைஃபை சர்வீசா வெச்சு நடத்தறோம். ஏரோதுன்னா இளக்காரமா ?
ஒருவர் : அது இல்ல தலைவரே.. இங்க நாம தான் பெரிய ஆளு.. அதான் இங்க வந்திருக்காங்க.
ஏரோது : சரி அவங்களை வரச் சொல்லுங்க, நான் பேசறேன்.
( அவர்கள் மூவரும் வருகின்றனர் )

ஏரோது : சொல்லுங்கப்பா.. என்ன விஷயம் ? இங்க மிராகிள் சைல்ட் ன்னு ஏதும் இல்ல ! தப்பா வந்துட்டீங்க ன்னு நினைக்கிறேன்
ஞானி 1 : இல்லை.. இல்லை.. எங்களோட இத்தனை வருஷ சர்வீஸ்ல, இப்படி ஒரு மிராகிள் சைல்டை பாத்ததில்லை. எங்களோட கணிப்பு படி, இவரு தான் அடுத்த தலைவராவார். அதான் இப்போதைய தலைவரான உங்க கிட்டே வந்து கேக்கறோம்
ஏரோது : அதுக்கெல்லாம் சான்ஸே இல்லை. நீங்க ஏதோ தப்பான இடத்துக்கு, தப்பான டேட்டாவோட வந்திருக்கீங்க.
ஞானி 2 : தப்பாக வாய்ப்பு இல்லை தலைவரே.. இங்க நெட்வர்க் சரியா இல்லாததால எங்களால கண்டு பிடிக்க முடியல. டேட்டா மட்டும் இருந்தா போட்டோவே காட்டியிருப்போம்.
ஞானி 3 : இங்கே யாராச்சும் டெக்னிகல் சப்போர்ட் ஆட்கள் இருந்தா கேளுங்களேன்.
ஒருவர் : எனக்கு கொஞ்சம் டெக்னிகல் விஷயங்கள் தெரியும். நீங்க சொன்ன தகவல் படி பாத்தா பெத்லகேம் ன்னு ஒரு டவுன்ஷிப் இருக்கு, அந்த பக்கமா இருக்கலாம்.
ஏரோது : சரி, நீங்க போய் பாருங்க. மேட்டர் கன்ஃபர்ம்னா என் கிட்டே வந்து சொல்லுங்க. நானும் வந்து ஒரு போட்டோ எடுத்துப்பேன். சரியா ? இப்போ கிளம்புங்க, கொஞ்ச தூரம் போனீங்கன்னா டவர் கிடைக்கும்.. அப்படியே ஃபாலோ பண்ணி போருங்க.
ஞானியர் : ஓகே..
ஏரோது : பாத்தா மறக்காம வாட்ஸப் பண்ணுங்க. என் நம்பர் ரிசப்சன்ல வாங்கிட்டு போயிடுங்க. பையனோட ஒரு செல்பி எடுத்து அனுப்பினீங்கன்னா போதும்.
ஞானியர் : கண்டிப்பா…
( அவர்கள் போனபின் )

ஏரோது : யப்பா.. எல்லாரும் நான் சொல்றதைக் கேளுங்க. அவங்க போய் பாத்துட்டு வரட்டும். உண்மையிலேயே அப்படி ஒரு மிராகிள் சைல்ட் இருக்குன்னா, அதை நாம காலி பண்ணியே ஆவணும். நாளைக்கு அவனுக்கு பாலோவர்ஸ் வந்து, கட்சி ஆரம்பிச்சு, நம்மளையே தோக்கடிச்சுடுவான். புரியுதா ?
ஒருவர் : இதெல்லாம் நீங்க சொல்லணுமா தலைவரே… உங்களைப் பற்றி எங்களுக்கு தெரியாதா ?
ஏரோது : இருந்தாலும் சொல்லி வைக்கிறேன்
ஒருவர் : அவனோட ஹிஸ்டரியே இல்லாம பண்ணிடலாம் தலைவரே…

காட்சி 4

( ஒருவர் ஓடி வந்து ஏரோதிடம் )
நபர் : தலைவரே.. அந்த ஆட்கள் நம்மை ஏமாத்திட்டாங்க…
ஏரோது : என்ன சொல்றே..
நபர் : அவங்க அந்த பேபியைப் போய் பாத்துட்டு நம்ம கிட்டே சொல்லாமலேயே எஸ்கேப் ஆயிட்டாங்க.
ஏரோது : எப்படி சொல்றே ? ( கோபமாக )
நபர் : “பேபியைப் பாத்தோம், பாவியைப் பாக்கல” ன்னு ஒரு போட்டோ போட்டிருக்காங்க. இன்ஸ்டாகிராம்ல.
ஏரோது : அந்த பாவி…
நபர் : அது.. நீங்க தான் தலைவரே ( மெதுவாக )

அது வேற டிரெண்டிங் ஆகி நம்மளை மீம்ஸ் கிரியேட்டர்ஸ் கிழி கிழின்னு கிழிக்கிறாங்க…
ஏரோது : உடனே அந்த மிராகிள் பேபி டுவிட்டர் லிங்க புடிங்க. ஐபி எடுங்க ஜிபிஎஸ் போடுங்க, அட்ரஸ் கண்டுபிடிங்க.. உடனே போய் அந்த குழந்தையை காலி பண்ணணும்
நபர் : சாரி தலைவரே… நான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான் செக் பண்ணினேன். அந்த டுவிட்டர் அக்கவுன்ட் டி ஆக்டிவேட் ஆகியிருக்கு, ஃபேஸ்புக் ஐடி டிலீட் ஆயிருக்கு… அவங்களை டிராக் பண்ண முடியாது.
ஏரோது : ( கோபத்தில் ) எல்லாம் பிளான் பண்ணி தான் பண்ணியிருக்காங்க. ஏதோ பெத்லேகேம்ன்னு சொன்னாங்கல்ல. அந்த ஊர்ல போய் எல்லா குழந்தைகளையும் கொன்னு போட்டுடுங்க… எப்படி அந்த குழந்த தப்புதுன்னு பாக்கறேன்.
நபர் ; தலைவரே.. எல்லா குழந்தைகளையும் எப்படி ? அதெல்லாம் சாத்தியமா ?
ஏரோது : பறவைக்காய்ச்சலுக்கு சொட்டு மருந்து குடுக்குறோம்ன்னு சொல்லுய்யா… எல்லாரும் நாக்க நீட்டுவாங்க.. நீட்டாத குழந்தைகளை வலுக்கட்டாயமா நீட்டி குடிக்க வை. எல்லாருமே குடிச்சாகணும்.
நபர் : நல்ல ஐடியா தலைவரே… ஆனாலும் நாளைக்கு ஏதாச்சும் பிரச்சினை வந்துடக்கூடாதுன்னு தான்… ( இழுக்கிறார் )
ஏரோது : யோவ்.. அப்படி ஏதாச்சும் பிரச்சினை வந்தா, எதிர்கட்சி சதின்னு சொல்லி குளோஸ்பண்ணுப்பா… கிளம்பு..
( கிளம்புகிறார் )

*
இன்றைய சூழலில் இயேசு பிறந்தால் எப்படி இருந்திருக்கும் எனும் ஒரு கற்பனையே இந்த நாடகம். எந்த காலகட்டமானாலும் இயேசுவின் திட்டமும், மீட்பின் திட்டமும் மாறுவதில்லை என்பதே நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய பாடமாகும் !

Posted in Articles, Sunday School

Sunday School : தேடுங்கள் கண்டடைவீர்கள்

உங்கள் முழு இதயத்தோடும் என்னைத் தேடும்பொழுது நீங்கள் என்னைக் கண்டடைவீர்கள்

 

Image result for jesus foot steps

முன்னுரை :

’தேடுங்கள் கண்டடைவீர்கள்” என்றார் இயேசு. ‘உங்கள் முழு இதயத்தோடும் என்னைத் தேடும்பொழுது நீங்கள் என்னைக் கண்டடைவீர்கள்” என்கிறார் கடவுள் எரேமியாவின் வழியாக. இறைவனைக் கண்டடைய வேண்டுமெனில், அவரைத் தேடவேண்டும். முழு மனதோடு தேடவேண்டும். அப்போது அவரைக் கண்டடைய முடியும். அது குறித்த சில சிந்தனைகளை இங்கே பார்ப்போம்

ஏன் தேடவேண்டும் ?

எதற்காக நான் இறைவனைத் தேடவேண்டும் ? அதற்கான அவசியம் என்ன ? நான் வேறு யாரையாவது தேடக்கூடாதா போன்ற கேள்விகள் நமக்குள் எழலாம். “நல்ல கொடைகள் அனைத்தும், நிறைவான வரமெல்லாம், ஒளியின் பிறப்பிடமான விண்ணகத் தந்தையிடமிருந்தே வருகின்றன” என்கிறது யாக்கோபு 1: 17

இந்த உலகில் கிடைக்கின்ற பொருட்கள் எதுவுமே நிறைவானவை அல்ல, நிலையானவை அல்ல, நிலை வாழ்வைத் தரக்கூடியவை அல்ல. நல்ல கொடைகள் என்றால் அது விண்ணகத் தந்தையிடமிருந்தே வருகிறது. எனவே தான் நமது வாழ்க்கை அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையாய் இருக்க வேண்டுமெனில் நாம் இறைவனைத் தேடவேண்டியவர்களாக இருக்கிறோம்.

எப்படி தேடவேண்டும் ?

இறைவனைத் தேடுவதற்கான முக்கியமான தேவை, அவரை விசுவாசத்தோடு தேடுவது தான். விசுவாசம் என்பது இறைவன் நம்மைப் பார்த்துக் கொள்வார் எனும் பற்றுறுதி, அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. விசுவாசம் இறைவனிடமிருந்து நமக்குக் கிடைக்கின்ற கொடை.

இறைவனைத் தேடும்போது அன்பு நிறைந்த மனதுடன், இறைவன் மீதான உறுதியான விசுவாசத்துடன் தேடவேண்டும்.

எப்போது தேடவேண்டும் ?

இன்றே, இப்போதே, இந்த கணமே என்பது தான் இதற்கான ஒரே பதில். நமது வாழ்க்கையின் அடுத்த வினாடி நம்மிடம் இல்லை. இறைவனின் கையில் தான் அது கடிவாளமாய் இருக்கிறது

அடுத்த வினாடி நமக்கு இறைவனைத் தேடும் வாய்ப்பு கிடைக்குமா என்பதை யாராலும் சொல்ல முடியாது. எனவே தான் இறைவனைத் தேடும் விஷயத்தில் மட்டும் தாமதம் என்பதே இருக்கக் கூடாது.

“கடவுளை அணுகிச் செல்லுங்கள்; அவரும் உங்களை அணுகி வருவார்” என்கிறது யாக்கோபு 4.8. அதை நினைவில் கொள்வோம்.

எப்போதெல்லாம் தேடவேண்டும் ?
__________________________

“ஆண்டவரையும்

அவரது ஆற்றலையும் தேடுங்கள்!

அவரது திருமுகத்தை

இடையறாது நாடுங்கள்”

என்கிறது சங்கீதம் 105:4. இறைவனைத் தேடுவது என்பது வாரம் ஒரு முறையோ, தினம் பத்து நிமிசமோ நடக்கவேண்டிய விஷயம் அல்ல. அது எப்போதும் இடைவிடாது நடக்க வேண்டிய விஷயம்.

எப்படி மூச்சுக்காற்று நமக்கு எப்போதும் தேவைப்படுகிறதோ, அப்படித் தான் இறைமகன் இயேசுவின் அருகாமையும், தூய ஆவியின் துணையும் நமக்கு எப்போதும் தேவைப்படுகிறது. வாரம் ஒரு முறை மூச்சிழுத்தால் உயிர் வாழாது. வாரம் ஒருமுறை இறைவனத் தேடினால் ஆன்மா வாழாது.

எதுவரை தேடவேண்டும் ?

வாழ்வின் இறுதிவரை நாம் இறைவனைத் தேடுபவர்களாக இருக்க வேண்டும். இயேசு எனும் திராட்சைக் கொடியில் இணைந்திருக்கும் வரை தான் கொடியானது கனி தர இயலும். கொடியை விட்டுப் பிரிந்தால் கனி தர இயலாது. எனவே கடைசி வரை இறைவனைத் தேடுபவர்களாகவும், அவ்ரில் நிலைத்திருப்பவர்களாகவும் நாம் இருக்க வேண்டும்

முடிவுரை

உலகம் தன்னம்பிக்கை இருந்தால் எதையும் சாதிக்கலாம் என சொல்லும். ஆனால் கடவுளைத் தேடாமல் நம்மால் எதையும் சாதிக்க முடியாது. எனவே எப்போதும் இறைவனைத் தேடுவோம், அதுவும் முழு மனதோடு தேடுவோம். இறைவன் நம்மை ஆசீர்வதிப்பாராக.

Posted in Articles, Christianity, Sunday School

Skit : கொலைவாழ்வா, நிலைவாழ்வா

Image result for court painting

( கோர்ட். நீதிபதி வருகிறார் )

(நீதிபதி அவைக்கு வருகிறார், குற்றவாளிக் கூண்டில் ஒருவர் நிற்கிறார். )

வக்கீல் : கனம் நீதிபதி அவர்களே… இவனுடைய குற்றத்துக்கான தீர்ப்பை இன்று வழங்குங்கள்.

நீதிபதி : அதற்காகத் தான் இன்று இங்கே வந்திருக்கிறோம். இன்று கடைசி நாள் விசாரணை உங்கள் தரப்பு வாதத்தை வையுங்கள்.

வக்கீல் : இவனுடைய குற்றம் மன்னிக்க முடியாத குற்றம். தன்னுடைய உயிர் நண்பனையே குத்திக் கொலை செய்திருக்கிறான். நம்பிக்கைத் துரோகம் இழைத்திருக்கிறான்.

குற்றவாளி : ( அமைதியாய் நிற்கிறான் )

வக்கீல் : இத்தகைய மனிதர்களை சமூகத்தில் நடமாடவிட்டால் நாட்டின் பாதுகாப்புக்கே அச்சுறுத்தலாகிவிடும். நண்பனையே கொலை செய்யுமளவுக்கு மனம் இறுகி விட்ட மனிதனால் மற்றவர்களை எது வேண்டுமானாலும் செய்ய முடியும்.

( குற்றவாளி அமைதியாய் நிற்கிறார் )

வக்கீல் 2 : மன்னிக்க வேண்டும் யுவர் ஆனர். எனது கட்சிக்காரர் வேண்டுமென்றே அந்தக் கொலையைச் செய்யவில்லை. சந்தர்ப்ப சூழ்நிலை காரணமாக அந்த கொலை நடந்திருக்கிறது.

வக்கீல் 1 : இது தப்பித்தல் முயற்சி.

வக்கீல் 2 : நண்பர்களுக்கிடையே நடந்த வாக்குவாதம் முற்றிப் போய் ஒரு அசம்பாவிதம் நிகழ்ந்திருக்கிறது.

வக்கீல் 1 : நண்பர்களின் உரையாடல் மரணத்தில் முடிவது மன்னிக்க முடியாதது.

வக்கீல் 2 : வாக்குவாதம் இருநபர் சம்பந்தப்பட்டது. அதில் ஒருவரை மட்டுமே குற்றவாளியாக்குவது மட்டும் நியாயமா.

வக்கீல் 1 : வாக்குவாதம் ஒருவரை மதியிழக்கச் செய்கிறதென்றால் அதை எப்படி மன்னிக்க முடியும் ?

வக்கீல் 2 : கணநேர கண்ணயர்தல் விபத்துக்கு காரணமாகிவிடுவதைப் போல, கண நேர உணர்ச்சி அசம்பாவிதத்தில் முடிந்திருக்கிறது. இது இருவரும் சம்பத்தப்பட்ட விஷயம்.

வக்கீல் 1 : கொலை செய்யப்பட்டவரை அழைத்து விசாரிக்க முடியாது. கொலை செய்யப்பட்டவரின் குடும்பத்துக்கு ஆறுதல் சொல்ல யாராலும் முடியாது.

வக்கீல் 2 : அன்று நடந்த விஷயங்களை கனம் கோர்ட்டார் முன் ஏற்கனவே சமர்ப்பித்திருக்கிறேன். இது ஒரு எதிர்பாரா விபத்து. இதில் என் கட்சிக்காரர் சிக்கிக் கொண்டார் அவ்வளவு தான். அதனால் அவரை மன்னித்து, குறைந்த பட்ச தண்டனை வழங்க கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

வக்கீல் 1 : அன்று நடந்த விஷயங்களையும், அதற்கு முன்பு நடந்த விஷயங்களையும் சமர்ப்பித்திருக்கிறேன். இது ஒரு படுகொலை. எனவே தாங்கள் இதன் வீரியத்தை உணர்ந்து குற்றவாளிக்கு அதிகபட்ச தண்டனையான மரண தண்டனை விதிக்க கேட்டுக்கொள்கிறேன்

நீதிபதி : (குற்றவாளியை நோக்கி ) நீ ஏதாவது சொல்ல விரும்பறியா ?

குற்றவாளி : ஆம் ஐயா.. இந்த கொலையை செஞ்சது நான் தான். கோபமும் வெறியும் தலைக்கேற நான் இந்த கொலையை செஞ்சுட்டேன். என்னை மன்னிச்சுடுங்க. இதுக்கு வேற யாரும் காரணம் இல்லை. எல்லாரும் என்னை மன்னிச்சுடுங்க. (கையெடுத்து கும்பிடுகிறார் )

நீதிபதி : குற்றவாளியே குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டதால், அவனுக்குரிய தண்டனையை வழங்க வேண்டியது அவசியமாகிறது.

(நீதிபதி தீர்ப்பை எழுதுகிறார் )

நீதிபதி : கொலையை நியாயப்படுத்த முடியாது. இரு தரப்பு வாதங்களையும் நான் கேட்டேன், ஆவணங்களைப் பார்த்தேன். இந்த குற்றத்துக்கு மரண தண்டனை விதிக்கிறேன். இவன் நெற்றியில் சுட்டு இவனைக் கொல்ல உத்தரவிடுகிறேன். இப்போ இவனை ஜெயிலில் கொண்டு போடுங்கள்.

( அவர்கள் அவனை கூட்டிக் கொண்டு போகிறார்கள்.. குற்றவாளி ஐயா.. ஐயா.. என கத்திக் கொண்டே போகிறான். அவர்கள் போனபின்…. நீதிபதி தனது இருக்கையை விட்டு கீழே இறங்குகிறார் )

நீதிபதி : எல்லோரும் கவனமாய் கேளுங்கள். அந்த குற்றவாளி மாணிக்கத்துக்குரிய தண்டனையை ஏற்க நான் இப்போது தயாராய் வந்திருக்கிறேன். என்னைச் சுட்டுக் கொல்லுங்கள். அந்த நபரை மன்னித்து விடுதலை செய்கிறேன்.

காவலர் : ( அதிர்ச்சியுடன் ) என்ன சொன்னீங்க ?

நீதிபதி : அவருக்குப் பதிலா நான் என் உயிரைத் தருகிறேன்.. எடுத்துக்கோங்க அவரை விட்டு விடுங்கள்.

காவலர் : அப்படி செய்ய அதிகாரம் இல்லையே ?

நீதிபதி : நீதி இருக்கையில் இருக்கும் நான் அதற்கான தீர்ப்பை சொல்லலாம். என்னை கொல்லுங்கள். அவர் வாழட்டும். இது எனது தீர்ப்பு.

காவலர் : அவர் தான் கொலை செய்திருக்கிறார். நீங்கள் அல்ல

நீதிபதி : அவர் மன்னிப்பு கேட்டிருக்கிறார். மன்னிப்பு கேட்பவர் மன்னிக்கப்பட வேண்டும். வாழவேண்டும்.

காவலர் : தப்பு செய்தவர் தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்பது தான் விதி. கொலையாளியை எப்படி மன்னிப்பது ? சின்ன குற்றம் என்றால் பரவாயில்லை.

நீதிபதி : அதனால் தான் அந்த உயிருக்கு இணையாக என் உயிரை தருகிறேன். என் உயிரை ஈடாக வைத்துக் கொண்டு அவரை விட்டு விடுங்கள்.

காவலர் : ஐயா அவர் யார் என்பதே உங்களுக்குத் தெரியாது. அவருக்காக நீங்கள் ஏன் உயிரை விட வேண்டும் ?

நீதிபதி : என்னை நோக்கி மன்னிப்பு கேட்ட அவர் யாராய் இருந்தாலும் அவருக்கு இரக்கம் காட்ட வேண்டும் என நினைக்கிறேன்.

காவலர் : இது நம்ப முடியாத அன்பாய் இருக்கிறது ஐயா.

நீதிபதி : இதோ இந்த கடிதத்தை மட்டும் அந்த நபரிடம் கொடுத்து விடுங்கள். இப்போது என்னை கொன்று விடுங்கள். இது நீதியின் தீர்ப்பு.

காவலர் : துப்பாக்கியை எடுத்து நீதிபதியின் தலையில் குறிவைத்து சுடுகிறார்.

( நீதிபதி கீழே விழுந்து இறக்கிறார் )

காட்சி 2

Image result for court painting( குற்றவாளியைச் சந்திக்க அந்த காவலாளி வருகிறார் )

காவலர் : எனக்கு ஒரு நபரை அவசரமாகப் பார்க்க வேண்டும்.

சிறை அதிகாரி : யாரை ?

காவலர் : மாணிக்கத்தை

சிறை அதிகாரி : யாரு ? அந்த கொலை காரனையா ? அவனுக்கு மரண தண்டனை கிடைச்சிருக்கு. அவனை பாக்க முடியாது.

காவலர் : இல்லை.. அவரைப் பார்க்கணும்.. அதுக்கான அனுமதிக் கடிதத்தோட தான் வந்திருக்கேன்

( கடிதத்தைக் கொடுக்கிறார் )

சிறை அதிகாரி : ( கடிதத்தைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைகிறார் ) இ…இது … உண்மையா ?

காவலர் : ஆமா, நாம அவரைப் பாக்கலாமா ?

சிறை அதிகாரி : இதுக்கு மேல நான் தடை பண்ண முடியாது.. வாங்க போலாம்.

( சிறை அதிகாரியை, கைதியிடம் அழைத்துப் போகிறார். )

காவலர் : மாணிக்கம்… உனக்காக ஒரு செய்தியோட வந்திருக்கேன்.

மாணிக்கம் : என்ன செய்தி இனிமே.. மரண தண்டனை கொடுத்து என் வாழ்க்கையையே அழிச்சிட்டீங்க. இனிமே என்ன செய்தி இருக்கப் போவுது !

காவலர் : உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியான செய்தி தான் கொண்டு வந்திருக்கேன்.

மாணிக்கம் : கடைசி ஆசை என்னன்னு கேட்டு கஷ்டப்படுத்தப் போறீங்களா ? இல்லை பேசிட்டே இருக்கும்போ சுடப் போறீங்களா ?

காவலர் : உனக்கு விடுதலை கிடைச்சிருக்கு !

மாணிக்கம் : விடுதலையா ? எனக்கா ? எனக்கான முடிவு என்னன்னு என் காதாலயே கேட்டேனே நான்.

காவலர் : உண்மையிலேயே உனக்கு விடுதலை கிடைச்சிருக்குப்பா

மாணிக்கம் : இந்த உலகத்தை விட்டு போக விடுதலை கிடைச்சிருக்கு அப்படித் தானே !

காவலர் : இதோ பாரு.. உனக்கான விடுதலைப் பத்திரம். நம்பு. உனக்குக் கிடைக்க வேண்டிய தண்டனையை இன்னொருத்தர் கேட்டு வாங்கிட்டாரு. உனக்குப் பதிலா அவரு இறந்திட்டாரு.

மாணிக்கம் : (குழப்பமாக ) எனக்குப் பதிலாக இன்னொருத்தர் சாகறதா ? என் தண்டனையை இன்னொருத்தர் கேட்டு வாங்கறதா ? நம்ப முடியலையே !

காவலர் : எங்களுக்கே நம்ப முடியல. பயங்கர ஷாக்

மாணிக்கம் : (மகிழ்ச்சியும், துக்கமும் கலந்த குழப்ப நிலையில் ) ஐயா…கடிதத்துல விடுதலைன்னு இருக்கு. எனக்கு விடுதலை வாங்கி தர எனக்காக மரிச்ச அந்த மனுஷன் யாரு ? கண்டிப்பா என் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த யாரோ ஒருத்தரா தான் இருப்பாங்க.

காவலர் : இல்லை. உனக்கும் அவருக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை.

மாணிக்கம் : அப்படியா… அவரு யாருன்னு சீக்கிரம் சொல்லுங்க, எனக்கு தலையே வெடிச்சிடும்போல இருக்கு.

காவலர் : சொல்றேன்.. உனக்கு மரணதண்டனை என தீர்ப்பு சொன்ன அதே நீதிபதி தான், உனக்காக மரண தண்டனையை ஏற்றுக் கொண்டிருக்காரு !

மாணிக்கம் : ( அதிர்ச்சியுடன் ) வாட்,,, என்ன சொல்றீங்க.

காவலர் : ஆமா… அவர் தான். அவரோட நீதி வழுவக் கூடாது, அதனால உனக்கு மரண தண்டனை குடுத்தாரு. அவரோட அன்பு ரொம்ப உயர்ந்தது. அதனால உனக்காக அவர் உயிரைக் கொடுத்தாரு.

மாணிக்கம் : ஐயோ.. நான் என்ன செய்வேன். என்ன நடக்குதுன்னே தெரியலையே… இதென்ன கனவா ? நெஜமா ?

காவலர் : நிஜம் தான்… அப்படியே அவரோட வீட்டை உன் பெயருக்கு எழுதிக் கொடுக்க சொல்லிட்டாரு. அது இனிமே உன்னோடது. அதை நீ இலவசமா எடுத்துக்கலாம்.

மாணிக்கம் : வீடா ? அவரோட வீடா

காவலர் : மட்டுமல்லப்பா.. அவரோட காரையும் நீயே எடுத்துக்கச் சொல்லிட்டாரு….

மாணிக்கம் : வாட்… காரா ?

காவல்ர் : அது மட்டுமில்லப்பா, அவரோட பேங்க அக்கவுண்ட்ஸ் எல்லாம் உன் கிட்டே குடுக்க சொல்லியிருக்காரு. எல்லாம் உனக்கு தான்.. இலவசமா

மாணிக்கம் : ( அழுகிறார் ) ஓ.. நோ.. இதெல்லாம் எனக்கு அருகதையில்லாத விஷயம். கொலைகாரனான எனக்கு இதென்ன இவ்வளவு மரியாதையும், அன்பளிப்பும்.

காவலர் : நீ உன் தப்பை உணர்ந்து மன்னிப்புக் கேட்டதால அவர் உன்னை முழுசா மன்னிச்சு, உனக்காக எல்லாத்தையும் தந்திருக்காருப்பா.

மாணிக்கம் : இதையெல்லாம் என்னால ஏத்துக்கவே முடியாது… நான் கொலைகாரன்.. எனக்கு விடுதலை வேண்டாம்…

காவலன் : இல்லப்பா.. நீ இதையெல்லாம் ஏத்துக்கலேன்னா.. அவரு காட்டின அன்புக்கு அர்த்தமே இல்லாம போயிடும்.. உனக்காக தானே இவ்வளவும் பண்ணியிருக்காரு.

மாணிக்கம் : உலகத்துல எங்கயாச்சும் இப்படி ஒரு விஷயம் நடக்க முடியுமாய்யா.. என்னால தாங்க முடியல.

காவலன் : இப்படி ஒரு விஷயம் நடக்கவே நடக்காது.. நடந்ததும் இல்லை.

சிறை அதிகாரி : இல்லப்பா.. நடந்திருக்கு.. ஒரு தடவை நடந்திருக்கு…

காவலர் : என்ன சொல்றீங்க ? எங்கே இங்கேயா ?

சிறை அதிகாரி : இல்லை, இரண்டாயிரம் வருஷத்துக்கு முன்னாடி. கடவுளோட மகனான இயேசு பூமிக்கு மனிதனா வந்தாரு. மக்களோட பாவங்களுக்காக அவர் தன்னோட உயிரையே கையளித்தாரு.

மாணிக்கம் : மக்களுக்காக உயிரையா ? ஏன் ? ஏன் ? கொஞ்சம் விளக்கமா சொல்லுங்க..

சிறை அதிகாரி : அது தான் அவரோட கிருபைப்பா.. அருகதையில்லாத நம்மை மாதிரி பாவிகளுக்காக அவர் தன்னோட உயிரைத் தந்தது தான் கிருபை. அதன் மூலம் தான் நமக்கு மீட்பு கிடைச்சிருக்கு. நம்ம நீதிபதி உனக்கு இவ்வுலக வாழ்க்கையை தந்திருக்காரு, இயேசு நமக்கு விண்ணுலக வாழ்க்கையே தராரு

மாணிக்கம் : ஐயா… அந்த கிருபை எனக்குக் கிடைக்குமாய்யா ?

சிறை அதிகாரி : எல்லாருக்குமே அது இலவசமா கிடைக்கும்பா… இயேசு நமக்காக உயிர்விட்டார்ன்னு நம்பி, அவரை நமது உள்ளத்துல ஏற்றுக் கொண்டா போதும். அந்த மீட்பு நமக்கு இலவசமா கிடைக்கும்.

காவலர் : ஐயா.. இது எனக்கே புதுசா இருக்கு. எல்லாருக்குமே இது இலவசமா ?

சிறை அதிகாரி : ஆமாங்கய்யா… சின்னவன், பெரியவர், நல்லவன், கெட்டவன், வேலை இருக்கிறவன், இல்லாதவன்ங்கற பாகுபாடு கிடையாது. இலவசமா கிடைக்கும், விருப்பப்பட்டு வாங்கினா போதும்.

மாணிக்கம் : ரொம்ப மகிழ்ச்சி ஐயா.. சிறையிலிருந்தும் விடுதலை. பாவத்திலிருந்தும் விடுதலை. ரொம்ப மகிழ்ச்சியா இருக்கு. நான் என்ன தான் பண்ணணும் ?

சிறை அதிகாரி : நன்றியுள்ளவங்களா இருக்கணும். அவ்வளவு தான். காலம் பூரா அவருக்கு கடமைப்பட்டிருக்கணும். அவரு சொல்ற விஷயங்களைச் செய்யணும், அவ்ருக்குப் பிடிச்ச மாதிரி நடக்கணும். அவ்ளோ தான்.

மாணிக்கம் : அவரோட கிருபைக்கு, காலம் பூரா நன்றி உள்ளவனா இருப்பேங்கய்யா… ( கண்ணீர் விடுகிறார் )

>>>>>

பின் குரல்

நமக்கு சற்றும் அருகதையில்லாத விண்ணக வாழ்வை நமக்கு வழங்கி இறைவனின் கிருபையை நமக்குப் புரிய வைத்திருக்கிறார் இயேசு. நமது ஆத்மார்த்த அன்பை வெளிப்படுத்தி அவரது கிருபையை அங்கீகரிப்போம். அதையே இறைவன் நம்மிடமிருந்து எதிர்பார்க்கிறார்.

***