Posted in Articles, Christianity, Vettimani

உயிர் மூச்சு

Image result for church

தூக்கம் என்பது தற்காலிக மரணம் !
மரணம் என்பது நிரந்தரத் தூக்கம்.

கருவில் ஒரு புள்ளியாய் உருவாகும் போது நமது வாழ்க்கைக்கு பிள்ளையார் சுழி போடப்படுகிறது. கருவறையின் வெப்பத்திலும், தாய்மையின் தெப்பத்திலும் பிணைந்தும், நனைத்தும் வாழ்க்கை நம்மை பூமியின் வீதிகளுக்கு அனுப்பி வைக்கிறது.

பூமியின் புதுமைக்காற்றை நுரையீரலுக்குள் நிரப்பிக் கொண்டு, முதல் அழுகை எனும் வருகைப்பதிவுடன் நமது வாழ்க்கை பூமியில் துவங்குகிறது. நீரோடு இருந்த வாழ்க்கை நிலத்தோடு என மாறிப் போகிறது. உண்மையில் நீரிலும் நிலத்திலும் வாழும் உயிரினங்களின் பட்டியலில் மனிதனும் இருக்க வேண்டும். அவன் நீரில் வாழ்ந்து, நிலத்தில் வாழ வருபவன் தானே !

பூமி நம்மை புன்னகையுடனும், இயற்கை நம்மை பிரமிப்புடனும் வரவேற்கிறது. எனினும் வாழ்க்கை நமது அழுகையைத் தான் முதலில் அங்கீகரிக்கிறது. சிரிப்பை அல்ல !

அறிவியல் ஒரு உடலைப் படைக்கலாம் ! ஆனால் இறைவன் மட்டுமே அதன் உயிர் மூச்சாய் உலவ முடியும். இறைவனின் உயிர்மூச்சே மனிதனை மனிதனாக்குகிறது. அந்த உயிர் மூச்சு விலகி, வெறும் காற்றின் மூலக்கூறுகளோடு முடிந்து போகும் போது மனித நேயம் தொலைந்து விடுகிறது.

பிறக்கும் முன்னே இறைவனிடம் இருக்கிறான் மனிதன் ! ஆன்மாவாக !! இறந்த பின்னும் இறைவனிடம் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக வாழ்கிறான். அதுவே ஆன்மீகத்தின் பாடம். ஆன்மீகத்தின் கதவுகளை இறுகச் சாத்துபவர்களுக்கு உயிர் பூமியிலிருந்து புறப்பட்டு, பூமியில் சங்கமித்து விடுகிறது !

நமக்குள் இறைவன் உலவுகிறார் என்பதை உணர்வதில் துவங்குகிறது மனிதத்தின் பயணம். அந்த இறைவனை மகிழ்ச்சிப்படுத்த வேண்டும் எனும் முனைவுகளில் தொடர்கிறது அதன் வளர்ச்சி. அந்த இறைவனோடு கலக்க வேண்டும் எனும் முடிவுகளில் அடைகிறது வாழ்வின் முக்தி !

இறைவனை அடைவதன் முதல் படி, மனிதனாய் மனிதனை அடைவது தான் ! அதைத் தாண்டிய ஆன்மீகப் பாடங்கள் இல்லை. இறைவனின் சாயலாகப் படைக்கப்பட்டவன் மனிதன் என்றால், எந்த ஒரு மனிதனுக்கும் எதிரான வன்முறை இறைவனுக்கு எதிரான நேரடி வன்முறையே. அதை மறுதலிக்கின்ற புனிதநூல்கள் மனித சிந்தனையில் உருவானவை என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

மனிதர்களின் தேவைகளை நிறைவேற்ற இறைவனே இறங்கி வந்த நிகழ்வுகளையும், இறைவனே அவதாரங்களோடு வந்து ஆதரவளித்த நிகழ்வுகளும் புனித நூல்களின் பக்கங்களெங்கும் நிரம்பிக் கிடக்கின்றன
உயிர்மூச்சு என்பதை ஆன்மீக வெளிச்சத்தில் புரிந்து கொள்வது எப்படி ?

1. மூச்சு, உயிரை உயிருடன் வைத்திருக்கும் !

நாம் உயிர்வாழ முதல் தேவையான ஆக்சிஜனை காற்றின் இழைகளிலிருந்து நுரையீரலின் அறைகளுக்கு அனுப்பி வைப்பது மூச்சின் அடிப்படை. அது தான் நம்மை இயங்க வைக்கிறது. அது தான் நம்மை வீழ்ந்து விடாமலும், இறந்து விடாமலும் காப்பாற்றுகிறது !

இறைவனும் அப்படியே. நம்முள் நுழைந்து, நம்முள் கலந்து நம்முள் கரையும் போது நாம் ஆன்மீக ரீதியான மரணத்தில் நுழையாமல் மனிதத்தின் உயிர்ப்புடன் வாழ முடியும்.

2. மூச்சு, அசுத்தங்களை அகற்றுகிறது !

மூச்சு தான் உடலில் தேங்கியிருக்கின்ற அசுத்தங்களை அகற்ற உதவுகிறது என்கிறது மருத்துவம். மூச்சு இல்லாமல் போனால் உடலுக்குள் நச்சுக் காற்று கூடாரம் போட்டுக் குடியிருக்கும். உயிரின் துடிப்பும், உடலின் மிடுக்கும் சடுதியில் உடைந்து விடும்.

இறைவனும் அப்படியே. நமது இதயத்தில் கலந்திருக்கும் பாவத்தின் கறைகளை அகற்றவும், தீமைகளின் துருக்களை விலக்கவும் அவர் உள்ளே உலவிக்கொண்டிருக்க வேண்டியது அவசியம்.

3. உள்ளே இருப்பதல்ல, உலவிக் கொண்டே இருப்பது.

நகராமல் இருக்கின்ற நதியில் கொசுக்கள் பிணி விற்கும். அசையாமல் நிற்கும் மேகம் மழைக்கு துணைசெய்யாது ! மூச்சும் அப்படியே உள்ளுக்குள்ளேயே அடைபட்டுக் கிடப்பதில் அதனால் எந்த பயனும் இல்லை. அது உள்ளே உலவி வெளியே செல்ல வேண்டும். மீண்டும் உள்ளே நுழைய வேண்டும்.

ஆன்மீகமும் அதுவே ! நமக்கென சேமித்து வைப்பது சுயநலத்தின் சிந்தனை. பிறர்க்கென கொடுத்துப் பழகுவதே ஆன்மீகத்தின் அழகியல். இறைவன் நமக்குள் தருவதை, நாம் பிறருக்குக் கொடுப்பதே இந்த மூச்சுக் காற்று நமக்குச் சொல்லும் இன்னொரு பாடம்.

4. மூளைக்கு பலம், மூச்சு !

நாம் உள்ளிழுக்கும் மூச்சுக்காற்றின் எண்பது விழுக்காடு மூளைக்குத் தேவைப்படும் என்கிறது அறிவியல். மூளையின் செயல்பாடு ஆரோக்கியமாக இருக்க மூச்சு முக்கிய பங்காற்றுகிறது. அதனால் தான் யோகா போன்ற சுவாச முறைகள் ஆழமாய் காற்றை உள்ளிழுக்கும் முறையை போதிக்கின்றன. ஆழமாய் காற்றை உள்ளிழுக்கும் போது மூளைக்கு அதிக ஆக்சிஜன் கிடைக்கிறது. மூளை சுறுசுறுப்பாகிறது.

இறைவனையும் ஆழமாய் உள்ளிழுக்கும் போது நமது சிந்தனைகள் தூய்மையடைகின்றன. சுறுசுறுப்பு வந்து நம்மை பிடித்துக் கொள்கிறது. படித்தால் வருவது அறிவு ! இறைவனைப் பிடித்தால் வருவது ஞானம். அந்த ஞானம் கிளர்ந்தெழ இறைவன் நமக்குள் வளர்ந்தெழ வேண்டும்.

5. அணுக்களின் ஆற்றல்

நமது உடலிலுள்ள அணுக்களுக்கு ஆற்றல் அளிப்பது மூச்சுக்காற்று தான். அந்த ஆக்சிஜன் தான் எனர்ஜியாக மாறுகிறது. ஆக்சிஜன் இல்லையேல் அணுக்கள் எனர்ஜியை தயாரிக்க முடியாமல் வலுவிழக்கும். உடல் நிலைகுலையும்.
இறைவனும் அப்படியே. நமக்குத் தேவையான எனர்ஜியைத் தருவது இறைவனே. உலகின் கவலைகள் மலைபோல் நமக்கு முன் வரும்போது நமது அடைக்கலமாய் இருப்பது இறைவன் மட்டுமே. அவரது வார்த்தைகளும், அவரது இயல்பும், அவர் பாதுகாப்பார் எனும் நம்பிக்கையுமே நமக்கு எனர்ஜியாய் மாறுகிறது.

மூச்சு என்பது இறைவன் தந்த கொடை. வங்கியில் பணத்தைப் போடும்போது அதன் வட்டி நமக்கு வரவேண்டும் என விரும்புவோம். இறைவன் நமக்கு உயிரைத் தரும்போது அதன் பயன் அவருக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என விரும்புகிறார்.

அவருக்கு எப்படி நாம் பிறவிப் பயனைச் செலுத்த முடியும். அதற்கு ஒரே ஒரு வழி தான் இருக்கிறது. நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் சக மனிதர்களுக்கு முழுமையான மனதுடன் அன்பு செய்வதே அந்த வழி. மனிதர்களை அன்பு செய்யும் போது நாம் இறைவனை அன்பு செய்பவர்களாகிறோம்.’

ஏழைகளை, இயலாதவர்களை, ஆதரவற்றவர்களை ஏற்றுக் கொள்வது இறைவனையே ஏற்றுக் கொள்வது போல. நமது பெற்றோரை, உறவினர்களை, சார்ந்தோரை அன்பு செய்வது இறைவனை அன்பு செய்வது போல.
சுருக்கமாய்ச் சொல்ல வேண்டுமெனில்

அன்பினால் செய்வதெல்லாம் ஆன்மீகம் ! இறைவன் பெயரால் செய்யாவிட்டாலும் அதை இறைவன் அங்கீகரிக்கிறார்.

வெறுப்பினால் செய்யப்படுவதெல்லாம் அறிவீனம் !. இறைவன் பெயரால் செய்தாலும் இறைவன் அதை மறுதலிக்கிறார்.

மதம் இருப்பது, மனிதனுக்காக !
மனிதன் இருப்பது மதத்துக்காக அல்ல !

உண்மை புரிவோம்,
இறையன்பை மனிதனில் பொழிவோம்.

Advertisements
Posted in Articles, Vettimani

கடலும் கடவுளும் !

Image result for sea Jesus

எவையெல்லாம் மனிதனை அச்சுறுத்தியதோ, எவையெல்லாம் மனிதனை பிரமிப்பூட்டியதோ அதையெல்லாம் மனிதன் கடவுளாய் அழைக்கத் துவங்கினான் என்பது மனித வரலாறு. கடலும்அப்படிப்பட்ட ஒரு வியப்புக் குறியீடாக இருந்ததால் தான் கடலைச் சுற்றி பல்வேறு கடவுள்கள் உலா வருகின்றனர்.

கிரேக்க புராணக் கதைகளைப் புரட்டிப் பார்த்தால் ஏகப்பட்ட கடல் தெய்வங்கள் காணக்கிடைக்கின்றன. அவை தான் ஹாலிவுட் திரைப்படங்களின் அனிமேஷன் தினவுக்குத் தீனி இடுகின்றன.கண்முன்னால் மாயக்காட்சிகளை விவரிப்பதும், ஒரு மர்ம உலகத்துக்குள் நம்மை பயணிக்க வைப்பதுமாய் ஒரு கமர்ஷியல் விருந்துக்கு இத்தகைய கதைகள் தான் கிரியா ஊக்கிகளாகின்றன‌.

உதாரணமாக குமுக்வே எனும் ஒரு கடல் தெய்வம் ஒன்றுண்டு. அவருக்கு கடலுக்கு அடியில் மிகப்பெரிய ஒரு சாம்ராஜ்யம் இருக்கிறது. சர்வ வல்லமை பொருந்திய கடவுள் அவர். கடல் மீன்களுக்கு அவர்தான் கட்டளையிடுவார். கடலைத் தொட்டு வேண்டுதல் செய்பவர்களைக் குணமாக்கும் வல்லமை அவருக்கு உண்டு. அவருடைய கோட்டையை கடல் சிங்கங்கள் காவல் புரிகின்றன. அவை கடலுக்குள்கர்ஜித்தபடி  நடமாடித் திரிகின்றன. ஒரு மாபெரும் ஆக்டபஸ் அந்த கோட்டையில் காவல் தலைவனாய் இருக்கிறது.

இப்படி ஒரு காட்சியை வாசிக்கும்போதே ஒரு மிகப்பெரிய மாயாஜால காட்சி மனதில் விரிகிறது அல்லவா ? அதைத் தான் இத்தகைய புனைக் கதைகள் செய்கின்றன. இவற்றில் எதுவும்உண்மையில்லை. இவையெல்லாம் மனிதனின் கற்பனை வீதியில் விளைகின்ற கடவுள்கள் தான். இந்தக் கடவுள்களை விதைப்பதும், விளைவிப்பதும், விற்பதும் மனிதர்களே !

உண்மையில் கடல் என்பது கடவுளின் படைப்பு என்பதையே விவிலியம் விளக்குகிறது. கடவுளின் படைப்பின் ஒரு சிறிய பாகமே கடல் ! “கடலும் அவருடையதே; அவரே அதைப் படைத்தார்” என்கிறதுசங்கீதம் 95:5. பிரபஞ்சத்தின் பார்வையில் பூமியும் ஒரு துகளே ! அந்தத் துகளின் பாகமான கடல் கடவுள் பார்வையில் அணுவளவே ! கடவுளின் பார்வையில் அணுவளவான விஷயம், மனிதனுடையபார்வையில் பிரமிப்பின் உச்சம் ! இதுவே கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையேயான வித்தியாசம்.

விவிலியம் கடலை பல விதங்களில், பல வகைகளில் பயன்படுத்துகிறது ! கடக்க முடியாத செங்கடலை இறைவன் வற்றச் செய்கிறார் ! யோர்தான் நதி இரண்டாய் பிரிந்து வழிவிடுகிறது ! அலைகின்றகடலை இறைவனின் வார்த்தை அடங்கச் செய்கிறது ! அமைதியான கடலின் முதுகில் இயேசு நடந்து வருகிறார் ! என விவிலியம் கடலையும், கடல் சார்ந்த இடங்களையும் கலந்தே தனது நற்செய்தியைநகர்த்துகிறது.

இயேசுவின் போதனைகள் பெரும்பாலும் கடற்கரையோரங்களில் தான் நடந்தன ! இயேசுவின் சீடர்கள் பெரும்பாலும் மீன்பிடி தொழிலைச் செய்தவர்களே ! இயேசுவின் போதனைகளிலும் கடலும்கடல்சார் பொருட்களும் இடம்பிடிக்கின்றன ! இப்படி எங்கும் கடல் ஒரு குறியீடாக விவிலியம் முழுவதும் தொடர்கிறது.

யோனாவின் வாழ்க்கை கடலோடு கலந்தது ! திசை மாறிப் போன யோனாவை இறைவன் கடல் வழியாகக் கரை சேர்க்கிறார். உலகின் முதல் நீர்மூழ்கிக் கப்பல் யோனா பயணித்த மீன் தான் ! மீனைவிழுங்கி வாழ்ந்த மனிதர்களின் காலத்தில் மீன் விழுங்கியதும் யோனாவைத் தான். யோனா வின் கதை நமது பார்வைக்கு ஒரு புனைக்கதை போலத் தோன்றும். இயேசுவே யோனாவை தனதுபோதனையில் சுட்டிக்காட்டியதன் மூலம் அதன் உண்மைத் தன்மையை மீண்டும் ஒரு முறை விவிலியம் உறுதிப்படுத்துகிறது !

ஃபால்க்லாந்த் தீவுப்பகுதியில் 1900களில் ஒரு திமிங்கலம் ஒரு மனிதரை விழுங்கி மூன்று நாட்களுக்குப் பின் கடற்கரையில் விடுவித்த வரலாறு உண்டு. தோலில் மட்டும் காயங்களோடு அவர்உயிர்பிழைத்ததாக வரலாறுகள் குறித்து வைத்துள்ளன !

எது எப்படியோ, கடல் என்பதும் கடற்கரை என்பதும் மனித வாழ்க்கையில் தவிர்க்க முடியாத இடங்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. சோர்வுகள் சுற்றப்பட்ட நிலையில் கடற்கரையில் வந்தமரும்மனிதர்கள் அதன் பிரம்மாண்டத்திலும், அதன் காற்றிலும் சோகத்தை மணலோடு சேர்ந்து உதறி விடுவது வெகு இயல்பு.

இந்தக் கடலை இறைவனோடு ஒப்பிட்டால் நமக்கு சில ஆன்மீகப் பாடங்கள் கிடைக்கின்றன.

  1. கடலின்ஆழமும், கடவுளின் நேசமும் !

கடற்கரையில் அமர்ந்து கடலின் பிரம்மாண்டத்தை வியக்கும் அனைவரின் மனதிலும் இருக்கின்ற ஒரு கேள்வி, இத்தனை பிரம்மாண்டம் எப்படி இங்கே அமைதியாய் இருக்கிறது என்பது தான். இதன்ஆழம் என்ன என்பதை யாரால் கண்டுபிடிக்க முடியும் ? கடலுக்குள் மூழ்கிப் போன ஒரு கப்பலைக் கண்டுபிடிக்க மனிதர்களுக்கு பல நூற்றாண்டுகள் தேவைப்படுகின்றன. பலகண்டுபிடிக்கப்படாமலேயே போய்விடுகின்றன ! அந்த அளவுக்கு ஆழமானது கடல் !

கடவுளின் அன்பும் அளவிட முடியாத ஆழமானது ! கரங்களுக்குள் அடக்கி விட முடியாத அளவுக்கு நீளமானது ! கண்ணுக்குத் தெரிந்த ஒரு பொருளுடன் ஒப்பிடவேண்டுமெனில் கடவுளின் அன்பை ஒப்பிடகடலை விட அழகான ஒரு பொருள் கிடைப்பதில்லை. கடவுளின் இயல்புகளைப் பற்றிப் பேசும்போது விவிலியம் கடலை இதனால் தான் உதவிக்கு அழைக்கிறது. கடவுளின் எல்லை ஆழ்கடலை விடஅகலமானது (யோபு 11 9 ) என்கிறது விவிலியம். கடவுளுடைய தீர்ப்புகள் கடல்போல் ஆழமானவை என்கிறது சங்கீதம் !

அன்பு என்பது அமைதியாய் இருக்கும். நமது மனங்களிலும் அத்தகைய ஆழமான ஒரு அன்பு நிலை உருவாக வேண்டும். அந்த அன்பு நீந்த நீந்த தீராததாக, மூழ்க மூழ்க தரையை எட்டாததாக இருக்கவேண்டும்.

  1. அலைகளாய்,செயல்கள்

“கடற்கரையிலேயே இவ்வளவு அலைகள் இருந்தால் கடலுக்கு உள்ளே நடுக்கடலில் ஏகப்பட்ட அலைகள் இருக்கும்   இல்லையா ? ” என அப்பாவின் கையைப் பிடித்து ஒரு முறை கேட்டேன். ‘கரைகள் தான்சலசலக்கும், ஆழ்கடல் அமைதியாய் இருக்கும்’ என்றார். அப்போது அதை என்னால் விளங்கிக் கொள்ளமுடியவில்லை. இப்போது அந்த உண்மை மிக எளிதாய் நமக்கு புரிந்து விடுகிறது.

அன்பின் பிரம்மாண்டம் அமைதியாய் இருக்கிறது. இரக்கத்தின் செயல்கள் அலைகளாய் அலைகின்றன எனலாம். ஆழமான அன்பு கொண்ட கடலில் தான் அலைகள் தொடர்ந்து இயங்கிக் கொண்டேஇருக்கும். ஒரு டம்ளர் நீரில் அலை வருவதில்லை. நீர்த்தேக்கங்களில் மிகச் சிறிய அலைகள் எழும். அன்பின் ஆழம் எங்கே அதிகமாய் இருக்கிறதோ, செயல்களின் வேகமும் அங்கே தான் அதிகமாகஇருக்கும்.

நமது இதயம் அன்பின் கடலாக இருக்கிறதா என்பதை நமது செயல்கள் எனும் அலைகள் எவ்வளவு தொடர்ச்சியாக வீசிக்கொண்டிருக்கின்றன என்பதை வைத்து அறிந்து கொள்ளலாம். அலையடிக்காதகடலாய் நாம் இருந்தால், உடனடியாக நமது இதயத்தின் அன்பை கேள்விக்கு உட்படுத்துவோம். அன்பின் செயல்களை அலைகளால் அறிவிப்போம்.

  1. உப்புக்கரிக்கும்,தப்பை உரைக்கும்

கடல் நீரை அள்ளி கண்களில் தெளித்தால் உறுத்தும் ! நாவில் உப்புக்கரிக்கும். கடலின் அலைகள் சில வேளைகளில் நம்மைப் புரட்டித் தள்ளும். பாய்மரப் பயணங்கள் நம்மை நிலைகுலைய வைக்கும்.கடலுக்குள் பயணிக்கவும், கடவுளுக்குள் பயணிக்கவும் நமக்கு துன்பங்களைச் சகிக்கும் மனநிலை வரவேண்டும். சின்னச் சின்ன அசௌகரியங்களைக் கண்டு பயந்தால் கடல் அலைகளின் அழகைரசிக்க முடியாது. எதிர்பாரா நிகழ்வுகள் வருமோ என அஞ்சினால் கடல்பயணம் கைவராது.

கடலலையில் கால்நனையாமல் வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்களின் சகவாசம் மணலோடு முடிந்து போய் விடுகிறது. கிளிஞ்சல்களோடு திருப்திப்படும் வாழ்க்கை அது ! ஆனால் கடலோடுகலக்க தயாரானால் மட்டுமே இனிமைகள் சொந்தமாகும்.

  1. ஆழங்கள்அழகானவை

கடலில் இருக்கின்ற உயிரினங்களின் வகைகளை மனுக்குலம் இதுவரை கண்டுபிடித்து முடிக்கவில்லை. இன்னும் சுமார் 70% கடல்வாழ் உயிரினங்கள் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை என்கிறது அறிவியல்.இதுவும் ஒரு தோராயக் கணக்கு மட்டுமே. இந்த சதவீதம் 99 விழுக்காடு என்று இருந்தால கூட ஆச்சரியம் இல்லை.

ஆழ்கடலில் மூழ்குபவர்கள் முத்துகளைக் கண்டடைகிறார்கள். புதிய அனுபவங்களைப் பெறுகிறார்கள். யாருக்கும் கிடைக்காத அழகிய புதையல்களை சொந்தமாக்குகின்றார்கள். கடலின் எழிலைவிழிகளுக்கு வழங்குகின்றனர்.

இறை அனுபவமும் அப்படியே. இறை வார்த்தைகளில் மூழ்குபவன் கடல் தரும் வியப்பைப் போல, கடவுள் தரும் வியப்பைக் கண்டு கொள்கிறான். மூச்சடக்கி மூழ்கத் தயாராக இருந்தால், இறைவனதுபிரமிப்பின் அழகைக் கண்டு கொள்ள முடியும்.

  1. தீராதவை!

எத்தனை கோப்பைகளில் அள்ளி அள்ளிக் கரையில் கொட்டினாலும் தீராத ஒன்று கடல் மட்டும் தான். கடவுளின் மன்னிப்பும் அத்தகையதே. நமது பாவங்கள், தவறுகள் கடலில் இருந்து தண்ணீரைஅள்ளி வெளியே கொட்டுகின்றன. ஆனால் கடல் குறைபடுவதில்லை. தண்ணீர் தரமாட்டேன் என தகராறு செய்வதில்லை. வேண்டும் அனைவருக்கும் மன்னிப்பை அளிக்கிறார் இறைவன். முரண்டுபிடிப்பதில்லை.

தீராத அன்பெனும் இறைவனை விடாமல் பற்றிக் கொண்டிருக்கின்றோமா என்பதே கேள்வி. கடல் எனும் கடவுளின் அன்பை, கடல் எனும் கடவுளின் மன்னிப்பை, தன்னை இழந்து மழையாய் பூமியைசிலிர்க்க வைக்கும் நேசத்தை, பொக்கிஷங்களைத் தன்னுள் புதைத்து வைத்து மனிதனை அழைக்கும் மென்மையை நாம் புரிந்து கொள்கிறோமா என்பதே கேள்வி !

கடல் என்பது ஒரு குறியீடு ! இறைவனின் அன்பைப் போல ஈரம் வற்றாத ஒரு இடம். சோகத்தை கரைக்கும் ஒரு இடம். கடலெனும் கடவுளின் அன்பை உணர்வோம், உரைப்போம்.

 

Posted in Articles, Desopakari, Vettimani

காலங்களின் கடவுள் !

Image result for seasons
ஏதாவது ஒரு பொருளை உருவாக்கினால் அதற்கான ‘காப்புரிமையை’ பெறுவது இப்போது நடைமுறையில் இருக்கும் வழக்கம். காலங்களை உருவாக்கிய கடவுள் காலங்களுக்கான காப்புரிமையை வைத்திருக்கிறார். “என் தந்தை தம் அதிகாரத்தால் குறித்து வைத்துள்ள நேரங்களையும் காலங்களையும் அறிவது உங்களுக்கு உரியது அல்ல” என்கிறார் இயேசு (திருத்தூதர் பணிகள் 1:7 ). இறைவன் ஒருவரே காலங்களின் அதிபதி ! எனவே தான் அவரை படைப்புகளின் பிதா, காலங்களின் கடவுள், பருவங்களின் பரமன் என்றெல்லாம் அழைக்கலாம் !

“உலகில் நடக்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சிக்கும் ஒரு காலமுண்டு. பிறப்புக்கு ஒரு காலம், இறப்புக்கு ஒரு காலம்; நடவுக்கு ஒரு காலம், அறுவடைக்கு ஒரு காலம்; கொல்லுதலுக்கு ஒரு காலம், குணப்படுத்தலுக்கு ஒரு காலம் …” என பேசுகின்ற சபை உரையாளர் “கடவுள் ஒவ்வொன்றையும் அதனதன் காலத்தில் செம்மையாகச் செய்கிறார்; காலத்தைப் பற்றிய உணர்வை மனிதருக்குத் தந்திருக்கிறார்” ( சபை உரையாளர் 3 : 1 ..10) என்கிறார்.

பூமி இப்படி இளமையாகவும், வளமையாகவும் இருப்பதற்குக் காரணம் இந்த பருவ மாற்றங்களே என்கிறது விஞ்ஞானம். நமக்காய் இந்த பூமியைப் படைத்த இறைவன் நமது வளமையான வாழ்வுக்காய் பருவங்களைத் தந்திருக்கிறார்.

காலங்கள் ஒன்றை ஒன்றிடமிருந்து பிரிக்கின்றன. இறைவன் ஆதியில் ஒளிப்பிழம்புகளை உருவாக்கி காலங்களை வகைப்படுத்தினார். பிரிவினைகளின் முதல் சுவடு அங்கே வைக்கப்பட்டது. இரவிலிருந்து பகல் பிரிக்கப்பட்டது ! நீரினினின்று நிலம் பிரிக்கப்பட்டது ! காலங்களைப் பிரித்து ஞாலத்தை அழகுபடுத்தினார் இறைவன்.

மனித வாழ்க்கையிலும் பல்வேறு காலங்கள் வந்து செல்கின்றன. சிரிப்பின் வீதிகளில் நடமாடும் காலம், அழுகையின் கரையில் அடைபடும் காலம், உற்சாகத்தின் ஊஞ்சலில் ஆடும் காலம், சோர்வின் படிக்கட்டில் அமரும் காலம் என வாழ்க்கையின் பருவங்கள் அனுபவங்களை அள்ளித் தருகின்றன.

இறைவன் படைத்த இந்த உலகில் நான்கு பருவங்கள் பொதுவானவையாக இருக்கின்றன. வசந்த காலம், இலையுதிர் காலம், வேனிற் காலம், குளிர் காலம் என இந்த‌ நான்கு காலங்களைச் சொல்லலாம். நிலப்பரப்புக்கு ஏற்ப இந்த காலங்களில் மாற்றங்கள் நேர்வதுண்டு. எனினும் பொதுவானவையாய் இருப்பவை இந்த நான்கு பருவ காலங்களே !

மனித வாழ்க்கையையும் ஆன்மீக வெளிச்சத்தில் இந்த நான்கு பருவங்களுக்குள் அடக்கி விடலாம். மழலைக்காலம் எனும் வசந்த காலம், பதின்வயதுக் காலம் எனும் இலையுதிர் காலம், இளமைக்காலம் எனும் வேனிற்காலம், முதுமைக்காலம் எனும் குளிர்காலம் !  அதெப்படி ?

  1. வசந்த காலம் !

வசந்த காலம் என்பது மகிழ்ச்சியின் காலம். துயரங்களைப் பற்றிய சிந்தனையின்றி மரங்கள் வண்ண ஆடை உடுத்தி, கிளையசைத்து, இலை சிரிக்க நம்மை வரவேற்கும் கால்ம். உற்சாகத்துக்குப் பஞ்சம் இல்லாத காலம் இது !

நமது மழலைக்காலம் இந்த வசந்த காலம் போன்றது. கவலைன்னா என்ன என்று கேட்கின்ற காலம். இருப்பதைக் கொண்டு இன்புற்று வாழும் காலம். இறைவனின் ஆசீரை நிறைவாகப் பெற்று களித்திருக்கும் காலம். பெற்றோரின் விரல்பிடித்து நடந்து, எந்த பிரச்சினைகளும் இல்லாலம் திரிகின்ற காலம்.

ஆன்மீக வாழ்க்கையில் இறைவனை அறிகின்ற காலம் இது ! இறைவனிடம் வருகையில் கிடைக்கின்ற உற்சாகமும், புளகாங்கிதமும் அளவிட முடியாதது. தந்தையின் விரல்பிடித்து திருவிழாவில் பலூன் பொறுக்கும் குழந்தையின் பரவசம் இந்த காலத்தின் அற்புதம். இந்தக் காலம் இப்படியே நீடிக்காதா என மனம் ஏங்கும் ! ஆன்மீகத்தின் ஆரம்ப காலம் ! ஆனந்தத்தின் அற்புத காலம்.

  1. இலையுதிர் காலம் !

இலையுதிர்க்காலம் புதுப்பிறப்பின் காலம். தலைகளில் இருக்கும் இலைகளை உதிர்த்து விட்டு மரங்கள் நிராயுதபாணியாய் நிற்கும் காலம். இன்னொரு வசந்த முளைக்காகக் கிளைகள் காத்திருக்கும் காலம். உதிர்தல் இல்லாமல் முளைத்தல் இல்லை. இழத்தல் இல்லாமல் பெறுதல் இல்லை. தியாகம் இல்லாமல் மேன்மை இல்லை !

ஆன்மீகப் பயணத்தின் இரண்டாம் பிறப்பு இலையுதிர்காலம். நம்மிடம் இருக்கின்ற பாவத்தின் களைகளை உதிர்க்கும் காலம். நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் தீமையின் துருக்களை உதறும் காலம். மறுபிறப்பின் முன்னுரை இந்தக் காலத்தில் தான் எழுதப்படுகிறது. பதின்வயதுகளில் ஒருவன் புதுப்பிறப்பெடுத்தால் அவனுக்குள் ஆன்மீகத்தின் அடைமழை நிச்சயம் பொழியும்.

உள்ளே இருக்கின்ற அழுக்குத் தண்ணீரை அகற்றாமல், பாத்திரத்தை மீண்டும் கழுவாமல், நல்ல நீரை நிரப்புதல் சாத்தியமில்லை. பழைய மனிதனின் மரணமே புதிய மனிதனின் ஜனனம். ஆன்மீகத்தின் வளர்நிலைக் காலம் என்பது இலையுதிர்க்காலமே ! இலைகளை உதிர்க்காமல் இருக்கின்ற மரங்கள் வசந்தத்தை வரவேற்பதில்லை !

  1. வேனிற்காலம்.

வேனிற்காலம் வியர்வையின் காலம். உடலின் உறுதியை எல்லாம் சூரியன் வந்து உறிஞ்சிச் செல்லும் காலம். நிழல் கிடைத்தால் நிற்கலாமே என கால்கள் ஏங்கும் காலம். இந்தக் காலத்தில் நமக்கு அதிக சக்தி தேவைப்படும். இந்தக் காலத்தில் தான் வேலைகள் அதீத வேகத்தில் நடக்கும். உலகமே சுறுசுறுப்பாய் இயங்கும் ! பணியே இங்கே பிரதானமாகும்.

ஆன்மீக வாழ்க்கையின் வீரிய காலம். வசந்தத்தின் இனிமையை ரசித்து, பாவத்தின் துருக்களை அகற்றி புதிய மனிதனானபின் வேனிற்காலத்தில் பயணிக்க வேண்டும். பாவம் களைந்த மனிதனே பாவமில்லாத இறைவனைப் பறைசாற்ற முடியும். தனது கர்வத்தின் இலைகளை உதிர்த்த மனிதன் மட்டுமே பணிவின் பாதையில் நடக்க முடியும்.

இந்த வேனிற்காலம் சோர்வுகளைக் கொண்டுவரும். அசதியைக் கொண்டு வரும். நிழல்வேண்டுமென ஏக்கம் கொள்ளும் பாதங்களைக் கொண்டு வரும். எனினும் இந்தக் காலமே நீளமான பகலின் காலம். ஒளியின்றி வழியைப் பற்றிப் போதித்தல் இயலாது ! இது கனிகொடுக்கும் காலம். ஒளிச்சேர்க்கையின் காலம்.

நமது ஆன்மீக வாழ்க்கையில் எந்த அளவுக்கு இந்த வேனிற்காலத்தைப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதைக் கொண்டே நமது ஆன்மீக வாழ்வின் ஆழம் அளவிடப்படும்.

  1. பனிக்காலம்

பனிக்காலம், தனிக்காலம் ! சோர்வின் காலம். வெளியே சென்றால் குளிர் வாட்டியெடுக்கும். சன்னலின் கம்பிகள் வழியே பனிக்காற்று கோலியாத்தின் வாளைப் போல மூர்க்கமாய் மிரட்டும். காதுகளின் கதவுகளை குளிர்க்குத்தீட்டிகள் கூர்மையாய் விரட்டும். பெரிதாக எதையும் செய்ய முடியாத சோர்வின் காலம்.

இது முதுமையின் காலம் எனலாம். போர்வைக்குள் கதகதப்பைத் தேடும் காலம். ஒரு தேனீர் குடித்து, காலத்தை நினைவுகளின் தேர்களில் ஏறிக் கடக்கும் பருவம் இது. மேலை நாடுகளில் வெண் பனியின் யுத்தம் நடக்கும் காலம் இது. சாலைகளை பனிக்கரடி கட்டிப்பிடித்துப் படுத்திருப்பது போல எங்கும் பனிக் குன்றுகளே கண்சிமிட்டும்.

ஆன்மீகப் பயணத்தின் கடைசிக் காலம். வாழ்க்கையின் முதுமைப் பயணம். இறைவனின் அன்பின் அரவணைப்புக்குள் அமைதியாய் இருந்திடவே மனம் துடிக்கும். அந்த கதகதப்பு உணர்வுகளில் உயிரைக் காத்துக் கொள்ளும் காலம். வேனிற்காலத்தில் தேவையானவற்றைச் சேமிக்கும் எறும்புகள் பனிக்காலத்தில் பதட்டப்படாது. அது போல, ஆன்மீக வேனிற்காலத்தில் இறைவனின் பிரியத்துக்குரிய வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர்கள் பரமன் தரும் பனிக்காலத்தில் பதற மாட்டார்கள். அவரது அன்புக்குள் அமைதியாய் இருப்பார்கள்.

இறைவன் நமக்குத் தந்திருக்கும் இயற்கையின் பருவங்கள் நமது வாழ்க்கையை வளமாக்குகின்றன.

ஆன்மீகத்தில் நாம் பயணிக்கும் பருவங்கள் நமது வாழ்க்கையை  அழகாக்குகின்றன.

அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துகள்

*

Posted in Vettimani

கொடுங்கள், பெற்றுக் கொள்வீர்கள்

 

Image result for give to poor

“நிறைய பணம் வேணும், என்னங்க செய்யலாம் ?” என யாரிடமாவது கேட்டுப் பாருங்கள். பல ஐடியாக்கள் சொல்வார்கள். நல்ல சேமிப்புத் திட்டம், நீண்டகால வைப்புத் திட்டம், தங்க நகைத் திட்டம், ரியல் எஸ்டேட் இப்படி ஏதோ ஒன்றைத் தானே ? ஆனால் கிறிஸ்தவமோ இருப்பதையெல்லாம் ஏழைகளுக்குக் கொடுங்கள், அப்போது நீங்கள் பெற்றுக் கொள்வீர்கள் என்கிறது.

பிறருக்குக் கொடுப்பதை இயேசு அழுத்தம் திருத்தமாகப் போதித்தார். இறைவனிடமிருந்து நாம் பெற்றுக் கொள்வதே பிறருக்குக் கொடுப்பதற்காகத் தான் என்கிறது கிறிஸ்தவம். “ஏழைக்கு இரங்கி உதவிசெய்கிறவர் ஆண்டவருக்குக் கடன் கொடுக்கிறார்; அவர் கொடுத்ததை ஆண்டவரே திருப்பித் தந்துவிடுவார்” என பகிர்தலை உற்சாகப்படுத்துகிறது விவிலியம்.

நியாயத் தீர்ப்பு நாள் ஒன்று உண்டு. அன்று நல்லவர்கள் வலப்பக்கமும், தீயவர்கள் இடப்பக்கமும் நிற்பார்கள். இருவருமே இறைவனை நேசித்தவர்கள், மத செயல்களில் ஈடுபடுபவர்கள், வழிபாட்டில் குறை வைக்காதவர்கள். ஆனால் இரு பிரிவினருக்கும் ஒரே ஒரு வித்தியாசம் உண்டு.

வலப்பக்கம் நிற்பவர்கள் ஏழைகளுக்கு உதவியவர்கள். பசியாய் இருந்தவர்களுக்கு உணவளித்தவர்கள். தாகமாய் இருந்தவர்களுக்கு நீர் கொடுத்தவர்கள். ஆடையின்றி இருந்தவர்களை உடுத்தியவர்கள். நோயுற்று இருந்தவர்களைப் பார்க்க வந்தவர்கள். அன்னியனாய் இருந்தவர்களை வரவேற்றவர்கள். அப்படி அவர்கள் ஏழைகளுக்குச் செய்தது எல்லாமே இறைவனுக்குச் செய்ததாயிற்று ! என்கிறார் கடவுள்.

பிறருக்கு உதவுகின்ற மனித நேய சிந்தனை இல்லாதவர்கள் விண்ணகத்தில் நுழைய முடியாது என்பது தான் இயேசு போதித்த சிந்தனைகளில் முக்கியமான ஒன்று.

அவருடைய வாழ்க்கையிலும் அவர் எப்போதுமே ஏழைகளின் பக்கமாகவே நின்றார். பிறந்த போது மாட்டுத் தொழுவம், வளர்கையில் தச்சுத் தொழிலாளியின் குடிசை, சாவின் போது சிலுவையில் குற்றவாளியாய் மரணம், மரித்தபின் ஏதோ ஒருவருடைய கல்லறையில் அடக்கம். என ஏழைகளின் சாயலாகவே ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் இருந்தவர் இயேசு.

“பெற்றுக் கொள்வதைவிட கொடுத்தலே பேறுடைமை” எனும் போதனையையே இயேசு முன்வைத்தார். கொடை என்பது எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கான சில வழிகாட்டல்களையும் அவர் தனது போதனைகளின் மூலமாக வைத்தார். கொடுத்தல் பற்றி சில சிந்தனைகளை மனதில் கொள்வோம்.

  1. முகமலர்ச்சியோடு கொடுக்கவேண்டும். பிறருக்குக் கொடுப்பது என்பது நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் மிகப்பெரிய பாக்கியம் என நினைத்து உதவ வேண்டும்.
  2. ரகசியமாய் உதவ வேண்டும். வலது கையால் நீங்கள் செய்யும் உதவி இடது கைக்குக் கூட தெரியக் கூடாது. மறைவாய் கொடுப்பதைக் காணும் இறைவன் பலன் தருவார்.
  3. நல்ல சிந்தனையோடு கொடுக்க வேண்டும். கட்டாயத்தினாலோ, தனது பெயருக்காகவோ, கடமைக்காகவோ, பிறருடைய வசைக்குத் தப்பியோ அல்லது வேறு எந்த காரணத்துக்காகவோ கொடுப்பது தவறு. சக மனித கரிசனை, அன்பு இதன் அடிப்படையில் மட்டுமே உதவ வேண்டும்.
  4. பிறருக்குக் கொடுப்பது என்பது விண்ணகத்தில் செல்வம் சேர்த்து வைப்பது போல. அது பூச்சியாலும் துருவாலும் சேதமடையாது என்கிறார் இயேசு. அந்த மனநிலையோடு கொடுக்க வேண்டும்.
  5. பிறருக்குக் கொடுப்பது என்பது இறைவனைப் புகழ்வதைப் போன்றது என்கிறது பைபிள். எவ்வளவு கொடுத்தோம் என்பதை அளவிட வேண்டுமெனில், மீதம் நம்மிடம் எவ்வளவு இருக்கிறது என்பதை வைத்தே அளவிடவேண்டும்.
  6. குற்ற உணர்விலிருந்து விடுபட பிறருதவிப் பணிகளை செய்யக் கூடாது. இயேசுவின் மீதான அன்பும், சக மனிதன் மீதான அன்பும் மட்டுமே ஈகையை தூண்டவேண்டும். உள்ளதிலிருந்து கொடுப்பதை விட, உள்ளதையெல்லாம் கொடுப்பதும், உள்ளத்தையே கொடுப்பதும் உயர்வானவை.
  7. கடவுள் திரும்பத் தருவார் எனும் எண்ணத்தில் நாம் உதவக் கூடாது. கடவுள் இதயத்தைப் பார்க்கிறவர், நமது உண்மையான தேவைக்கு ஏற்ப அவர் நமக்கு அளிப்பார்.
  8. நம்மிடம் இருக்கும் மண்ணுலக செல்வங்களை நாம் பிறருக்கு அளிக்கும்போது, இறைவன் விண்ணுலக செல்வங்களை நமக்கு அளிப்பார்.
  9. எவ்வளவு கொடுத்தோம் என்பதல்ல, எந்த மனநிலையில் கொடுத்தோம் என்பதே முக்கியம். அளவைப் பார்த்து மதிப்பிடுவது மனித இயல்பு, அகத்தைப் பார்த்து மதிப்பிடுவது இறை இயல்பு.
  10. கொடுங்கள். மனிதநேயம் என்பது பெறுதலில் அல்ல, கொடுத்தலில் தான் நிறைவு பெறும். கொடுக்கக் கொடுக்க வளர்வது அன்பு மட்டும் தான்.

“கருணை நிறைந்தவர் தம் உணவை ஏழைகளோடு பகிர்ந்து உண்பார்; அவரே ஆசி பெற்றவர்.” நீதிமொழிகள் 22 :9

*

 

Posted in Articles, Vettimani

இவரே உம் தாய்

Image result for Blessed virgin Mary

கல்வாரி மலை !

சிலுவையின் உச்சியில் ஆணிகளால் அடிக்கப்பட்ட நிலையில், உதிரம் உடலிலிருந்து சொட்டச் சொட்ட வலியின் உச்சியில் இருந்தார் இயேசு. இதோ மரணம் எந்த நேரமும் தன்னை அழைத்துச் செல்லலாம் எனும் சூழல். இறைவனிடம் தன் உயிரைக் கையளிக்க வேண்டிய தருணம். தன்னை அடித்தவர்களை, சிலுவையில் அறைந்தவர்களை மன்னித்தாயிற்று. அருகில் இன்னொரு சிலுவையில் அறையப்பட்டிருந்த கள்ளனுக்கு மன்னிப்பை வழங்கியாயிற்று. இப்போது இன்னொரு முக்கியமான பணி இயேசுவின் முன்னால் பாக்கியிருந்தது !

அது தான் அன்னை மரியாள் சார்ந்த பணி. கருவாய் உயிரில் ஏந்தி, மழலையாய் மடியில் தாங்கி, குழந்தையாய் தோளில் தூக்கிய மரியாள் இப்போது தாங்கி நிற்பது வேதனையின் மலையை ! சிலுவையின் உச்சியில் மகன் இருக்கையில் எந்தத் தாய்க்குத் தான் நிலை குலையாமல் இருக்கும். அன்னையும் அப்படியே நின்றார். உயிர் துடித்தாலும், மகனை விட்டு கணநேரமும் விலகியிருக்க மனம் விரும்பவில்லை. அங்கேயே நின்றார்.

அப்போது தான் இயேசுவின் குரல் சிலுவையின் உச்சியிலிருந்து மெதுவாய் ஆனால் தீர்க்கமாய் ஒலித்தது. அன்னையின் அருகில் நின்றிருந்த சீடனை அழைத்தார் இயேசு. அந்த சீடனிடம் தான் திருச்சபையைக் கட்டியெழுப்பும் பொறுப்பை ஒப்படைத்திருந்தார். இப்போது இரண்டாவதாய் முக்கியமான ஒரு பொறுப்பை ஒப்படைத்தார்.

“இவரே உம் தாய்” !

இயேசு தனது தாயை, திருச்சபையின் முதல் பொறுப்பாளியிடம் ஒப்படைத்தார். மனுக்குலத்தின் அத்தனை கிறிஸ்தவர்களுக்கும் அவர் அன்னையான கணம் அது. அவரை ஏற்றுக் கொள்பவர்களுக்கும், ஏற்றுக் கொள்பவர்களுக்கும். அவரை மறுதலிப்பவர்களுக்கும் அவர் தான் அன்னை !

அந்த அன்னை மரியாதைக்குரியவர். அந்த அன்னை வணக்கத்துக்குரியவர். அந்த அன்னை படிப்பினை நல்குபவர். அவர் கடவுளல்ல ! கடவுளின் அன்னை ! அவர் தெய்வமல்ல, தெய்வத்தின் தாய் ! அந்த அன்னையின் வாழ்க்கையிலிருந்து மதங்களைத் தாண்டியும் நாம் பல விஷயங்களைக் கற்றுக் கொள்ளலாம். அவற்றில் முக்கியமான பத்து விஷயங்கள் இவை.

1. இறைநம்பிக்கை !

திருமணக் கனவுகளோடு இருந்த இளமைப் பருவம். யோசேப்பு என்பவரோடு மண ஒப்பந்தமும் ஆகியிருந்தது. அந்த நேரத்தில் இறைவனின் தூதர் கபிரியேல் வந்தார். கன்னியான நீர் கடவுளின் மகனை ஏந்தவேண்டும். இது தூய ஆவியின் கனி. ஆண்வாசம் அறியாத தெய்வீக கருத்தரிப்பு என்றார். எந்தப் பெண்ணும் பதறி ஓடும் சூழல் அது. அன்னை மரியாளோ இறை நம்பிக்கையில் உறுதியாய் இருந்தார். ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என தன்னையே அர்ப்பணித்தார் !

இயேசு பிறந்தார். வளர்ந்தார். சிறுவயதில் குடும்பமே உலகமென்று இருந்தவர், பின்னர் உலகமே குடும்பமென வெளியேறினார். நல்வாழ்வின் போதனைகளை நாள்தோறும் அறிவித்துத் திரிந்தார். அற்புதங்கள் செய்தார். பாடுகள் பட்டார். கடைசியில் சிலுவையில் உயிரையும் விட்டார். கடைசி வரை மரியாள், கடவுள் மீதான நம்பிக்கையை தளர விடவில்லை. இறை நம்பிக்கையில் உறுதியாய் நின்றார்.

இறை நம்பிக்கை, நாம் அவரிடமிருந்து பெற்றுக் கொள்ள வேண்டிய பாடம்.

2. தாழ்மையின் தாய் !

ஆடம்பரமான பங்களா கிடைத்தால் கடவுளின் அருள் என்போம். அற்புதமான வேலை கிடைத்தால் இறைவனின் கருணை என்போம். ஆனால் அன்னை அப்படியல்ல. தாழ்மையின் தாழ்வாரங்களில் மகிழ்ச்சியோடு பயணித்தவர். அதுவே கடவுளின் அருள் என நம்பி வாழ்ந்தவர்.

கடவுளை ஈன்றெடுக்க அவருக்குக் கிடைத்தது வைக்கோல்களின் சரசரப்பில், கால்நடைகளின் கழிவுகளில் ஓர் தீவனத் தொட்டி ! மகனுக்கு ஆபத்து என்றறிந்ததும் எகிப்தை நோக்கி ஓட்டம் ! வாழ்க்கை முழுதும் ஓர் ஏழைத் தாயாய் தச்சுத் தொழிலோடு சங்கமம். அன்னை என்றுமே அதை குறையாய் கருதியதில்லை. தாழ்மையாய் வாழ்வதே மேன்மையான வாழ்வு என வாழ்ந்தார்.

தாழ்மை, அவரிடமிருந்து நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய பாடம்.

3. பிறரன்புப் பணி !

அன்னை என்றாலே அன்பு தான். தாயன்பை விடப் பெரிய அன்பு இந்த உலகில் இல்லை. இயேசுவைக் கருத்தாங்கிய சூழலிலும் அவரது அன்பின் இதயம் கனலாகவே இருந்தது. தூரதேசத்தில் அவரது உறவினர் எலிசபெத் என்பவர் கருத்தாங்கியிருந்தார். காடு மலை கடந்து அவரைத் தேடிச் சென்றார் மரியாள். அவரைச் சந்தித்தார். அவரோடு பல மாதங்கள் தங்கி அவருக்குப் பணிவிடை புரிந்தார் !

இயேசுவின் பணிக்காலத் துவக்கத்தில் முதல் புதுமையை துவங்கி வைத்ததும் அன்னை தான். திருமண வீடு ஒன்றில் திராட்சை ரசம் தீர்ந்து விட்டது. அன்னையின் இளகிய மனது அதைக் கண்டு கவலையடைந்தது. ‘மகனே இரசம் தீர்ந்து விட்டது’ என இயேசுவிடம் சொன்னார். இயேசு தண்ணீரை திராட்சை இரசமாக்கி முதல் புதுமையை அரங்கேற்றினார்.

பிறர் மீதான அன்பும், கரிசனையும் அன்னையிடமிருந்து நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய பாடம்.

4. கடின உழைப்பாளி !

மரியாள் சிறுவயது முதலே கடின உழைப்பாளியாக இருந்தார். குடும்பத்துக்குத் தேவையான அனைத்தையும் செய்கின்ற பெண்ணாக அவரது வாழ்க்கை இருந்தது. தச்சுத் தொழிலாளியின் மனைவியாய் வாழ்ந்த அன்னை கணவனுக்குப் பணிந்து அவருடைய பணிகளில் உழைக்கின்ற அன்னையாக இருந்தார். ஆண்டு தோறும், ஆலயத்துக்கு மூன்று நாள் நடைபயணம் சென்று கடவுளைத் தொழும் பெண்ணாக அவருடைய வாழ்க்கை இருந்தது !

இறைவனுக்கு ஏற்புடைய வாழ்க்கை என்பது சொகுசான வாழ்க்கை அல்ல. தனது கடமைகளைத் தவறாமல் செய்கின்ற பணி. கடின உழைப்பை பிறருக்காகவும் செய்யத் தயங்காத பணி.

கடின உழைப்பு, அன்னையிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள முடிகிற இன்னொரு பாடம்.

5. மகிழ்ச்சியின் மனம்

மரியாளின் வாழ்க்கை சாதாரண ஒரு தாயின் வாழ்க்கையோடு ஒப்பிடுகையில் மிகவும் கடினமான வாழ்க்கை. பகட்டான வாழ்க்கை இல்லை. அன்னையை கடைசி காலம் வரை காப்பாற்றும் மகன் இல்லை. வாழ்வின் இடையிலேயே கணவன் இறந்து போயிருக்க வேண்டும். அத்தனை விஷயங்கள் மனதுக்குள் அலையடித்தாலும் அவரது மனம் இறைவனில் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தது. எந்த இடத்திலும் அன்னையின் மகிழ்ச்சிக் குறைவை நாம் காண முடியாது !

தாய்மை நிலையில் இருந்த காலகட்டத்தில் மரியா மகிழ்ச்சிப் பரவசத்தில் ஆண்டவரைப் புகழ்ந்து பாடிய பாடல் மிகப்பிரபலம்.

” ஆண்டவரை எனது உள்ளம் போற்றிப் பெருமைப் படுத்துகின்றது.
என் மீட்பராம் கடவுளை நினைத்து எனது மனம் பேருவகை கொள்கின்றது.
ஏனெனில் அவர் தம் அடிமையின் தாழ்நிலையைக் கண்ணோக்கினார்.
இதுமுதல் எல்லாத் தலைமுறையினரும் என்னைப் பேறுபெற்றவர் என்பர் ” என அந்தப் பாடல் நீள்கிறது.

எந்த சூழலிலும் இறைவனில் மகிழ்ச்சியாய் இருப்பது அன்னையிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ளவேண்டிய பாடம்.

6. பணியில் குறுக்கிடாதவர் !!

கடவுளின் அன்னை ! ஊரெங்கும் மகன் புதுமை விதைத்துத் திரிந்தார். இறந்தவர்களை உயிர்ப்பித்தார். பசித்தோருக்கு உணவளித்தார். பேய்களை விரட்டினார். நோய்களை மாற்றினார். ஊரெங்கும் அவரைப் பற்றிய பெருமைப் பேச்சுகள் தான். ஆனாலும் அன்னை தனது சுயநல விண்ணப்பத்தோடு ஒரு முறை கூட இயேசுவின் முன்னால் போய் நிற்கவில்லை. மகனைக் காணவேண்டும் எனும் ஆவலில் சென்றதுண்டே தவிர, அவரது ஆசீர்வாதங்களை வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும் என‌ அன்னை சென்றதில்லை.

தனக்கு இடப்பட்ட பணி என்ன ? மகனுக்கு இடப்பட்ட பணி என்ன என்பதை அவர் புரிந்திருந்தார். மகனுடைய பணி வாழ்வில் எள்ளளவும் குறுக்கிடாத மனம் அன்னைக்கு இருந்தது. ‘வளந்தப்புறம் எனக்கு சோறு போடுவேன்னு தானே உன்னை வளத்தேன்’ எனும் உலக அம்மாக்களின் புலம்பல் அன்னையிடம் அறவே இல்லை.

பிறருடைய வாழ்க்கையில் மூக்கை நுழைக்காத மனம், அன்னையிடமிருந்து பெற்றுக் கொள்ள வேண்டிய பாடம்.

7. சுயநலமற்றவர் !

அன்னை மரியாள் சுயநலமற்றவர் என்பதை அவரது வாழ்விலிருந்து மிக எளிதாகப் புரிந்து கொள்ளலாம். ஒவ்வொரு சூழலிலும் தனது விருப்பத்தை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு இறைவனுடைய விருப்பத்துக்காகவே அவர் வாழ்ந்தார். திருமணத்துக்கு முன்பே கர்பமானால் ஊராரின் ஏளனம் வருமே என கவலைப்படவில்லை. ஆண்டவரையே சுமந்த அவர், அவமானங்களையும் ஆண்டவருக்காய் சுமக்க ஆயத்தமாகவே இருந்தார்.

இயேசுவுக்கு எத்தனையோ எதிரிகள். சாத்தான்கள் இயேசுவை கடவுள் என அறிக்கையிட, மனிதர்கள் அவரை சாத்தான் என்று வசை பாடினர். எந்த சூழலிலும் அவர் கலங்கவில்லை. பிறருக்காக, பிறருடைய மீட்புக்காக தன்னையும் இணைத்துக் கொண்டார். சுயநல பேச்சை எப்போதுமே முன்னெடுத்துச் செல்லவில்லை. இயேசுவின் கடைசி நிமிடங்களிலும் கூட அவரோடு இருந்து வலி சுமந்தவர்.

சுயநலமற்ற மனம், அன்னையிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய பாடம்.

8. எதிர்பாராத நிகழ்வுகளை ஏற்றுக் கொள்ளல்

அன்னை மரியாவின் வாழ்க்கையில் நடந்தது போல எதிர்பாரா நிகழ்வுகள் யாருடைய வாழ்விலாவது நடந்திருக்குமா என்பதே கேள்விக்குறி தான். ஆனால் அந்த நிகழ்வுகளையெல்லாம் ஏற்றுக் கொள்ளும் மனம் படைத்தவராக அன்னை இருந்தார். தயாராகும் முன் தாயாரானது ஒரு திடுக்கிடும் நிகழ்வு ! தொழுவத்தில் மகனை ஈன்றது ஒரு எதிர்பாரா நிகழ்வு.

இரவோடு இரவாக எகிப்து நாட்டுக்கு ஓடிப் போக வேண்டிய சூழல். மகனின் பணிகளைக் கண்டு பிரமிக்கும் சூழல். மகனை சித்திரவதை செய்து கொலை செய்யும் காட்சி. என அன்னையின் வாழ்க்கையில் நடந்தவை எல்லாமே எதிர்பாரா நிகழ்வுகள். அனைத்தையும் இறைவன் மீதான அன்பினால் ஏற்றுக் கொண்டார்.

நமது வாழ்வின் புரியாமைகளை, நம்பிக்கையுடன் எதிர்கொள்தல் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய பாடம்.

9. ஒப்பீடுகளற்ற மனநிலை.

நமது வாழ்க்கையில் வருகின்ற பெரும்பாலான பிரச்சினைகளின் காரணம் நமது வாழ்வில் நடக்கின்ற விஷயங்களை பிறருடைய வாழ்வோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது தான். “எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி நடக்குது” ? ” ஊர் உலகத்துல எல்லாரும் நல்லா தானே இருக்கிறாங்க” எனும் மனநிலை.

அன்னை மரியாளின் வாழ்க்கையில் அத்தனைய ஒப்பீடுகளே இருந்ததில்லை. “ஏன் நான் அவமானத்தைச் சுமக்க வேண்டும் ?” என அவர் கேட்டதில்லை. எல்லோரும் இயேசுவின் அற்புதங்களை அனுபவிக்கும் போது, நான் மட்டும் ஏன் வலிகளைச் சுமக்க வேண்டும் என கேட்கவில்லை. எல்லோருக்கும் ஒரு தனிப்பட்ட சுவாரஸ்யமான வாழ்க்கையை கடவுள் வைத்திருக்கிறார். அதை அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டு வாழ்ந்தார் அன்னை.

ஒப்பீடுகளின்றி நமது வாழ்க்கையை ஏற்றுக் கொள்ளும் மனநிலை நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய பாடம்.

10. மன உறுதி !

பெண்கள் மென்மையானவர்கள் என்பார்கள். உண்மையில் பெண்மை தான் வலிமை வாய்ந்தது. ஒரு உயிரிலிருந்து இன்னொரு உயிரைப் பிரித்தெடுக்க பெண்மையால் மட்டுமே முடியும். தாய்மை வலி முதல், சிலுவையின் தாளா வலி வரை தாங்கியவர் அன்னை மரியாள். அவமானங்களையும், புறக்கணிப்புகளையும் மனதில் தாங்கியவர் அன்னை மரியாள்.

நமது வாழ்க்கை எப்போதுமே மலர்களின் மீது தண்ணீர் நகர்வதைப் போல மென்மையாய் இருப்பதில்லை. சில வேளைகளில் சாரலாய், சில வேளைகளில் புயலாய் அது மாற்றம் காட்டும். அவற்றைத் தாங்குகின்ற மன உறுதி தான் நமது வாழ்க்கையின் வெற்றி தோல்வியை நிர்ணயிக்கிறது. அனைத்தையும் இறைவனின் அருளோடு தாங்குகின்ற மனம் இருந்தால் வாழ்க்கை வசந்தமாகும்.

எதற்கும் கலங்காத மன உறுதி அன்னையிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய முக்கிய பாடம்.

*

Thanks : Vettimani, London & Germany

 

Posted in Vettimani

இயேசுவின் கோபம்.

Image result for angry Jesus

இயேசு கிறிஸ்து என்று நினைத்தவுடன் எப்படிப்பட்ட பிம்பம் நினைவுக்கு வருகிறது ? தொழுவத்தில் சிரிக்கும் பாலனா, கருணை வழியும் கண்களுடன் சாந்தமாய் நிற்கும் இளைஞனா, சிலுவையில் தொங்கும் மனிதரா ? இவற்றில் ஒன்று தான் பொதுவாகவே நமது சிந்தனையில் வரும்.

எப்போதேனும் கோபத்தில் முறைக்கும் இயேசுவின் முகம் நினைவுக்கு வருமா ? சாட்டையைப் பின்னி மக்களை ஓட ஓட விரட்டியடிக்கும் வன்முறை காட்சி நினைவுக்கு வருமா ? ரொம்ப சந்தேகம் தான். காரணம் நாம் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் இயேசுவின் பிம்பம் அப்படி !

ஒரு கன்னத்தில் அறைந்தால் மறு கன்னத்தையும் காட்டு என்பது இயேசுவின் போதனைகளில் மிகவும் பிரபலமானது. அதே போல தான் ‘எதிரியையும் நேசி’ எனும் போதனையும். அடிக்கடி தனது போதனைகளில் ‘கோபம் கொள்ளாதீர்கள்’ என இயேசு எச்சரிக்கவும் செய்தார்.

கோபம் கொள்ளாதீர்கள் என மக்களுக்கு போதனை வழங்கிய இயேசு கோபம் கொண்டார் என்பது முரணாகத் தோன்றும். ஆனால் அவருடைய கோபத்தின் நிகழ்வுகளை சிந்திக்கும் போது எந்தெந்த இடங்களில் நாமும் கோபப்பட வேண்டும் என்பது நமக்கு புரியும்.

“சினமுற்றாலும் பாவம் செய்யாதிருங்கள்; பொழுது சாய்வதற்குள் உங்கள் சினம் தணியட்டும்.” என்கிறது பைபிள். சினம் பாவத்துக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்லக் கூடாது. அதற்காக இயேசுவின் வாழ்க்கையிலிருந்து எவையெல்லாம் சரியான கோபம், எவையெல்லாம் தவறான கோபம் என்பதை பார்போம்.

சரியான கோபம் !

  1. ஏழைகளை வாட்டி வதைப்பவர்கள் மீது இயேசு கோபம் கொண்டார். அவர்களை நோக்கி தனது கோபப் பார்வையை வீசி எச்சரித்தார். ஏழைகளின் நலனுக்காக எழுகின்ற கோபம் நியாயமானது !
  1. இரக்கமற்ற கடின மனங்களைக் கண்டபோது இயேசு கோபம் கொண்டார். பிறருடைய நலனுக்கும், வாழ்வுக்கும் இடைஞ்சலாக இருக்கும் இரக்கமற்ற மனநிலையின் மீது கோபம் கொள்வது நியாயமானது !
  1. மனிதநேயத்தை விட, மத சட்டங்களே முக்கியம் என முரண்டுபிடிப்பவர்கள் மீதும், வெளிவேட மதவாதப் போக்கின் மீதும் இயேசு கோபம் கொண்டார். மனிதநேயத்தை மறுதலிக்கும் இடங்களில் கோபம் கொள்வது நியாயமானது !
  1. கர்வம் கொண்டு நடந்தவர்கள் மீது இயேசு கோபம் கொண்டார். அத்தகைய மக்களைப் பின்பற்ற வேண்டாம் என இயேசு போதித்தார். தாழ்மைக்கு எதிராய் இருக்குமிடத்தில் எழுகின்ற கோபம் நியாயமானது.
  1. இறைவனின் ஆலயத்துக்கோ, மகிமைக்கோ களங்கம் விளைவிக்கும் இடங்களில் எழுகின்ற கோபம் நியாயமானது ! ஆலயத்தை விற்பனைக் கூடமாக்கிய மக்களை இயேசு அடித்து விரட்டினார்.

தவறான கோபம்.

  1. நம் மீது வைக்கப்படுகின்ற விமர்சனங்கள், கேலிகள், வன்முறைகளுக்காக கோபம் கொள்வது தவறானது. இயேசு தன்னை கிண்டல் செய்து, அடித்து, கொலை செய்தவர்கள் மீதும் கோபம் கொள்ளவில்லை.
  1. தன்னைப் பிறர் புரிந்து கொள்ளவில்லையே என்பதனால் இயேசு கோபம் கொள்ளவில்லை. மனம் வருந்தினார். தன் தரப்பு நியாயம் புரிந்து கொள்ளப்படவில்லை என்பதற்காக கோபம் எழுவது தவறானது.
  1. பிறர் என்னதான் தூண்டினாலும் கோபம் கொள்வது தவறு. இயேசுவின் பொறுமையை பரிசேயர்கள் எவ்வளவோ சோதித்தனர் எனினும் இயேசு கோபம் கொள்ளவேயில்லை.
  1. இயேசுவின் கோபம் மக்களுடைய மனநிலையை மாற்றுவதற்காக மட்டுமே இருந்தது. மக்கள் மீது அவர் எப்போதும் கோபம் கொண்டிருக்கவில்லை. அவர்களை நேசித்தார். தனி மனித விரோத சிந்தனைகளோடு எழுகின்ற எந்த கோபமுமே தவறானது.
  1. பாவச் செயல்களை செய்யத் தூண்டுகின்ற எந்த கோபமும் தவறானது. அது குழந்தைகளை எரிச்சலில் அடிப்பதானாலும் சரி, செல்வந்தனிடம் கொள்ளையடிப்பதானாலும் சரி !

சுருக்கமாக,

இயேசு கோபம் கொண்டார் ! ஆனால் தன் மீதான எந்த ஒரு தாக்குதலுக்கும் அவர் கோபம் கொள்ளவில்லை. ஏழைகள் ஏமாற்றப்பட்ட போதும், போலித்தனம் தலைதூக்கியபோதும், இறைவனின் தூய்மை கேள்விக்குள்ளான போதும் அவர் கோபமடைந்தார்.

நாம் கோபம் கொள்ளும் சூழல்களை சிந்தித்துப் பார்ப்போம். பெரும்பாலானவை நம்மையோ, நம் குடும்பத்தையோ, நமது நட்பு வட்டாரத்தையோ பாதிக்கும் விஷயங்களுக்காகவே இருக்கும் ! ஏழைகளுக்காகவோ, மனிதநேயத்துக்காகவோ எழுந்ததாய் இருக்காது ! அடுத்த முறை நம் கோபத்தை பரிசீலிப்போம். அது சரியான கோபமாய் இருந்தால் கூட அது நம்மைப் பாவத்துக்கு இட்டுச் செல்லாமல் கவனமாய் இருப்போம்.

*

THANKS : Vettimani, London & Germany

Posted in Vettimani

கேளுங்கள் தரப்படும் : அன்னை மரியா

Image result for mary the mother of jesus painting

கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் அன்னை மரியாளின் பங்கு மிக முக்கியமானது. இறை  மகன் இயேசு, மானிட மகனாக மண்ணில் வருவதற்கு கடவுள் தேர்ந்தெடுத்த கருவி தான் மரியாள். எனவே தான் மரியாளின் இடம் கிறிஸ்தவத்தில் மிகவும் முக்கியமானதாகிறது. அன்னை மரியாளைப் பற்றி சிந்திக்கும்போது இந்த பத்து விஷயங்களும் மனதில் நிழலாடுகின்றன.

  1. தூய்மை ! கடவுள் தனது விண்ணக மகனை மனிதனாக மண்ணில் அனுப்ப வேண்டும் என முடிவெடுத்தபோது அவருடைய கண்ணுக்குத் தெரிந்த ஒரே தூய்மையான பெண்மணி மரியாள். அவருடைய சிறு வயது வாழ்க்கை அந்த அளவுக்கு இறை அர்ப்பணமும், தூய்மையும் நிரம்பியதாய் இருந்தது !
  1. அற்பணிப்பு ! திருமணத்துக்கு முன்பே தாயாகவேண்டும், இறைவனின் குழந்தையை ஏந்த வேண்டும் எனும் அழைப்பு வானதூதர் மூலம் வந்தபோது தன்னை முழுமையாய் அற்பணித்தார் மரியாள். உலகின் எதிர்ப்புகளுக்கோ, அவமான வார்த்தைகளுக்கோ கலங்காமல், இறைவனின் விருப்பத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தார்.
  1. இயேசுவை கருவாய் சுமந்தது முதல், உயிரற்ற உடலாய் கல்வாரி மலையில் சிலுவை அடியில் சுமந்தது வரை இயேசுவோடு கூடவே இருந்தார் மரியாள். இயேசுவின் பணிவாழ்வில் குறுக்கிடாமல் அதையும் இறைவனின் விருப்பத்துக்காய் அர்ப்பணித்தார்.
  1. மண்ணகத் தாய்க்குரிய பரிதவிப்பும், பாசமும் அன்னை மரியாளிடமும் இருந்தது. இயேசுவுக்கு பன்னிரண்டு வயதானபோது திடீரென ஒருமுறை காணாமல் போய்விட்டார். அப்போது பதட்டமும், பாசமுமாய் அன்னை அவரைத் தேடி நாள் கணக்கில் அலைந்து திரிந்தது அவருக்கு மகன் மீது இருந்த பாசத்தைக் காட்டுகிறது.
  1. தாழ்மையின் இலக்கணமாய் அன்னை மரியாள் இருந்தார். கடவுளைக் கருவில் சுமந்திருந்த காலத்திலும் உறவினர் எலிசபெத் தாய்மை நிலையில் இருப்பதை அறிந்து தொலை தூரம் கடந்து அங்கு சென்றார். அவரை வாழ்த்தினார்.
  1. மரியாள் புரட்சிப் பெண்ணாய் இருந்தார். எலிசபெத்தை வாழ்த்திய மரியாள், இறைவனுக்கு புகழ் பாடல் ஒன்றைப் பாடினார். அது புரட்சி கீதமாய் இருந்தது. “உள்ளத்தில் செருக்குடன் சிந்திப்போரைச் சிதறடித்து வருகிறார். வலியோரை அரியணையினின்று தூக்கி எறிந்துள்ளார்” என்றெல்லாம் அவர் பாடல் ஒலித்தது. பின் அவருடனே மூன்று மாதங்கள் வரை தங்கி உதவியாய் இருந்தார்.
  1. இயேசுவின் முதல் அற்புதத்தை துவக்கி வைத்தவர் அன்னை மரியாள் தான். கானாவூரில் திருமண வீட்டில் திராட்சை ரசம் தீர்ந்து விட்டது. அப்போது அன்னை இயேசுவிடம் சென்று தகவலைத் தெரிவித்து முதல் புதுமை நிகழக் காரணமாய் இருந்தார்.
  1. ஒருமுறை அன்னை இயேசுவைக் காணச் சென்றார். இயேசுவோ “எனது வார்த்தைகளின் படி வாழ்பவர்களே எனது தாயும், சகோதரர் சகோதரியும்” என்றார். அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் அன்னை அமைதியாக அகன்றார். இயேசுவின் சிந்தனைகளுக்கும், போதனைகளுக்கும் குறுக்கே வரவேயில்லை. அங்கும் இறை சித்தமே முக்கியம் என்றார். சுயநலத்தை ஒதுக்கி வைத்து இறைநலத்தை முன்னிறுத்தினார் அன்னை.
  1. அன்னை மரியாள் வலிகளைத் தாங்கினார், விலகி ஓடவில்லை. இயேசு சிலுவையின் உச்சியில் சொட்டுச் சொட்டாய் மரணித்துக் கொண்டிருந்தபோது சிலுவையின் அடியிலேயே உயிர் துடிக்கத் துடிக்க நின்றிருந்தார் அன்னை மரியாள். விலகி ஓடவில்லை. அழுது புலம்பவில்லை. இயேசுவின் மாபெரும் மீட்பின் திட்டத்துக்காக வலிகளை தாங்கிக் கொண்டார்.
  1. அன்னை மரியாள் விசுவாசத்தில் ஆழமாய் வேரூன்றியிருந்தார். தன் மகன் செய்வதெல்லாம் சரியானதாகவே இருக்கும் எனும் விசுவாசம் அவருக்கு இருந்தது. அவரால் புதுமைகள் செய்ய முடியும் எனும் விசுவாசம் இருந்தது. அவர் கடவுளின் மகன் எனும் விசுவாசம் அவருக்கு இருந்தது.
  1. மரியாளை கத்தோலிக்கத் திருச்சபையினர் வேண்டுதல்களின் இடையாளராகப் பார்க்கின்றனர். அதாவது மரியாள் மூலமாக இயேசுவிடம் வேண்டலாம் என போதிக்கின்றனர். பிரிவினைச் சபையினர் அவரை ஒட்டு மொத்தமாக ஒதுக்குகின்றனர். இந்த இரண்டு மனநிலைகளையும் தாண்டி, மரியாளின் பணிவு, உண்மை, அர்ப்பணம், விசுவாசம், உறுதி, சுயநலமற்ற தன்மை போன்ற குணாதிசயங்களை கற்றுக் கொள்வதே சிறந்த வழியாகும்.