Posted in Christianity, Desopakari, Vettimani

Vettimani : பாலனின் பிறப்பும் வாழ்வின் சிறப்பும்

Image result for Child Jesus

அனைவருக்கும் கிறிஸ்து பிறப்பு நல்வாழ்த்துகள் !

ஒருவர் பிறந்து சில ஆண்டுகள் கடந்தாலே பாலன் எனும் அடைமொழியை நாம் விலக்கி விடுவது இயல்பு. ஆனால், இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு பிறந்த ஒருவரை இன்னும் நாம் “பாலன்” என்று அழைக்கிறோம். குழந்தை இயேசு என கொஞ்சுகிறோம். புல்லணையின் பாலனே என பாடுகிறோம். குடிலில் உதித்த குழந்தையே என்கிறோம். மானுடனாய் வந்த மழலையே என வியக்கிறோம். அது தான் இயேசுவின் சிறப்பு. அது தான் கிறிஸ்மஸின் இருப்பு.

எத்தனையோ தத்துவ ஞானிகள் மழலையராய் பிறந்து, மானிடராய் வளர்ந்து விட்டனர். இயேசு இன்னும் அந்த மழலை அடையாளத்துடன் கிறிஸ்மஸ் தினத்தில் நம்மோடு உறவாடுகிறார். காரணம் குழந்தையின் இயல்புகளை நாம் விட்டு விடக் கூடாது என்பதை நினைவூட்டுவதற்காக. குழந்தைகளைப் போல கள்ளம் கபடம் இல்லாதவர்களாக நாம் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக.

“நீங்கள் சிறு பிள்ளையைப் போல மாறாவிடில் விண்ணரசில் நுழைய முடியாது” என்றார் இயேசு. மழலைகளின் மனதைப் பெறாமல் சுவர்க்க வாழ்க்கை என்பது சாத்தியமில்லை என்பது தான் மழலை இயேசு நமக்கு நினைவூட்டுகின்ற முக்கியமான செய்தி.

“குழந்தைகளை என்னிடம் வரவிடுங்கள், அவர்களைத் தடுக்க வேண்டாம்” என ஒருமுறை சீடர்களிடம் கண்டிப்பாய்ச் சொன்னார். சிறுவர்களோடு விளையாடுவதால் இயேசுவின் நேரம் வீணாகும் என சீடர்கள் நினைத்தார்கள். சிறுவர்களோடு உறவாடுவது முக்கியமற்றது என அவர்கள் நினைத்தார்கள். ஆனால் இயேசுவோ, சிறுவர்களை அரவணைத்தார். அவர்களோடு அளவளாவுவதே ஆனந்தம் என்றார்.

குழந்தைகளை அவர்களுடைய இயல்பில் வளரவிடவேண்டும். அவர்கள் இயேசுவிடம் வரவேண்டும், இயேசுவில் வளரவேண்டும். அவர்களைத் தீமையை நோக்கி நடத்திச் செல்பவர்கள் அழிவார்கள். அத்தகைய பாவிகள் மீது இயேசுவின் கோபம் மிகப்பெரிய எரி சாட்டையாய் நெருப்பைக் கக்கியபடி ஆவேசமாய்ப் பாய்ந்து வருகிறது.

“என்மீது நம்பிக்கை கொண்டுள்ள இச்சிறியோருள் எவரையாவது பாவத்தில் விழச்செய்வோருடைய கழுத்தில் எந்திரக் கல்லைக் கட்டித் தொங்கவிட்டு ஆழ்கடலில் அமிழ்த்துவது அவர்களுக்கு நல்லது” என்கிறார் இயேசு. சிறுவர்களை தவறான வழியில் நடத்துவதை விட செத்துப் போவது நல்லது என்பது தான் அதன் எளிமையான அர்த்தம். அத்தகைய மனிதர்கள் வாழவே தகுதியற்றவர்கள் என்கிறது இயேசுவின் வார்த்தை.

சிறுபிள்ளைகளை நல்ல வழியில் நடத்த வேண்டும். அவர்களை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் சமூகத்தில் ஆதரவற்றவர்களாக, அனாதைகளாக திரிய வேண்டியவர்கள் அல்ல. அவர்கள் இந்த தொழில்நுட்பத்தின் அரக்கக் கரங்களில் அழிய வேண்டியவர்கள் அல்ல. அவர்களை நாம் அரவணைக்க வேண்டும். அவர்களை அன்பினால் நிரப்ப வேண்டும். அதுவே இறைவனுக்கு ஏற்புடைய செயல். இதை நான் சொல்லவில்லை, இயேசுவே சொல்கிறார்.

“சிறு பிள்ளை ஒன்றை என் பெயரால் ஏற்றுக்கொள்பவர் எவரும் என்னையே ஏற்றுக்கொள்கிறார்” எனும் அவரது வார்த்தை சிறுவர்களை ஏற்றுக் கொள்வதன் தேவையை விளக்குகிறது. அவர்களை இறைவனின் வழியில் நடத்த வேண்டியதன் முக்கியத்துவத்தைப் புரிய வைக்கிறது.

குழந்தைகள் எந்த வழியில் வேண்டுமானாலும் நடப்பார்கள், அவர்களை வழிநடத்துபவர்களின் கரங்களில் அது இருக்கிறது. அவர்கள் களிமண் போன்றவர்கள்.எப்படி அவர்கள் உருவாகிறார்கள் என்பது குயவனின் கைகளில் தான் இருக்கிறது. அவர்கள் எப்படி வார்க்கப்படுகிறார்கள் என்பது குயவனின் இதயத்தில் இருக்கிறது. குழந்தைகள் தங்களை குயவர்களிடம் ஒப்படைக்கிறார்கள். குழந்தைகள் தங்களை ஆசிரியர்களிடம் ஒப்படைக்கிறார்கள். குழந்தைகள் தங்களை பெற்றோரிடம் ஒப்படைக்கிறார்கள். காரணம், அவர்களிடம் தங்களை முழுமையாய் ஒப்படைக்கும் தாழ்மை இருக்கிறது.

“சிறு பிள்ளையைப்போலத் தம்மைத் தாழ்த்திக் கொள்பவரே விண்ணரசில் மிகப் பெரியவர்” என்றார் இயேசு. பெரியவர் என்பவர் அனுபவத்தை அதிகம் சேர்த்தவர் அல்ல. பெரியவர் என்பவர் அறிவை மூட்டை மூட்டையாய் தூக்கிச் சுமப்பவரல்ல. பெரியவர் என்பவர் வயதின் நரையை முதுமையின் முகவுரையோடு சுமந்து திரிபவரும் அல்ல. அவையெல்லாம் மண்ணுலக அடையாளங்கள். அவையெல்லாம் மண்ணுலக ஒப்பீடுகள். ஆனால் விண்ணுலகில் பெரியவராக வேண்டுமெனில் அதற்குரிய தகுதி ஒன்றே ஒன்று தான். தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ள வேண்டும். அதுவும் ஒரு சிறு பிள்ளையைப் போல தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ள வேண்டும். தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்பவர்கள் மட்டுமே தம்மை இறைவனிடம் தங்களை முழுமையாய்க் கையளிக்க முடியும்.

சிறுவர்களை இழிவாகக் கருதும் சமூகத்தின் மீதும், சிறுவர்கள் மீது பாலியல் வன்முறை போன்றவற்றை நிகழ்த்தும் தலைமுறை மீதும் இயேசுவின் கோபம் கொழுந்து விட்டு எரிந்தது.

“இச்சிறியோருள் ஒருவரையும் நீங்கள் இழிவாகக் கருதவேண்டாம்; கவனமாயிருங்கள்! இவர்களுடைய வானதூதர்கள் என் விண்ணகத் தந்தையின் திருமுன் எப்பொழுதும் இருக்கின்றார்கள்” என்கிறார் இயேசு. குழந்தைகளுக்கு எதிராக நாம் செயல்படும் போது அவர்களுடைய வானதூதர்கள் கடவுளிடம் அவர்களுக்காய் பரிந்து பேசுகிறார்கள். அவர்களுடைய பரிந்து பேசுதல் குழந்தைகளை இழிவாய் நடத்துவோருக்கு, அழிவைக் கொண்டு வரும் என்பது சர்வ நிச்சயம்.

சிறுவர்கள் இந்த உலகில் முக்கியத்துவமற்றவர்களாக இருக்கலாம். ஆனால், இறைவன் பார்வையில் அவர்கள் அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவர்கள். அவர்களில் ஒருவர் கூட வழி விலகிச் செல்லக் கூடாது எனும் ஆசை இயேசுவிடமும், அவரை அனுப்பிய விண்ணகத் தந்தையிடமும் இருக்கிறது.

“இச்சிறியோருள் ஒருவர்கூட நெறி தவறிப் போகக்கூடாது என்பதே உங்கள் விண்ணகத் தந்தையின் திருவுளம்” என்கிறார் இயேசு.

இப்படி, இயேசு பாலனாய் பிறந்து இத்தனை நூற்றாண்டுகள் தாண்டியும் ஏன் அவரைப் பாலனாகவே பார்க்கிறோம் என்பதன் விடை அவருடைய சிந்தனைகளின் வழியாகவே நமக்கு விளங்குகிறது. கிறிஸ்மஸ் நமக்குச் சொல்வது அழகிய நட்சத்திரங்களைக் கட்டுவதோ, வண்ணக் குடில்கள் அமைப்பதோ, உயரமான கிறிஸ்மஸ் மரங்கள் நாட்டுவதோ அல்ல. குழந்தைகளைப் போல மாறுங்கள் என்பதே.

பாலன் இயேசுவின் பிறப்பு, வாழ்வின் சிறப்பாக மாற வேண்டுமெனில், நாம் பாலர்களாக மாறவேண்டும். நம் இதயத்திலிருந்து தீய சிந்தனைகளை அறுத்தெறிய வேண்டும். பாலகர்களின் குணமான கள்ளம் கபடமின்மை, தாழ்மை, மனித நேயம், அன்பு, மன்னித்து மறக்கும் குணம் போன்றவற்றை இதயத்துக்குள் நிரப்ப வேண்டும். அதுவே உண்மையான கிறிஸ்மஸ்.

இயேசு பாலனாய் பிறந்து விட்டார், நாம் எப்போது ?

*
சேவியர்

Posted in Articles, Christianity, Vettimani

கடவுள் பக்தன் உறவு

“ஏதாச்சும் தேவை இருந்தா மட்டும் தான் அவன் நம்மளத் தேடி வருவான்” என சிலரைப் பற்றிச் சொல்வதைக் கேட்டிருப்போம். அப்படிப்பட்ட நபர்களை யாரும் மதிக்க மாட்டார்கள். சுயநலவாதிகளாய் இவர்கள் சித்தரிக்கப்படுவார்கள். அப்படிப்பட்ட ஆட்களைப் பார்த்தாலே காத தூரம் ஓடிவிடுவோம். காரணம் அவர்களுடைய மனதில் உண்மையான அன்பு இருப்பதில்லை. தேவைக்காக நாடிச் செல்கின்ற ஒரு சந்தர்ப்ப உறவு மட்டுமே இருக்கும்.

“அட.. நான் அப்படியில்லப்பா.. தேவைக்காக மட்டும் ஒருத்தனை நாடிப் போறதே இல்லை” என சொல்லப் போகிறீர்களா ? ஒரு நிமிடம் பொறுங்கள். மனிதர்களிடம் அப்படி. உங்களுக்கும் கடவுளுக்கும் இடையேயான உறவு எப்படி இருக்கிறது ?

அவசர கதியில் வீடு, வேலை வாழ்க்கை என ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் போது நாம் மறந்து போகின்ற முதல் நபர் கடவுள் தான். சட்டென ஒரு நோய் வந்து படுக்கையில் விழும்போது தான் “ ஆண்டவா” என மனம் அழைக்கும். அதுவரை அந்த ஆண்டவர் ஒரு வேண்டா விருந்தாளியாய் தான் இருப்பார்.

உக்காந்து கடவுளை நினைக்கவே நேரமில்லைன்னு சொல்லிட்டு இருப்பார்கள். அலுவலக வேலையாக ஊர் ஊராக அலைந்து திரிவார்கள். கடவுள் விஷயங்களையோ பிரார்த்தனைகளையோ கண்டுக்கவே மாட்டார்கள். கேட்டால், அதுக்கெல்லாம் எங்கே டைமிருக்கு என சொல்வார்கள். ஒரு நாள் திடீரென மகனோ மகளோ ஒரு பெரிய நோயில் சிக்கிக் கொண்டால், அனைத்தையும் விட்டு விட்டு குழந்தையே கதியென கிடப்பார்கள். கோயில் கோயிலாக வழிபட தொடங்குவார்கள்.

நேற்று வரை இல்லாத டைம் இன்றைக்கு எப்படிக் கிடைத்தது ? நேற்று வரை இல்லாத கடவுள் சிந்தனை இன்று எப்படி வந்தது. ஒரு நாள் 24 நான்கு மணி நேரம் என்பது மாறி 48 மணி நேரமாச்சா என்ன ? இல்லை. பின் எப்படி ? அங்கே தான் வாழ்வின் முதன்மைகள் வந்து முகம் காட்டுகின்றன.

உண்மையில் நமக்கு நேரமில்லை தான். ஆனால் எவையெல்லாம் முக்கியம் என கருதுகிறோமோ அவற்றுக்கு ஒதுக்க நமக்கு நேரம் நிச்சயம் இருக்கிறது. குழந்தையின் உடல்நிலை முக்கியம் எனத் தோன்றும் போது மற்ற அனைத்தையும் ஒதுக்கி வைக்கிறோம். அதே போல, கடவுள் முக்கியம் என தோன்றினால் நமக்கு கடவுளோடு உறவாடவும், உரையாடவும் நேரம் கிடைக்கும்.

கடவுள் நம்முடைய தந்தையைப் போல இருக்கிறார். நம் மீது அளவு கடந்த அன்பு வைத்திருக்கிறார். ஒரு தந்தை எப்போது மகிழ்ச்சியடைவார் ? நமது பணம் அவர் கைக்குப் போகும் போதா ? நமது தேவைக்கு அவரை பார்த்துப் பேசும் போதா ? நம்முடைய இயலாமையின் நேரத்தில் அவரைத் திட்டும் போதா ? இல்லை. எந்த தேவைகளும் இல்லாமல் அவரை சந்திக்கும் போது தான்.

“என்னப்பா.. இந்த நேரத்துல கால் பண்ணியிருக்கே.. என்னாச்சு ? “ என அப்பா பதட்டமாய்க் கேட்கும் போது, “இல்லப்பா.. உங்க ஞாபகம் வந்துச்சு.. பேசணும்போல தோணுச்சு.. அதான் பேசினேன்” என சொல்லிப் பாருங்கள். அது தான் ஒரு தந்தையின் மனதை நிச்சயம் நெகிழச் செய்யும். எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் பெற்றோருடன் தொடர்பில் இருப்பது தான் அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியான விஷயம்.

“என் பையன் டெய்லி ஒருதடவையாச்சும் என்கிட்டே பேசிடுவான்” என பெருமிதத்தோடு பேசும் பாட்டிகளைப் பார்த்திருக்கிறேன். இந்த வயதிலும் தன்னிடம் தினமும் மகன் பேசுகிறானே என்பது தான் அவர்களுக்கு அதிகபட்ச ஆனந்தமாய் இருக்கிறது.

கடவுளும் அப்படிப்பட்ட ஒரு நட்புறவைத் தான் நம்மிடம் எதிர்பார்க்கிறார். நமது தேவைக்காய் நச்சரிக்கும் போதல்ல, தேவைப்படாத போதும் அவர் பெயரை உச்சரிக்கும் போது தான் அவர் மகிழ்கிறார். “சும்மா உன்னைப் பாக்க வந்தேன்” எனும் ஸ்நேகத்தை அவர் ரசிக்கிறார்.

சில வீடுகளில் ரொம்ப முதிய வயதினர் இருப்பார்கள். அவர்களால் எதுவும் செய்ய முடியாது. ஆனாலும் பிள்ளைகள் அவரிடம் வந்து அனுமதி கேட்பார்கள். “அப்பா நான் இதைச் செய்யவா ? அதைச் செய்யவா ? ” என்று. தந்தைக்கு எதுவும் புரியாவிட்டால் கூட, “அப்படியே செய்ப்பா..” என்பார்கள். தன்னிடம் வந்து மகன் அனுமதி கேட்கிறானே எனும் நிறைவு அவர்களிடம் இருக்கும். சுயமாய் முடிவெடுக்கும் நிலைக்கு வந்தபின்பும் கூட தந்தையைச் சார்ந்து இருப்பதில் இருக்கின்ற புனிதமான உறவு தான், இறைவன் நம்மிடம் எதிர்பார்ப்பதும். எதைச் செய்யும் முன்னும், “இப்படிச் செய்யவா ? “என கடவுளிடம் கேட்பது எவ்வளவு இனிமையானது ?

கடவுளோடு நமக்குள்ள உறவைப் புதுப்பித்துக் கொள்ள வேண்டும். அதற்கு தொடர்ந்த உரையாடல்கள் கடவுளோடு செய்ய வேண்டியது அவசியம். இறைவனோடான உறவின் வெளிப்பாடு, சக மனிதனோடான மனிதாபிமான செயல்களில் வெளிப்பட வேண்டும்.

இறைவனுக்கும் நமக்குமிடையேயான தொடர்பு வலுவாக இருக்கும் போது, நாம் சோதனைகளை கடக்கின்ற வலிமை கிடைக்கின்றது. சிங்கத்தின் மேல் இருக்கின்ற சிற்றெறும்பு வழியில் எதிர்படுகின்ற சுண்டெலிகளைக் கண்டு பயப்பட வேண்டியதில்லை. சுண்டெலி வரும்போதல்ல, எப்போதுமே சிங்கத்தின் முதுகில் இருப்பதே உண்மையான அன்பு.

கடவுளோடு எப்போதும் தொடர்பில் இருந்தால் தான் கடவுள் விரும்புவது என்ன என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். தந்தையோடு இணைந்தே இருக்கின்ற மகனிடம் தான் தந்தையின் இயல்புகள் இழையோடும். அவனிடம் தான் தந்தையின் சிந்தனைகள் பதியமிடப்படும். இறைவனின் இயல்புகளும், இறைவனின் விருப்பங்களும் நமது வாழ்விலும் வெளிப்பட நாம் கடவுளோடு தொடர்பில் இருக்க வேண்டும்.

அதற்கு முதலில் கடவுளுக்கும் நமக்கும் இடையே மதில் சுவர் போல இருக்கின்ற விஷயங்களை விலக்க வேண்டும். அப்போது தான் கடவுளோடான தொடர்பு நமக்கு எப்போதும் இருக்கும். அந்த தடைகள் உலக கேளிக்கைகளாகவோ, தொழில்நுட்பங்களாகவோ, தீய சக்திகளாகவோ, தீய சிந்தனைகளாகவோ, சுயநலமாகவோ எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்.

கடவுளுக்கும் நமக்குமிடையே உள்ள உறவை வலுவாக்குகின்ற நண்பர்களை நம்முடன் வைத்திருக்க வேண்டும். அவர்கள் நமது ஆன்மீக பாலத்தை வலிமையாகக் கட்டியெழுப்புவார்கள். நமது நண்பர்கள் நம்மை நன்மையின் வழியில் நடத்துபவர்களாக இருக்க வேண்டும்.

எதிர்பாராத நேரத்தில் மனைவிக்கு அளிக்கின்ற பரிசு குடும்ப உறவைக் கட்டியெழுப்பும். எதிர்பாராத நேரத்தில் தந்தையோடு செலவிடுகின்ற சில மணித் துளிகள் புனித உறவைக் கட்டியெழுப்பும். தேவைகளற்ற போதும் தாயின் கரம் பிடித்து அமர்ந்திருக்கும் பொழுதுகள் இறை பிரசன்னத்தை உருவாக்கம் செய்யும்.

அதே போல தான், நம்மைப் படைத்துக் காக்கின்ற இறைவனின் அருகாமையில் அன்புடன் அமரும் தருணங்கள் ஆன்மிக உறவைக் கட்டியெழுப்பும். இறைவனின் அருகில் அமர்வது என்பது, இறைவனுக்குப் பிரியமானவற்றைச் செய்வதே. இறைவனுக்குப் பிரியமானது என்பது மனிதநேயத்தின் உயர்நிலையே. எப்போதும் ஏழையின் சிரிப்பில் இறைவனைக் காண்பவர்கள், கண நேரமும் பிரியாமல் இறைவனோடு இருக்கிறார்கள்.

நமது தேவைகளை இறைவன் நிறைவேற்றுகிறார். நாம் இறைவனின் பிள்ளைகளாய் இருந்தால் மட்டும் போதுமானது.
*

சேவியர்
Thank you : Siva Thamizh

Posted in Articles, Vettimani

ஏழைக்கு இரங்கலாமா ?

ஏழைகளுக்குச் செவிசாய்;
அவர்களுக்கு அமைதியாக,
கனிவோடு பதில் சொல்

சீராக் 4 : 8

Image result for Help poor

ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆலயம் விட்டு வெளியே வரும்போதெல்லாம் அந்தப் பாட்டியை சந்திப்பேன். கனிந்த இதயங்கள் தரும் காசுக்காக கையேந்தி நிற்பார் அவர். கடந்த ஓரிரு வாரங்களாக அவரைக் காணவில்லை. மீண்டும் சந்தித்தபோது கேட்டேன்.

“என்னாச்சு… ரெண்டு மூணு வாரமா ஆளைக் காணோமே… எங்க போயிருந்தீங்க ?” என கேட்டேன்.

“என் பேரப்புள்ளையை வாரிக்குடுத்துட்டு வந்திருக்கேன்பா..” என்றவர் தேம்பித் தேம்பி அழ ஆரம்பித்தார். அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அமைதியாக கையேந்தி நின்ற அவருக்குள் இப்படி அணை உடையக் காத்திருக்கும் ஒரு பெரும்சோகம் இருக்கும் என்பதை நான் கணித்திருக்கவில்லை.

சற்று நேரம் நிகழ்ந்ததையெல்லாம் சொன்னார். எதிர்பாராத அந்த விபத்து எப்படி அந்த சின்னக் குடிசையை சின்னாபின்னமாக்கியது எனும் கதை மனதுக்குள் பாரமாய் வந்தமர்ந்தது.

நம்மைச் சுற்றிலும் இருக்கின்ற ஏழை எளிய மக்களின் வாழ்க்கை பரிதாபத்துக்குரியது. அவர்களுக்கு நாம் பல நேரங்களில் பணம் கொடுக்கிறோம். சில உதவிகளைச் செய்கிறோம். கரிசனை காட்டுகிறோம். ஆனால் எந்த அளவுக்கு அவர்களை கனிவுடன் நடத்துகிறோம். எந்த அளவுக்கு அவர்களுடைய வலிகளுக்குச் செவி கொடுக்கிறோம் ? இது மிகப்பெரிய கேள்விக்குறி தான்.

இறுக்கமான முகத்தோடு கொடுக்கின்ற நூறு ரூபாயை விடை, புன்னகையோடு கொடுக்கும் பத்து ரூபாய் பெரியது. அது விண்ணகத்தில் எழுதப்படும். வாங்கும் நபருடைய இதயத்திலும் மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கும். பிறருக்கு உதவுதல் என்பது நமது பெருந்தன்மையல்ல, நமக்குக் கடவுள் தரும் வாய்ப்பு. பிறருக்கு கொடுப்பது என்பது நமது பெருமையல்ல, இறைவனுக்கு நாம் மகிமை செலுத்தக் கிடைக்கும் வாய்ப்பு.

நம் முன்னால் ஒரு போதகர் வந்தால் நமது புன்னகை சினிமாஸ்கோப் அளவுக்கு விரிகிறது. அழுக்கடைந்த ஒரு ஏழையக் கண்டால் அது வெற்றிலைக் கிழவியின் சுருக்குப் பைபோல சுருங்கி விடுகிறது. இருவரிடமும் இருப்பது இறைவனின் பிம்பம் எனும் உண்மை நமக்கு உறைப்பதில்லை. ஏழையை உதாசீனப்படுத்தும் கணத்தில் நாம் இறைவனை உதாசீனப்படுத்துகிறோம்.

“ஏழையை ஏளனம் செய்கிறவர் அவரை உண்டாக்கினவரையே இகழுகிறார்; பிறருடைய இக்கட்டைப் பார்த்து மகிழ்கிறவர் தண்ட னைக்குத் தப்பமாட்டார்” என்கிறது நீதிமொழிகள் 17:5.

இறுதித் தீர்வை நாளில் இறைவன் நம்மிடம் கேட்கும் கேள்வியின் சாரம்சம் ஒன்றே ஒன்று தான், “ஏழையை நிராகரித்ததன் மூலம் நீ என்னை நிராகரித்துவிட்டாய். எனவே உனக்கு விண்ணகத்தில் அனுமதி இல்லை”

ஏழைகளை நேசிப்போம், சக மனிதனாக, உறவாக. அதுவே இறைவனை பிரியப்படுத்தும்.

*

Posted in Articles, Vettimani

ஏன் ஈசாக்கைப் பலியிட கடவுள் சொன்னார் ?

Image result for wisdom of solomon book

 

 

மக்களினங்கள் தீமையுடன்
கூட்டுச்சேர்ந்து
குழப்பத்திற்கு உள்ளானபோது
ஞானம் நீதிமானைக்
கண்டுகொண்டது;
அவரைக் கடவுள் திருமுன்
மாசற்றவராகக் காத்தது;
தம் பிள்ளைபால் கொண்டிருந்த
பற்றை மேற்கொள்ள
அவருக்குத் துணிவை அளித்தது

( சாலமோனின் ஞானம் 10 : 5 )

பைபிளில் இடம்பெற்றுள்ள நூல்களிலேயே ஞானத்தைப் பற்றி விலாவரியாகக் குறிப்பிடும் நூல் சாலமோனின் ஞானம் நூல் தான். ஞானத்தின் துவக்கம், இருப்பிடம், அதன் செயல்கள் என எல்லாவற்றையும் இந்த நூல் மிகத் தெளிவாக நமக்குப் புரிய வைக்கிறது.

கடவுளிடம் கொள்ளும் அச்சமே ஞானத்தின் துவக்கம் என்கிறது நீதிமொழிகள் நூல். சாலமோனின் ஞானம் நூல், அதன் விரிவான விளக்கத்தைத் தருகிறது.

ஞானம் — கடவுளின் ஆற்றலிலிருந்து புறப்படும் ஆவி; எல்லாம் வல்லவரின் மாட்சியிலிருந்து எழும் தூய வெளிப்பாடு.எனவே மாசுபட்டது எதுவும் அதனுள் நுழையமுடியாது. ஞானம் — என்றுமுள ஒளியின் சுடர்; கடவுளது செயல்திறனின் கறைபடியாக் கண்ணாடி; அவருடைய நன்மையின் சாயல். என ஞானத்தைப் பற்றிய மிக அழகான, கவித்துவமான விளக்கத்தைத் தருகிறது.

மீட்பு வரலாற்றில் ஆதாம் முதல் மோசே வரை எப்படி ஞானம் செயல்பட்டது எனும் அதிகாரம் இந்த நூலில் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.

கடவுள் ஏன் ஆபிரகாமிடம் ஈசாக்கைப் பலியிடச் சொன்னார் ? அதற்கான நேரடியான பதில் ஆதியாகமத்தில் இல்லை. “உன் ஒரே மகனை எனக்குப் பலியிடத் தயங்காமல் நீ இவ்வாறு செய்தாய்” என கடவுள் ஆபிரகாமைப் பாராட்டும் வசனம் (ஆதியாகமம் 22 :15) மட்டுமே இருக்கிறது. அது ஆபிரகாமின் கீழ்ப்படிதலைப் பேசுகிறது. அந்த பலியை ஏன் கடவுள் கேட்டார் என்பதை நமக்கு சாலமோனின் ஞானம் நூல் பளிச் என விளக்குகிறது.

“தம் பிள்ளைபால் கொண்டிருந்த பற்றை மேற்கொள்ள” ஆபிரகாமை கடவுள் சோதித்தார் என்கிறது சாலமோனின் ஞானம் நூல். திருமணமாகி பத்து வருடம் கழிந்து குழந்தை வரம் பெறும் தம்பதியர் அந்தக் குழந்தையைத் தரையில் கால் படாமல் வளர்ப்பார்கள். தோளில் வைத்துத் தாலாட்டுவார்கள். அப்படியானால் நூறு வயதில் அந்த பாக்கியத்தைப் பெற்ற ஆபிரகாம் எப்படி இருந்திருப்பார் ? பரவசத்தின் உச்சியில் இருந்திருப்பார். ஈசாக்கின் மேல் ஆபிரகாம் கொண்டிருந்த பற்று அவரை கடவுளிடமிருந்தே சற்று விலக்கியது.

அந்தப் பற்றிலிருந்து ஆபிரகாம் விடுபட்டால் மட்டுமே மீட்பின் பயணத்தில் இணைய முடியும் எனும் நிலை. கடவுள் ஆபிரகாமை சோதிக்கிறார். பற்றை விட முடியுமா ? இல்லை பற்றிக்கொண்டு தான் பயணிக்க முடியுமா ? என்பதே கேள்வி. ஆபிரகாம் பற்றை விட்டு விட முடிவு செய்தார். இறைவனைப் பற்றிக் கொண்டார்.

பாபேல் கோபுரத்தைக் கட்டி மக்கள் ஞானமில்லாமல் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, இறைவன் ஆபிரகாமை அழைத்தார். அவரை வழிநடத்தினார். அவர் தன் மகன் மேல் கொண்டிருந்த பற்றை விட்டு விட்டார். அனைத்திற்கும் காரணம் அவரிடம் இருந்த ஞானமே என்கிறது சாலமோனின் ஞானம் நூல்.

நாம் எதன்மீது பற்றுக் கொண்டிருக்கிறோம் ? எந்தப் பற்று நம்மை இறைவனிடமிருந்து பிரிக்கிறது ? பணமா ? பதவியா ? கலையா ? புகழா ? எதுவாய் இருந்தாலும் அதை இறைவனுக்காய் இழக்கவும் தயாராவோம்.

ஒன்றை நினைவில் கொள்வோம்.

மீட்புக்காக எதையும் இழக்கலாம்
எதற்காகவும் மீட்பை இழக்கக் கூடாது.

*

Posted in Articles, Vettimani

தருமம், வாழ்வின் சாவி

தருமம், வாழ்வின் சாவி

Image result for help poor

நீ தருமம் செய்யும்போது முகம் கோணாதே; ஏழை எவரிடமிருந்தும் உன் முகத்தை திருப்பிக்கொள்ளாதே. உன்னிடம் மிகுதியாகச் செல்வம் இருப்பின், மிகுதியாகக் கொடு; சிறிது செல்வமே இருப்பின், சிறிது கொடு; ஆனால் தருமம் செய்யத் தயங்காதே. நீ செய்யும் தருமம் உன்னைச் சாவிலிருந்து விடுவிக்கும்; இருளுலகில் செல்லாதவாறு காப்பாற்றும். தருமம் செய்வோர் எல்லாருக்கும் அது உன்னத இறைவன் திருமுன் சிறந்த காணிக்கையாகிறது

தோபித்து 4 :7 முதல் 11

கிமு இரண்டாம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட நூல், இணைதிருமறையில் வருகின்ற தோபித்து நூல். இறைமகன் இயேசுவின் போதனைகளை இந்த வசனங்கள் அப்படியே பிரதிபலிக்கின்றன என்பது சிறப்பம்சம்.

இறைவனைப் பற்றியும், மீட்பைப் பற்றியும் யோசிக்கும் போது நாம் பெரும்பாலும் விசுவாசம், நம்பிக்கை, இறைப்பற்று என மனம் சார்ந்த விஷயங்களை மட்டுமே பேசுகிறோம். செயலற்ற விசுவாசம் செத்த விசுவாசம் என்பதை மறந்து விடுகிறோம்.

இறந்தவர் இறந்தவருக்கு உயிர்க் கொடுக்க முடியாது. குருடர் குருடருக்கு வழிகாட்ட முடியாது. செத்த விசுவாசம் நிச்சயம் நம்மை வாழ்வுக்குள் கொண்டு சேர்க்காது.

கடைசி நியாயத்தீர்வை நாளில் இயேசு அனைவரையும் இரண்டு பிரிவாய்ப் பிரிக்கிறார். வலப்பக்கம் நிற்பவர்களிடம், “நீங்கள் ஏழைகளுக்கு உணவளித்தீர்கள், ஆடை வழங்கினீர்கள், ஆறுதல் வழங்கினீர்கள் தேவையில் சந்தித்தீர்கள்” எனவே விண்ணகம் செல்லுங்கள். காரணம் சின்னஞ் சிறிய ஏழையருக்குச் செய்த உதவிகள் எல்லாம் எனக்கே செய்ததாகும், என்றார். அப்படி ஏழைகள் மேல் கரிசனம் காட்டாதவர்கள் இயேசுவின் விண்ணக வாழ்வுக்குள் நுழைய முடியாமல் போயிற்று.

நீங்கள் என்மீது விசுவாசம் கொண்டீர்கள், நம்பிக்கை கொண்டீர்கள், செபித்தீர்கள், ஆவியில் நிரம்பினீர்கள் எனவே விண்ணகம் வாருங்கள் என இயேசு சொல்லவில்லை. இவை அனைத்தும் சக மனித கரிசனைக்கு நம்மை இட்டுச்செல்லவில்லையேல் வீண் என்பதையே புரிய வைக்கிறார். “நீ செய்யும் தருமம் உன்னைச் சாவிலிருந்து விடுவிக்கும்; இருளுலகில் செல்லாதவாறு காப்பாற்றும்” எனும் இறை வார்த்தைகளையே இயேசுவின் நியாயத்தீர்வை பிரதிபலிக்கிறது.

“உன் உணவில் ஒரு பகுதியைப் பசித்திருப்போருக்குக் கொடு; உன் உடையில் ஒரு பங்கை ஆடையற்றிருப்போருக்கு வழங்கு. தேவைக்குமேல் உன்னிடம் உள்ளதையெல்லாம் தருமம் செய்துவிடு. தருமம் கொடுப்பதற்கு முகம் கோணாதே ( தோபித்து 4:16 ) எனும் இறைவார்த்தைகள் வாழ்வின் தேவையை மிகத் தெளிவாக நமக்கு எடுத்துக் காட்டுகின்றன.

முகம் கோணாமல் உதவ வேண்டும் என்பது இயேசுவின் கட்டளை. பிறருக்கு உதவுவதன் மூலம் இறைவனுக்கு ஏற்புடையவர்களாக மாற வேண்டும் என்பது இதில் அமைந்துள்ள சிந்தனை எனலாம். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாய் இறைவனை அன்பு செய்ய வேண்டும் என்ற இயேசு, “கண்ணில் காணும் சகோதரனை நேசியாமல் கண்ணில் காணாத இறைவனை நேசிக்க முடியாது” என்கிறார். சுருக்கமாகச் சொல்லவேண்டுமெனில் சக மனித கரிசனையே மிக மிக முக்கியம் என வலியுறுத்துகிறார்.

நாம் பாவிகளாய் இருந்த போது இயேசு நம்மை மீட்டுக் கொண்டார். நம் செயல்கள் நம்மை மீட்கவில்லை. ஆனால் நாம் மீட்கப்பட்டது செயல்கள் செய்வதற்கே. அப்படி செயல்கள் செய்யாமல் போகும்போது மீட்பின் பலன் நமக்குக் கிடைப்பதில்லை.

மீட்பு வேறு, செயல்கள் வேறு எனும் மாயையிலிருந்து விடுபடுவோம். செயல்களுக்குள் நம்மை வழிநடத்தாத மீட்பு நமக்கு கடைசியில் கைகொடுக்காது எனும் உண்மையை உணர்வோம்

*

சேவியர்

Posted in Articles, Vettimani

எளியவரை வதைக்காதே

Image result for poor people working

வேலையாளின் கூலி விடியும்வரை உன்னிடம் இருத்தல் ஆகாது

லேவியர் 19 : 13

+

கடவுள் ஏழைகளின் பக்கமாகவும், எளியவர்கள் சார்பாகவும் நிற்பவர் என்பதை விவிலியம் நமக்கு தொடர்ந்து சுட்டிக் காட்டிக் கொண்டே இருக்கிறது. அதனால் தான் எளியவருக்கு எதிராக நிற்பவர்கள் இறைவனுக்கே எதிராக நிற்பவர்கள் ஆகின்றனர். இறைவனின் கோபத்தைச் சம்பாதிக்க வேண்டுமெனில் மிக எளிய வழி ஒன்றுண்டு. ஏழைகளுக்கு எதிரான மனப்பான்மையைக் கொண்டிருப்பது தான் அது.

“வேலையாளின் கூலி விடியும்வரை உன்னிடம் இருத்தல் ஆகாது” எனும் இந்த வசனத்தில், கடவுள் இரண்டு விஷயங்களை நமக்குப் புரிய வைக்கிறார். ஒன்று, வேலையாளுக்கு சரியான கூலி கொடுக்கவேண்டும். இரண்டு, கூலியை சரியான நேரத்தில் கொடுக்க வேண்டும்.

இதையே, “வேலை செய்வோர் அனைவருக்கும் கூலியை உடனே கொடுத்துவிடு; இரவு முழுவதும் அதை உன்னோடு வைத்திராதே” எனும் இறைவார்த்தையும் ( தோபித்து 4:14 இணைதிருமறை) ம் உறுதி செய்திறது.

தாமதமாய் வழங்கப்படும் நீதி, பயனற்றுப் போகலாம். தாமதமாய் வழங்கப்படும் பணம் பயனில்லாமல் போகலாம். இன்னொருவருக்குச் சொந்தமான பணத்தை நாம் வழங்காமல் இருக்கும் ஒவ்வொரு கணமும், அவருடைய பணத்தை அபகரித்து வைத்திருப்பதாகவே அர்த்தம்.

சமரசத்தையும், நீதியையும் உடனுக்குடன் வழங்குபவர்களாக நாம் இருக்க வேண்டும் என்பதையே இயேசு வலியுறுத்துகிறார்.

“நீங்கள் உங்கள் காணிக்கையைப் பலிபீடத்தில் செலுத்த வரும்பொழுது உங்கள் சகோதரர் சகோதரிகள் எவருக்கும் உங்கள் மேல் ஏதோ மனத்தாங்கல் உண்டென அங்கே நினைவுற்றால், அங்கேயே பலிபீடத்தின்முன் உங்கள் காணிக்கையை வைத்து விட்டுப் போய் முதலில் அவரிடம் நல்லுறவு ஏற்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். பின்பு வந்து உங்கள் காணிக்கையைச் செலுத்துங்கள்” என்றார் இயேசு. உடனடி ஒப்புரவே தேவை என்றார்.

சிலுவையில் தொங்கிய நல்ல கள்ளனைப் பார்த்து, “இன்றே நீ என்னோடு வான்வீட்டில் இருப்பாய் என்றார் “. உயிர்த்தப்புறம் பாக்கலாம் என்று சொல்லவில்லை, உடனடி மன்னிப்பை வழங்குகிறார். மீட்பை வழங்குகிறார்.

ஏழைகளின் மீது கரிசனம் இல்லாத செல்வந்தன் உவமையில், “இன்றிரவே உன் உயிர் உன்னை விட்டுப் போகும், நீ சேமித்தவையெல்லாம் யாருக்குச் சேரும் ? ” என்றார்.

ஒப்புரவையும், மன்னிப்பையும், நீதியையும் தாமதப்படுத்தக் கூடாது என்பதே இயேசு சொல்ல வரும் செய்தி.

காரணம், அடுத்த கணம் என்பது நம்மிடம் இல்லை. அடுத்த செயல் நமது கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. இந்த கணத்தில் நமக்குக் கிடைக்கின்ற, இந்த வாய்ப்பிலேயே நம்மைச் சரிசெய்து கொள்ளவேண்டும், நன்மையைச் செய்ய வேண்டும். மனமாற்றம் கொள்ள வேண்டும்.

வேலையாளின் கூலி விடியும்வரை உன்னிடம் இருத்தல் ஆகாது ! சிந்திப்போம். அடுத்தவருக்குச் சொந்தமான எது நம்மிடம் இருக்கிறது ? கொடுக்க வேண்டும் என முடிவெடுப்போம். அதையும் உடனடியாகக் கொடுக்க வேண்டும் என முடிவெடுப்போம்.

உலக செல்வங்களை இழந்து
விண்ணக வாழ்க்கையை சம்பாதிப்போம்.

*

சேவியர்

Posted in Articles, Vettimani

சிந்தனையே பாவமா ?

Image result for thoughts sin

உன் சகோதரரை உன் உள்ளத்தில் பகைக்காதே! உனக்கடுத்தவர் பாவம் செய்யாதபடி அவரைக் கடிந்து கொள். பழிக்குப் பழியென உன் இனத்தார்மேல் காழ்ப்புக் கொள்ளாதே. உன் மீது நீ அன்புகூர்வதுபோல் உனக்கு அடுத்திருப்பவர் மீதும் அன்பு கூர்வாயாக! நான் ஆண்டவர்!

லேவியர் 19 : 17,18

பழைய ஏற்பாட்டிற்கும் புதிய ஏற்பாட்டிற்கும் இடையேயான மிகப்பெரிய வித்தியாசமாக ஒரு விஷயத்தைச் சொல்வார்கள். அதாவது, பழைய ஏற்பாடு செயல்களை சீர்செய்வதைப் பற்றிப் பேசுகிறது. புதிய ஏற்பாடு சிந்தனைகளையும் சீர்செய்வதைப் பற்றிப் பேசுகிறது. என்பார்கள்.

அதற்கு உதாரணமாக, பழைய ஏற்பாடு ‘கொலை செய்யாதே’ என்கிறது, புதிய ஏற்பாடு ‘உன் சகோதரன் மீது கோபம் கொள்ளாதே’ என்கிறது என்பார்கள். கோபம் என்பது உள்ளில் தோன்றும் விஷயம், கொலை என்பது அதற்கான வெளிப்படையான செயல் என்பார்கள்.

கடவுள் பழைய காலத்தில் ஒரு விஷயத்தையும், புதிய ஏற்பாட்டில் ஒரு விஷயத்தையும் சொல்பவர் அல்ல என்பதை இந்த வசனம் நமக்கு விளக்குகிறது. நேற்றும் இன்றும் என்றும் மாறாதவராய் இருப்பவர் இறைவன் என்பது உண்மையெனில் அவரது இயல்பும் சிந்தனையும் மாறுபடப் போவதில்லை.

வேறுபாடு என்பது செய்திகளை எழுதி வைத்த ஆசிரியர்களினால் உருவாகியிருக்கலாமே தவிர, செய்திகளைத் தந்த இறைவனால் உருவானதல்ல என்பதையே இந்த இறைவார்த்தை விளக்குகிறது.

சகோதரன் மீது உள்ளத்திலும் பகைக்காதே என்கின்ற லேவியர் வார்த்தை தான், இறைமகன் இயேசு மூலமாக, “உன் சகோதரனுக்கு உன் மீது மனத்தாங்கல் உண்டென நினைவுற்றால் போய் முதலில் ஒப்புரவாகு” என வெளிப்படுகிறது. உள்ளத்தின் மாற்றமே மிக முக்கியம் என்பதை கடவுள் தனது துவக்க கால கட்டளையாகவே கொடுத்திருக்கிறார் என்பது தெளிவு.

“உன் முழு இதயத்தோடும் முழு உள்ளத்தோடும் முழுமனத்தோடும் முழு ஆற்றலோடும் உன் ஆண்டவராகிய கடவுளிடம் அன்பு கூர்வாயாக. உன்மீது நீ அன்புகூர்வது போல் உனக்கு அடுத்திருப்பவர் மீதும் அன்புகூர்வாயாக” என இயேசு தனது போதனையின் சுருக்கத்தையே இயேசு பதிவு செய்கிறார். அது கடவுள் தனது நிலைப்பாட்டை மாற்றிக்கொண்டதன் வெளிப்பாடு அல்ல, மாறாதவர் கடவுள் என்பதன் நிலைப்பாடு.

நமது சகோதரர் மீது உள்ளத்தில் பகை கொள்ளாமல் இருக்கிறோமா ? அவர்கள் செய்த ஏதோ ஒரு செயலுக்கு பதில் செய்தே தீர்வேன் என கங்கணம் கட்டாமல் மன்னிப்பை அரவணைக்கிறோமா ? பாவம் செய்கின்ற சகோதரனைக் கடிந்து திருத்துகிறோமா ?

இல்லையேல் நமது செயல்களை மறு பரிசீலனை செய்ய வேண்டியது அவசியம்.

சகோதரனை தண்டிப்பதல்ல பாவம்,
தண்டிக்க வேண்டும் என சிந்திப்பதும் பாவம்

*

சேவியர்